ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6WdQvA6?d=n&ui=v64j8rk&e1=c💞ദേവനന്ദിനി... Part 88💞 (അവസാന ഭാഗം) ഊണ് കഴിച്ചതിന് ശേഷം പരമേശ്വര മേനോൻ രുദ്രനെയും കൊണ്ട് വീടിന് വെളിയിലേക്കിറങ്ങി. തൊടിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ രുദ്രനോട് മേനോൻ മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചും മറ്റുമൊക്കെ തിരക്കി.... മേനോൻ തന്റെ തറവാട്ടിലെ പഴയ കഥകളും മറ്റും രുദ്രനോട് വിവരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കളി തമാശകളാൽ നിറഞ്ഞ ബാല്യകാലവും പിന്നെയെപ്പോഴോ കച്ചവട ബുദ്ധിയോടെ എല്ലാം വെട്ടിപ്പിടിക്കുവാൻ വേണ്ടിയുള്ള യാത്രയിലേക്ക് വഴുതി വീണതുമൊക്കെ മേനോൻ സ്വയം പുച്ഛിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രനോട്‌ വിവരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... രുദ്രൻ നിനച്ചിരിക്കാതെ ഗൗരി തന്നെയും തേടി ഘോട്ടിയിൽ എത്തിയതും അവിടുന്ന് യാത്ര തുടങ്ങിയതുമൊക്കെ മേനോനോടും വിവരിച്ചു... "നന്ദുവിന്റെ അച്ഛന് എന്റെ നമ്പർ എങ്ങനെ കിട്ടി"...? സംഭാഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ രുദ്രൻ മേനോനോട് തിരക്കി... "അവളുടെ കൂട്ടുകാരി രേഷ്മയില്ലേ.. അവളുടെ കൈയിൽ നിന്നും സംഘടിപ്പിച്ചതാണ് ഞാൻ തന്റെ നമ്പർ. വർഷങ്ങളായി ഞാനെന്റെ വഴിയിലൂടെ നിന്റെ എന്തെങ്കിലും വിവരം തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു..." രുദ്രന്റെ മുഖമാകെ അമ്പരപ്പ് പടർന്നു. മേനോൻ തന്നെ തേടിക്കൊണ്ടിരുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് അവന്റെ മുഖഭാവങ്ങൾ മേനോനോട് ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... "രുദ്രാ... എന്റെ മകളെ ലണ്ടൻ സെറ്റിൽഡ് ആയ അകന്ന ബന്ധുവിന് വിവാഹം ചെയ്തു കൊടുക്കുന്നതിലൂടെ ഞങ്ങളുടെ ബിസിനസ്സിലേക്ക് വരാൻ പോകുന്ന കോടികളുടെ ഇൻവെസ്റ്റ്‌മെന്റിനെ കുറിച്ചു മാത്രം കച്ചവടലക്ഷ്യത്തോടെ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ എന്റെ മകളെ പറ്റി ഞാനോർത്തില്ല അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങനെയൊരു പതിവ് എനിക്കില്ലായിരുന്നു എന്ന് പറയുന്നതാവും ശരി...." "പക്ഷേ തന്നോടുള്ള ബന്ധം നിർത്തിയെന്ന് പറഞ്ഞു തന്നെ ഒഴിവാക്കിയ അന്ന് തൊട്ടവളുടെ മനോനില തെറ്റി അവളൊരു ഭ്രാന്തിയായി മാറിയപ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസിലായത് അവളുടെ മനസ്സിൽ താനെത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു എന്ന്. അവളുടെ അവസ്ഥ കണ്ട ദിവസം ആദ്യമായ് ഞാനവളുടെ അച്ഛനായി മാറിയെടോ. എന്റെ കച്ചവടലാഭത്തിനായി ഞാൻ ബലി കൊടുക്കുകയായിരുന്നു എന്റെ കുട്ടിയെ എന്ന് മനസ്സിൽ കുറ്റബോധമെപ്പോഴും നിറഞ്ഞു നിന്നു. അവളുടെ അമ്മയെന്നോട് ഒരു കാര്യമേ മരണക്കിടക്കയിൽ വച്ചു പോലും ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നുള്ളൂ അവളെ ഒരിക്കലും എന്റെ കച്ചവടലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് ഇരയാക്കി മാറ്റരുതെന്ന്. എന്നാൽ അതിനൊക്കെ ഞാനെന്നും പുല്ല് വിലയായിരുന്നു കല്പിച്ചത്. എല്ലാം തകർത്ത് മുന്നേറുന്നവന് ദൈവമൊരിക്കൽ വെളിപാട് ഉണ്ടാക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞത് പോലെ എനിക്കത് വരുവാനായി സ്വന്തം മകളൊരു ഭ്രാന്തിയായി മാറേണ്ടി വന്നു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായ് സ്വന്തം ചെയ്തികളിൽ പ്രത്യേകിച്ച് നിങ്ങളോട് ചെയ്ത ക്രൂരതയിൽ പശ്ചാത്താപം തോന്നിത്തുടങ്ങി..." "മെന്റൽ അസൈലത്തിന്റെ ഇരുമ്പഴികൾക്കുള്ളിൽ സ്വബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു കഴിയുമ്പോഴും അവളുടെ നാവിൽ നിന്നും തന്റെ പേര് മാത്രമായിരുന്നു വന്ന് കൊണ്ടിരുന്നത്. അവളെ തിരികെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ട് വരുവാൻ തന്നെക്കൊണ്ട് മാത്രമേ സാധിക്കൂ എന്നെനിക്ക് ഉത്തമബോധ്യമുള്ളത് പോലെ തോന്നിയപ്പോൽ തന്നെ ഞാൻ അന്വേഷിച്ചു തുടങ്ങി. പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും താനീ നാട് വിട്ടു പോയിരുന്നു. അവളുടെ ആ അവസ്ഥയിലും താനവളെ സ്വീകരിക്കുമെന്നെനിക്കുറപ്പായിരുന്നു. അന്ന് താനാദ്യമായി എന്നെ കണ്ട ദിവസം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു തനിയ്ക്കവളോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം. പക്ഷേ താനെവിടെയാണെന്ന് ഒരറിവും കിട്ടിയില്ല..." "ഒന്ന് രണ്ട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ പഴയ സ്ഥിതിയിൽ എത്തിയെങ്കിലും പിന്നെ അവൾ നിനച്ച പോലെയായിരുന്നു. ആരെയും വക വയ്ക്കാതെ. അവളുടെ പ്രധാന ശത്രു ഞാനായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നെയവൾ നൃത്തത്തിനായി ചെന്നൈയിൽ പോയപ്പോഴും ബാംഗ്ലൂരിൽ അക്കാഡമി തുടങ്ങിയപ്പോഴുമൊക്കെ ഞാനവളെ അവിടെ പോയി കാണുവാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴൊന്നും അവളെന്നെ കാണാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. അവളോട് ചെയ്ത തെറ്റിൽ മനസ്സ് നീറി ഞാൻ ദിനങ്ങൾ തള്ളി നീക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു ദിവസം അവളുടെ കൂട്ടുകാരി രേഷ്മയുടെ കാര്യമോർമ്മ വന്നത്. അവളോട് തന്നെ പറ്റി തിരക്കിയപ്പോൾ അവൾക്കറിയില്ലെന്നായിരുന്നു മറുപടി...." "പല തവണ ആ കുട്ടിയോട് തിരക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് തന്നെക്കുറിച്ച് ആ കുട്ടിയ്ക്ക് ഒന്നുമറിയില്ലായിരുന്നു എന്നും പിന്നീടാണ് അവൾക്ക് പോലും താനെവിടെയാണെന്ന് മനസ്സിലായതെന്നുമൊക്കെ. ഒരുപാട് നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ തന്റെ നമ്പർ തന്നു. നമ്പർ കിട്ടിയപ്പോഴും തന്നെ വിളിക്കുവാൻ തന്റെ പ്രതികരണമോർത്ത് എനിക്ക് മടിയായിരുന്നു..." "പിന്നെയെപ്പോഴോ ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്റെ പ്രതികരണമെന്ത് തരത്തിലായാലും അതൊക്കെ കേൾക്കാൻ ബാധ്യസ്ഥനാണല്ലോ എന്ന ചിന്തയിൽ വിളിച്ചു...." "രുദ്രാ... ഒരുപാട് നന്ദിയുണ്ട് മോനെ നിന്നോടെനിക്ക്. പഴയതൊന്നും മനസ്സിൽ വച്ചു പെരുമാറാതെ എന്റെ മോളെയും കൊണ്ട് വന്നല്ലോ. തന്റെയാ നല്ല മനസ്സിന് എത്ര നന്ദി പറഞ്ഞാലും മതിയാവില്ല...തന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ വരെ ഞാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. എല്ലാറ്റിനും മാപ്പ് മോനെ"....മേനോൻ നിറമിഴികളോടെ തന്റെ കൈകൾ കൂപ്പിക്കൊണ്ടൊരു കുമ്പസാരം പോലെ രുദ്രനോട് മാപ്പപേക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞ് നിർത്തി... രുദ്രൻ ഉടനെ മേനോന്റെ കൂപ്പിയ കൈകളിൽ കയറിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് അരുതെന്ന് തലയാട്ടി... "നന്ദുവിന്റെ അച്ഛനെന്നോട് മാപ്പപേക്ഷിക്കരുത്. അതെല്ലാം കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങളല്ലേ. എന്റെ മനസ്സിൽ അതൊരു തരിയായി പോലും അവശേഷിക്കുന്നില്ല. എന്നും നന്ദുവിന്റെ അച്ഛന്റെ സ്നേഹം മാത്രം മതിയെനിക്ക്".... ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അലിവോടെ രുദ്രൻ മേനോനോട് പറഞ്ഞു... "രുദ്രാ.. താനെന്താടോ നന്ദുവിന്റെ അച്ഛനെന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അച്ഛനെന്ന് വിളിക്കെടോ"...രുദ്രന്റെ ചുമലിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടവനോട് അല്പം പരിഭവം കലർന്ന സ്വരത്തിൽ മേനോൻ പറഞ്ഞു... "അച്ഛാ... ഇടയ്ക്ക് അച്ഛൻ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തോട്ടു വരണം. അച്ഛനൊറ്റയ്ക്കാണെന്ന് ഒരിക്കലും ധരിക്കേണ്ട. അച്ഛന്റെ കൂടെയെന്നും ഞങ്ങളുണ്ട്".... മേനോന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രൻ മൊഴിഞ്ഞു.... "രുദ്രാ... ഞാനിന്നനുഭവിയ്ക്കുന്ന ആനന്ദത്തെ വർണ്ണിയ്ക്കുവാനെനിയ്ക്ക് വാക്കുകളില്ല. ഒരിക്കലും വിചാരിച്ചില്ല എന്റെ മകളെന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുമെന്നോ എന്നെയച്ഛാ എന്ന് വിളിക്കുമെന്നോ ഒന്നും. തന്റെ കൂടെ അവളൊരുപാട് സന്തുഷ്ടയാണെന്നതും അവളുടെ സന്തോഷവും കാണുമ്പോൾ എനിക്കെന്തൊക്കെയോ നേടിയത് പോലെ തോന്നുന്നെടോ".... മേനോൻ അത്യഹ്ലാദത്തോടെ രുദ്രനോട് പറഞ്ഞ് കൊണ്ടിരുന്നു... രുദ്രനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മേനോൻ പറയുന്നതെല്ലാം കേട്ട് നിന്നു... പൂമുഖത്ത് നിന്ന് കൊണ്ട് ഗൗരി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അച്ഛനും രുദ്രനും തമ്മിലുള്ള സംസാരം. അച്ഛന് വന്ന മാറ്റം ഗൗരിയുടെ മനസ്സിൽ ആമോദത്തിന്റെ ശശാദനത്തിൻ പത്രചലനങ്ങളായി ഉയർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു... അല്പനേരമവരുടെ സംഭാഷണത്തെ വീക്ഷിച്ച ഗൗരി അങ്കണത്തിലേക്കിറങ്ങി രുദ്രന്റെയും മേനോന്റെയുമടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.... "എന്താണ് അമ്മായച്ഛനും മരുമകനും തമ്മിലൊരു കൂലങ്കുഷമായ ചർച്ച"....? അച്ഛന്റെയും രുദ്രന്റെയും അടുത്തെത്തിയ ഗൗരിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഇരുവരോടുമായി തിരക്കി... "അച്ഛൻ വൈകീട്ടെന്താ പരിപാടിയെന്ന് ചോദിക്കുവായിരുന്നു"... രുദ്രൻ ഗൗരിയെ നോക്കിയൊന്ന് കണ്ണിറുക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.. "ആഹാ... ഇനിയതിന്റെ കുറവ് കൂടിയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആട്ടെ... അച്ഛൻ പണ്ടത്തെ പോലെ ഇപ്പോഴും വീശാറുണ്ടോ"...? രുദ്രനെ നോക്കിപ്പറഞ്ഞതിനു ശേഷം ഗൗരി അച്ഛനോടായി ചോദിച്ചു... "മോളെ... നീ പോയതിനു ശേഷമുണ്ടായിട്ടില്ല പക്ഷേ ഇന്ന് എനിക്ക് മനസ്സറിഞ്ഞൊന്നു വീശണം"...മേനോൻ ഗൗരിയെ നോക്കിയൊരു ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി... "രുദ്രാ... തന്റെ ജോലിസാഹചര്യമൊന്നും അറിയാതെയല്ല എന്നാലും പറയുവാ വർഷത്തിലൊരിക്കലെങ്കിലും ഇവളെയും കൊണ്ട് താനിവിടേക്ക് വരണം. നാട്ടിൽ നിങ്ങൾക്കായി ഒന്നുമില്ലെന്ന് കരുതേണ്ട. ഈ വീട് ഇവളുടെ പേരിലാ".... ഗൗരിയെ വാത്സല്യപൂർവ്വമൊന്ന് തഴുകിക്കൊണ്ട് മേനോൻ രുദ്രനോടായി പറഞ്ഞു.. മേനോൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ രുദ്രനും ഗൗരിയുമൊന്നമ്പരന്നു.... "അച്ഛാ... ഞാനൊരിക്കലും നന്ദുവിനെയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല അവളുടെ സ്വത്തോ പണമോ ഒന്നും. അച്ഛന്റെ സ്നേഹവും ആശീർവാദവും മാത്രം മതി എന്നും"....അൽപ്പനിമിഷത്തെ അമ്പരപ്പിൽ നിന്നുമൊന്ന് മുക്തനായപ്പോൾ രുദ്രൻ മേനോനോടായി പറഞ്ഞു... "രുദ്രാ...ഒരച്ഛനെന്ന നിലയിൽ എന്റെ മകൾക്കായി എന്തെങ്കിലും കൊടുക്കണമെന്നുള്ളത് എന്റെയാവകാശമാണെടോ. എന്റെ നന്ദുമോൾക്ക് വേണ്ടിയൊന്നും ചെയ്യുവാനെനിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇക്കാര്യത്തിലെങ്കിലും ഞാനൊന്ന് സമാധാനിച്ചോട്ടെടോ. അത് കൊണ്ട് നിങ്ങളിത് സ്വീകരിക്കണം"... മേനോൻ ആത്മനിന്ദ കലർന്ന ചിരിയോടെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അതിനൊരപേക്ഷയുടെ രൂപമായിരുന്നു... രുദ്രനും ഗൗരിയും മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ മേനോന്റെ തല കുലുക്കിക്കൊണ്ട് കൈകളിൽ പിടിച്ചു..... ================================== വൈകുന്നേരം രേഷ്മയുടെ അടുത്ത് പോയ രുദ്രനെയും ഗൗരിയെയും അവളും വീട്ടുകാരും വളരെ ഹാർദ്ദവമായി തന്നെ സ്വീകരിച്ചു... വിവാഹവിശേഷങ്ങളും യാത്ര‌യെക്കുറിച്ചും കോളേജ് കാലത്തെ മധുരസ്മരണകളെ കുറിച്ചുമൊക്കെ മൂവരും അയവിറക്കി.... "ഗൗരിക്കുട്ടീ... നീ സുമംഗലിയായി ഈ പരമശിവന്റെ കൂടെ ഇരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ മനസ്സിൽ നിറയുന്ന സന്തോഷത്തിന് അതിരില്ല"...സംഭാഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ രേഷ്മ ഗൗരിയോടും രുദ്രനോടുമായി പറഞ്ഞു... രേഷ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ ഗൗരിയും രുദ്രനുമൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.. "രേഷ്മേ... ദേവേട്ടനെന്നെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകുമ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും അന്തം വിട്ട് പോയി. ദേവേട്ടനിതെന്തിന്റെ കേടാണെന്ന് ഞാനോർത്തു പോയി. എന്തായാലുമത് നന്നായി. അച്ഛന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ പെരുമാറ്റം കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് തന്നെ അത്ഭുതമായിരിക്കുന്നു"... രുദ്രൻ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയതിനെ കുറിച്ച് ഗൗരി രേഷ്മയോട് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി... അച്ഛനിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങളും അച്ഛൻ തങ്ങൾക്ക് തന്ന സ്വീകരണത്തെ കുറിച്ചുമൊക്കെ പറയുമ്പോൾ ഗൗരിയൊരുപാട് വാചാലയായി മാറി... അച്ഛനെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോഴൊക്കെ വെറുപ്പ് നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെയല്ലാതെ ആദ്യമായി സൗമ്യതയോടെ തന്റെ അച്ഛനെ കുറിച്ച് പറയുന്ന ഗൗരിയെ കണ്ട രുദ്രന്റെയും രേഷ്മയുടെയും മനസ്സിൽ ആനന്ദം അനന്തസാഗരമസായി കവിഞ്ഞൊഴുകി... "രേഷ്മേ... എനിക്കിപ്പോഴും മനസ്സിലാവാത്തത് അച്ഛന് ദേവേട്ടന്റെ നമ്പർ എങ്ങനെ കിട്ടിയെന്നാണ്. ഈ കലിപ്പനാണെങ്കിൽ സർപ്രൈസ് എന്നും പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞു മാറുവാ"... അത്ഭുതവും പരിഭവവും കലർന്ന വാക്കുകളോടെ ഗൗരി രേഷ്മയോടായി മൊഴിഞ്ഞു... രേഷ്മ പരമേശ്വരമേനോന് തന്റെ നമ്പർ കൊടുത്ത കാര്യം രുദ്രൻ ഗൗരിയോട് വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല... "ഗൗരിക്കുട്ടീ.. നീയിനി ചിന്തിച്ചു തല പുകയ്‌ക്കേണ്ട.. രുദ്രൻ ചേട്ടന്റെ നമ്പർ ഞാനാ കൊടുത്തത്. ഏതായാലുമത് നല്ലതിനായില്ലേ"... ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ രേഷ്മ ഗൗരിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... അമ്പരപ്പോടെ രേഷ്മയുടെ വാക്കുകൾ ശ്രവിച്ച ഗൗരി രുദ്രനെ നോക്കിയപ്പോൾ രേഷ്മ പറഞ്ഞത് സത്യമാണെന്ന് രുദ്രനും തല കുലുക്കിയൊരു ചെറുചിരിയോടെ സമ്മതിച്ചു... തുടർന്ന് രേഷ്മ ഗൗരിയുടെ അച്ഛൻ ഗൗരിയുടെ വിവരങ്ങൾക്കായി നിരന്തരം സമീപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നതും മറ്റും വിവരിച്ചു. ഗൗരിയെല്ലാമൊരു അതിശയത്തോടെ കേട്ട് കൊണ്ട് ഇരുന്നു... "ഗൗരിക്കുട്ടി...നിന്റെ അച്ഛൻ നിരന്തരം എന്നോട് നിന്നെ വിളിക്കുവാനുള്ള നമ്പർ അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങളും പിന്നെ ഒരച്ഛന്റെ ദുഖവും എല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് പിന്നെ കൊടുക്കാതിരിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നിന്റെയും രുദ്രൻ ചേട്ടന്റെയും നമ്പർ ഞാൻ കൊടുത്തു. അദ്ദേഹമാഗ്രഹിച്ചത് രുദ്രൻ ചേട്ടന്റെ നമ്പർ ആയിരുന്നെന്നു തോന്നി. നിനക്ക് അനിഷ്ടമുണ്ടാകുമെന്ന് കരുതി നിന്നോട് പറഞ്ഞില്ല. എന്തായാലും ഇപ്പോൾ എല്ലാം നല്ലതിനായി ഭവിച്ചില്ലേ"... രേഷ്മ പറഞ്ഞു നിർത്തി... മറുപടിയായി ഗൗരി രേഷ്മയുടെ കൈകളിൽ തന്റെ കൈയൊന്ന് പിടിച്ചമർത്തി. രേഷ്മ ചെയ്തത് വളരെ നന്നായെന്ന് ഗൗരിയുടെ മിഴികൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... രേഷ്മയുടെ സൽക്കാരങ്ങൾക്ക് ശേഷം രുദ്രനും ഗൗരിയും തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ പരമേശ്വരമേനോൻ മരുമകനേയും കാത്ത് നേരത്തെ പറഞ്ഞ വൈകീട്ടത്തെ പരിപാടിയ്ക്ക് ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു... മേനോൻ രുദ്രനെ മദ്യപിക്കുവാൻ ക്ഷണിച്ചെങ്കിലും അവൻ സ്നേഹപൂർവ്വമത് നിരസിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും മേനോന്റെ മദ്യസേവയ്ക്കവൻ കൂട്ടിരുന്നു.... രാത്രി ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ഗൗരി രുദ്രനോട് അവരുടെ മുറിയിൽ കാത്തിരിക്കാൻ പറഞ്ഞു... സമയമല്പം കടന്നു പോയിട്ടും ഗൗരിയെ കാണാത്തതിനാൽ എന്താവും അവളുടെ ഉദ്ദേശ്യമെന്ന് അറിയാതെയൊരു ജിജ്ഞാസയോടെ രുദ്രൻ ഗൗരിയുടെ വരവിനായി കാത്തിരുന്നു.... കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ വാതിൽ തുറന്നകത്തേക്ക് കയറി വന്ന ഗൗരിയെ രുദ്രനോരമ്പരപ്പോടെ നോക്കി ഇരുന്നു. വെള്ള സെറ്റ് സാരിയും ചുവന്ന ബ്ലൗസുമണിഞ്ഞ് നീണ്ട മുടി വിടർത്തിയിട്ട് കൈയിൽ പാല് നിറച്ചൊരു ഗ്ലാസുമായൊരു മന്ദസ്മേരത്തോടെ വശ്യമോഹിനിയായി മുറിയിലെത്തിയ ഗൗരിയെ അവളിൽ നിന്നും മിഴികളെടുക്കാതെയവൻ നോക്കിയിരുന്നു പോയി... ഇവളിതെന്ത് ഭാവിച്ചാ... മൊത്തം സിനിമാറ്റിക് ആണല്ലോ.. കള്ളിയങ്കാട്ട് നീലിയ്ക്ക് നാട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ പിരി ലൂസായെന്ന് തോന്നുന്നു...ഗൗരിയുടെ വരവിൽ അത്ഭുതഗ്രസ്തനായ രുദ്രൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചുക്കൊണ്ടെഴുന്നേറ്റു ... തന്നിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന രുദ്രന്റെ അടുത്തെത്തിയ ഗൗരി എന്താണിങ്ങനെ നോക്കിനിൽക്കുന്നതെന്ന അർത്ഥത്തിൽ മിഴികളാൽ ആംഗ്യം കാണിച്ചു... "ഈ വേഷമിട്ടൊക്കെ വന്നതിന് പിന്നിൽ നന്ദു മോളുടെ ഉദ്ദേശ്യമെന്താ"....? "നമ്മുടെ വിവാഹത്തിന് ശേഷം പൂർത്തീകരിക്കാൻ ബാക്കിയുള്ള ഏതെങ്കിലും സ്വപ്‍നങ്ങളുടെ ഭാഗമാണോ ഇതും"...? രുദ്രൻ ഒരു ചിരിയോടെ ഗൗരിയോട് തിരക്കി... "അങ്ങനെയാണെന്ന് കൂട്ടിക്കൊ ദേവേട്ടൻ. ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ ഒരാഗ്രഹം ഇന്നത്തെ രാത്രി നമ്മുടെ ആദ്യരാത്രി പോലെയാക്കാൻ. കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാതെ എന്റെ കലിപ്പൻ ഈ പാല് പാതി കുടിച്ചു ബാക്കി ധർമ്മപത്നിയായ എനിക്ക് തന്നേ"...ഗൗരി രുദ്രനെ നോക്കി വശ്യമായൊരു മന്ദഹാസം പൊഴിച്ചു കൊണ്ടവനോട്‌ മൊഴിഞ്ഞു... മറുപടിയായി രുദ്രനവളെ നോക്കി കൊള്ളാമെന്ന അർത്ഥത്തിലൊരു പുഞ്ചിരിയവൾക്ക് സമ്മാനിച്ചു. ശേഷം ഗ്ലാസ്സിലെ പാല് പാതി കുടിച്ചത് ഗൗരിയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവന്റെ കൈയിൽ നിന്നും പാല് വാങ്ങി ഗൗരി ബാക്കി വന്നത് കുടിച്ചു തീർത്തു... പാല് കുടിച്ചതിന് ശേഷം ഗൗരി രുദ്രന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നവനെ കഴുത്തിലൂടെ ഇരു കൈകളും ചുറ്റിക്കൊണ്ട് നിന്നു... "പ്രാലേയവൃക്ഷമായി നില കൊള്ളുന്ന നിന്നിലൊരു വനജ്യോത്സ്നയായി പടർന്നു കയറണമെനിക്കീ ശർവ്വരിയുടെ യാമത്തിൽ"... രുദ്രന്റെ കഴുത്തിലൂടെ ഇരുകൈകളും ചുറ്റിക്കൊണ്ട് ഗൗരി അവന്റെ മിഴികളിലേക്ക് വശ്യമായൊരു നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.... മറുപടിയായി രുദ്രൻ ഗൗരിയെ പ്രണയാർദ്രമായൊന്ന് ഈക്ഷണമെറിഞ്ഞതിന് ശേഷമവളുടെ തൂനെറ്റിയിൽ ചുംബനമർപ്പിച്ചു... പാദങ്ങൾ തറയിലേന്തി ഉയർന്ന ഗൗരി തന്റെ പവിഴാധരങ്ങളാൽ രുദ്രന്റെയധരങ്ങളെ ബന്ധനത്തിലാക്കുവാനാരംഭിച്ചു. മധു നുകരുന്ന മധുപത്തെ പോലെ ഗൗരി അധരപാനത്തിലമർന്നപ്പോൾ രുദ്രന്റെ കൈകൾ അവളുടെ ഇടുപ്പിലമർന്നു. ഗൗരി ദീർഘനേരം നേരമവളുടെ അധരപാനം തുടർന്നപ്പോൾ അവളുടെ പൊന്നിൻക്കൊലുസ്സുകൾ വശ്യച്ചാരുതയേകിയ പാദപുടകിനികൾ മുഴുവനായി തറയിൽ നിന്നുമുയർന്നപ്പോൾ രുദ്രൻ തന്റെ കൈകളാലവളുടെ ഇടുപ്പിൽ താങ്ങിക്കൊണ്ട് തന്നോട് ചേർത്തമർത്തിപ്പിടിച്ചു.... നിമിഷങ്ങൾക്കപ്പുറമാ മുറിയുടെ ഭിത്തികളിൽ ഇരുവരുടെയും ഇണ ചേരലിന്റെ സീൽക്കാരങ്ങളുടെ പ്രതിധ്വനികൾ മുഴങ്ങുവാനാരംഭിച്ചു.... ================================== പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചതിനു ശേഷം രുദ്രനും ഗൗരിയും എട്ടു വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അവസാനമായി ഗൗരിയുടെ പിറന്നാളിന് ഒത്തുചേർന്ന ഫോർട്ട്‌ കൊച്ചിയിലൂടെ കൈകൾ കോർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് പ്രണയാർദ്രരായി കറങ്ങി നടന്നു. അവിടെയും പണ്ട് തങ്ങൾ സ്ഥിരമായി പോകുമായിരുന്ന എല്ലായിടവും സന്ദർശിച്ചു തങ്ങളുടെ പൂർവ്വകാല സ്മരണകൾ പുതുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു..... നന്ദുവിന്റെ കൂടെ ചെലവഴിച്ചിട്ടുള്ള മധുരസ്മരണകൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഈ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് ഒരു മടക്കയാത്ര താനൊട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ല. ഇനിയൊരിക്കലുമീ നാട്ടിലോട്ടു മടങ്ങുമെന്ന് പോലും കരുതാത്ത ഇടങ്ങളിലേക്ക് അവളെയും ജീവിതസഖിയാക്കി അവളോടൊത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ തങ്ങളെ ഇടയ്ക്കകറ്റിയ വിധിയോട് പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നൊരു പ്രതീതി മനസ്സിൽ നിറയുന്നു....ഗൗരിയുടെ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പണ്ട് പോയ പലയിടത്തും ) തുടരും ലെങ്ത് കൂടുതൽ ആണ് Last ഭാഗം ബാക്കി night ഇടാം കണ്ണൂർകാരൻ, ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ