ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6nzQljw?d=n&ui=v64j8rk&e1=c#തരള_സംഗീത_മന്ത്രം ((79)) അഴിയിക്കൽ തറവാട്ടിലെ അംഗങ്ങൾ എല്ലാവരും കനത്ത ടെൻഷനിലാണ്. കൂടുതൽ ടെൻഷൻ കാണുന്നത് പ്രസാദിന്റെ മുഖത്ത്. മാധവനും ലക്ഷ്മിയും മീനു ചേച്ചിയും ബിന്ദു ചിറ്റമ്മയും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാവരും തന്നെ തറവാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്കു മുന്നിലായി മുകളിലെ മുറിയിൽ നിന്നും റിൻസി താഴേക്ക് വന്നു നിന്നു. "എങ്ങനുണ്ട്...??" റിൻസിയെ കണ്ടയുടൻ പ്രസാദ് ചോദിച്ചു. "കുഴപ്പമില്ല.. പ്രഷറൊക്കെ നോർമലാണ്.. ഇതുവരെ ഉണർന്നിട്ടില്ല.. കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ ഉണർന്നു വരും." റിൻസി പ്രസാദിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു. "ആ ഉണർവ്വ് ചിലപ്പോൾ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് രൂപപ്പെടുത്തിയായിരിക്കും ഉണ്ടാവുക....." എങ്ങോട്ടോ നോക്കി പ്രസാദ് പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകളുടെ പൊരുൾ കൃത്യമായി മനസിലാവാത്ത ഹേമന്തും വിഷ്ണുവും അവനെ നോക്കി. "എന്നു വെച്ചാൽ...?" സംശയത്തിന്റെ വരകൾ റിൻസിയുടെ നെറ്റിയിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. "എന്നു വെച്ചാൽ ദേവയാനി ഭദ്രയാവാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഏത് നിമിഷവും അവൾ ഭദ്രയായി ഉണർന്നു വരും. ചിലപ്പോൾ ഇന്നു തന്നെ.. ഇന്നു തന്നെ അത് സംഭവിക്കുമെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നു...." പ്രസാദ് റിൻസിയുടെ മുഖത്തു നോക്കി പറഞ്ഞു. "അതെന്താ ചേട്ടാ.. ദേവു ചേട്ടത്തി ഭദ്രയുടേതു പോലെ ചേട്ടനോട് പെരുമാറിയോ?" ഹേമന്ത് മുന്നോട്ട് വന്ന് ചോദിച്ചതിൽ പ്രസാദ് ഒന്നു ശിരസ്സനക്കി. ശേഷം കഴിഞ്ഞ രാത്രികളിൽ താൻ കണ്ടറിഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അവരെല്ലാവരോടുമായി തുറന്നു പറയുകയായിരുന്നു. "അതിന് നീ ഇങ്ങനെ ഭയപ്പെടേണ്ട കാര്യം എന്തിരിക്കുന്നു പ്രസാദ്.? അവൾ ഉണരട്ടെ. ഭദ്രയായി തന്നെ ഉണരട്ടെ. കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് എല്ലാം അവളോട് പറയാമല്ലോ. പിന്നെന്താ...??" സംശയത്തോടെ മാധവൻ മുന്നോട്ട് വന്നു. "ശെരിയാണ്.. ദേവു ചേട്ടത്തി ഭദ്രയായോ അല്ലെങ്കിൽ ദേവു ചേട്ടത്തി ആയോ തിരിച്ചു വരട്ടെ. എന്നിട്ട് നോക്കാമല്ലോ മറ്റു പലതും. നിങ്ങൾ ധൈര്യമായിരി പ്രസാദേട്ടാ.. ഞങ്ങളൊക്കെ ഇല്ലേ കൂടെ." വിഷ്ണുവും ഏറ്റു പിടിച്ചു. •••••••••••••• വളരെ കരുതലോടെ റോഡ് ക്രോസ്സ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്ന യുവതി. എങ്ങു നിന്നോ ഒരു കറുത്ത വാഹനം പാഞ്ഞു വരുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. തനിക്കു നേരേ ചീറി വരുന്ന വാഹനത്തെ പെട്ടെന്നു കണ്ട് ആ യുവതി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ മുതിരും മുന്നേ ഇടി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. യുവതിയെ ഇടിച്ചു തെറുപ്പിച്ച ശേഷം ആ കറുത്ത വാഹനം ഒന്നു കറങ്ങി തൊട്ടടുത്തുള്ള മരത്തിൽ പിൻഭാഗം ഇടിച്ചു നിർത്തി. തൽക്ഷണം വാഹനത്തിന്റെ മുൻ ഭാഗത്തെ ചില്ല് തകർന്നു വീഴുകയായിരുന്നു. ഒരു ഞെട്ടലോടെ ഭദ്ര കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറന്നു. വല്ലാത്ത തരം അങ്കലാപ്പ് ആ കണ്ണുകളിൽ കാണാമായിരുന്നു. താൻ എവിടെയാണെന്ന് കണ്ണുകൾ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. അവൾ ആദ്യം വലതു ഭാഗത്തു നോക്കി. ശേഷം ഇടത് ഭാഗത്ത്. മുറിയുടെ ഭിത്തികളും അവിടെയുള്ള സാമഗ്രികളും അവൾക്ക് തീർത്തും അപരിചിതമായിരുന്നു. ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു അന്തരീക്ഷം. ഒരുവിധത്തിൽ അവൾ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അപ്പോൾ ശിരസ്സ് നന്നായി വിങ്ങുകയും വേദനിക്കുകയും ചെയ്തു. കണ്ണുകളും ചെവികളും ഇറുക്കി പൊത്തിപ്പിടിച്ച് അൽപ്പ നേരം അവളിരുന്നു. ശിരസ്സിന്റെ ആ നോവിന് അൽപ്പം ശാന്തത വന്നപ്പോൾ കണ്ണുകളും ചെവികളും ഭദ്ര തുറന്നു പിടിച്ചു. ഒട്ടും പരിചയമില്ലാത്ത മുറിയായിരുന്നു അതവൾക്ക്. ഇങ്ങനെയൊരു മുറി ഇതിനു മുൻപ് കണ്ടതായി അവൾ ഓർക്കുന്നില്ല. ഇതാരുടെ മുറി? ആരുടെ വീട്? ശെരിക്കും താൻ എവിടെയാണുള്ളത്?? സംശയങ്ങൾ ഓരോന്നായി ഉള്ളിൽ നങ്കൂരമിട്ടു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു കാര്യം അവൾക്കോർമ്മ വന്നത്. തിരുവനന്തപുരത്ത് കമ്പനിയുടെ ഒരു പ്രധാന മീറ്റിംഗ് കൂടുവാൻ എത്തിയ തന്നെ ഒരു കറുത്ത വാഹനം ഇടിച്ചു തെറുപ്പിച്ചു. അത് ഇന്നാണോ അതോ ഇന്നലെയാണോ സംഭവിച്ചത്? തന്നെ വണ്ടി ഇടിച്ച ആളുടെ വീടാണോ ഇത്? അതോ കോരിയെടുത്തു കൊണ്ടുപോയ മാറ്റരുടെയെങ്കിലും വീടാണോ? അതുമല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഹോസ്പിറ്റലാണോ ഇത്..??? കനത്ത സംശയങ്ങൾ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് അവളെ ഭ്രാന്ത്‌ പിടിപ്പിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി. അധികം വൈകാതെ ആ കതക് തുറന്ന് ഭദ്ര പുറത്തേക്കിറങ്ങി. "അപ്പോൾ ദേവയാനി ഭദ്രയിലേക്ക് വരുവാൻ വേണ്ടി സിഗ്നലുകൾ തന്ന് തുടങ്ങി എന്നർത്ഥം." റിൻസി ഗൗരവ്വത്തോടെ ഒന്നു തലയാട്ടി കോണിപ്പടിയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെയതാ ഭദ്ര നിൽക്കുന്നു. തങ്ങളെ എല്ലാവരെയും തുറിച്ചു നോക്കി നിൽക്കുന്നു. റിൻസിയുടെ നോട്ടം കണ്ട് പ്രസാദ് ആ ഭാഗത്തു നോക്കി. പ്രസാദ് മാത്രമല്ല അവരെല്ലാം ഒരുപോലെ നോക്കി. കോണിപ്പടി പാതി ഇറങ്ങി നിൽക്കുന്ന ഭദ്രയെ കണ്ട് അത് ഭദ്രയാണോ അതോ ദേവയാനിയാണോ എന്ന സംശയം അവരുടെയെല്ലാം ഉള്ളിൽ വീർപ്പ് മുട്ടി നിന്നു. ഓരോ ചുവടും താഴേക്ക് വെക്കുമ്പോഴും ഭദ്ര അവർ ഓരോരുത്തരുടെ മുഖത്തു നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെയാണ് നോക്കിയത്. "ദേവു ചേട്ടത്തി എന്താടാ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നെ വിഷ്ണു??" ഹേമന്ത് വിഷ്ണുവിന്റെ ചെവിയിൽ രഹസ്യമൂതി സംശയിച്ചു. "അത് ദേവു ചേട്ടത്തി അല്ലടാ.. ഭദ്രയാണ്.. സാക്ഷാൽ ഭദ്ര... മേലെപ്പാട്ട് കോയിക്കൽ തറവാട്ടിലെ മാളവിക തമ്പുരാട്ടിയുടെ മകൾ ഭദ്ര." വിഷ്ണു തനിക്ക് തോന്നിയ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു. എല്ലാവർക്കും നടുവിലായി യാതൊരു ഭയവും കൂടാതെ ഭദ്ര വന്നു നിന്നു. അവൾ വീണ്ടും ഓരോ മുഖങ്ങളിലും സംശയത്തോടെ തറപ്പിച്ചു നോക്കി. പക്ഷെ ഒരു മുഖവും അവൾക്ക് പരിചയമില്ലായിരുന്നു. ആ നോട്ടത്തിന്റെ അഗ്നി താങ്ങാൻ കഴിയാതെ ഹേമന്തും വിഷ്ണുവും ഭയന്ന് ഉമിനീർ ഇറക്കി. "നിങ്ങളൊക്കെ ആരാ?? എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല... ഞാനെന്താ ഇവിടെ? ഇതാരുടെ വീടാ? ആരാ എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടു വന്നത്...??" ഓരോ മുഖത്തും മാറി മാറി നോക്കി ഭദ്ര ചോദിച്ചു. വലിയൊരു തിരമാല നെഞ്ചിൽ പതിച്ചതു പോലെ പ്രസാദ് കിടുങ്ങി. ദേവയാനി ഭദ്രയായ നിമിഷം നേരിൽ കണ്ട് വാക്കുകൾ അവനിൽ നിന്നും പാടേ അകന്നു നീങ്ങി. "മോളെ ദേവയാനി... ഇത് ഞങ്ങളാണ്.. അച്ഛനും അമ്മയുമൊക്കെ മോള് കണ്ടില്ലേ??" ലക്ഷ്മി മുന്നോട്ട് വന്നു. "ദേവയാനിയോ??!! അച്ഛനോ?? അമ്മയോ?? ആരുടെ അച്ഛൻ?? ആരുടെ അമ്മ?? ദേവയാനി ആരാണ്?? ഞാൻ ഭദ്ര. മേലെപ്പാട്ട് കോയിക്കൽ തറവാട്ടിലെ മാളവിക തമ്പുരാട്ടിയുടേയും വീരഭദ്ര തമ്പുരാന്റെയും മൂത്ത മകൾ ഭദ്ര തമ്പുരാട്ടി." നിവർന്നു നിന്ന് ആഢ്യത്വത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി. ദേവയാനി പോയിരിക്കുന്നു. പകരം ഭദ്ര വന്നു. ശെരിക്കുമുള്ള കഥാപാത്രം അവർക്കു മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. "ഇനി പറയൂ.. നിങ്ങളൊക്കെ ആരാ? ഞാനെന്താ ഇവിടെ...?" അവൾ ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു. എന്തു പറയണം എവിടെ തുടങ്ങണം എന്ന് ഓരോരുത്തരായി ചിന്തിച്ചു നിൽക്കെയാണ് ഭദ്ര ആ കാഴ്ച്ച കാണാൻ ഇടയായത്. ഹാളിലെ ജനൽ വിരിപ്പിനിടയിലൂടെ അവളത് കണ്ടു. പ്രസാദിന്റെ കറുത്ത ജിപ്സി. കൂടുതൽ വ്യക്തതയോടെ അവൾക്ക് കാണുവാൻ ജനൽ വിരിപ്പ് എവിടെ നിന്നോ വന്ന കാറ്റിൽ ഒന്നിളക്കി മറിഞ്ഞു. ഭദ്രയുടെ കണ്ണുകൾ കൂടുതൽ വിടർന്നു. തന്നെ ഇടിച്ചു തെറുപ്പിച്ച ആ വാഹനം ഒരേ ഒരു നോക്കിൽ അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. കത്തുന്ന കണ്ണുകളോടെ അവൾ ഓരോരുത്തരെ മാറി മാറി നോക്കി. "നിങ്ങളിലാരാ എന്നെ വണ്ടി ഇടിച്ചത്? എനിക്കിപ്പോൾ അറിയണം.." കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ ഭദ്ര ചോദിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ ആ രൗദ്ര ഭാവം മാത്രം മതി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവർ ആരായാലും ഭസ്മമാകുവാൻ. പക്ഷെ ഭദ്രയുടെ ചോദ്യത്തിന് ആരും തന്നെ മിണ്ടിയില്ല. ഒടുവിൽ പ്രസാദ് തന്റെ വലതു കരം ഉയർത്തി അവളെ നോക്കി : "ഞാൻ.. ഞാനാണ് നിന്നെ വണ്ടി ഇടിച്ചത്." റിൻസിയും ഹേമന്തും വിഷ്ണുവും മാധവനും ലക്ഷ്മിയുമടക്കം എല്ലാവരും അവനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "നിങ്ങളോ..?? അപ്പോൾ അപ്പോൾ ഇത് നിങ്ങളുടെ വീടാണോ? എന്നെ വണ്ടി ഇടിച്ച് ബോധം കെടുത്തി ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്ന് ഇടുകയായിരുന്നോ നിങ്ങൾ? ഞാൻ കോമയിലായിരുന്നോ??" ദേഷ്യത്തിൽ വിറച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു. പ്രസാദ് മിണ്ടിയില്ല. തന്റെ മുഴുവൻ കലിയും മുഖത്ത് പ്രകടമാക്കി അവൾ പ്രസാദിനു നേരേ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. "പറയടോ.. താൻ ആണോ എന്നെ വണ്ടി ഇടിച്ചത്.. പുറം ലോകം അറിയിക്കാതെ തന്റെ ഈ വീട്ടിൽ എന്നെ കിടത്തി നല്ല പിള്ള ചമയുകയായിരുന്നോ താൻ??" പ്രസാദിന്റെ വസ്ത്രത്തിൽ അവൾ പിടിത്തമിട്ടു. ഇപ്പോൾ എന്തു പറഞ്ഞിട്ടും യാതൊരു കാര്യവുമില്ല. അതൊന്നും ഭദ്ര അംഗീകരിക്കില്ല. വലിയൊരു അഗ്നി പർവ്വതം കണക്കേ അവൾ പൊട്ടിത്തെറിക്കുകയാണ്. അതറിയാവുന്ന പ്രസാദ് സംയമനം പാലിച്ചു നിന്നു. "മോളെ.. ദേവയാനി.." ലക്ഷ്മി വിളിച്ചു. "ആരാ നിങ്ങളുടെ മോള്...??" ലക്ഷ്മിയെ അവൾ ഉഗ്രതയോടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതും ഭീതിയിൽ അവർ രണ്ടടി പുറകോട്ട് വെച്ചു പോയി. "നിങ്ങൾക്കെന്താ ഞാൻ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലായില്ല എന്നുണ്ടോ? ഭദ്രയാണ് ഞാൻ.. ദേവയാനിയല്ല.." എല്ലാവരെയും നോക്കി കടുവയെ പോലെ അവൾ ഗർജ്ജിച്ചു. "അമ്മേ.......????" ഉച്ചത്തിലുള്ള ആ വിളി കേട്ട് ഒരു നിമിഷം ഭദ്ര തറഞ്ഞു നിന്നു. അൽപ്പ നേരം അവൾ മൗനം പാലിച്ചു. അമ്മേ എന്നു വിളി കേട്ട ഭാഗത്ത് അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കയ്യിലൊരു കരടി പാവയുമായി കുഞ്ഞി നിൽക്കുന്നു. ആ മുഖത്ത് നന്നായി ഭയം നിഴലിക്കുന്നു. ഭദ്രയുടെ ഇങ്ങനെയൊരു ഭാവം ആ കുഞ്ഞിന് ആദ്യമായിരുന്നു. "അമ്മേ... എന്തിനാ അമ്മേ ദേച്യ പെടണേ...?" കരടി പാവയെ ഇറുകി പിടിച്ച് കുഞ്ഞി ചോദിച്ചു. "അമ്മ.. അമ്മയോ.. ഞാൻ നിനക്ക് അമ്മയോ...??!! ഇവിടെ.. ഇവിടെ എന്താണ് നടക്കുന്നത്..?? നീയെന്തിനാ എന്നെ അമ്മേ എന്നു വിളിക്കുന്നെ...??" ഒന്നും തിരിച്ചറിയാതെ ഭദ്ര ചോദിച്ചു. "എന്താ അമ്മേ.. വാ അമ്മേ.. മോൾക്ക് വെശക്കുന്നു.. മോൾക്ക് എന്തേലും കൈക്കാൻ താ അമ്മേ.." കുഞ്ഞി ഓടി വന്ന് അവളുടെ വസ്ത്രത്തിൽ പിടിത്തമിട്ട് വലിച്ചു. എല്ലാം കൂടി ആയപ്പോൾ സമനില തെറ്റുന്നത് പോലെ തോന്നി ഭദ്രയ്ക്ക്. ഒന്നുമവൾക്ക് പിടി കിട്ടുന്നില്ല. കുറെയൊക്കെ ഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ ഒന്നും വ്യക്തമാവുന്നില്ല. ഒരിക്കൽ കൂടി അവൾ പ്രസാദിനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. പ്രസാദ് അവളെ അലിവോടെയും. "നിങ്ങൾ.. നിങ്ങൾ ഒരാളാണ് ഇതിനൊക്കെ കാരണം.. എന്തൊക്കെയോ ഇവിടെ നടക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒന്നും വിട്ടു പറയാൻ നിങ്ങൾ ഒരുക്കമല്ല. പക്ഷെ ഞാൻ ചിലത് തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങളെ വെറുതേ വിടാൻ ഞാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. നോക്കിക്കോ നല്ലൊരു പണി ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് തരും.." പ്രസാദിന്റെ മുഖത്തു ചൂണ്ടി അവൾ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴും ഒന്നും മിണ്ടാതെ അനങ്ങാതെ നിൽക്കുകയാണ് പ്രസാദ്. "അമ്മേ.. വാ അമ്മേ..." കുഞ്ഞി പിന്നെയും അവളുടെ വസ്ത്രം വലിച്ചു. "ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയല്ല എന്നു പറഞ്ഞില്ലേ..." തന്റെ വസ്ത്രത്തിൽ പിടിത്തമിട്ട കുഞ്ഞിയുടെ കൈക്ക് അവളൊരു തട്ട് വെച്ചു കൊടുത്തതും തറയിലേക്ക് ആ കുഞ്ഞ് വീണു പോയി. ദേവയാനിയായത് കൊണ്ടു മാത്രം തന്റെ കുഞ്ഞിനെ താഴെയിട്ടവളെ പ്രസാദ് ഒന്നും ചെയ്യാതെ ക്ഷമിച്ചു നിന്നു. "കാണിച്ചു തരാം ഞാൻ.. എല്ലാത്തിനെയും കാണിച്ചു തരാം......" അത്രയും ഗർവ്വിച്ചു പറഞ്ഞ് അവൾ പുറത്തേക്ക് പോകാൻ തുനിയവേ കുഞ്ഞി തറയിൽ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റ് ഓടി വന്ന് അവളുടെ അരയിൽ വരിഞ്ഞു പിടിച്ചുകൊണ്ട് കരഞ്ഞു കേണു : "അമ്മേ.. പോവല്ലേ അമ്മേ.. മോളെ വിട്ട് പോവല്ലേ അമ്മേ.." "ദൈവമേ ഇതൊരു വലിയ ശല്യമായല്ലോ.. എടീ കൊച്ചേ ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയല്ല.. അത് അവരോട് ചോദിക്ക് നിന്റെ അമ്മ ആരെന്ന്.." വീണ്ടും കുഞ്ഞിയുടെ കൈ അവൾ പിടിച്ചു മാറ്റി. ഭദ്ര മുന്നോട്ട് നടന്ന് കതക് തുറന്ന് വെളിയിൽ കടന്നു. "അമ്മേ.. അമ്മേ..." കുഞ്ഞി വേഗത്തിൽ ഓടി വെളിയിലിറങ്ങി. "അയ്യോ മോളെ..." പ്രസാദ് പിന്നാലെയോടി. ഒപ്പം മറ്റുള്ളവരും മുറ്റത്തിറങ്ങി. "അമ്മേ.. പോവല്ലേ അമ്മേ... അമ്മേ.. മോളെ വിട്ട് പോവല്ലേ അമ്മേ..." കുഞ്ഞി വലിയ വായിൽ കരഞ്ഞു ബഹളം വെച്ച്‌ ഓടുന്നത് കണ്ട് എല്ലാവരുടെയും നെഞ്ചു കലങ്ങി. ലക്ഷ്മി തന്റെ സാരി തുമ്പ് കൊണ്ട് വാ പൊത്തി കരഞ്ഞു. റിൻസിയും മീനു ചേച്ചിയും കണ്ണീര് പൊഴിച്ചു. കുഞ്ഞിയുടെ കരച്ചിലും ബഹളവും ഒന്നും കേൾക്കാൻ കൂട്ടാക്കാതെ ഭദ്ര മുന്നോട്ട് തന്നെ നടക്കുകയായിരുന്നു. പ്രസാദ് ഓടി ചെന്ന് കുഞ്ഞിയെ പിടിച്ചു നിർത്തി. "അച്ഛാ.. അച്ഛാ... അമ്മയോട് പോവല്ലേന്ന് പറ അച്ഛാ.. അച്ഛാ പറ അച്ഛാ.." അവൾ പ്രസാദിനെ നോക്കി കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു. "മോളെ.. ഞാൻ...." പ്രസാദിന് മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു. സങ്കടം തൊണ്ടയിൽ പിടി മുറുകി അവന് വാക്കുകൾ പോലും കിട്ടുന്നില്ലായിരുന്നു. "അമ്മേ.. അമ്മേ.. പോവല്ലേ അമ്മേ.. പോവല്ലേന്ന് പറ അച്ഛാ.. അമ്മേ.. അമ്മേ.. മോളെ വിട്ട് പോവല്ലേ അമ്മേ..." വീണ്ടും വീണ്ടും ആ കുഞ്ഞ് ഉച്ചത്തിൽ കരയുകയായിരുന്നു. ഗേറ്റ് തുറന്ന് കടന്ന് ഭദ്ര പോവുന്നത് നിറഞ്ഞ കുഞ്ഞു മിഴികളോടെ കുഞ്ഞി കണ്ടു നിന്നു. ഒടുവിൽ പ്രസാദിന്റെ കൈകളിലേക്ക് അവൾ ഊർന്ന് വീഴുകയായിരുന്നു. "മോളെ.. എന്റെ പോന്നു മോളെ കുഞ്ഞീ..." മകളെ മാറോടണക്കി പ്രസാദ് വിതുമ്പി കരഞ്ഞു. അവനും നോക്കി നിൽക്കേ ഭദ്ര അകന്നകന്നു പോവുകയായിരുന്നു. ((തുടരും)) രചന : കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ