ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6aNaVyJd?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ 3 "നീയെന്തിന്‌." അംശി തേങ്ങി. "നീയെന്തിനിവിടെ വന്നു കുട്ടീ. തീർന്നില്ലേ നിന്റെ ജീവിതം ?" അംശിയുടെ ഇടറിയ സ്വരം കേൾക്കേ മിശ്വ ഞെട്ടിക്കൊണ്ട് അവളെ ദേഹത്ത് നിന്നും അടർത്തി മാറ്റി. "എന്താ ? എന്തിനാ കരയുന്നെ ? " അംശിയുടെ മറുപടി മൗനം മാത്രം. മിശ്വ എഴുന്നേൽക്കാനാഞ്ഞതും അംശി അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചിരുത്തി. "ലൈറ്റ് ഇടാനാ." അംശിയുടെ കൈകൾ തട്ടി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവളുടെ പിടുത്തം ബലം പ്രാപിച്ചിരുന്നു. "വേണ്ട. ലൈറ്റ് ഇടേണ്ട ആവശ്യമൊന്നുമില്ല." അംശിയുടെ സ്വരം കടുത്ത പോലെ. "എന്നാൽ എന്തിനാണ് കരഞ്ഞതെന്ന് പറയൂ. പ്ലീസ്." മിശ്വ വല്ലാതെ വിഹ്വലയായിപ്പോയിരുന്നു. "ഒന്നുമില്ല കുട്ടീ. നമുക്ക് കിടക്കാം. " തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി ഇരിക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടിക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ അംശി എഴുന്നേറ്റു. പക്ഷേ മിശ്വ അവളുടെ കരങ്ങൾ മോചിപ്പിച്ചില്ല. അംശി ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ട് കൊണ്ട് അവിടെ ഇരുന്നു. തുടർന്ന് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ അവൾ വിരിപ്പ് നേരെയാക്കി മിശ്വയുടെ കട്ടിലിന്റെ അറ്റത്തേക്ക് ചെരിഞ്ഞു. "കിടക്ക്." തന്നെ വീക്ഷിച്ച് കട്ടിലിൽ ചമ്രം പടിഞ്ഞിരിക്കുന്ന മിശ്വയെ നോക്കി അംശി വാത്സല്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. അംശിയുടെ ഇടതു ഭാഗത്തേക്കായി മിശ്വ മലർന്നു. ഉള്ളിലുയരുന്ന സംശയങ്ങളും ആധിയും അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പുയർത്തിയിരുന്നു. നിമിഷങ്ങൾ നീണ്ടു നിന്ന മൗനത്തിനു ശേഷം മിശ്വ അംശിയുടെ നേരേക്ക് ചെരിഞ്ഞു. "ചേച്ചീ." മിശ്വയുടെ വിളിയിൽ അംശിയുടെ മുഖത്തൊരു ദയനീയത മിന്നിമറഞ്ഞ പോലെ. "കുട്ടി ഉറങ്ങൂ. ഒന്നും ചിന്തിക്കണ്ട." അംശിയുടെ വിരലുകൾ അവളുടെ നെറുകിൽ മെല്ലെ തഴുകി. ആ തലോടലിന്റെ രമ്യതയിൽ മിഴികളടഞ്ഞു പോയ അവളുടെ നെറുകിൽ അംശി മൃദുവായി ചുണ്ടുകളമർത്തി. പതിയെ പതിയെ മിശ്വ ഗാഢമായ നിദ്രയിലേക്കാണ്ടു. എന്തോ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടാണ് മിശ്വ കണ്ണുകൾ തുറന്നത്. അടഞ്ഞു പോകുന്ന കൺപോളകളെ പ്രയാസത്തോടെ തുറന്ന് പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ചുറ്റിലും നോക്കി. വാതിലിലാരോ മുട്ടുകയാണ്. അവൾ തല ചെരിച്ച് അംശിയുടെ കട്ടിലിലേക്ക് നോക്കി. അവിടം ശൂന്യമായിരുന്നു! മിശ്വ ബെഡിൽ നിന്നും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. അപ്പോഴാണവൾ ബാത്‌റൂമിനുള്ളിലെ വെളിച്ചം ശ്രദ്ധിച്ചത്. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ആ ഫൈബർ ഡോർ തുറന്നിറങ്ങി വന്ന അംശിയെ കണ്ട മിശ്വ അമ്പരന്ന് പോയി. കടുംപച്ച നിറത്തിലുള്ള പട്ടുസാരി വൃത്തിയായി ഞൊറിഞ്ഞുടുത്ത്, തലയിൽ മുല്ലപ്പൂ ചൂടി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന അംശി! തന്നെ നോക്കി കണ്ണ് മിഴിച്ചു നിൽക്കുന്ന മിശ്വക്ക് നേരെ കണ്ണിറുക്കിക്കാണിച്ചു കൊണ്ട് അംശി വാതിൽക്കലേക്ക് ചെന്ന് തുറന്ന് കൊടുത്തു. ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന രണ്ട് കണ്ണുകൾ മാത്രമേ കാണാനുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആജാനുബാഹുവായ ഒരു മനുഷ്യൻ അവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്നു മാത്രം മിശ്വയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. മിശ്വ കണ്ണ് ചുരുക്കിക്കൊണ്ട് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ആ രൂപം അംശിയുടെ ചെവിയിലായി എന്തോ മന്ത്രിക്കുന്നു. കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ച അംശി നിമിഷങ്ങൾക്കകം അയാൾക്കൊപ്പം ആ ഇരുട്ടിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി. അല്പനിമിഷത്തേക്ക് സ്തംഭിച്ചു നിന്ന മിശ്വ, ഓടിച്ചെന്ന് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ അംശിയെ ഒരു കാറിനുള്ളിലേക്ക് കയറ്റിവിട്ട് ഡോറടക്കുന്ന വെളുത്ത ഷർട്ടും പാന്റ്സും ധരിച്ച ഒരു ദൃഢഗാത്രനെയാണ് മിശ്വ കണ്ടത്. എന്തൊക്കെയാണ്‌ സംഭവിക്കുന്നതെന്നറിയാതെ മിശ്വ ഉഴറി. അംശിയുടെ നിഗൂഢ പ്രവൃത്തികൾ സൃഷ്ടിച്ച അസ്വസ്ഥതയിൽ ഇരുപ്പുറക്കാതെ അവൾ ആ മുറിയിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു. മണിക്കൂറുകൾ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി. ഏകദേശം പുലർച്ചയോടടുത്ത് റൂമിനു വെളിയിലൊരു കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് മിശ്വ കാതോർത്തു. പൊടുന്നനേ അവൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റപ്പോഴേക്കും, വാതിൽ തുറന്ന് അംശി അകത്തേക്ക് കയറിവന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. "എങ്ങോട്ട് പോയതാ?? " അത്രയും നേരമനുഭവിച്ച മാനസിക സംഘർഷം മിശ്വയുടെ ശബ്ദമുയർത്തിയിരുന്നു . "ജോലിക്ക്." മിശ്വയെ കണ്ട ഭാവം പോലും നടിക്കാതെ അംശി നേരെ ചെന്ന് കയറിയത് ബാത്‌റൂമിലേക്കായിരുന്നു. ജോലിക്കോ ? മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ട് മിശ്വ സ്വയം ചോദിച്ചു. ഈ നേരത്തെന്ത് ജോലി ? അതും മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം ? അവൾ അതിശയഭാവത്തോടെ നിന്നു. എന്നാൽ ബാത്‌റൂമിൽ നിന്നുമിറങ്ങിയ അംശി മിശ്വ അവിടെയുള്ളത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നു പോലുമില്ലെന്ന് തോന്നി. അവൾ വേഗം ചെന്ന് ബെഡിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. നെറ്റിചുളിച്ചു കൊണ്ട് അവളെ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കിയിരുന്ന മിശ്വ, എഴുന്നേറ്റ് അവൾക്കരികിൽ ചെന്നിരുന്നു. "ഇതെന്തു പറ്റിയതാ.?" ചുവന്ന് കല്ലിച്ച അംശിയുടെ കീഴ്ചുണ്ടിലേക്ക് ചൂണ്ടിയായിരുന്നു മിശ്വയുടെ ചോദ്യം. അംശി സ്വന്തം ചുണ്ടിലൊന്ന് വിരലോടിച്ച് നോക്കി. "അറിയില്ല. പോയി കിടന്നുറങ്ങൂ. നമുക്ക് നാളെ സംസാരിക്കാം." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പുതപ്പ് നിവർത്തിയിട്ട് അംശി കണ്ണുകളടച്ചു കിടന്നു. തറഞ്ഞു പോയിരുന്നു മിശ്വ. വിരലുകൾ കൂട്ടിത്തിരുമ്മി കൊണ്ട് അവൾ അല്പനേരം കൂടി അംശിയെ നോക്കി അവിടെ നിന്നു. പ്രതികരണമൊന്നുമില്ലാഞ്ഞതും നിരാശയോടെ മിശ്വ തന്റെ ബെഡിനരികിലേക്ക് നടന്നു. ***** നിർത്താതെയുള്ള ഫോണിലെ അലാറം ശബ്ദമാണ് മിശ്വയെ ഉണർത്തിയത്. കണ്ണു തുറന്ന മാത്രയിൽത്തന്നെ പെട്ടെന്നെന്തോ ഓർത്ത പോലെ മിശ്വ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. "അയ്യോ! ലേറ്റായല്ലോ.!" ഓടിച്ചെന്ന് ബാഗിൽ നിന്നും വസ്ത്രമെടുത്ത് ബാത്ത് റൂമിലേക്കോടുന്ന അവളെ അംശി തലയുയർത്തി ഒന്ന് നോക്കി. മിനിട്ടുകൾക്കകം പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്ന മിശ്വ ആ മുറിയിൽ വെപ്രാളത്തോടെ ഓടിനടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ലേറ്റ് ആയി ചേച്ചീ. " തന്നെ സഹാനുഭൂതിയോടെ നോക്കുന്ന അംശിയെ നോക്കി മിശ്വ പറഞ്ഞു. ബാഗിൽ നിന്നും ഫോണെടുത്ത് വീരേന്ദ്രയുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു കൊണ്ട് അവൾ കട്ടിലിൽ ചെന്നിരുന്നു. "ചേട്ടാ ഞാൻ റെഡി ആണ് " "ആരാ ? " മറുവശത്ത് നിന്നും തീരെ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത മറുപടി ലഭിച്ചപ്പോൾ മിശ്വ ഒന്ന് പകച്ചു. "എന്നെ മറന്നുപോയോ ? ഞാനിന്നലെ… മിശ്വ. ആ മേഴ്സി ഹോമിൽ ഇന്റർവ്വ്യൂ കഴിഞ്ഞ്‌ എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത്‌ ചേട്ടനല്ലേ?" "അതിന്‌ ?" "അല്ല. ഇന്ന് രാവിലെ എന്നെ എടുക്കാൻ വരൂന്നല്ലേ പറഞ്ഞെ ? എട്ടുമണിക്ക്‌.” അവളുടെ ശബ്ദം മുറിഞ്ഞു. "എനിക്ക് വേറെ പണിയുണ്ട് കൊച്ചേ." അയാളതു പറഞ്ഞതിനു പിന്നാലെ ഫോൺ കട്ടായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടതും മിശ്വയുടെ മുഖം വിവർണ്ണമായി. കരയാൻ വെമ്പി നിൽക്കുന്ന അവളെ കാണെ അംശി എഴുന്നേറ്റ് അരികിലേക്ക് ചെന്നു. "എട്ട് മണിക്ക് മുൻപ് അവിടെ എത്തണമെന്നാ പറഞ്ഞത് ചേച്ചീ. ഞാനെങ്ങനെ പോകും ഇനി. ആദ്യത്തെ ദിവസായിട്ട് തന്നെ ഇങ്ങനെ. വേറേ ഒരു ഓട്ടോ കിട്ടാൻ വല്ല വഴീമൊണ്ടോ ?” മിശ്വയുടെ സ്വരമിടറി. അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കഴിഞ്ഞ ദിവസം കർക്കശത്തോടെ സംസാരിച്ച ദർശന്റെ മുഖം കടന്നു വന്നു. അംശി നിർവികാരതയോടെ അവളെ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി നിന്നു. കുളിച്ച് ഹാഫ് സാരിയണിഞ്ഞ്, സമൃദ്ധമായ മുടി ഇരുവശത്തേക്കും പിന്നിയൊതുക്കി, പൊട്ട് കുത്തിയ വട്ടമുഖം. എട്ടും പൊട്ടും തിരിയാത്തൊരു പാവം നാടൻ പെൺകുട്ടി. പെടുന്നനെ ഇരുവരെയും ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് ബെഡിലിരുന്ന ഫോൺ റിങ്ങ് ചെയ്തു. അംശി ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ എഴുന്നേറ്റു ചെന്ന് അതെടുത്ത് ചെവിയോട് ചേർത്തു. "ഉം. ഇവിടെ ഇരിപ്പുണ്ട്. ഭയങ്കര സങ്കടത്തിലാണ്‌ കക്ഷി." ഫോണിൽ അടക്കി സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് റൂമിനു വെളിയിലേക്ക് പോകുന്നവളെ കാണെ മിശ്വയുടെ പുരികം ചുളിഞ്ഞു. മുറിക്ക് പുറത്തേക്കിറങ്ങിക്കൊണ്ട് അംശി പുറത്ത് നിന്നും വാതിലടച്ചതും മിശ്വ ബെഡിൽ നിന്നും ചാടിയറിങ്ങി ഡോറിന് നേരെ നടന്നു. പെട്ടെന്നാണ്‌ അവളാ നടുക്കുന്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കിയത്. പുറത്തു നിന്നും താക്കോലിട്ട് പൂട്ടുകയാണ്‌ ആ വാതിൽ. "ചേച്ചീ!!" മിശ്വ വാതിലിൽ അടിച്ച് വെപ്രാളത്തോടെ വിളിച്ചു. പുറത്ത് നിന്നും ഒരനക്കവും ഇല്ല. "ചേച്ചീ. ഇതെന്തിനാ പൂട്ടിയിരിക്കുന്നേ? തുറക്ക്." മിശ്വയുടെ സ്വരം ഒരലർച്ചയായി മാറിയിരുന്നു. "തുറക്ക് ചേച്ചീ!!" മിശ്വ വാതിലിൽ തല്ലി വിളിച്ചു. വാതിലിനുള്ള മുട്ടിൽ ശക്തി പ്രാപിച്ചതും പെട്ടന്നത് തുറന്നു. "നീയിങ്ങനെ ഒച്ച വെച്ചലറിയാൽ അയാൾക്ക് ആവേശം കൂടത്തേ ഒള്ളു കൊച്ചേ. മാക്സിമം സൈലന്റ് ആയി ഇരിക്കൂ പ്ലീസ്." അവളുടെ സംസാരത്തിൽ കണ്ണ് തുറിച്ച് നിൽക്കുന്ന മിശ്വക്ക് മുൻപിൽ അംശി വീണ്ടും വാതിൽ കൊട്ടിയടച്ചു. "എന്തൊക്കെയാ ചേച്ചീ പറയണേ ? എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാവുന്നില്ല ചേച്ചീ. തുറക്ക് ചേച്ചീ." മിശ്വയുടെ സ്വരമൊരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലായി മാറി. വാതിലിൽ തല്ലിക്കൊണ്ട് അവൾ വെറും നിലത്ത് ഊർന്നിരുന്നു. പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്തവിധമുള്ള ഒരു ഭീതി അവളെ വലയം ചെയ്തത് നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടാണ്‌. പെട്ടെന്ന് അവൾ കരച്ചിൽ നിർത്തി. വാതിലിനോട് ചേർത്ത് കാതമർത്തി അവൾ ഒരിക്കൽ കൂടി ശ്രദ്ധിച്ചു. ആരുടെയോ കനത്ത പാദപതനശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു പുറത്ത്. ആ മുറിയ്ക്കു നേരേ തന്നെയാണ്‌ അത് വരുന്നതെന്നും മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ, മുറിയ്ക്കു തൊട്ടു മുൻപിലെത്തിയതും ആ ശബ്ദം നിലച്ചു. പെടുന്നനെ ആ വാതിൽ വീണ്ടും തുറക്കപ്പെട്ടു. മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷമായ ഷൂ ധരിച്ച കാലുകൾ കാണെ മിശ്വ പകപ്പോടെ തലയുയർത്തി നോക്കി. ചുണ്ട് കടിച്ചുപിടിച്ച്, ഒരു വിടലച്ചിരിയോടെ, തന്നെ ഉറ്റുനോക്കുന്ന ആ കണ്ണുകൾ മിശ്വ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. രാത്രി ഇരുട്ടിൽ കണ്ട അതേ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ! മിശ്വ സ്വയമറിയാതെ എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. "ആരാ ?? എന്താ ?? " ഉള്ളിലേക്ക് കയറി ഡോറടച്ചു കുറ്റിയിടുന്ന ആ മനുഷ്യനെ കണ്ട് അവൾ വാതിലിൽ പിടുത്തമിട്ട് ചീറി. അയാൾ മനോഹരമായി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്‌ അവളെ അടിമുടി ഒന്ന് നോക്കി. "എന്റെ പേര്‌ ധനേഷ്‌. ധനേഷ് രാജ! എല്ലാരും 'ആസിഡ് രാജ' എന്ന് വിളിക്കും. " അയാളുടെ പുഞ്ചിരി നല്ലവണ്ണം വിടർന്നു. ആ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ തന്റെ ശരീരമാസകലം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്നത്‌ മിശ്വയിൽ അസ്വസ്ഥത പടർത്തി. വെളുത്ത പാന്റ്സും ഷർട്ടും ധരിച്ച അയാളുടെ കഴുത്തിലെ തടിച്ച സ്വർണ്ണമാലയും ആ കണ്ണിനൊപ്പം വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "കൂടുതൽ സംസാരിച്ചിട്ട്‌ നമുക്ക്‌ രണ്ടുപേർക്കും പ്രയോജനമില്ല. ഒരു കാര്യം മാത്രം വേണമെങ്കിൽ പറയാം. നീ ഇവിടെ കിടന്ന് എത്ര ഉറക്കെ കരഞ്ഞിട്ടും ഒരു പ്രയോജനവുമില്ല. ജീവനിൽ കൊതിയുള്ള ആരും വരില്ല രക്ഷിക്കാൻ. എന്നു മാത്രമല്ല, ഞാനറിയാതെ ഒരു മനുഷ്യജീവി പോലും ഈ കെട്ടിടത്തിനുള്ളിലേക്ക്‌ കടന്നുവരികയുമില്ല!” പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു തടിച്ച പേഴ്സും ഒപ്പം ഒരു കറുത്ത വസ്തുവും പുറത്തെടുത്ത്‌ മേശമേൽ വെച്ചു ആ ഭീകരൻ. ഉൾക്കിടിലത്തോടെയാണ്‌ മിശ്വ ആ കാഴ്ച്ച കണ്ടത്‌. പേഴ്സിനോടൊപ്പം, അലക്ഷ്യമായി അയാളാ മേശപ്പുറത്തേക്ക്‌ വെച്ചത്‌ ഒരു കൈത്തോക്കായിരുന്നു! എണ്ണക്കറുപ്പിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു ചെറിയ പിസ്റ്റൾ! അടുത്ത നിമിഷം ധനേഷ് അവൾക്കു നേരേ തിരിഞ്ഞു. വികൃതമായ ഒരു ചിരിയോടെ അയാൾ തന്റെ പാന്റ്സിന്റെ സിബ്ബിൽ കൈ വെച്ചതും മിശ്വ വാതിലിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചു. പക്ഷേ, ഒരു പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെ തട്ടിയിടുന്ന ലാഘവത്തോടു കൂടി ആ മനുഷ്യൻ അവളെ ഇടങ്കാൽ വെച്ച്‌ വീഴ്ത്തിക്കളഞ്ഞു. ചാടിയെഴുന്നേൽക്കാനാഞ്ഞ അവളുടെ പാവാടയിൽ ചവിട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട്‌ അയാൾ സാവധാനം ചിരിക്കാനാരംഭിച്ചു . പതിയെ പതിയെ ആ ചിരി ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയായും. ഒടുവിൽ അവളുടെ പ്രജ്ഞ നശിപ്പിക്കത്തക്കവിധം ഭയാനകമായ ഒരു അട്ടഹാസമായും മാറി ക്കൊണ്ടിരുന്നു. മിശ്വ വെറും നിലത്ത് നിരങ്ങി നീങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ അറപ്പുളവാക്കുന്ന കാമമായിരുന്നു. ചവിട്ടിപ്പിടിച്ച പാവാടത്തുമ്പിൽ കയ്യെത്തിച്ചു കൊണ്ട് ആ മൃഗം ഒരൊറ്റ വലിക്കത് കീറത്തുണിയാക്കി മാറ്റി! മിശ്വയുടെ ഉറക്കെയുള്ള നിലവിളി അയാളെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്ന പോലെ. പാതിയടഞ്ഞ മിഴികൾ മേല്പോട്ടുയർത്തിക്കൊണ്ട് അയാൾ ശ്വാസം നീട്ടി വലിച്ചു. ആ ബലിഷ്ഠ കരങ്ങൾ തന്റെ ബ്ലൗസിന് നേരെ നീങ്ങുന്നത് കണ്ടതും മിശ്വ കുതറിപ്പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. ഓടാൻ തുടങ്ങിയ അവളെ കൈ നീട്ടി പിടിച്ച് ഞെരിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് അയാൾ കട്ടിലിലേക്കെറിഞ്ഞു. "ഉറക്കെ കരഞ്ഞോളൂ. നീ എത്ര ഉറക്കെ നിലവിളിക്കുന്നോ, അത്ര പെട്ടെന്ന് എന്റെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഉഷാറാകും." അയാൾ തന്റെ വൃത്തികെട്ട സ്വരത്തിൽ അട്ടഹസിച്ചു കൊണ്ട് ആ ഇളം ശരീരത്തിലേക്കമർന്നു. തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ