ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6a8Ke1rb?d=n&ui=v64j8rk&e1=c💞ദേവനന്ദിനി... Part 62💞 "കല്യാണം നടത്തിത്തരണമെന്ന് പറഞ്ഞു അവസാനം നിങ്ങളുടെ തല്ക്കാലത്തേക്കുള്ള വേർപെടലിനു സാക്ഷ്യം വഹിക്കേണ്ടി വന്നതിൽ ഒരുപാട് ദുഃഖിച്ചിരുന്നു ഞാനൊരു കാലത്ത്.. ഇപ്പോൾ ആ സങ്കടമൊക്കെ മാറി…" സംതൃപ്തി നിറഞ്ഞൊരു മുഖഭാവവുമായി ജിജോ തന്റെ സന്തോഷം പങ്കു വച്ചു… രുദ്രനും ഗൗരിയും തങ്ങളുടെ യാത്രയിലിത് വരെ പോയ സ്ഥലങ്ങളെ കുറിച്ചും മറ്റും ജിജോയോടും രേഷ്മയോടും വിവരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു… കുറച്ചു സമയങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു ഫോൺ സംഭാഷണം അവസാനിപ്പിച്ചു രേഷ്മയും ജിജോയും പോയ്‌… വണ്ടിയിൽ രുദ്രനും ഗൗരിയും മാത്രമായി. രുദ്രൻ പൊടുന്നനെ സ്റ്റീറിങ് വീലിലേക്ക് തന്റെ തലയും കുനിച്ചിരുന്നു. ഗൗരി അമ്പരപ്പോടെ അതും നോക്കിയിരുന്നു. നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞും അവൻ തല പൊക്കാത്തത് കണ്ട ഗൗരിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി അവൻ കരയുകയാണെന്ന്. അത് കണ്ടു നിൽക്കാൻ ഗൗരിയ്ക്കാകുമായിരുന്നില്ല….. "ദേവേട്ടാ…എന്തായിത്…. എന്തിനാ എന്റെ ദേവേട്ടൻ സങ്കടപ്പെടുന്നത്. എഴുന്നേൽക്ക്…വണ്ടിയെടുക്ക്.. നമുക്ക് പോകണ്ടേ"…ഗൗരി അവന്റെ പുറത്ത് തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… രുദ്രൻ എഴുന്നേറ്റില്ല…. രേഷ്മയും ജിജോയും തന്നെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞ ചില കാര്യങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തിയിരിക്കുമെന്ന് ഗൗരി ഊഹിച്ചു…. "ദേവേട്ടാ…എഴുന്നേൽക്ക്…നമുക്ക് പോകണ്ടേ…എഴുന്നേൽക്ക് "…. ഗൗരിയവനെ തട്ടി വിളിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. അല്പനിമിഷങ്ങൾ കൂടി പിന്നിട്ടപ്പോൾ രുദ്രൻ എഴുന്നേറ്റ് അവളെയൊന്നു നോക്കി. അവന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയിരുന്നു. ഒന്നും ഉരിയാടാതെ അവൻ തന്റെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു. വണ്ടിയവൻ മുന്നോട്ട് എടുത്തു…. വണ്ടിയോടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ രുദ്രൻ ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്തില്ല. ഗൗരിയ്ക്കത് വിഷമമുണ്ടാക്കിയെങ്കിലും അവനെയെന്തോ അലട്ടുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി…. അത്യാവശ്യം നല്ല സ്പീഡിലായിരുന്നു രുദ്രൻ വണ്ടിയോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്. ഗൗരി ചുറ്റുവട്ടത്തെ കാഴ്ചകളൊക്കെ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്കവൾ രുദ്രന്റെ നേരെയുറ്റ് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രുദ്രൻ ഒന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ മുന്നോട്ടും നോക്കി വണ്ടിയോടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്… ചുറ്റുവട്ടമുള്ള കാഴ്ചകൾ കണ്ട് ഗൗരി സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയൊന്നു മയങ്ങി… 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 ഒന്ന് മയങ്ങിപ്പോയ ഗൗരി പതിയെ കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ വണ്ടി ദാബയുടെ അടുത്തെത്താറായിരുന്നു. വൈകാതെ ദാബ പരിസരത്തെത്തിയ രുദ്രൻ വണ്ടി ദാബയുടെ മുന്നിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാതെ താമസിക്കുന്ന ബിൽഡിങ്ങിന്റെ അടുത്തേക്കാണ് കൊണ്ട് പോയത്…. ബിൽഡിംഗ്‌ അങ്കണത്തിൽ എത്തിയ രുദ്രൻ വണ്ടി അരികിലേക്ക് നിർത്തി ഓഫ് ആക്കി. ഗൗരവഭാവമണിഞ്ഞ രുദ്രൻ ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കി. അവളോട് ഇറങ്ങാൻ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അവനാംഗ്യം കാണിച്ചു… വണ്ടിയിൽ നിന്നുമിറങ്ങി ഗൗരിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന രുദ്രൻ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ബിൽഡിങ്ങിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു…. ആ ഫോൺ കോളിന് ശേഷം ദേവേട്ടൻ ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയില്ലല്ലോ തന്നോട്. എന്ത് പറ്റിയാവോ എന്റെ കലിപ്പന്…ഗൗരി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രന്റെ കൂടെ നടന്നു… നിമിഷങ്ങൾക്കകം ഇരുവരും തങ്ങളുടെ മുറിക്ക് മുന്നിലെത്തി. മുറി തുറന്നു രുദ്രൻ ഗൗരിയെയും കൊണ്ടകത്തേക്ക് കയറി…. അകത്തേക്ക് കയറിയ രുദ്രൻ ഗൗരിയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചവളെ വലിച്ചു തന്റെ നെഞ്ചിലേക്കിട്ടു…. ഗൗരിയുടെ മുഖമുയർത്തി അവളുടെ ഇരുകപോലങ്ങളിലും രുദ്രൻ തന്റെ കൈത്തലങ്ങളാൽ തഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ടതെന്തോ തിരയുന്ന പോലെ കവിളിണകളിൽ തഴുകിക്കൊണ്ട് അവൻ അവളുടെ സരസീരുഹനയനങ്ങളിലേക്ക് തന്റെ നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു… അവന്റെ മിഴികളിൽ നിന്നുമുതിർന്ന പ്രണയാംശുക്കൾ തന്റെ മനോമുകുരത്തിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ ആ അനുഭൂതിയിൽ വ്രീളാവിവശയായവളുടെ കപോലങ്ങൾ വിപാദഛവിയണിഞ്ഞു…. പൊടുന്നനെ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ വദനത്തിൽ മുദ്രകൾ പതിപ്പിക്കാനാരംഭിച്ചു. ആദ്യമായി ചുംബിക്കുന്നത് പോലെ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ വദനത്തിലാകമാനം പതിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. മതിവരാത്ത വിധമുള്ള അവന്റെ ചുംബനപ്പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെയേറ്റു വാങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖം തന്റെ കാമുകനായ മിഹിരനെ ദർശിച്ചു വിടർന്നു സായൂജ്യമടയുന്ന അംഭോജിനിയെ പോലെ വിളങ്ങി നിന്നു…. നീണ്ടു നിന്ന ചുംബനവേളകൾക്കൊടുവിൽ അവനവളെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്താഞ്ഞു പുൽകി. രുദ്രൻ തന്റെ മുഖമവളുടെ മൂർദ്ധാവിലമർത്തി. പെട്ടെന്നുള്ള അവന്റെ പ്രണയപ്രകടനങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും ആമോദഭരിതയായവൾ ഒരു നറുപുഞ്ചിരിയോടെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി നിന്നു…. തന്റെ നെറ്റിയിൽ നനവ് പടർന്നപ്പോൾ ഗൗരി മുഖമുയത്തിയൊന്ന് നോക്കി. രുദ്രന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിലൊരു നോവ് പടർന്നു… "ദേവേട്ടാ… എന്താണിത്…ഇങ്ങനെ കരയാൻ മാത്രമിപ്പോഴെന്തുണ്ടായി "…? ഗൗരിയവന്റെ കവിളിൽ കൈത്തലമമർത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു… "നന്ദു…രേഷ്മ പറഞ്ഞതെന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും പോകുന്നില്ല. എനിക്ക് വേണ്ടി എന്തൊക്കെ അനുഭവിച്ചു മോളെ നീ…മെന്റൽ അസൈലത്തിലെ ഇരുണ്ട മുറികളിൽ എല്ലാം തകർന്ന് നിന്റെ ജീവിതം നീ ചിലവിടുമ്പോൾ ഒരിക്കൽ പോലുമെനിക്ക് തോന്നിയില്ലല്ലോ നിന്റെ മനസ്സിൽ ഞാനത്രയ്ക്ക് ആർക്കും പറിച്ചെറിയാനാവാത്ത വിധത്തിൽ പതിഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നെന്നും, നീയന്നങ്ങനെ പറഞ്ഞത് എന്തെങ്കിലും കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാവാമെന്നും, മനസ്സറിഞ്ഞു കൊണ്ടാവില്ല നീയന്നങ്ങനെ പറഞ്ഞതെന്നും ഒന്നും ചിന്തിക്കുവാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ലല്ലോ. അറിയാതെയാണെങ്കിലും ഞാൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു പോയില്ലേടാ പലപ്പോഴും. ചികിത്സകാലത്ത് നീയനുഭവിച്ച വേദനകളെ കുറിച്ചോർത്തിട്ട് എന്റെ നെഞ്ചു വിങ്ങുവാടാ"…. രുദ്രൻ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് ഗൗരിയോട് മൊഴിഞ്ഞു… "ദേവേട്ടാ.. അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞു പോയ കാര്യങ്ങളല്ലേ. അന്നങ്ങനെ പറഞ്ഞതിൽ എന്റെ ഭാഗത്തുമില്ലേ തെറ്റുകൾ…" "പിന്നെ മെന്റൽ അസൈലത്തിൽ കിടക്കേണ്ടി വന്നത് അതെന്റെ വിധിയാണ് ദേവേട്ടാ….എങ്കിൽ പോലും അത് നമുക്ക് പിന്നീട് നമ്മുടെ നല്ലതിനായി ഭവിച്ചില്ലേ. നമ്മൾ സ്വപ്നം കണ്ട നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് എത്താനത് കൊണ്ട് സാധിച്ചില്ലേ. ജിജോ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞത് പോലെ നമുക്ക് എതിരെയുണ്ടായിരുന്ന പ്രതിബന്ധങ്ങളെയെല്ലാം അകറ്റാൻ അതൊരു നിമിത്തമായില്ലേ. ഇന്ന് നമ്മളെ തടയാൻ ആരുമില്ലല്ലോ. ദേവേട്ടൻ മറിച്ചു ചിന്തിച്ചു എന്നെ വിട്ടു പോകാതെയിരുന്നെങ്കിൽ ഇത് പോലെ എതിർപ്പുകളില്ലാതെ നമുക്കൊരുമിക്കാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നോ. അപ്പോൾ ആ നടന്നതൊക്കെ നല്ലതിനല്ലേ…." അങ്ങനെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഗൗരിയവന്റെ മിഴികളിൽ ചുംബനങ്ങളർപ്പിച്ചു… "കഴിഞ്ഞു പോയ കാലത്തെ ദുഃഖം പകർന്ന നിമിഷങ്ങളെ മറന്ന് അന്നത്തെ നല്ല നിമിഷങ്ങളെ മാത്രമോർത്താൽ മതി ദേവേട്ടാ…പിന്നെയിനി വരാൻ പോകുന്ന നമ്മുടെ നല്ല കാലത്തെ കുറിച്ചും മാത്രമോർത്താൽ മതി നമ്മൾ. ദൈവം നമ്മളെ കൈവിടാതെ ഒരുമിപ്പിച്ചില്ലേ…അത് കൊണ്ടെന്റെ കലിപ്പൻ അതൊക്കെ മറന്നേക്ക് "…. പുഞ്ചിരിയോടെ അവനു ചുംബനങ്ങൾ പകർന്നു കൊണ്ട് ഗൗരി മൊഴിഞ്ഞു… രുദ്രൻ ഗൗരിയെ വിട്ട് കട്ടിലിൽ പതിയെ ഇരുന്നു… "നന്ദു…രേഷ്മ വേറൊരു കാര്യം പറഞ്ഞല്ലോ.. നീയെല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിയുമ്പോൾ ഒരിക്കൽ മനോനില തെറ്റിയ നിന്നെ ഞാൻ സ്വീകരിക്കുമോ എന്ന് ഭയന്നെന്ന്. നിന്റെ ദേവേട്ടനെ കുറിച്ച് അങ്ങനെയാണോ നീ കരുതിയത്. നീ അങ്ങനൊരു അവസ്ഥയിൽ ആണെന്നറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനാ അവസ്ഥയോട് കൂടി തന്നെ നിന്നെ ഞാൻ സ്വീകരിക്കുമായിരുന്നു. എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള എന്റെ സ്നേഹത്തെ ഒരിക്കലും ഒരു രോഗമോ ഒരു വിധിയോ വിചാരിച്ചാൽ ഇല്ലാതാവില്ല "….. ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തോടെ രുദ്രൻ ഗൗരിയോട് പറഞ്ഞു…. രുദ്രൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട ഗൗരി പെട്ടെന്ന് വന്ന് രുദ്രന്റെ മടിയിലിൽ അവന്റെ കഴുത്തിലൂടെ തന്റെ കൈകൾ ചുറ്റിയിരുന്നു… "ദേവേട്ടാ… അന്ന് ട്രീറ്റ്മെന്റ് കാലത്ത് പറഞ്ഞിരുന്നു ചിലപ്പോൾ എനിക്ക് ചെറിയ ഷോക്കുകൾ പോലും താങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞേക്കില്ല എന്ന്. ദേവേട്ടനെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയാതെ ഡിപ്രെഷനിൽ പോലും അകപ്പെട്ടു കാലം തള്ളി നീക്കി ദേവേട്ടനെ പെട്ടെന്നൊരു നാൾ ദേവേട്ടനെവിടെയുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ പൊട്ട ബുദ്ധിക്ക് എല്ലാമറിഞ്ഞു കഴിയുമ്പോൾ കൂട്ടത്തിൽ എന്റെ മനോനില തെറ്റിയിരുന്നതും ദേവേട്ടനറിഞ്ഞാൽ ദേവേട്ടൻ എന്നെ സ്വീകരിക്കുമോ എന്നു ഞാനൊന്നു ആശങ്കപ്പെട്ടു പോയി. എനിക്കറിയാം എന്റെ ദേവേട്ടൻ ഏതു സാഹചര്യത്തിലാണെങ്കിലുമെന്നെ സ്വീകരിക്കുമെന്ന്. അപ്പോൾ അങ്ങനെ ഞാൻ ചിന്തിച്ചു പോയി. എന്റെ കലിപ്പനീ നന്ദുവിനോട് ക്ഷമിക്ക് "…. രുദ്രന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരി മൊഴിഞ്ഞു.. രുദ്രന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു നിന്നു അപ്പോഴും…. "ദേവേട്ടാ…മതി കണ്ണീരൊഴുക്കിയത്..." അവന്റെ മിഴികളിലേക്ക് പ്രണയപൂർവ്വം ഉറ്റു നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… രുദ്രന്റെ മുഖത്ത് ഭാവഭേദങ്ങളേതുമുണ്ടായില്ല… "ദേവേട്ടാ….ഇനി നിങ്ങൾ കവികളുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാലേ മനസ്സിലാവൂ എന്നുണ്ടോ…അതേ ഈ നയനങ്ങളിൽ അശ്രുസമുദ്രം അലയടിപ്പിയ്ക്കാതെയിരിക്കുന്നുണ്ടോ എന്റെ കലിപ്പൻ "…. ഗൗരിയുടെ വാക്കുകളിൽ ചെറുതായരിശം നിറഞ്ഞു… അവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ടുള്ളിൽ ചിരി പൊട്ടിയെങ്കിലും അതടക്കിപ്പിടിച്ചു പുറത്ത് കാണിക്കാതെ രുദ്രനിരുന്നു… "ദേ കലിപ്പാ….ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞേക്കാം.. ഇനിയും കരയാനാണ് ഭാവമെങ്കിൽ ഞാൻ പോകും കേട്ടോ "…ഒരു ഭീക്ഷണിയുടെ സ്വരത്തിൽ ഗൗരി രുദ്രനോട് പറഞ്ഞു… "നീയെങ്ങോട്ട് പോകുമെന്ന് "….ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പുറത്ത് ദേഷ്യം നിറച്ചുകൊണ്ട് രുദ്രൻ ചോദിച്ചു… "അത് ദേവേട്ടനെന്തിന് അറിയണം….എന്നെപ്പറ്റി ഞാനെന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്നറിയാതെ വർഷങ്ങൾ കഴിച്ചു കൂട്ടിയതല്ലേ. അത് കൊണ്ട് ഇതും അറിയണ്ട"…. ഗൗരി മുഖം കനപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "എന്നാൽ നീ പോയെക്ക് "… രുദ്രൻ ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.. "ഞാൻ പോകുവാ"…അതും പറഞ്ഞു ഗൗരി ബാത്‌റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കാൻ തുടങ്ങി… "ഹലോ.. പുറത്തേക്കുള്ള വാതിൽ അങ്ങോട്ടല്ല ഇങ്ങോട്ടാ "….മുറിയുടെ വാതിലിനു നേരെ കൈ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് രുദ്രൻ ഗൗരിയോട് പറഞ്ഞു… "അത് ശരി…എപ്പോഴാ ഈ മുറിയിലെ ബാത്റൂം പുറത്തേക്ക് മാറിയത്. രാവിലെ നമ്മൾ പോകുന്നത് വരെ ഇതിനുള്ളിൽ തന്നെയായിരുന്നല്ലോ "…. ഗൗരി ഗൗരവത്തോടെ മൊഴിഞ്ഞു… "ഓഹോ…ബാത്‌റൂമിൽ പോകുന്നത് പറയാനായിരുന്നോ ഇത്രയ്ക്കു വലിയ ബിൽഡപ്പ് "…? രുദ്രൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.. "പിന്നെ ദേവേട്ടനെന്ത് വിചാരിച്ചു…ദേവേട്ടനെ വിട്ട് ഞാൻ പോകുമെന്നോ… അങ്ങനെ വല്ല ആഗ്രഹവുമുണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ കലിപ്പനതിനുള്ള വെള്ളമങ്ങ് വാങ്ങി വച്ചേയ്ക്ക്. ഞാനിയാളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒഴിയാബാധ പോലെ ഉണ്ടാകും. സാക്ഷാൽ മേപ്പാടനെ കൊണ്ട് വന്നു ഹോമം നടത്തിയാലും ഒഴിഞ്ഞു പോകില്ല ഞാൻ..." എളിയിൽ കയ്യും ചേർത്ത് വച്ചൊരു ചിരിയോടെ ഗൗരി രുദ്രന് മറുപടി നൽകി… "ഹ ഹ…മേപ്പാടനാരാ.. നിന്റച്ഛനോ "….? രുദ്രൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു…. "അല്ല…ഇയാളുടെ അമ്മായപ്പൻ "…. ഒരു പരിഹാസഭാവത്തോടെ ഗൗരി രുദ്രന് മറുപടി നൽകി… അതും പറഞ്ഞവൾ തന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും മാറാനുള്ള തുണിയുമെടുത്ത് ബാത്‌റൂമിൽ കയറി വാതിലടച്ചു. അവൾ പോകുന്നതും നോക്കി രുദ്രനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കി നിന്നു…. നിമിഷങ്ങൾക്കകം ബാത്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടമ്പരന്ന രുദ്രന്റെ നോട്ടമങ്ങോട്ട് നീങ്ങി… മുന്നിൽ കണ്ട കാഴ്ചയിൽ രുദ്രനൊന്ന് സ്തബ്ദനായി പോയി… ഉടുത്തിരുന്ന ഡ്രസ്സ്‌ കൈയിൽ പിടിച്ചു സ്തനകഞ്ചുകവും അടിവസ്ത്രവും മാത്രമിട്ട് ഗൗരി ബാത്‌റൂമിന്റെ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നു… രുദ്രനെ നോക്കി വശ്യമായൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരി തന്റെ വസ്ത്രങ്ങളവന്റെ നേരെയെറിഞ്ഞു. അതവന്റെ മേലേക്ക് വന്നു പതിച്ചു. രുദ്രനപ്പോഴും അവളുടെ കടഞ്ഞെടുത്തത് പോലെയുള്ള ആ മോഹനസൗന്ദര്യത്തെ കണ്ണുകളിമ ചിമ്മാതെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു…. ആദ്യമായിട്ടാണ് ഇവളിങ്ങനെ തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. അന്നത്തെ ആ ദിവസം അല്പം മദ്യലഹരിയുള്ളതിനാൽ ഇത് പോലെ ആസ്വദിച്ചില്ലെന്ന് വേണം പറയാൻ. ഈ യക്ഷി എന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാ….രുദ്രൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു….. "എടാ …കലിപ്പാ…കൊരങ്ങാ…ഇരുന്ന് നോക്കി വെള്ളമിറക്കാതെ ആ ഡ്രസ്സ്‌ മടക്കിയാ ബാഗിലോട്ട് വയ്ക്ക് "… രുദ്രനെ നോക്കി കളിയാക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരി ബാത്‌റൂമിന്റെ വാതിലിൽ നിന്നും അല്പം വെളിയിലേക്കിറങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… രുദ്രനവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു… ഗൗരി അവന്റെ നേരെ പുറം തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ഒരു പ്രത്യേകതാളത്തിൽ തന്റെ നിതംബമിളക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. രുദ്രൻ അവളുടെയടുത്തേക്ക് പതിയെ ചുവടുകൾ വയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറി തലമാത്രം പുറത്തിട്ടു… "പോടാ ഭരണീ…കൊരങ്ങാ "…ഗൗരിയവനെ നോക്കി കളിയാക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തി ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…. രുദ്രനവളുടെയടുത്തേക്ക് അടുത്തപ്പോൾ ഗൗരി ബാത്‌റൂമിന്റെ വാതിലടച്ചു… "എടീ കള്ളിയങ്കാട്ടു നീലി…നിന്നെ ഞാനെടുത്തോളാം പിന്നെ "…രുദ്രനൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ വാതിലീനടുത്ത് വന്നു പറഞ്ഞു… "എപ്പോഴും എടുക്കുവാണേൽ സന്തോഷം..." ഉള്ളിൽ നിന്നും ഗൗരിയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള മറുപടി രുദ്രന്റെ ചെവിയിലേക്കിരച്ചെത്തി…. 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 പിറ്റേന്ന് രുദ്രനും ഗൗരിയും പുറത്തെങ്ങും പോകാതെ ദാബയിൽ തന്നെ നിന്നു. ഗൗരി ബേബേയുടെ കൂടെ രസോയിയിൽ തന്നെയായിരുന്നു മിക്കപ്പോഴും. ആനന്ദഭരിതമായി ആ ദിനം കടന്നു പോയി… പിറ്റേന്ന് ഒരു ഒമ്പത് മണിയോടെ രുദ്രനും ഗൗരിയും പുറപ്പെടാനൊരുങ്ങി…. ഗൗരി പോകുന്നതിൽ ഒരുപോലെ ദുഃഖിതരായിരുന്നു ബേബേയും പാജിയും ബല്ലുവും… യാത്ര പറയാനായി ഗൗരി പാജിയുടെ അടുത്തെത്തി അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലിൽ തൊട്ട് നമസ്കരിച്ചു. പാജിയവളെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു…. "പോയിട്ട് വരൂ മോളെ "…പാജി അതീവ വാത്സല്യത്തോടെ ഗൗരിയുടെ തലയിൽ തഴുകിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… സ്വന്തം അച്ഛന്റെ കൂടെ വളർന്നിട്ടും അച്ഛന്റെ വാത്സല്യമനുഭവിയ്ക്കാൻ യോഗമില്ലാതിരുന്ന ഗൗരിയ്ക്ക് കുറച്ചു ദിവസം കൊണ്ട് തന്നെ ഒരച്ഛന്റെ വാത്സല്യം പകർന്ന പാജിയോട് യാത്ര പറയുമ്പോൾ അവൾ വിതുമ്പലടക്കാൻ പാട് പെടുകയായിരുന്നു…. പാജിയോട് പറഞ്ഞു ബേബേയുടെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൾക്ക് പിടിച്ചു നിൽക്കാനായില്ല. അവൾ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് ബേബേയുടെ ചുമലിലേക്ക് ചാഞ്ഞു… അല്പ സമയം ഗൗരിയെ തഴുകി ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ബേബേ അവളുടെ മുഖമുയർത്തി ആ നിറമിഴികൾ തുടച്ചു കൊടുത്തു… "നന്ദു മോളെ…എന്താണിത്…" "മോൾക്കെപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ട് വരാമല്ലോ. ഇത്തവണ ദേവ് പോകുമ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കുള്ള സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ്. മോളെ പോലെ അവനെ അത്ര മാത്രം സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയെ അവനു കിട്ടുന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തിലാ ഇത്തവണ ഞങ്ങൾ. എനിക്കത്രയ്ക്കിഷ്ടമായി എന്റെ നന്ദു മോളെ "…. ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ ഗൗരിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ബേബേ അവളുടെ മുഖത്താകമാനം ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടി… "ദേവ് മോനെ…കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് നിങ്ങൾ ഒന്ന് ഫ്രീയായി കഴിയുമ്പോൾ രണ്ട് പേരും കൂടി ഇങ്ങോട്ട് വരണം. നന്ദു മോളെയും കൊണ്ട് സുവർണക്ഷേത്രം വരെ പോകാനുള്ളതാ "… ഗൗരിയെ ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ബേബേ രുദ്രനെ നോക്കി പറഞ്ഞു… "ബേബേ…ഇത്രയും ദിവസം കൊണ്ട് അതും പ്ലാൻ ചെയ്തോ. നന്ദു മോൾ മാത്രം മതിയോ. ഞാൻ കൂടെ വരണ്ടേ "…? രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "പോടാ…. ഇതിപ്പോൾ ഉള്ള പ്ലാനൊന്നും അല്ല. കല്യാണമൊന്നും കഴിക്കാതെ നീയിങ്ങനെ ശോകമടിച്ചു നടന്ന കാലത്ത് തൊട്ടുള്ള എന്റെ ആഗ്രഹമാണ് നിന്നെയും നിന്റെ പെണ്ണിനേയും കൊണ്ട് അവിടെ പോകണമെന്ന് "…. ബേബേ തന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഗൗരവം കലർത്തിക്കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി... "നന്ദു…കോളടിച്ചല്ലോ….കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഇനി അമൃത്സാറും കാണാം. എന്നെ പ്രേമിച്ചത് കൊണ്ട് നിനക്ക് ഇത് പോലെ ഇന്ത്യ ചുറ്റാനുള്ള ഭാഗ്യം വരുന്നത് കണ്ടോ "…രുദ്രൻ ഗൗരിയെ നോക്കിയൊന്ന് കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.... രുദ്രന്റെ വാക്കുകൾ എല്ലാവരിലും ചിരിയുണർത്തി… "ബേബേ…അപ്പോൾ ബേബേയും പാജിയും ഞങ്ങളുടെ കല്യാണത്തിന് വരില്ലേ "….? ഗൗരിയൊരു പരിഭവത്തോടെ ചോദിച്ചു… "അതെന്ത് ചോദ്യമാ നന്ദു മോളെ… മോൾടെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും സ്ഥാനത്തല്ലേ ഞങ്ങൾ "… അവരുടെയടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയ പാജിയവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "യാരാ…അപ്പോൾ കല്യാണദിവസം എന്നാണെന്ന് വിളിച്ചു പറ. രണ്ട് ദിവസം മുൻപ് തന്നെ ഞങ്ങളങ്ങോട് എത്തിയേക്കാം"… എല്ലാം കണ്ടും കേട്ടുമിരുന്ന ബൽക്കാർ രുദ്രനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. "ഞങ്ങളോ…നീയെവിടെ പോകുമെന്ന്…? നീ പോയാൽ പിന്നെ ഈ ദാബ ആര് നോക്കും"…? ബൽക്കാർ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ പാജി ബൽക്കാറിനോട് ചോദിച്ചു… "പാജി… നിങ്ങൾ വേണമെങ്കിൽ ദാബ അടച്ചിട്ടേക്ക്. എന്റെ ദേവിന്റെയും ബാബിയുടെയും കല്യാണത്തിന് എനിക്ക് പോകാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. പിന്നെ ഭട്ടിൻഡയിൽ കടുകിന്റെയും ഗോതമ്പിന്റെയും പാടങ്ങളും നോക്കി ഞാൻ കഴിഞ്ഞോളാം "…. ബൽക്കാർ ഒന്ന് ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി… ബൽക്കാർ പറഞ്ഞത് കേട്ട പാജിയും ബേബേയും ഒന്ന് ചിരിച്ചു… "എന്നാൽ അധികം വൈകിക്കണ്ട…ഒരു പാട് സമയം പോകാനുള്ളതല്ലേ. പിന്നെ നന്ദു മോളെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വരണം കേട്ടോ. എനിക്ക് കണ്ട് മതിയായില്ല എന്റെ മോളെ "… ഗൗരിയെ തഴുകിക്കൊണ്ട് ബേബേ രുദ്രനോട് പറഞ്ഞു… "ബല്ലു.. പോട്ടെടാ "…ഗൗരി ബൽക്കാറിനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "പോയിട്ട് വാ ബാബി…"... ബൽക്കാർ മറുപടി നൽകി... "ബേബേ…ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം "… ഗൗരി ബേബേയോട് യാത്ര പറഞ്ഞിട്ട് ബേബേയുടെ ഇരു കവിളിലും ചുംബിച്ചു… ബേബേ രുദ്രനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു അവനെയും ചുംബിച്ചു… തുടർന്നു രുദ്രൻ ബൈക്കിൽ കയറി. പിന്നിൽ ഗൗരിയും... "അപ്പോൾ എല്ലാവരോടും "…രുദ്രൻ കൈയുയർത്തിക്കൊണ്ട് എല്ലാവരോടുമായി യാത്ര പറഞ്ഞു…. എല്ലാവരും അവർക്ക് ആശംസകൾ അർപ്പിച്ചു കൈ വീശി… രുദ്രൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു മുന്നോട്ടെടുത്തു…. നിമിഷങ്ങൾക്കകം രുദ്രനും ഗൗരിയും ബൈക്കിൽ ദാബയുടെ പരിസരം വിട്ടു മുന്നോട്ട് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു… തങ്ങളുടെ യാത്രയുടെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനമായ അജ്മീറിലോട്ട്… തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ