ലാസ്റ്റ് part നോക്കി. അതിഭീകരമായ തണുപ്പ് അയാളുടെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ശരീരത്തിലേക്ക് പ്രവഹിച്ചു. ആ കറുത്ത ലോഹം ജീവനുള്ള ഒരു വസ്തുവിനെപ്പോലെ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്യുന്നതായി അയാൾക്ക് തോന്നി. ഏതോ അജ്ഞാത സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സാന്നിധ്യത്തിലാണ്‌ താനെന്ന് മാസ്റ്റർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ആ തൂണിലൂടെ പിടിച്ച് താഴെക്കിറങ്ങിയ മാസ്റ്റർ, മണൽപ്പരപ്പിലേക്കിറങ്ങി.. താഴെ, തൂവെള്ള മണൽപ്പരപ്പിൽ കാൽ വെച്ച നിമിഷം മാസ്റ്റർക്ക് താൻ മറ്റൊരു ലോകത്താണ് എന്ന് ബോധ്യമായി. ഗുരുത്വാകർഷണം അവിശ്വസനീയമാംവിധം കുറവായിരുന്നു! അയാളുടെ ഭാരം പത്തിലൊന്നായി കുറഞ്ഞതുപോലെ! ചുവടുകൾ വെച്ചപ്പോൾ, തൻ്റെ ശരീരം വായുവിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഓരോ ചുവടും ചന്ദ്രനിൽ നടക്കുന്നതുപോലെ, സാവധാനത്തിൽ, ഭാരം കുറഞ്ഞ്... ഒരു മാസ്മരിക നൃത്തം പോലെ. കാൽ മണലിൽ അമർത്തിയാൽ പതുക്കെ ഉയർന്നു പൊങ്ങും, വീണ്ടും സാവധാനം താഴെ വരും. "മാസ്റ്റർ...." ഒരു നേർത്ത സ്വരം! അയാൾക്ക് രക്തം മരവിച്ചത് പോലെ തോന്നി.. മേഘ്ന! മാസ്റ്ററുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞുവന്നു. തലച്ചോറ് ആ കാഴ്ച ഉൾക്കൊള്ളാൻ വിസമ്മതിച്ചു. ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ അയാൾ കുറച്ച് മാറി, ഇരുട്ടിൽ മേഘ്നയുടെ വസ്ത്രത്തിൻ്റെ തിളക്കം കണ്ടു.. ദുരൂഹമായ ആ നീല പ്രകാശത്തിൽ അവൾ തൂവെള്ള മണലിലൂടെ നടക്കുന്നു! Part 5 "മേഘ്നാ..." അയാളുടെ സ്വരം പരിഭ്രാന്തിയും, ഭ്രാന്തമായ ആശ്വാസവും, അതിലുപരി അവിശ്വാസവും കലർന്ന് വിറച്ചു. "എന്താ ഉണ്ടായത് ??" "എന്തൊക്കെയാ മാസ്റ്റർ ഈ നടക്കുന്നത്? ഇവിടെ... ഇതെന്താണ്?" അവളുടെ സ്വരത്തിലും പരിഭ്രാന്തി നിറഞ്ഞിരുന്നു.. കണ്ണുകളിൽ ഭയവും ചോദ്യങ്ങളും നിറഞ്ഞു. മാസ്റ്റർ ആ കറുത്ത തൂണിനെ നോക്കി. അതിൽ ഇടവിട്ടിടവിട്ട്, തേനീച്ചക്കൂടു പോലെ, ഒരുകൂട്ടം ഷഡ്ഭുജാകൃതിയിലുള്ള ഭാഗങ്ങളുണ്ട്. അതിൽ നിന്നും അതിശക്തമായ നീല പ്രകാശം പുറപ്പെടുന്നു. "ഈ തൂണാണ് ഈ അടിത്തട്ടിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്! വീഴ്ചയുടെ വേഗതയും, ഗുരുത്വാകർഷണവും, പ്രകാശവും എല്ലാം!" മാസ്റ്റർ പതിയെ മേഘ്നയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുകൊണ്ടു മന്ത്രിച്ചു. “ഇതു കണ്ടോ മാസ്റ്റർ ?” മേഘ്ന പുറകിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അവൾക്ക് പുറകിലായി... ഒരു പിരിയൻ ഗോവണിയുണ്ട്! കറുത്ത പരുപരുപ്പുള്ള എന്തോ ഒരു ലോഹം കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ആ ഗോവണി, അനന്തമായി മുകളിലേക്കുയർന്ന് പോകുന്നു. അത് മുകളിലെ മഞ്ഞിനുള്ളിൽ മറയുകയാണ്! അതിലും അവിശ്വസനീയമായത്, ആ വിടവിൻ്റെ മുകളിൽ ഇവർ വന്ന ഭാഗം കാണാനേയില്ല! മുകളിൽ മുഴുവനും മഞ്ഞ് മാത്രം! അവർ ഇപ്പോൾ ഒരു വലിയ, അടഞ്ഞ അറയ്ക്കുള്ളിലാണ്. മുകളിൽ നിന്നും, നേർത്ത മഴ പോലെ ചിതറി വീഴുന്ന ആ വെള്ളത്തുള്ളികൾ, നിലത്തെത്തും മുൻപേ ആവിയായി അന്തരീക്ഷത്തിൽ ലയിച്ചുപോകുകയാണ്‌. അതിമനോഹരമെങ്കിലും, ഭയാനകമായിരുന്നു ആ കാഴ്ച്ച. "മുകളിലേക്ക്... എത്ര ദൂരമുണ്ടാവുമെന്ന് ദൈവത്തിന് മാത്രമേ അറിയൂ. പക്ഷേ, ഇവിടെ നിൽക്കുന്നതിലും ഭേദം അതാണ്!" മാസ്റ്റർ ഗോവണിയെ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു. മേഘ്ന പക്ഷേ സംശയിച്ചു നിന്നതേയുള്ളൂ. മണലിൽ തറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന, വെളിച്ചം പരത്തുന്ന കറുത്ത തൂണും, കാലിനടിയിലെ മണൽപ്പരപ്പും, ഗുരുത്വാകർഷണത്തിലെ വ്യതിയാനവുമെല്ലാം എല്ലാം യുക്തിക്കതീതമായിരുന്നു. എത്ര മണിക്കൂറുകൾ കടന്നുപോയെന്നറിയില്ല. അവർ ആ മണല്പ്പരപ്പിലൂടെ സത്യത്തിൽ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടക്കുകയായിരുന്നു. കിലോമീറ്ററുകളോളം ദൂരമുണ്ടെന്നു തോന്നിക്കും ചിലപ്പോൾ, പക്ഷേ, നടന്നു തുടങ്ങുമ്പോൾ, വളരെ പെട്ടെന്നു തന്നെ അതിർത്തികളിലെത്തുകയാണ്‌. നാലു ദിക്കിലും ആ തിളങ്ങുന്ന കറുത്ത പാറക്കല്ലു തന്നെ. ആകെ രക്ഷപ്പെടാനായിട്ടൊരു വഴിയുള്ളത് ആ ഗോവണി മാത്രം. പക്ഷേ, സ്വബുദ്ധിയോടെ ഒരാളും, ആ ഗോവണി കയറില്ല. അത്രമാത്രം ഭീകരമായിരുന്നു ആ ഭാഗം. പരുപരുത്ത ലോഹം കൊണ്ടാണ്‌ അതിന്റെ നിർമ്മിതി. ആകാശം മുട്ടെ ഒരു ഗോവണി എന്നൊക്കെ പറയാവുന്നതുപോലെ, മുകളിലേക്ക് പിരിഞ്ഞു ഉയർന്ന് മുകൾഭാഗം മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കൈവരികളിൽ നിന്നും ചുള്ളിക്കമ്പുകൾ പോലെ എന്തൊക്കെയോ ഉയർന്നു നിൽക്കുന്നത് കാണാം. അതിനിടയിലെല്ലാം തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രപ്പൊട്ടുകൾ. ചിലയിടങ്ങളിൽ, ഒരു ചെകുത്താനെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു ആ ഗോവണിയുടെ രൂപം. മറ്റു വഴിയില്ല. മാസ്റ്റർ മേഘ്നയെ നോക്കി ആംഗ്യം കാണിച്ചു. മുകളിലേക്ക് കയറുക തന്നെ. മറുപടിയുണ്ടായില്ല. മേഘ്ന ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ ആ മണല്പ്പരപ്പിലേക്കിരുന്നു. പുറകിലെ ഭിത്തിയിൽ ചാരി കാലുകൾ നിവർത്തി. അതീവ ക്ഷീണിതയായിരിക്കുന്നു അവൾ. മാസ്റ്ററും അവൾക്കരികിലായിരുന്നു. “മാസ്റ്റർ...” അവൾ നേർത്ത സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു. “നിങ്ങൾക്ക് എന്നോട് ശരിക്കും ഇഷ്ടമുണ്ടോ ?” മാസ്റ്റർ മറുപടി കൊടുത്തില്ല. പകരം, ആ തൂണു പോലുള്ള വസ്തുവിലേക്ക് ചാരി. കടുത്ത തണുപ്പ് അയാളുടെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ശരീരമാസകലം പ്രവഹിച്ചു. മേഘ്ന സാവധാനം തന്റെ ജീൻസിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കയ്യിട്ടു. അരക്കെട്ടിൽ നിന്നും എന്തോ വലിച്ചു പുറത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണവൾ. “എന്താ ?” മാസ്റ്റർ അമ്പരന്നു. “എനിക്കൊരു കുമ്പസാരം നടത്താനുണ്ട്...” വിഷാദം കലർന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ, മേഘ്ന തന്റെ അരക്കെട്ടിൽ, ഒരു രഹസ്യ അറയിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ആ കറുത്ത വസ്തു പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെടുത്തു. മാസ്റ്ററുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു വന്നു. ഒരു ചെറിയ പിസ്റ്റൾ ആയിരുന്നു അത്! “ഞാൻ വന്നത്, നമ്മുടെ വിവാഹം രക്ഷിക്കാനൊന്നുമല്ല മാസ്റ്റർ... ഈ ബന്ധമൊക്കെ എത്രയോ പണ്ടേ അവസാനിച്ചതാണ്‌... നമ്മൾ രണ്ടുപേരും വെറുതേ അഭിനയിക്കുകയാണ്‌... ശരിയല്ലേ ?” “എന്നെ...” മാസ്റ്റർ ഉമിനീരിറക്കി. “എന്നെ കൊല്ലാനായിരുന്നോ നീ...” അവൾ തലകുലുക്കിക്കൊണ്ട് ആ തോക്ക് മണലിലേക്കിട്ടു. മാസ്റ്റർ പല്ലുകൾ കടിച്ചമർത്തി. ശരീരം വിറപൂണ്ടു. “എന്തിന്‌ ? ഞാനെന്തു ചെയ്തിട്ട് ?” ചാടിയെഴുന്നേറ്റു അയാൾ. “ഞാനാണോ മരിക്കേണ്ടത് ?” മേഘ്നയിൽ നിന്നും മറുപടിയൊന്നുമുണ്ടായില്ല. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. “നീയല്ലേ എന്നെ ചതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് മേഘ്ന ?“ അവൾ മുഖമുയർത്തി. നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. ”ഞാനും കുമ്പസാരിക്കാം...“ മാസ്റ്റർ മുഖം അമർത്തി തുടച്ചുകൊണ്ട് അവൾക്കരികിലേക്ക് ചുവടുകൾ വെച്ചു. ”ഞാൻ നിന്നെ ഇങ്ങോട്ടു വിളിച്ചു വരുത്തിയതും വേറൊന്നിനുമല്ല... കൊല്ലാൻ തന്നെയാ!“ അവൾ ഞെട്ടി നിവർന്നിരുന്നു. ”നീയും അശ്വിനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമൊക്കെ എനിക്കറിയാം മേഘ്ന... നിങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള എല്ലാ ഇടപാടുകളും ദാ ഈ ഫോണിലുണ്ട്.“ അയാൾ, കയ്യെത്തിച്ച്, വായുവിൽ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന തന്റെ ഫോൺ പിടിച്ചെടുത്തു. ”രണ്ടും കൂടെ എന്നെ ഇല്ലാതാക്കി സ്വത്തടിച്ചുമാറ്റാനുള്ള പ്ലാനൊക്കെ...“ അയാൾ പല്ലിളിച്ചു ചിരിച്ചു. മേഘ്നയുടെ മുഖത്തെ ചോര വാർന്നുപോയിരുന്നു. ”അവൻ... ആ രാഗുവിനെയാണ്‌ ഞാനാ പണി ഏൽപ്പിച്ചത്... നിന്നെ അവസാനിപ്പിക്കാൻ...“ മാസ്റ്റർ ചെറുതായൊന്നു കിതച്ചു. ”എന്നിട്ട് ?“ മേഘ്ന എഴുന്നേറ്റു നിന്നുകൊണ്ടു ചോദിച്ചു. ”എന്നിട്ടെന്താ സംഭവിച്ചതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. അവനെവിടെപ്പോയെന്നറിയില്ല... അവസാന നിമിഷം അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടോടിയതാകും. ഒരാളെ കൊല്ലാനുള്ള ശേഷിയൊന്നും ചിലപ്പൊ അവനും കാണില്ല.“ മേഘ്നയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. ഇനിയെന്തു തന്നെ വന്നാലും നേരിടാൻ തയ്യാറാണെന്നൊരു ഭാവം നിഴലിച്ചിരുന്നു അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ. “നമുക്കു പോകാം മാസ്റ്റർ... ആ കുട്ടി പറഞ്ഞതുപോലെ, രണ്ടു രാജ്യങ്ങളിലേക്കോ മറ്റോ പോയി ജീവിക്കാം നമുക്ക്.” മാസ്റ്ററും തലയാട്ടി. “ബൈ ദ വേ, ആ കുട്ടി സേഫാണ്‌ കേട്ടോ. അവൾ താഴേക്കു വീണിരുന്നില്ല. മുകളിൽ, കാട്ടുവള്ളികളിൽ പിടിച്ചു നില്പ്പുണ്ട്.” “യെസ്... താഴേക്കുള്ള വീഴ്ച്ചയിൽ, ഒരു മിന്നായം പോലെ ഞാനും കണ്ടാരുന്നു.” പിന്നെ നീണ്ട നിശബ്ദതയായിരുന്നു. അവരിരുവരും പരസ്പരം നോക്കി നേർത്ത ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ നിശ്ചലരായിരുന്നു. ഒടുവിൽ... “അതെന്തായിരിക്കും മാസ്റ്റർ ? ഏലിയൻസ് ?” മേഘ്ന ആ തൂണിനെ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ടു ചോദിച്ചു. “എങ്ങനെ അറിയാനാണ്‌ ?” മാസ്റ്റർ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ തല താഴ്ത്തി. “ആ പെൺകുട്ടിക്കറിയാമായിരിക്കും. നമ്മുടെ എല്ലാ നീക്കങ്ങളും അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. അവസാനം, നമ്മളീ കുഴിയിൽ വന്നു വീഴുന്നതടക്കം.” “എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല.” മേഘ്ന സാവധാനം എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. “നമുക്കു പോയാലോ ?” അവൾ ആ ഗോവണിയുടെ നേരേ ചുവടു വെച്ചു. “ഗ്രാവിറ്റി ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട്, ആ തോക്കുകൊണ്ടു പ്രയോജനമില്ല. അല്ലേ മേഘ്ന ?” മാസ്റ്റർ പുഞ്ചിരിച്ചു. “പുറത്തെത്തിയാൽ പിന്നെ നമ്മൾ ഒരിക്കലും കാണരുത് മാസ്റ്റർ. ഇതായിരിക്കണം നമ്മുടെ അവസാനത്തെ കൂടിക്കാഴ്ച്ച.” മാസ്റ്റർ ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു. മേഘ്ന അപ്പോഴേക്കും ഗോവണിയിലൂടെ മുകളിലേക്ക് ചുവടുകൾ വെച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ഏതാനും ചുവടുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവർക്കൊരു കാര്യം മനസ്സിലായി. തങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്ര കഠിനമല്ല ഈ യാത്ര. ശരീര ഭാരം നന്നേ കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പഞ്ഞിക്കെട്ടുകൾ പോലെ ഉയർന്നു പോകുകയാണ്‌ തങ്ങൾ. കൈവരിയിൽ ഇറുക്കെ പിടിച്ചില്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ മുകളിലേക്കുയർന്നു പോയേക്കുമെന്നുവരെ തോന്നിച്ചു. മണിക്കൂറുകളോളം അവർ കയറിക്കാണണം. ഒടുവിൽ, മൂടൽ മഞ്ഞിന്റെ ഒരു കനത്ത പാളിയിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു കയറിയപ്പോഴാണ്‌ അവർ നിന്നത്. തണുത്ത ഒരു കാറ്റ് അവരുടെ ശരീരത്തിലൂടെ മൂർച്ചയോടെ ഉരസ്സിപ്പോയി. ഇരുവർക്കും ശരീരമാസകലം കുളിരു കോരി. “മാസ്റ്റർ...” മേഘ്ന തിരിഞ്ഞു നിന്നു. “നമ്മൾ നേരത്തേ കണ്ട രണ്ടുപേർ...” മാസ്റ്റർ തങ്ങൾക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന കോടമഞ്ഞ് പതിയെ മാടിയകറ്റിക്കൊണ്ട് അവളെ നോക്കി വിഷാദം കലർന്ന ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു. “ഇതിവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല മേഘ്ന...” പെട്ടെന്നാണ്‌ അയാൾക്കെന്തോ ഓർമ്മ വന്നത്. ഒരു ചിരിയോടെ, മാസ്റ്റർ തന്റെ അരയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന കടുത്ത ഓറഞ്ചു നിറത്തിലുള്ള ‘ഹാർണസും’ മറ്റു സ്ട്രാപ്പുകളുമെല്ലാം അഴിച്ചുമാറ്റി. “ഗ്രാവിറ്റി ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ട്, ഇത് കെട്ടിയാണ്‌ നടക്കുന്നതെന്ന കാര്യം മറന്നു.” അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. കൈ സ്വതന്ത്രമാക്കിയതും, ആ ഉപകരണങ്ങൾ സാവധാനം വായുവിൽ ഉയർന്നു പൊങ്ങി മേഘപ്പാളിക്കു പുറകിലേക്കു മറഞ്ഞു. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ അയാൾ മേഘ്നയോടു നടത്തം തുടരാൻ ആംഗ്യം കാട്ടി. അയാളും അടുത്ത സ്റ്റെപ്പിൽ കാൽ വെച്ചു. അധികം വൈകിയില്ല. മേഘപാളിയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു ഇളം നീല പ്രകാശവളയം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു! ഒരു പോർട്ടൽ പോലെ... നീല നിറമുള്ള ഒരു അഗ്നി വലയം പോലെ തോന്നിച്ചു അത്. അതിനു നടുവിലെ ഭാഗം ഒരു ശുദ്ധജല തടാകം പോലെയായിരുന്നു. അതിനപ്പുറത്തുകൂടെ മനോഹരമായ ഒരു പ്രകൃതിദൃശ്യം പോലെ എന്തോ കാണാമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഓളം വെട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ തടാകത്തിലൂടെ കാഴ്ച്ച വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. മേഘ്ന സാവധാനം അതിനുള്ളിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. തലമാത്രം കടന്നതും, അവൾ കൈവരിയിലെ തന്റെ പിടി വിട്ടു. ചരടു പൊട്ടിയ ഒരു പട്ടം കണക്കേ, മുകളിലേക്കുയർന്നു പോയ അവൾ ആ ജലപ്പാളിക്കപ്പുറത്ത് അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് ലയിച്ചു. മാസ്റ്ററും മുകളിലേക്കുള്ള തന്റെ ചുവടുകൾ തുടർന്നു. ഒരു കൈ അയാൾ, ആ വലയത്തിലുള്ളിലൂടെ അകത്തേക്കു കടത്തി നോക്കി. അതിശക്തമായ ഒരു ശീതക്കാറ്റ് തന്റെ വിരലുകളെ സ്പർശിച്ചതും, സ്വയമറിയാതെ കൈ വലിച്ചുപോയി അയാൾ. പക്ഷേ, അപ്പോഴേക്കും, കൈവരിയിലുള്ള മറ്റേ കയ്യുടെ പിടുത്തം വിട്ടുപോയിരുന്നു. തന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ വിചിത്രമായൊരു വൈബ്രേഷൻ അനുഭവപ്പെട്ടു മാസ്റ്റർക്ക്. വാച്ചിലെ സൂചികൾ ഭ്രാന്തമായ വേഗതയിൽ പുറകോട്ടു തിരിയുന്നത് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്റെ ശരീരത്തിൽ അനുഭവിച്ചു അയാൾ. കാൽ നിലത്തു നിന്നും ഉയർന്നു. ഏതോ അതീന്ദ്രിയ ശക്തിയുടെ ആകർഷണത്താലെന്നവണ്ണം, മാസ്റ്റർ ആ പോർട്ടലിനുള്ളിലേക്ക് സാവധാനം വലിച്ചെടുക്കപ്പെട്ടു! അടുത്ത നിമിഷം! മുൻപിലെ കനത്ത കോട മഞ്ഞിൽ നിന്നും ഒരു മനുഷ്യരൂപം മുൻപോട്ടു വന്ന് അയാൾക്കു മുൻപിൽ നിന്നു. പാൻ മസാലയുടെ രൂക്ഷഗന്ധം. പെട്ടെന്ന് എന്താണു സംഭവിച്ചതെന്നു മനസ്സിലായില്ല മാസ്റ്റർക്ക്. കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ടുകയറിയതുപോലെ... കാതുകളിലൂടെ കൂർത്ത ഒരു ശരം കടന്നുപോയതുപോലെ... മാസ്റ്റർ മറിഞ്ഞുവീഴാതെ അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കുറ്റിച്ചെടിയുടെ കമ്പിൽ പിടിച്ചു നിന്നു കിതച്ചു. ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്കു ശേഷമാണ്‌ അയാൾക്ക് പരിസരബോധം തിരികെ കിട്ടിയത്. ലോഡ്ജിൽ നിന്നും, മെയിൻ റോഡിലേക്കു കയറാനുള്ള മൺപാതയുടെ ഒത്ത നടുക്കാണ്‌ താൻ നിൽക്കുന്നത്! മാസ്റ്റർ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി. തന്നെ കടന്നുപോയ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ ആരായിരുന്നു ? അയാൾ തന്നോട് എന്തോ പറഞ്ഞിരുന്നോ ? തോന്നലാണോ ? പെട്ടെന്ന് മാനം തെളിഞ്ഞു. മേഘത്തലപ്പുകൾക്കു മറവിൽ നിന്നും തീഷ്ണരശ്മികൾ പായിച്ചുകൊണ്ട് സൂര്യൻ പ്രത്യക്ഷമായി. കോടമഞ്ഞ് എവിടെയോ പോയ്മറഞ്ഞത് നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടാണ്‌. മാസ്റ്റർ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കെ അടച്ചു തുറന്നപ്പോഴാണ്‌ കുറച്ചുദൂരെയായി ആ കാഴ്ച്ച കണ്ടത്. ഒമ്പത് വയസ്സ് മാത്രം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി!! (The END കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ