ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6gllWK0?d=n&ui=v64j8rk&e1=c💞ദേവനന്ദിനി... Part 50💞 "ദാമ്പത്യം…വിവാഹമോചനം…" "വിവാഹം ജീവിതത്തിൽ നടന്നെങ്കിലല്ലേ ഇതൊക്കെ നടക്കൂ ദേവേട്ടാ "….. ഒരു വിളറിയ ചിരിയോടെ ഗൗരി പറഞ്ഞു… "നന്ദൂ "…. രുദ്രൻ ഒന്നു ഞെട്ടിക്കൊണ്ട് ഉച്ചത്തിൽ അവളെ വിളിച്ചു … "നന്ദൂ….നീയെന്താ പറഞ്ഞത്"….അൽപ്പനിമിഷത്തെ ഞെട്ടലിൽ നിന്നും മുക്തനായ രുദ്രൻ ഗൗരിയോട് ഒരു അന്താളിപ്പോടെ ചോദിച്ചു.. " ദേവേട്ടാ….എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇത് വരെ വിവാഹം നടന്നിട്ടില്ല"… ഗൗരിയുടെ മറുപടിയിൽ ഒരു ചിരി കലർന്നു… "അപ്പോൾ അന്നുറപ്പിച്ച ആ വിവാഹം..".(രുദ്രൻ) "നടന്നില്ല….ദേവേട്ടനെന്ത് കരുതി. ഈ ഗൗരി ദേവേട്ടന് വേണ്ടിയല്ലാതെ മറ്റൊരു പുരുഷന് താലിയണിയിക്കാനായി ഈ കഴുത്ത് നീട്ടിക്കൊടുക്കുമെന്നോ… ഈ ഗൗരിയ്ക്ക് ജീവനുള്ളപ്പോൾ അത് നടക്കില്ല"...ഗൗരിയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു ദൃഡത നിറഞ്ഞു… ഗൗരിയുടെ മറുപടിയിൽ തലപെരുത്ത രുദ്രൻ പെട്ടെന്ന് ഗൗരിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു… "പിന്നെന്തിനാ നന്ദു അന്നങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞത്…പറ നന്ദു.. പറ "….രുദ്രൻ ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചത് പോലെ ഗൗരിയുടെ ഇരു ചുമലുകളിലും പിടിച്ചു കുലുക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു… "ദേവേട്ടനെ ഞാനെന്റെ ജീവനെക്കാളേറെ സ്നേഹിക്കുന്നത് കൊണ്ട്…" ഗൗരിയുടെ അധരങ്ങളിൽ നിന്നും ഒരു പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി വന്നു…. "അന്ന് ഞാനങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ ദേവേട്ടനെ എന്റെ വീട്ടുകാർ ജീവനോടെ വച്ചേക്കില്ലായിരുന്നു. എന്റെ മുന്നിലേക്ക് അവർ അന്ന് വച്ചു നീട്ടിയത് ആ വിവാഹാലോചനയ്ക്ക് പകരമായി ദേവേട്ടന്റെ ജീവനായിരുന്നു. ആ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ ദേവേട്ടനെ ജീവനോടെ വച്ചേക്കില്ലെന്ന ഭീഷണിയിൽ എനിക്കങ്ങനെ പറയേണ്ടി വന്നു "…ഗൗരിയിടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു നിർത്തി…. "എന്തിനു നന്ദു… നിനക്ക് വേണ്ടി സന്തോഷത്തോടെ എന്റെ ജീവൻ കളയാനും ഞാനൊരുക്കമല്ലായിരുന്നോ "… ഗൗരിയുടെ ചുമലിൽ പിടിച്ചവളുടെ മിഴികളിലേക്ക് നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രൻ ചോദിച്ചു… "ദേവേട്ടൻ എനിക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ പോലും കളയുമെന്നത് മറ്റാരേക്കാളും ഈ ലോകത്ത് എനിക്ക് നന്നായറിയാം. ജീവിതത്തിൽ ദുരിതങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും മാത്രം നേരിട്ട ദേവേട്ടനു ഞാൻ കാരണം എന്നെ സ്നേഹിച്ചതിന്റെ പേരിൽ ആ ജീവൻ കൂടി നഷ്ടപ്പെടുന്നത് എനിക്ക് ഒരിക്കലും സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല. അത് കൊണ്ട് ദേവേട്ടനെന്നെ വിട്ടു പോകാൻ പ്രാണൻ പറിയുന്ന വേദന ഉള്ളിലൊതുക്കി അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് "…. കണ്ഠമിടറിക്കൊണ്ട് മറുപടി പറയുമ്പോൾ ഗൗരിയുടെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി…. "പക്ഷെ എന്റെ വീട്ടുകാരുടെ ആഗ്രഹം പോലെ ഒരിക്കലും ആ വിവാഹം നടക്കില്ലായിരുന്നു. അതിനു മുൻപ് തന്നെ ജീവൻ വെടിഞ്ഞേനെ ഞാൻ "….ഗൗരിയത് പറയുമ്പോൾ ആരോടൊക്കെയോ ഉള്ള ദേഷ്യം അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു…. "നന്ദു….എന്തിനു നീയൊറ്റക്ക് പോകണം. നിന്റെ കൂടെ മരിക്കാനായിരുന്നെങ്കിലും ഞാൻ കൂടെ വരില്ലായിരുന്നോടാ".....മിഴിനീരൊഴുക്കിക്കൊണ്ട് ഗൗരിയുടെ ഇരുകവിളിണകളിലും തന്റെ കൈത്തലം ചേർത്ത് കൊണ്ട് രുദ്രൻ ചോദിച്ചു…. "ദേവേട്ടാ…. തികഞ്ഞ അനാഥത്വത്തിലും, പല പ്രതിസന്ധികളോടും, അവഗണനകളോടുമൊക്കെ പൊരുതി മുന്നേറിയ ദേവേട്ടന്റെ ജീവിതത്തെ പെട്ടെന്നൊരു നാൾ ദേവേട്ടനെനിക്ക് വേണ്ടി ത്യജിക്കുന്നത് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നെനിക്ക്. ദേവേട്ടൻ കണ്ട പല സ്വപ്‌നങ്ങളുമുണ്ട്. ഞാൻ കാരണമത് ദേവേട്ടന് യാഥാർഥ്യമാക്കുവാൻ കഴിയാതെ പോവുന്നത് എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഈ ലോകത്തോട് വിട പറയുമ്പോൾ എന്റെ ദേവേട്ടൻ ഈ ലോകത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണിൽ ജീവനോടെയുണ്ടെന്ന ആശ്വാസം എനിക്ക് വേണമായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് മരിക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ ദേവേട്ടനെ മാറ്റി നിർത്താനായി അങ്ങനൊക്കെ പറഞ്ഞത് അല്ലെങ്കിൽ പറയേണ്ടി വന്നത് "…. ഗൗരി പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അവളുടെ നയനങ്ങളിൽ അശ്രുക്കൾ നിറഞ്ഞൊഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. "നന്ദു….അന്നങ്ങനെയൊക്കെ പറയാനുണ്ടായ സാഹചര്യം എന്താ….നിന്റെ അച്ഛനും ആങ്ങളമാരും നിങ്ങളുടെ ഓഫീസിലേക്ക് വിളിച്ചു എന്നെ ഭീക്ഷണിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ നിന്നെ കോൺടാക്ട് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും നടന്നില്ല "…. രുദ്രൻ തന്റെ കണ്ണ് തുടച്ചുകൊണ്ട് ഗൗരിയോട് പറഞ്ഞു… തന്റെ മിഴികൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരി അന്ന് നടന്ന കാര്യങ്ങളെ പറ്റി വിവരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി... "ദേവേട്ടാ…നമ്മൾ എപ്പോഴും ആദ്യമായി കണ്ടു മുട്ടിയ ആ ദിനത്തെ കുറിച്ചു സംസാരിക്കാറില്ലായിരുന്നോ. എന്നാൽ ആ ദിവസം തന്നെ പിന്നീട് ജീവിതത്തിൽ നടക്കാൻ പോകുന്ന ദുഃഖങ്ങളുടെ തുടക്കം കുറിക്കുമെന്ന് ഒരിക്കലും ഞാൻ കരുതിയില്ല. പക്ഷെ സംഭവിച്ചത് അതായിരുന്നു. അന്ന് നമ്മൾ എന്റെ ബർത്ത്ഡേ ആഘോഷിച്ചു തിരിച്ചു വന്നല്ലോ. എന്റെ വീട്ടിൽ അച്ഛനും ചേട്ടന്മാരും എന്നെയും കാത്തു ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു…" "വീട്ടിലേക്ക് കയറിച്ചെന്ന എന്റെ മുന്നിലേക്ക് അച്ഛനിട്ട് തന്നത് നമ്മൾ അന്ന് ഫോർട്ട്‌ കൊച്ചിയിൽ നമ്മൾ ചിലവിട്ട ആ മധുരനിമിഷങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു. എന്റെ നേരെ ആ ഫോട്ടോകൾ കാണിച്ചു എന്നോട് ദേവേട്ടനുമായുള്ള ബന്ധത്തെ കുറിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോൾ ഞാനെല്ലാം ധൈര്യപൂർവം പറഞ്ഞു. അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും മുഖമടച്ചൊടിയായിരുന്നു മറുപടി…" "അവരെന്റെ വിവാഹം നേരത്തെ ലണ്ടനിൽ സെറ്റിൽ ചെയ്ത ഞങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിലുള്ള ഒരാളുമായി നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ടത്രെ. യഥാർത്ഥത്തിൽ അതൊരു ബിസിനസ്‌ ഡീൽ ആയിരുന്നു. ഈ ബന്ധത്തിലൂടെ അവർക്ക് കോടികളുടെ ഇൻവെസ്റ്റ്മെന്റ് ആണത്രേ വരാൻ പോകുന്നത്…." "എന്റെ അച്ഛനും ചേട്ടന്മാരും അങ്ങനെ മാത്രമേ ചിന്തിക്കൂ. എന്നും ബന്ധങ്ങളെക്കാൾ വലുത് അവർക്ക് ബിസിനസും അതിലൂടെ വരുന്ന ലാഭങ്ങളുമാ"…. പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ ഗൗരിയുടെ മുഖത്ത് തന്റെ വീട്ടുകാരോടുള്ള വെറുപ്പും അവരോടുള്ള പുച്ഛവും നിറഞ്ഞു നിന്നു…. "പിന്നെന്താ നടന്നത് നന്ദു "… രുദ്രൻ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു…. ഗൗരി മേശപ്പുറത്ത് നിന്നും ബിയർ എടുത്തു രണ്ട് കവിൾ കൂടിയെടുത്ത് കൊണ്ട് തുടർന്നു… "ആ ദിവസം തൊട്ട് ഞാൻ വീട്ടുതടങ്കലിലായി. എന്റെ ഫോൺ വാങ്ങി വച്ചു. എന്നെ പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയാതെ എന്റെ മുറിയിലിട്ട് പൂട്ടി. ആരുമായും ബന്ധപ്പെടാൻ വയ്യാത്ത അവസ്ഥ. പല ഭീക്ഷണികളും മുഴക്കി അച്ഛനും ചേട്ടന്മാരും ചേർന്നു. ഒന്നിന് മുന്നിലും ഞാൻ വഴങ്ങിയില്ല. എന്റെ ജീവിതത്തെ അവർക്കൊരു വിൽപ്പനച്ചരക്കാക്കുവാൻ വേണ്ടി നിന്നു കൊടുക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പുരുഷനുണ്ടെങ്കിൽ അതെന്നും ദേവേട്ടൻ മാത്രമായിരിക്കും എന്നത് എന്റെയുള്ളിൽ നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇഷ്ടം പറഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ അടിയുറച്ചതാണ്. അതാര് വിചാരിച്ചാലും മാറ്റാൻ കഴിയില്ല. ഭീക്ഷണി, മർദ്ദനം ഇതിനു മുൻപിലൊന്നും തോറ്റു കൊടുക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു…." "ദേവേട്ടനെ കുറിച്ചറിയാതെ എങ്ങോട്ടുമിറങ്ങാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ ദിവസങ്ങൾ തള്ളി നീക്കി. എല്ലാത്തിനും മുൻപിൽ ആകെയോരാശ്വാസം ദേവേട്ടനെ കുറിച്ചുള്ള ഓർമകൾ മാത്രമായിരുന്നു. എനിക്ക് രേഷ്മയെ പോലും വിളിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ദേവേട്ടനെ കുറിച്ചു എന്തെങ്കിലുമറിയാൻ കഴിയാതെ ഞാനൊരുപാട് വിഷമിച്ചു. ദേവേട്ടനെ അവർ അപകടപ്പെടുത്തുമോ എന്നായിരുന്നു എന്റെ ഭയമേറെയും. ദേവേട്ടനെ ഇതൊന്നറിയിക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ വീർപ്പുമുട്ടുകയായിരുന്നു "….. പറയുമ്പോൾ ഗൗരിയുടെ മുഖത്ത് ആ ദിവസങ്ങളിൽ അവളനുഭവിച്ചതെല്ലാം അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു… രുദ്രൻ എല്ലാം കേട്ട് സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മിഴികളിൽ നിറഞ്ഞൊഴുകികൊണ്ടിരുന്നു…. ഗൗരി വീണ്ടും തന്റെ സംഭാഷണം തുടർന്നു… "ദേവേട്ടാ.. അങ്ങനെയൊരു ദിവസം ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടത് തന്നെ സംഭവിച്ചു. ഒരു ദിവസം അച്ഛനും ചേട്ടന്മാരും എന്റെ മുറിയിലോട്ട് വന്നത് ദേവേട്ടനെ കൊല്ലാനായി ആളെ വിട്ട വാർത്ത പറയാനായിരുന്നു. അവരുടെ ഒരു ഭീക്ഷണികൾക്ക് മുൻപിലും പതറാത്ത എന്റെ മനസ്സ് അന്നാദ്യമായ് പതറിപ്പോയി. ഗുണ്ടകളിൽ നിന്നും മർദനമേറ്റ ദേവേട്ടൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണെന്നു ഞാനവർ പറഞ്ഞറിഞ്ഞു…" "ദേവേട്ടൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും വീണ്ടുമിറങ്ങിയാൽ അപ്പോൾ തന്നെ ദേവേട്ടനെ തീർത്തു കളയുമെന്നവർ എന്നോട് പറഞ്ഞു. അവർക്ക് മനസ്സിലായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു വേറൊന്നിനു മുൻപിലും ഞാൻ തോൽക്കില്ലെങ്കിലും ദേവേട്ടന്റെ കാര്യത്തിൽ എന്നെ തോൽപ്പിക്കാമെന്ന്. ദേവേട്ടനെ ഒന്നും ഇനി ചെയ്യരുതെന്ന് ഞാൻ അച്ഛന്റെ കാലിൽ വീണു കെഞ്ചി. അതിനവർ മുന്നോട്ട് വച്ചത് അവർ കൊണ്ട് വന്ന വിവാഹലോചനയ്ക്ക് സമ്മതിക്കാനായിരുന്നു…" "ദേവേട്ടന് എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുന്നത് എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ലായിരുന്നു. ദേവേട്ടനോട് ഈ ബന്ധത്തിൽ നിന്നുമൊഴിയാൻ പറയുന്നതിന് വേണ്ടി അവസാനമായി ദേവേട്ടനെ ഒന്നു കാണണമെന്നും കൂട്ടത്തിൽ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചാൽ പിന്നെ ദേവേട്ടന് നേരെ അവരിനി ഒരു ചെറുവിരൽ പോലുമുയർത്തില്ലെന്നുള്ള ഉറപ്പും അവരോട് ഞാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു…." "അച്ഛനും ചേട്ടന്മാരും അതിനു സമ്മതം മൂളിയപ്പോൾ ദേവേട്ടനെ വിളിക്കാൻ ഞാൻ ഫോൺ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അവരത് തന്നു…" "ഫോൺ കയ്യിൽ കിട്ടിയപ്പോൾ ഞാനാദ്യം ചിന്തിച്ചത് ദേവേട്ടനെ എങ്ങനെ ആ നാട്ടിൽ നിന്നു തന്നെ മാറ്റി നിർത്താമെന്നായിരുന്നു. വിവാഹത്തിന് ഞാൻ സമ്മതിച്ചെങ്കിലും എന്റെ വീട്ടുകാർ വാക്ക് പാലിച്ചില്ലെങ്കിലോ എന്നു ഞാൻ ഭയന്നു. അത് കൂടാതെ ദേവേട്ടനല്ലാതെ മറ്റൊരു പുരുഷന് ഞാൻ താലിയണിയിക്കാനായി നിന്നു കൊടുക്കില്ലെന്നു ഞാനെന്നെ ഉറപ്പിച്ചതും. സ്വയം ജീവനൊടുക്കുകയല്ലാതെ എന്റെ പക്കൽ വേറെ പോംവഴിയൊന്നുമില്ല. ഞാനെന്തായാലും അത് ചെയ്തിരിക്കും. അത് ചെയ്തതിനു ശേഷം ദേവേട്ടൻ നാട്ടിലുണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ ദേഷ്യം തീർക്കുന്നത് ദേവേട്ടന്റെ ജീവനെടുത്തു കൊണ്ടായിരിക്കും. അതിനാൽ ദേവേട്ടനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും ആ നാട്ടിൽ നിന്നും മാറ്റി നിർത്തിയെ പറ്റൂ. എന്താണൊരു വഴിയെന്നാലോചിച്ചു അവസാനം ഞാൻ ജിജോ ചേട്ടനെ വിളിച്ചു….." രുദ്രന് പെട്ടെന്ന് താനും ഗൗരിയും പിരിഞ്ഞതിന്റെ തലേന്ന് ഹോസ്‌പിറ്റലിൽ വച്ചു ജിജോയ്ക്ക് ഗൗരിയുടെ ഫോൺ വന്നതും ജിജോ ഫോൺ ചെയ്യാനായി പുറത്തേക്കിറങ്ങിയത് ഓർമ്മ വന്നു…. രുദ്രൻ ഓർമയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ ഗൗരി അന്ന് ജിജോയുമായുണ്ടായ സംഭാഷണരംഗം ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രനോട്‌ വിവരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു… 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 "ഹലോ…ജിജോ ചേട്ടാ…." "ഗൗരി….താനെവിടെയാ….കുറെ ദിവസമായി തന്നെ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നില്ലെന്നു രുദ്രൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ടെന്ന്. എന്തിനാ രുദ്രന്റെ അടുത്താണെങ്കിൽ ഒന്നു മാറി നിക്കുവാൻ പറഞ്ഞു മെസ്സേജ് അയച്ചത് "…ജിജോയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ അപ്പുറത്തു നിന്നും വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു…. "എല്ലാം പറയാം ചേട്ടാ "….തുടർന്നു ഗൗരി തന്റെ വീട്ടിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം ജിജോയോട് തുറന്ന് പറഞ്ഞു…..എല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഗൗരി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞിരുന്നു… "ഗൗരി…താൻ കരയാതെ…എന്തെങ്കിലും വഴി ദൈവമായിട്ട് കാണിച്ചു തരും "….ജിജോ ഗൗരിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു… "ചേട്ടാ…ഈ ജന്മത്തിൽ ഞങ്ങൾ ഒരുമിക്കേണ്ട എന്നായിരിക്കും ദൈവവിധി"….കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഗൗരിയുടെ മറുപടി… "ഗൗരി…തനിയ്ക്ക് രുദ്രനെ മറക്കുവാനോ പിരിയുവാനോ കഴിയുമോ "…(ജിജോ) "എനിക്കൊരിക്കലും സാധിക്കില്ല അത്. പക്ഷെ എനിക്കിപ്പോൾ എന്റെ ദേവേട്ടന്റെ ജീവന്റെ സുരക്ഷയാണ് പ്രധാനം. ദേവേട്ടനെ കുറച്ചു കാലത്തേക്ക് ഈ നാട്ടിൽ നിന്നും മാറ്റി നിർത്താനാവുമോ "…ഗൗരി വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് ജിജോയോട് ചോദിച്ചു… "ഗൗരി….അവനെ എന്തിനാ മാറ്റി നിർത്തുന്നത് "…ജിജോയുടെ സംശയം നിറഞ്ഞ ചോദ്യം ഗൗരിയിലേക്കൊഴുകിയയെത്തി.. "ചേട്ടാ…ചേട്ടന് തോന്നുന്നുണ്ടൊ ഞാൻ മറ്റൊരു പുരുഷന് താലി കെട്ടാനായി നിന്നു കൊടുക്കുമെന്ന് "… ഗൗരിയുടെ ശബ്ദം ഉറച്ചിരുന്നു… "താനെന്ത് ചെയ്യും പിന്നെ"….(ജിജോ) "മരിയ്ക്കും… എന്നെ ജീവനോടെ കണ്ടെങ്കിൽ അല്ലെ എന്റെ വീട്ടുകാർ ആ വിവാഹം നടത്തൂ"….ഗൗരിയുടെ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിലുള്ള ആ മറുപടിയിൽ ജിജോ അൽപനേരം അസ്ത്രപ്രജ്ഞനായി നിന്നു പോയി… "ജിജോ ചേട്ടാ "….നിമിഷങ്ങളോളം ജിജോയുടെ ഭാഗത്തു നിന്നും മറുപടി കേൾക്കാത്തത് കണ്ട ഗൗരി ജിജോയെ വിളിച്ചു… "ഗൗരി….." "ചേട്ടാ….ഞാനാ പറഞ്ഞത് ചെയ്താൽ ദേവേട്ടൻ നാട്ടിലുണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ വീട്ടുകാരുടെ പക ദേവേട്ടനോടായിരിക്കും. ദേവേട്ടനെ തീർക്കാൻ നോക്കും അവർ. ഇനി ഞാനങ്ങനെ ചെയ്തില്ലെങ്കിലും എന്റെ വീട്ടുകാർ ദേവേട്ടനെ ഒന്നും ചെയ്യില്ലെന്ന ഉറപ്പ് പാലിക്കുമോ എന്ന് എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്"….ഗൗരിയുടെ വാക്കുകളിൽ അവളുടെ വീട്ടുകാരോടുള്ള വെറുപ്പ് നിറഞ്ഞു നിന്നു.. "പക്ഷെ ഗൗരി… രുദ്രൻ നിന്നെ വിട്ട് മാറി നിൽക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ"....ജിജോയുടെ ചോദ്യത്തിൽ സംശയം നിറഞ്ഞു നിന്നു… "ചേട്ടാ…അത് ദേവേട്ടനെന്നെ വെറുക്കുന്ന രീതിയിൽ ഞാനെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോളാം. ദേവേട്ടനെ തല്ക്കാലം ഒന്നു മാറ്റി നിർത്താൻ പറ്റുമോ ചേട്ടന് "…. ഗൗരി വിതുമ്പിപ്പോയി… "തല്ക്കാലത്തേക്ക് ഒരു വഴിയുണ്ട്"…തുടർന്നു ജിജോ രുദ്രനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ച അച്ചായൻ മുംബൈയിലേക്ക് അവനെ ക്ഷണിച്ച കാര്യം ഗൗരിയോട് പറഞ്ഞു… "അത് മതി ചേട്ടാ…ദൈവമായിട്ട ഇപ്പോൾ ആ മനുഷ്യനെ നമുക്കിടയിലെത്തിച്ചത്. നാളെ എനിക്ക് ദേവേട്ടനെ ഒന്നു കാണാനും സംസാരിക്കാനുമുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു ഇന്ദ്രൻചിറയിലേക്ക് ജിജോചേട്ടനൊന്നു കൊണ്ട് വരണം. ബാക്കി ഞാൻ ദേവേട്ടനോട് പറഞ്ഞോളാം "…. വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് ഗൗരി ജിജോയോട് പറഞ്ഞു… "ഗൗരി താനെപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നില്ലേ എന്നോട് തന്റെയും രുദ്രന്റെയും വിവാഹം നടത്തിത്തരണമെന്ന്. ഇതിപ്പോൾ അവസാനം നിങ്ങൾ തമ്മിൽ പിരിയുന്നതിനു കൂട്ടു നിൽക്കാനാണല്ലോടോ എന്റെ വിധി....." ജിജോയുടെ ശബ്ദമിടറി.. "എല്ലാം വിധിയാണ് ചേട്ടാ…ഈ ജന്മത്തിൽ ഇല്ലെങ്കിൽ അടുത്ത ജന്മത്തിലെങ്കിലും ഞങ്ങൾ ഒരുമിക്കുമായിരിക്കും. അതിനായിരിക്കും ചിലപ്പോൾ യോഗം. ഞാൻ ജീവനോടെ ഈ ലോകത്തില്ലെന്നറിയുമ്പോൾ എല്ലാ സത്യങ്ങളും ജിജോചേട്ടൻ ദേവേട്ടനോട് പറഞ്ഞാൽ മതി. അന്ന് ദേവേട്ടനോട് പറയണം ദേവേട്ടന്റെ നന്ദുവിനെ വെറുക്കരുതെന്നു. ദേവേട്ടനെ മാത്രമേ ഈ ഗൗരി സ്നേഹിച്ചിട്ടുള്ളൂ എന്നും "… ഗൗരി പറഞ്ഞു നിർത്തിയപോഴേക്കും പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു പോയി.. തുടർന്ന് ഗൗരി ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തു… 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 ഗൗരി പറഞ്ഞത് കേട്ട് രുദ്രൻ ഞെട്ടിത്തരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ജിജോയ്ക്ക് ഇക്കാര്യങ്ങളെല്ലാം അറിയാമെന്നത് അവനെ സംബന്ധിച്ച് പുതിയ അറിവായിരുന്നു. ഒരിക്കലും എന്തിനു ആ ദിവസം പോലും ജിജോ ഗൗരിയെ കുറ്റപ്പെടുത്താതിരുന്നത് രുദ്രനോർത്തു. എന്നും ഗൗരി സ്വമനസ്സാലെ പറഞ്ഞതാവില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു ജിജോ തന്നെ എപ്പോഴും സമാധാനിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നതിന്റെ പിന്നിൽ ഇക്കാര്യമെല്ലാം അവനറിയാമെന്നത് ആയിരുന്നെന്നു ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിയുന്നു… "ദേവേട്ടാ "…. ഇടർച്ചയോട് കൂടിയ ഗൗരിയുടെ വിളി രുദ്രനെ ചിന്തയിൽ നിന്നുണർത്തി... അവന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഗൗരിയുടനെ അവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു അധരങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞ വിതുമ്പലുമായി അവന്റെ മിഴികൾ തുടച്ചു കൊടുത്തു…. "പിറ്റേ ദിവസം ജിജോ ചേട്ടൻ ദേവേട്ടനെ കൊണ്ട് വന്നു. പതറാതെ ദേവേട്ടന് മുൻപിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ ശക്തി തരണമെന്നായിരുന്നു അപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ പ്രാർഥിച്ചത്…." "ദേവേട്ടൻ ശരീരത്തിൽ പറ്റിയ മുറിവുകളുമായി പതുക്കെ തളർച്ചയോടെ എന്റെയടുത്തേക്ക് വരുന്നതും നോക്കി നിന്നത് ഉള്ളിൽ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ടാണ്. ദേവേട്ടനെ കൈ പിടിച്ചും തലോടിയും ആശ്വസിപ്പിക്കുവാൻ പോലും കഴിയാതിരുന്ന എന്റെ വിധിയെ പഴിക്കുക മാത്രമേ അപ്പോഴെനിയ്ക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ…." "ദേവേട്ടന്റെ സാമീപ്യത്തിൽ ദേവേട്ടനോട് പ്രാണൻ പറിഞ്ഞു പോകുന്ന വേദനയിൽ അങ്ങനെയൊക്കെ പറയുമ്പോൾ എന്റെ മനസ് വിതുമ്പിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു…" "എല്ലാം കഴിഞ്ഞു ദേവേട്ടൻ തിരിച്ചു മനസ്സ് തകർന്ന് തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ ദേവേട്ടൻ തിരിഞ്ഞെന്നെ നോക്കരുതേ എന്നായിരുന്നു എന്റെ പ്രാർത്ഥന. ദേവേട്ടൻ ഒരിക്കലെങ്കിലും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ എല്ലാം മറന്നു ഞാനീ നെഞ്ചിലേക്ക് ഇത് പോലെ വീണു പോയേനെ"…..അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഗൗരി രുദ്രന്റെ നെഞ്ചോട് മുഖം ചേർത്ത് കണ്ണീരൊഴുക്കാൻ തുടങ്ങി. രുദ്രനവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു… "എന്റെ പ്രാണൻ പറിഞ്ഞു പോകുന്ന വേദനയോടെയാണ് ഞാൻ അന്ന് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. അത് എന്റെ ദേവേട്ടനെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നത് കൊണ്ട്. എന്റെ മനസ്സിലും, എന്റെ ആത്മാവിലും, എന്റെ ഓരോ ശ്വാസങ്ങളിലും, എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളിലും എന്നും ദേവേട്ടൻ മാത്രമേ ഉള്ളൂ. ഞാനന്ന് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ദേവേട്ടനെ ഒരുപാട് മുറിപ്പെടുത്തി എന്നും വർഷങ്ങളായി വേദനകൾ സമ്മാനിച്ചുവെന്നും എനിക്കറിയാം. ദേവേട്ടന്റെ ജീവന് വേണ്ടി എനിക്കന്നു അങ്ങനെ പറയുകയെ നിവൃത്തിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ…ഈ നന്ദുവിനോട് ക്ഷമിക്ക് ദേവേട്ടാ "….ഗൗരി രുദ്രന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് ഒരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലോടെ പറഞ്ഞു... വർഷങ്ങളായി അവൾ ഉള്ളിലൊതുക്കിയ അവളുടെ ദുഃഖങ്ങൾ അശ്രുസമുദ്രങ്ങളായി ഒഴുകി അവന്റെ നെഞ്ചു നനച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…. പൊടുന്നനെ രുദ്രൻ അവളുടെ മുഖം കയ്യിലെടുത്ത് കണ്ണീരൊഴുകുന്ന മിഴികളോടെ അരുതെന്ന് മാപ്പ് പറയരുതെന്ന് തലയാട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു… തുടർന്നവൻ ഗൗരിയുടെ കണ്ണീരുപ്പിൽ നിറഞ്ഞ അവളുടെ മുഖമാകെ തെരുതെരെ ചുംബിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. കണ്ണിരിൽ കുതിർന്ന അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ മുഖത്താകമാനം ഭ്രാന്തമായൊഴുകി നടന്നു… അവന്റെ ചുംബനങ്ങളെ കണ്ണുകൾ കൂമ്പിയടച്ചു കൊണ്ട് അവൾ കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ സ്വീകരിച്ചു…. നീണ്ട ചുംബനഹർഷാതിരേകങ്ങൾക്കവസാനം രുദ്രൻ ഗൗരിയെ പുൽകിക്കൊണ്ട് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു…. "നന്ദു….പിന്നെ ആ വിവാഹം എങ്ങനെ മുടങ്ങി..." ഗൗരി വീണ്ടും രുദ്രന്റെ കരവലയത്തിൽ നിന്നും അകന്നു മേശയിൽ പിടിച്ചു നിന്നു കൊണ്ട് രുദ്രന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് തുടർന്നു… "ദേവേട്ടാ…ഈ വിവാഹം നടക്കാതെ എന്നെ മരണത്തിനു വിട്ടു കൊടുക്കാതെ എല്ലാറ്റിൽ നിന്നും ദൈവം എന്നെ രക്ഷിച്ചെടുത്തത് വെറൊരു വഴിയിലൂടെയായിരുന്നു…." രുദ്രൻ അത് എന്താണെന്ന് ആംഗ്യത്തിൽ കണ്ണുയർത്തി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു… "ദൈവം എന്നെയൊരു ഭ്രാന്തിയാക്കിയാണ് എല്ലാറ്റിൽ നിന്നും രക്ഷിച്ചത് "…ഒരു വിളറിയ ചിരിയോടെ ഗൗരി മറുപടി നൽകി… രുദ്രൻ ശില പോലെ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു നിന്നു പോയി…. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ