ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6AJPDdM?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ..4 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 ഉച്ച കഴിഞ്ഞു ആശാലത ഓഫീസിൽ ഇരിയ്ക്കവേ രണ്ട് തവണ അവളുടെ മൊബൈലിലേക്ക് വൃന്ദയുടെ വിളി വന്നു. രണ്ട് തവണയും ആശാലത ഫോൺ കയ്യിലെടുക്കും മുൻപേ കോൾ കട്ടായി പോവുകയും ചെയ്തു. വൃന്ദേട്ടത്തി വെറുതേ വിളിയ്ക്കുന്നതല്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ഒന്നുകിൽ ഏട്ടത്തിയ്ക്ക് തന്നോട് എന്തോ സംസാരിയ്ക്കാനുണ്ട്. അല്ലെങ്കിൽ താൻ ഫോൺ ഓഫ്‌ ചെയ്തു വച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ വേണ്ടി. താൻ ഫോൺ ഓഫ്‌ ചെയ്തു വച്ചിരിയ്ക്കയാണെങ്കിൽ ഇനി തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നില്ലെങ്കിലോ എന്നൊരു ആശങ്ക കാണും അമ്മയ്ക്കും, ഏട്ടത്തിയ്ക്കും. അതുകൊണ്ട് അമ്മയുടെ നിർദേശപ്രകാരം ആയിരിയ്ക്കും ഏട്ടത്തി തന്നെ വിളിച്ചു നോക്കിയത്. ആശാലത മുമ്പിൽ ഇരുന്ന വെള്ളക്കരം കെട്ടുന്നതിൽ പിഴവ് വരുത്തിയിട്ടുള്ളവരുടെ വിശദാoശങ്ങൾ അടങ്ങിയ ഫയൽ മടക്കി വച്ച ശേഷം ഫോണെടുത്ത്‌ വൃന്ദയുടെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു. ആദ്യത്തെ ബെല്ലിന് തന്നെ മറു വശത്ത്‌ കോൾ അറ്റന്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടു. വൃന്ദേട്ടത്തി ഫോൺ കയ്യിൽ തന്നെ വച്ചു കൊണ്ടിരിയ്ക്കയായിരുന്നെന്ന് ആശാലതയ്ക്ക് തോന്നി. "എന്തിനാ ഏട്ടത്തീ വിളിച്ചത്.." മുഖവുരയൊന്നും ഇല്ലാതെ ആശാലത ചോദിച്ചു. "വിളിച്ചോ.. ഞാനോ.. അത് എന്റെകൈ തട്ടിയെങ്ങാനും കോൾ വന്നതാവും ആശേ.." "കൈ തട്ടി കോൾ വന്നതോ. ഒരു തവണയല്ല, രണ്ട് തവണ കോൾ വന്നു ഏട്ടത്തീ. രണ്ട് തവണയും ഏട്ടത്തി അറിയാതെ കോൾ ബട്ടണിൽ വിരൽ കൊണ്ടതാണോ.." "ആദ്യത്തെ തവണ ഞാൻ അശോകേട്ടനെ വിളിച്ചപ്പോൾ പേര് മാറിപ്പോയതാ ആശേ.." "അമ്മയുണ്ടോ ഏട്ടത്തിയുടെ അടുത്ത്‌." ആശാലത പെട്ടന്ന് തിരക്കി. തങ്ങളുടെ കള്ളത്തരം ആശാലത കണ്ട് പിടിച്ചോ എന്നോർത്തിട്ട് വൃന്ദ യ്ക്ക് പെട്ടന്നൊരു അങ്കലാപ്പുണ്ടായി. വൃന്ദയുടെ തൊട്ടടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ഭാനുമതിയമ്മ 'എന്തേ 'എന്ന അർത്ഥത്തിൽ കൈകൊണ്ട് അവളോട് ആംഗ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു. "അമ്മ അടുത്തുണ്ട്. ഫോൺ കൊടുക്കണോ ആശേ." വൃന്ദ, ആശാലതയോട് ചോദിച്ചു. "വേണ്ട. ഞാൻ ചോദിച്ചെന്നേയുള്ളൂ..." അത്രയും പറഞ്ഞ ശേഷം ആശാലത കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. വൃന്ദ ഫോണിന്റെ ഡിസ്‌പ്ലെയിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് ഭാനുമതിയമ്മ അവളോട് ആശ എന്താണ് പറഞ്ഞതെന്ന് അന്വേഷിച്ചു. "ആശയ്ക്ക് മനസിലായി അമ്മേ, അവൾ അപ്പുറത്ത്‌ ഉണ്ടോ എന്നറിയാൻ നമ്മൾ വിളിച്ചു നോക്കിയതാണെന്ന്.." "എന്ന് പറഞ്ഞോ അവൾ നിന്നോട്.." ഭാനുമതിയമ്മ ചോദിച്ചു. "അവളുടെ ചോദ്യത്തിൽ നിന്ന് എനിയ്ക്കത് മനസിലായി.. അമ്മ എന്റെ അടുത്തുണ്ടെങ്കിൽ അമ്മ എന്നെക്കൊണ്ട് ഫോൺ ചെയ്യിപ്പിച്ചതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ബുദ്ധിയൊക്കെ അവൾക്ക് കാണാതിരിയ്ക്കുവോ.." "മനസിലാക്കട്ടെ.. എല്ലാം അവൾ തനിയേ മനസിലാക്കുന്നതാ നന്ന്.. ബാക്കിയുള്ളവനെ തീ തീറ്റിയ്ക്കാനായി മാത്രമാ അവൾക്ക് ഈ ജോലി കിട്ടിയത്. കൊല്ലത്തൊന്നും പോയി ജോലി ചെയ്യേണ്ടെന്ന് ഞാൻ എത്ര തവണ പറഞ്ഞതാ. ആരെങ്കിലും കേട്ടോ എന്നിട്ടത്.. ജോലി കിട്ടിയെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ അവളെ എല്ലാരും ചേർന്ന് തലയിൽ ചുമന്നും കൊണ്ട് നടന്നതല്ലേ.. എന്നിട്ടിപ്പോൾ അനുഭവിയ്ക്കുന്നത് ആരാ.." ഭാനുമതിയമ്മ മരുമകളെ കുറ്റപ്പെടുത്തും മട്ടിൽ ഒന്ന് നോക്കി. വൃന്ദ പക്ഷെ അത് കാണാത്ത ഭാവത്തിൽ. മുഖം തിരിച്ച് കളഞ്ഞു. അവൾക്കറിയാം അമ്മ അത് തന്റെ മുൻപിൽ വച്ചു പറയാനുള്ള കാരണം. ആശ കൊല്ലത്ത്‌ ജോലിയ്ക്ക് പോകുന്നതിനോട് അശോകേട്ടനും അധികം താൽപ്പര്യം ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്നതാണ്. എന്നാൽ ആശയുടെ നിർബന്ധത്താൽതാനാണ് അക്കാര്യത്തിൽ രണ്ട് പേരെക്കൊണ്ടും അർദ്ധ സമ്മതം വാങ്ങിച്ചു കൊടുത്തത്. "തല തിരിഞ്ഞ ഈ ട്രെയിൻ യാത്രയാ എല്ലാറ്റിനും കാരണം... ഏതെങ്കിലും തെണ്ടികളൊക്കെ മുമ്പിൽ വന്നു നിന്ന് നിഷ്‌ക്കളങ്കൻ ചമഞ്ഞാലുടൻ വീണു പോകും പോലും അവൾ..." അമ്മ പല്ലുകൾ ഞറുമ്മുന്ന ശബ്ദം അവൾക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. രാത്രി.. ലിവിങ് റൂമിൽ ടി വി യിൽ എട്ടു മണിയുടെ സീരിയൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ്. വൃന്ദയും, ഭാനുമതിയമ്മയും കോർണർ സോഫായിലാണ് ഇരിയ്ക്കുന്നത്. അവർക്കെതിരെ ഭിത്തിയോട് ചേർത്തിട്ടിട്ടുള്ള ദിവാൻ കോട്ടിൽ കാലുകൾ നീട്ടി വച്ച് പിന്നിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു വച്ച് ടി വി യിലേക്ക് നോക്കിയിരിയ്ക്കയാണെങ്കിലും മകളുടെ മനസ്സ് ഇവിടെയെങ്ങും അല്ലെന്ന് ഭാനുമതിയമ്മയ്ക്ക് തോന്നി. "ആ ചാനൽ ഒന്ന് മാറ്റ് കൊച്ചേ." ഭാനുമതിയമ്മ, ആശാലതയെ നോക്കി പറഞ്ഞെങ്കിലും ആശ അത് കേട്ട ഭാവമില്ല. "നീയിരുന്നു സ്വപ്നം കാണുവാണോ ആശേ.. അതിൽ പരസ്യം വന്നു. ആ ചാനൽ ഒന്ന് മാറ്റിയേക്കാൻ.." ഭാനുമതിയമ്മ അൽപ്പം കൂടി ശബ്ദം ഉയർത്തി. ആശാലത പെട്ടന്ന് തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന റിമോട്ട് അമ്മയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. "ആ കുന്ത്രാണ്ടം എടുത്ത്‌ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് തരാനല്ല പറഞ്ഞത്. വേറേ പാട്ടോ, നൃത്തമോ എന്താന്ന് വച്ചാൽ വയ്ക്ക്.ഈ പരസ്യംകാണാനാണോ വന്ന് ഇതിന്റെ മുമ്പിൽ കുത്തിയിരിയ്ക്കുന്നത്.." ആശാലത ചാനൽ മാറ്റിക്കൊണ്ട് ചെന്ന് ഒരു സിനിമ വച്ച് കൊടുത്തു. പിന്നെ അവൾ റിമോട്ട് തങ്ങൾക്കിടയിലായി ഇട്ടിരിയ്ക്കുന്ന ടീപ്പോയുടെ മേലേയ്ക്ക് വച്ചു. ആര് വേണമെങ്കിലും അവരവർക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ചാനൽ വച്ചു കണ്ടോണം എന്നായിരിയ്ക്കും ആശാലതയുടെ മനസ്സിൽ എന്ന് വൃന്ദയ്ക്ക് തോന്നി. അര മണിയ്ക്കൂറിനുള്ളിൽ ഡ്യൂട്ടികഴിഞ്ഞു അശോകൻ വീട്ടിലേക്ക് എത്തി ചേർന്നു. വീടിന് ഒൻപത് കിലോമീറ്റർ അപ്പുറമുള്ള കുന്നിക്കോട് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലാണ് അശോകൻ ജോലി ചെയ്യുന്നത്. അശോകന് കുളിയ്ക്കാനായി വൃന്ദ വെള്ളം ചൂടാക്കി വച്ചിരുന്നത് എടുത്തുകൊണ്ട് പോയി ബാത്ത് റൂമിൽ വച്ചു കൊടുത്തിട്ട് വന്നു ദോശ ചുടാനുള്ള ജോലി തുടങ്ങി. അശോകൻ കുളി കഴിഞ്ഞു വന്നാലുടൻ ആഹാരം കഴിയ്ക്കാനായിഡൈനിങ് റൂമിലേക്ക് വരും. അശോകന് രാവിലെയും, രാത്രിയും ദോശയാണ് ഇഷ്ടം. അതിനോടൊപ്പം കടലക്കറിയോ, ചൂട് സാമ്പാറോ വേണമെന്ന് മാത്രം. വീട്ടിൽ ബാക്കിയുള്ളവർക്കൊക്കെ രാത്രിയിൽ ചോറാണ് ഇഷ്ടംദേവൂട്ടി പക്‌ഷേ അച്ഛന്റെ അടുത്ത്‌ വന്ന് അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ദോശ വാങ്ങി കഴിച്ച് കൊള്ളും. അശോകൻ കുളി കഴിഞ്ഞു മുഖം മിനുക്കി എത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും വൃന്ദ പ്ളേറ്റ് വച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "അമ്മയെല്ലാം കഴിച്ചോ.. എവിടെ അവർ.." അശോകൻ ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ടിരുന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ഭാനുമതിയമ്മ അപ്പോൾ ഗ്യാസ് അടുപ്പിൽ വച്ചു ചൂടാക്കിയ തലേന്നത്തെ മീൻ കറി ചട്ടിയോടെ എടുത്ത്‌ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നു. "അവളെവിടെ മോളേ.. അവൾക്കൊന്നും വേണ്ടേ. വിളിച്ചോണ്ട് വാ.." ഭാനുമതിയമ്മ വൃന്ദയോട് നിർദേശിച്ചു. വൃന്ദ ആശാലതയെ വിളിയ്ക്കാൻ പോകും മുൻപേ അവൾ അവിടേയ്ക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു. "നീകിടന്നുറങ്ങുവായിരുന്നോടീ..". അശോകൻ അനിയത്തിയെ നോക്കി തിരക്കി. "അശോകേട്ടൻ കയറി വരുമ്പോ ഞാനവിടെ ഇരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഈ നേരത്ത്‌ കേറി കിടന്നുറങ്ങുന്ന പതിവ് എനിയ്ക്ക് ഇല്ലല്ലോ.." "ങാ.. ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ലായിരുന്നു." അശോകൻ ദോശ മുറിച്ചെടുത്ത്‌ കറിയിൽ മുക്കി ദേവൂട്ടിയുടെ വായിലേക്ക് വച്ചു കൊടുത്തു. ഭാനുമതിയമ്മ ചൂര മീന്റെ ഒരു കഷണംകറിയിൽ നിന്ന് കോരിയെടുത്ത്‌ മകന്റെ പാത്രത്തിലേക്ക് വച്ചു കൊടുത്തു. ആശാലത കഴിയ്ക്കാനായി ഇരുന്നപ്പോൾ വൃന്ദ അവളുടെ മുൻപിലേക്ക് പാത്രം വച്ച ശേഷം ചോറ് വിളമ്പി വച്ചു. രണ്ടാമത് ഒരു തവി ചോറ് കൂടി വൃന്ദ ഇടാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ആശാലത കൈകൊണ്ട് തടഞ്ഞു. "മതി ഏട്ടത്തീ.." "മതിയോ.. ഇത് നമ്മുടെ ദേവൂട്ടിയ്ക്ക്തിന്നാനുള്ളത് പോലുമില്ലല്ലോ... നീ കൈമാറ്റ് ആശേ.." "വിശപ്പില്ല ഏട്ടത്തീ..." "നിനക്ക് ചോറ് വേണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നേരത്തെ പറയാതിരുന്നതെന്താ മോളേ. അവള് ചപ്പാത്തിയോ, ദോശയോ ഉണ്ടാക്കി തരുമായിരുന്നല്ലോ." ആശാലതയുടെ മുൻപിലിരുന്ന പാത്രത്തിലെചോറിന് മീതെ മീൻകറി ഒഴിച്ചു കൊടുത്തുകൊണ്ട് ഭാനുമതിയമ്മ പറഞ്ഞു. "വിശപ്പില്ല പോലും. വൈകിട്ട് വന്നിട്ട്ചായയ്ക്കൊപ്പം കഴിയ്ക്കാൻ ഉണ്ടാക്കിവച്ചിരുന്ന ഇലയട തുറന്ന് പോലും നോക്കാതെ അവൾ അവിടെ വച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടാ പറയുന്നത്, ഈ നേരമായിട്ടും അവൾക്ക് വിശപ്പില്ലെന്ന്.." ആശാലത, അമ്മ പറഞ്ഞതിന് ഒറ്റയക്ഷരം മറുപടി പറയാതെ ഇരുന്ന് ആഹാരം കഴിയ്ക്കുന്നത് അശോകന് കാണാമായിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ തൃപ്തിക്കുറവ് എന്തിന്റെതാണെന്ന് അവന് പിടികിട്ടിയില്ല. "നിനക്ക് നാളെ ലീവെടുക്കാൻ പറ്റുമോ ആശേ.." ആഹാരം കഴിച്ച് തീരാറായപ്പോഴാണ് അശോകന്റെ ചോദ്യം. ആശാലത മുഖമുയർത്തി അവനെ നോക്കി. "നാളെ ഇവിടെ രണ്ട് മൂന്നാൾക്കാർ വരുന്നുണ്ട്. അവർക്ക് നിന്നെ ഒന്ന് കാണണമെന്ന്... എന്ന് വച്ചാൽ നിന്നെ കാണാൻ വേണ്ടിയാണ് അവർ ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നത്..." ആശാലത പെട്ടന്ന് അമ്പരന്ന് വൃന്ദയെ നോക്കി. പിന്നെ അവളുടെ നോട്ടം ചെന്ന് നിന്നത് അമ്മയുടെ മുഖത്താണ്. "ലീവുണ്ട് അശോകേട്ടാ.. വിളിച്ചു പറഞ്ഞാൽ മതി." മുഖത്ത്‌ യാതൊരു ഭാവമാറ്റവും വരുത്താതെ അവൾ പറഞ്ഞു. "വേണെങ്കിൽ നീ രാവിലെ ജോലിയ്ക്ക് പൊക്കോ ആശേ. ഹാഫ് ഡേ ലീവെടുത്ത്‌ വന്നാൽ മതി. അവര് വരുമ്പോ രണ്ട് രണ്ടരയാകും.." "രണ്ടരയ്ക്ക് മുൻപ് അവൾക്കിങ്ങു വരാൻ പറ്റുവോടാ കൊല്ലത്ത്‌ നിന്നും.. രണ്ടരയ്ക്ക് ഇവിടെ എത്തുന്ന ഏത് ട്രെയിനാ ഉള്ളത്.. പത്ത്‌ മണിയ്ക്ക് ജോലിയ്ക്ക് കേറിയിട്ട് പതിനൊന്നേ മുക്കാലിനു ലീവെടുത്ത്‌ ഇറങ്ങാൻ പറ്റുവോടാ.. പന്ത്രണ്ടുമണിയ്ക്കല്ലേ കൊല്ലത്ത്‌ നിന്നും ചെന്നൈ എക്സ്പ്രെസ് വിടുന്നത്... അര ദിവസത്തെ ലീവെടുത്ത്‌ ബുദ്ധിമുട്ടാനാണെങ്കിൽ എന്തിനാ അവള് നാളെ ജോലിയ്ക്ക് പോകുന്നത്. ലീവ് എടുക്കട്ടെ. അല്ലേ മോളേ.." ഭാനുമതിയമ്മ വൃന്ദയെ നോക്കി. അമ്മ പറയുന്നതാണ് ശരി എന്ന അർത്ഥത്തിൽ വൃന്ദ ശിരസ്സ് ഇളക്കി. "നീ അന്ന് പറഞ്ഞ കൂട്ടരാണോ മോനേ.. വിദേശത്ത്‌ ബിസിനസ്സ് ഒക്കെയുള്ള ആ കൊടുമൺ കാരൻ ചെക്കൻ.." ആശാലത ഒരു പ്രതിഷേധവും കൂടാതെ എല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് ഭാനുമതിയമ്മയ്ക്ക് ആവേശമായി. "അതേ അമ്മേ.. എന്റെ കൂടെ മുൻപ് കുന്നിക്കോട് സ്റ്റേഷനിൽ ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ദേവകുമാറിനെ അമ്മയ്ക്ക് ഓർമയില്ലേ..ഒരുപാട്തവണ ഇവിടെ വന്നിട്ടുള്ളതാ എന്റെ കൂടെ ദേവൻ. അവനിപ്പോൾ പന്തളം സ്റ്റേഷനിൽ എസ്സൈയാ.. ദേവന്റെ അടുത്തൊരു ബന്ധുവാ ഈ ഭുവനചന്ദ്രൻ.. രതീഷ് ഭുവനെന്ദ്രൻ എന്നാ മുഴുവൻ പേര്. ഗൾഫിലുള്ള ബിസിനസ്സ് എല്ലാം നോക്കി നടത്താൻ ഇളയ സഹോദരനെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടാ രതീഷ് ഇങ്ങോട്ട് പോരുന്നത്. അയാൾക്കിനി മടങ്ങിപ്പോയി ഗൾഫിൽ നിൽക്കാൻ ഉദ്ദേശമില്ല. കൊടുമണിൽ തന്നെ ഏക്കർ കണക്കിന് റബ്ബർ തോട്ടമാ ഉള്ളത്. വാടകയ്ക്ക് കൊടുത്തിട്ടുള്ള കെട്ടിടങ്ങളും, കടകളുമൊക്കെ വേറേ.. എവിടെയൊക്കെ വസ്തു വാങ്ങി ഇട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് അയാൾക്ക് പോലുമറിയില്ല.അങ്ങനെയുള്ള ഒരാളുടെബാങ്ക് ബാലൻസ് എത്ര കാണുമെന്ന് നമുക്ക് ഊഹിയ്ക്കാവുന്നതെല്ലാ ഉള്ളോ.." "എന്നാലും വിദേശത്തെ ജോലി വിട്ടിട്ട് പോരണ്ടായിരുന്നു. അല്ലേ മോളേ... നാട്ടിൽ എന്തൊക്കെയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാലും ആള് വിദേശത്താണെന്ന് പറയുന്നത് നമുക്കൊരു പ്രത്യേക ഗമയാരുന്നു.ഒന്നുമല്ലെങ്കിലും നാട്ടുകാരോട് തലയുയർത്തി നിന്ന് പറയാമാരു ന്നു ആശേടെ ചെക്കന് ദുബായിൽ ബിസിനസ്സാണെന്ന്" ഭാനുമതിയമ്മ വന്ന് ആശാലത ഇരിയ്ക്കുന്ന കസേരയ്ക്ക് പിന്നിൽ നിന്നു.പിന്നെ അവളുടെ തോളിൽ കയ്യമർത്തി. "എന്റെ അമ്മേ രതീഷ് ഇനി ഗൾഫിലേക്ക് മടങ്ങി പോകുന്നില്ലെന്ന് വച്ചാൽ അവന് അവിടെ ഇനി യാതൊന്നും ബാക്കിയില്ല എന്നല്ല അതിന്റെ അർത്ഥം... അവന്റെ ബിസിനസ് എല്ലാം നോക്കി നടത്താനാ അനുജനെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്. അല്ലാതെ അതെല്ലാം അനുജന് സ്വന്തമാക്കാൻ കൈമാറി കൊടുത്തിട്ടല്ല പോന്നേക്കുന്നത്.അതായത് രതീഷിന്റെ ശമ്പളം പറ്റുന്ന ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ മാത്രമാണ് അനുജൻ എന്നർത്ഥം. നാട്ടിലാണ് അയാൾ ഇനി നിൽക്കുന്നതെങ്കിലും ആഴ്ചയിൽ ഒരു തവണയെങ്കിലും രതീഷിന് ദുബായിലേക്ക് പോയേ മതിയാകൂ.." "ആ.. അത് കൊള്ളാം... ആ കൂട്ടത്തിൽ ആശയ്ക്കും പോകാമായിരിയ്ക്കും. അല്ലേ മോനേ.." "പിന്നെ.. ഒരഞ്ചു വർഷത്തേയ്ക്ക് അവൾക്ക് ലീവെടുത്താൽ ഗൾഫിലോട്ടും തിരിച്ചും മാസത്തിൽ ഒരാറ് തവണയെങ്കിലും സഞ്ചരിയ്ക്കാം. ഇവൾക്ക്.. വേണെങ്കിൽ ജോലി കളഞ്ഞേക്കാനാ രതീഷ് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്." "ഇനി എന്തോ നോക്കാനാ.. വാട്ടർ അതൊറിറ്റിയിലെ ഒരു നശിച്ച ജോലി.. യാത്ര ചെയ്തു നടുവൊടിയുന്നതല്ലാതെ എന്ത് മെച്ചമാ ഇതുകൊണ്ട് ഉള്ളത്.. അശോകാ.. പറ്റുമെങ്കിൽ നാളെ രാവിലെ ഇവളെ കൊല്ലത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോയി ജോലി ചെയ്യുന്നിടത്ത്‌ ഒരു രാജി ക്കത്ത്‌ എഴുതി കൊടുപ്പിയ്ക്ക്... ആ ദാരിദ്രവാസം പിടിച്ച ജോലി അവര് വേണെങ്കിൽ വേറേ ആർക്കെങ്കിലും കൊടുക്കാൻ പറയ്‌.." ഭാനുമതിയമ്മയ്ക്ക് രതീഷ് മകളെ കല്യാണം കഴിയ്ക്കുന്നതിൽ പരം സന്തോഷം വേറൊന്നുമില്ല. ആശാലത കസേര പിന്നിലേക്ക് തള്ളി നീക്കിയിട്ട് പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. "എന്റെ അമ്മേ.. ഇവിടാരും വന്നില്ല. എന്നെ കണ്ടതുമില്ല.. അതിനും മുമ്പേ അമ്മ ഇങ്ങനെ മനക്കോട്ട കെട്ടല്ലേ...അവർ ഇവിടെ വന്ന് എന്നെ മാത്രമല്ല, ഈ വീട്ടിലുള്ള ഓരോരുത്തരെയും കണ്ട് ഇഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വരും.." "അവർക്കൊക്കെ ഇഷ്ട്ടമായെടീ. ഞാൻ മൊബൈലിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന നിന്റെ ഫോട്ടോ ദേവന്സെന്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. നാളെ അവര് വരുന്നത് നിന്നെ കാണാനല്ല. നമ്മുടെ വീട് കാണാനും എല്ലാവരെയും പരിചയപ്പെടാനുമാ." അശോകൻ ദേവൂട്ടിയെ തന്റെ മടിയിൽ നിന്ന് മാറ്റിയിട്ട് എണീറ്റു. എത്ര പിടിച്ചു നിന്നിട്ടും ആശാലതയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു നേരിപ്പോട് എരിയാൻ തുടങ്ങി. താൻ ചിന്തിച്ചതിന്റെ അപ്പുറം ഇവർ പ്രവൃത്തിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു എന്ന തോന്നൽ അവളുടെ മനസ്സിൽ വിൻസെന്റ് പകർന്ന് നൽകിയിരുന്ന എല്ലാ ധൈര്യത്തെയും തകർത്തു കളഞ്ഞു. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ