ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6a8V7G7b?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ.. 32. 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 ആശാലത ആ ഗ്ലാസ് കയ്യിലെടുക്കും മുൻപേ രതീഷ് അവളുടെ കൈക്ക് കയറി പിടിച്ചു. "അതവിടെ വച്ചേക്ക് ആശേ. നീയെന്തിനാ അതെടുക്കുന്നത്.." രതീഷ് അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. അവളുടെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി ഇരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടതോടെ അവൾ ദേഷ്യത്തിൽ ആണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. "കയ്യെടുക്ക് രതീഷേട്ടാ. ഞാനിതെടുത്ത്‌ കളയും. രതീഷേട്ടൻ വന്നയുടൻ ഇതിൽ കയറി ഒളിച്ചത് മുറിയടച്ചിരുന്നു മദ്യപിയ്ക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നോ..ഇവിടെ നിന്നും തിരികെ വണ്ടിയോടിച്ചു പോകാനുള്ളതല്ലേ നമ്മൾക്ക്." "നീ അതവിടെ വയ്ക്ക്.. എന്നിട്ട് നടന്നോ. ഞാനും വരുവാ നിന്റെ കൂടെ ആഹാരം കഴിയ്ക്കാൻ. തീർന്നല്ലോ നിന്റെ പരാതി." രതീഷ് അവളുടെ കൈയിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിടാതെ എണീറ്റ ശേഷം ഇടതു കൈകൊണ്ട് ബിയർ നിറച്ച ഗ്ലാസ് വാങ്ങി മാറ്റി വച്ചു. "ഇതിനായിരുന്നു രാവിലെ ഉത്സാഹപ്പെട്ടു ഇങ്ങോട്ട് വന്നത് അല്ലേ... മദ്യ സൽക്കാരമാണ് ഇവിടെ നടക്കുന്നതെന്ന്അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനതിൽ പങ്ക് പറ്റാൻ വരുമായിരുന്നില്ലല്ലോ." തന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്ന രതീഷിന്റെ കൈ അവൾ കുതറിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. "ആശേ.. മോളെ.. അതു മദ്യമൊന്നും അല്ല. വെറും ബിയറാ. അത് ഞങ്ങളൊഴിച്ചു അവന്റെ മുമ്പിൽ വച്ചതല്ലാതെ അതിൽ നിന്നൊരു കവിൾ പോലും അവൻ കുടിച്ചില്ല മോളെ.." സുധാകരൻ രംഗം ശാന്തമാക്കാൻ എന്നവണ്ണം പറഞ്ഞു. ആശാലത അത് കേട്ട് അയാൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. "സുധാകരേട്ടാ.. ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നത് എന്റെ ഭർത്താവിനോടാ... മറ്റാരും അതിനിടയിൽ ഇടപെടുന്നത് എനിയ്ക്കിഷ്ടമല്ല." അയാളുടെ മുഖത്തടിയ്ക്കും മട്ടിൽ ആശാലത പറഞ്ഞു. സുധാകരന് അതുവരെ കഴിച്ച മദ്യമെല്ലാം ആവിയായി പോയിരുന്നു. അവൻ വാതിലിന് വെളിയിൽ നിൽക്കുന്ന മാലിനിയെയും, വിനീതയും നോക്കിയ ശേഷം ശിരസ്സ് കുനിച്ചു. രതീഷ് തീപാറുന്ന ഒരു നോട്ടം ആശാലതയെ നോക്കി. അവനവളുടെ മുഖത്തൊരെണ്ണം കൊടുക്കണമെന്ന് തന്നെ മനസ്സിൽ തോന്നിയെങ്കിലും അതവൻ പണിപ്പെട്ട് അടക്കി. "വാ.. മര്യാദ ഇല്ലാത്തവളേ.." ആശാലതയുടെ കൈക്ക് പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവൾക്ക് മാത്രം കേൾക്കാൻ പാകത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ട് അവനവളെ ഡൈനിങ് റൂമിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. "ഛേ.. ആകെ നശിപ്പിച്ചു ചളമാക്കി. ഞാൻ കുറെ നേരമായിട്ട് പറഞ്ഞതാ നിർത്തിയിട്ട് ആഹാരം കഴിയ്ക്കാൻ പോകാമെന്ന്.. ഒന്നൂടി, ഒന്നൂടി, ഒന്നൂടി.. എന്നും പറഞ്ഞു ഈ പരുവത്തിൽ എത്തിയല്ലോ... സാരമില്ല പോട്ടെ... അവൻ മദ്യം കൈകൊണ്ട് തൊട്ടിട്ടില്ലെന്ന് മനസിലാകുമ്പോ അവൾക്ക് തെറ്റിദ്ധാരണ നീങ്ങും." പ്രശാന്ത് കൂട്ടുകാരന്റെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "എന്നോട് അവള് ദേഷ്യപ്പെട്ടത് പോട്ടെ. ഞാനത് വിട്ടു. പക്‌ഷേ അവനോടുള്ള ആ പെരുമാറ്റം. അതും ഞാൻ മൂലം... കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഒരാഴ്ച തികച്ചായിട്ടില്ല. അതിനിടയിൽ രണ്ടും കൂടി ഒരു തർക്കത്തിന് നമ്മൾ ഹേതുവായല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോഴാ.." സുധാകരൻ ശിരസ്സിൽ കൈ വച്ചു. "സുധാകരേട്ടൻ എന്തിനാ സങ്കടപ്പെടുന്നത്.." രതീഷ്, ആശാലതയെയും കൂട്ടി അവിടെ നിന്നും പോയതോടെ വെളിയിൽ നിന്ന വിനീത അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "വേറെങ്ങും ഇല്ലാത്ത ഒരു പൂനാച്ചക്കാരി. അവളുടെ വീട്ടിൽ അവളുടെ ചേട്ടനോ, ചത്തു പോയ തന്തയോ ഒന്നും ബാറിന്റെ മുമ്പിൽ കൂടി പോലും നടക്കാത്തവർ ആയിരിയ്ക്കുമല്ലോ. അതല്ലേ അവളിങ്ങനെ പെരുമാറിയത്.." "അവൻ ആ ബിയർ ഗ്ലാസ് ഒന്ന് മണത്തു നോക്കിയിട്ട് കൂടിയില്ല. വെറുതേ അവൻ പഴി കേൾക്കുന്നതോർക്കുമ്പോഴാ..." "മനുഷ്യൻ പറയുന്നത് മനസിലാക്കണ്ടേ... അത്രയ്ക്ക് ബോധമില്ലേ അവൾക്ക്.ഇത് വെറുതേ ഒരു സീൻ ക്രിയേറ്റ് ചെയ്തത് പോലാ എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നത്.. അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് അഞ്ച് ദിവസമാകുന്നതിനു മുമ്പേ ഏതെങ്കിലും പെണ്ണ് ഭർത്താവിനെ മറ്റുള്ളവർക്ക് മുമ്പിൽ താറടിച്ചു കാണിയ്ക്കുവോ." "അവളെ അങ്ങനെ പൂർണ്ണമായിട്ടും കുറ്റപ്പെടുത്താനൊന്നും പറ്റില്ല. ഇതൊക്കെ സംസാരിച്ചിട്ടാവും ചിലപ്പോൾ അവർ ഇങ്ങോട്ട് വന്നി ട്ടുണ്ടാവുക.അത് കൊണ്ട് പെട്ടന്ന് ആ സാഹചര്യത്തിൽ രതീഷിന്റെ മുമ്പിൽ ഒരു ഗ്ലാസ് ബിയർ ഇരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു പോയിട്ടുണ്ടാകും." "എന്ത് തെറ്റിദ്ധാരണ പ്രാശാന്തേ ട്ടാ.. രതീഷ് അവളുടെ ഭർത്താവല്ലേ. അയാൾക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ മുമ്പിൽ ഒരു നിസ്സാര വിലയെങ്കിലും കൊടുക്കേണ്ട കടമ അവൾക്കില്ലേ... ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ അവളെ ഭാര്യയെന്ന് വിളിയ്ക്കുന്നത് എന്തിനാ.." അവർ അക്കാര്യത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ച് നിൽക്കേ മാലിനി അവിടെയ്ക്കു വന്നു. "രതീഷ് നിങ്ങളെ അന്വേഷിയ്ക്കുന്നു. അങ്ങോട്ട് വാ ഇവിടെ നിൽക്കാതെ.. അതെല്ലാം ഇവിടെ തന്നെ കഴിഞ്ഞു. ഇനി അതൊന്നും മനസ്സിൽ വച്ചുകൊണ്ട് ആരും അവരോട് ഇടപെടല്ലേ... അവര് നമ്മുടെ അതിഥികളാണ്. രതീഷിനെ ഓർത്ത്‌ നമ്മൾക്ക് അത് മറന്നു കളഞ്ഞേക്കാം." മാലിനി എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞ ശേഷം അവരെയും കൂട്ടി ഡൈനിങ് റൂമിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ ടേബിളിന് മീതെ ആറു പേർക്കുള്ള ഇല വച്ച ശേഷം രാജേശ്വരി വിളമ്പാൻ ആരംഭിച്ചിരുന്നു "ഇങ്ങോട്ട് വരിൻ പിള്ളേരെ. ഇവർക്ക് വിശപ്പായി കാണും. വിളമ്പി കൊടുക്ക്. അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളും ഇവർക്കൊപ്പം ഇരിയ്ക്കിന്." രാജേശ്വരി പറഞ്ഞപ്പോൾ വിനീതയും മാലിനിയും വിളമ്പാനായി അവർക്കൊപ്പം കൂടി. അൽപ്പം മുമ്പ് വരെ ആഹ്ലാദ തിമിർപ്പുകളും,. ചിരിയും ഒച്ചയുമൊക്കെ ഉയർന്ന് കേട്ട അവിടം ഇപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു മൂകതയിൽ ആയിപോയി. "വാ മക്കളേ.. വന്ന് ഇരിയ്ക്ക്." രാജേശ്വരി തിരിഞ്ഞു നോക്കി പ്രശാന്തിനെയും സുധാകരനെയും ക്ഷണിച്ചു. അവർ രണ്ട് പേരും രതീഷ് ഇരിയ്ക്കുന്നതിന് എതിരെ വന്നിരുന്നു. രതീഷ് മുഖമുയർത്തി അവരെ ഒന്ന് നോക്കിയത് പോലുമില്ല. അവന്റെ മനസ്സ് ഒരു മാതിരി മരവിച്ചു പോയിരുന്നു. എല്ലാവരും എന്തൊക്കെയോ കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി തീർത്തു. ആദ്യം ആഹാരത്തിനു മുമ്പിൽ നിന്നും എണീറ്റു പോകാനുള്ള മത്സരമായിരുന്നു അവര് തമ്മിൽ. രതീഷ് ഒരു തവി ചോറ് കഴിച്ചതോടെ വീണ്ടും അവന്റെ ഇലയിലേക്ക് രാജേശ്വരി വിളമ്പാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൻ തടഞ്ഞു. ⁸ "പൂച്ചയ്ക്ക് തിന്നാൽ വിശപ്പ് അടങ്ങത്തില്ലല്ലോ മോനേ അര തവി ചോറ് തിന്നാൽ.." രാജേശ്വരി പറഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കിലും അവൻ മതിയാക്കിയിരുന്നു. "മോനേ പായസം... നിനക്കിഷ്ടപ്പെട്ട പാലടയാ." എണീൽക്കാൻ തുടങ്ങിയ രതീഷ് അവിടെ ഇരുന്ന ശേഷം അൽപ്പം പായസം ഇലയിൽ വാങ്ങി രുചിച്ചു നോക്കി. പിന്നെ അവൻ എണീറ്റ് പോയി കൈകഴുകിയ ശേഷം ലിവിംഗ് ഏരിയയിൽ ചെന്നിരുന്നു. ആശാലതയും അവന് പിന്നാലേ എണീറ്റ് ചെന്ന് കൈകഴുകിയിട്ട് അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. അവിടെ അസ്വഭാവികമായി എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടായ ലക്ഷണമേ ഇല്ലായിരുന്നു മറ്റുള്ളവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ. "നമുക്ക് പോയേക്കാം ആശേ. മുഖം മൂടി ഇട്ടുകൊണ്ട് എനിയ്ക്ക് ഈ വീട്ടിലുള്ളവരുടെ മുൻപിൽ ഇരിക്കാൻ വയ്യ.. ഞാൻ അവരുടെ മുമ്പിൽ ഇരുന്ന് സംസാരിച്ചാലും, ചിരിച്ചാലും ഒക്കെ അവർക്ക് അറിയാം അതെന്റെ അഭിനയമാണെന്ന്. ഞാൻ ആരാണെന്നും, എന്താണെന്നും ഒരു പക്‌ഷേ എന്റെ ഭാര്യയെക്കാൾ നന്നായ് അറിയുന്നത് അവർക്കാകും. വെറുതെയെന്തിനാ അവരുടെ മുമ്പിലിരുന്നു ഞാൻ ഉരുകുന്നത്." "പോയേക്കാം. അതാ നല്ലത്.ഇതൊക്കെ മനുഷ്യരാണോ.. വെറുതേ ബിംബം പോലെ മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കിയിരിയ്ക്കുന്നതിലും എത്രയോ ഭേദമാ അവനവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നത്.. മര്യാദയില്ലാത്ത മനുഷ്യർ.." അവൾ ഒച്ച താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. "ടീ... മിണ്ടരുത് നീ... വല്ലവന്റെയും വീട്ടിലായിപ്പോയി..." അവൻ കൈകൾ കൂട്ടി ഞെരിച്ചു കൊണ്ട് മുരണ്ടു. സുധാകരനും, പ്രശാന്തും പെട്ടന്ന് കഴിച്ചെണീറ്റ് അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "എന്നാൽ ഞങ്ങൾ ഇനി..." രതീഷ് അവരെ കണ്ട് എണീറ്റു. "ഇപ്പോഴേ പോവാനോ.. വെയിലൊക്കെ താഴട്ടെ മച്ചാനെ.. വൈകിട്ട് പോയാൽ പോരേടാ." പ്രശാന്ത് ചോദിച്ചു. "ഒരിടം കൂടി ബാക്കിയുണ്ടെടാ. തിരുമൂലപുരത്തു ജോയിക്കുട്ടന്റെ വീട്ടിൽ കൂടി കയറിയിട്ട് വേണം പോകാൻ. അതോടെ രണ്ട് വീടങ്ങു കഴിയും." അവരാരും പിന്നെ എതിർക്കാൻ നിന്നില്ല. അവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു അവന്റെ മാനസികാവസ്ഥ. രതീഷ് ചെന്ന് എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു. അക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് സുധാകരനെ മാറ്റി നിർത്തി അവൻ ക്ഷമ ചോദിച്ചു. "ഹേയ്.. എന്തിനാടാ.. അവളേതാണ്ട് അറിവില്ലായ്മയുടെ പുറത്ത് എന്തോ പറഞ്ഞെന്ന് കരുതി... ഞാനതൊക്കെ അപ്പോഴേ വിട്ടെടാ. നീയായിട്ട് അതൊന്നും മനസ്സിൽ വച്ചേക്കാതിരുന്നാൽ മതി." സുധാകരൻ അവന്റെ പുറത്ത് തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അവർ അപ്പോൾ തന്നെ അവിടെ നിന്നും തിരിച്ചിറങ്ങുകയും ചെയ്തു. കാർ ചെങ്ങന്നൂർ ടൗൺ വിട്ടപ്പോൾ ആശാലത അവനെ ആവണീ ശ്വരത്ത്‌ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന കാര്യം ഓർമിപ്പിച്ചു. രതീഷാകട്ടെ അത് കേട്ട മട്ടേ കാണിച്ചില്ല. കെ പി റോഡിൽ കാർ പറക്കോട് നിന്നും കൊടുമൺ ഭാഗത്തേയ്ക്ക് തിരിയുമ്പോൾ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നില്ലേ എന്ന് ആശാലത അവനോട് ചോദിച്ചു. "വീട്ടിലേക്ക് ആണല്ലോ പോകുന്നത്." രതീഷ് അവളെ നോക്കാതെ മറുപടി നൽകി. "ആവണീ ശ്വരത്ത്‌... എന്റെ അമ്മയെ കാണാൻ.. എന്റെ വീട്ടിലേക്ക്.." "നിന്റെ വീട് ഇനി ആവണീശ്വരത്ത്‌ അല്ല. കൊടുമണിലാണ്. അവിടെ എന്റെയമ്മയെന്നോ, നിന്റെയമ്മയെന്നോ ഒരമ്മയില്ല. നമ്മുടെ അമ്മ.. അതാണ്‌ അവിടുള്ളത്." അവൻ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു. ♦️ ഗേറ്റിന് വെളിയിൽ കാർ ഹോണടിയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ രുഗ്മിണി വന്ന് വാതിൽ തുറന്ന് നോക്കി. വിരുന്ന് പോയ മകനും മരുമകനും ഇത്ര നേരത്തെ തിരികെ വന്നത് കണ്ടിട്ട് അവർക്ക് അത്ഭുതമായി. രുഗ്മിണി ചെന്ന് ഗേറ്റ് തുറന്ന് കൊടുത്തപ്പോൾ രതീഷ് കാറോടിച്ചു ഷെഡ്‌ഡിൽ കൊണ്ടിട്ട ശേഷം തിരികെ വന്നു. "നിങ്ങള് ഇത്ര പെട്ടന്ന് തിരികെ പോന്നോ മക്കളേ... അവിടെന്താടാ വീട്ടിൽ ആരുമില്ലാരുന്നോ.." രതീഷ് സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നപ്പോൾ രുഗ്മിണി ചോദിച്ചു. "അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവരെല്ലാം അവിടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇല്ലാതെ പോയത് വിവരമാ.. അത് അമ്മയുടെ മരുമോൾക്ക്.. അതുകൊണ്ടാ അവിടെ നിന്നും ഇത്ര പെട്ടന്ന് തിരികെ പോരേണ്ടി വന്നത്.." രതീഷ് വലിയ ഒച്ചയിൽ ചാടി കുതിച്ചു മുകളിലേക്കുള്ള പടവുകൾ കയറിപ്പോയി. രുഗ്മിണിയ്ക്ക് അവൻപറഞ്ഞതൊന്നും പിടികിട്ടാഞ്ഞാൽ അവൻ പോയ വഴിയേ അൽപ്പസമയം നോക്കി നിന്നു. ആശാലത അകത്തേയ്ക്ക് വന്നപ്പോൾ എന്ത് പറ്റി മോളെ എന്ന് അവർ അവളോട് തിരക്കി. "മദ്യപിച്ച് കൂത്താടാൻ ഞാൻ അമ്മയുടെ മോനേ അവിടുള്ളവർക്കൊപ്പം അഴിച്ചു വിടാതിരുന്നതിന്റെ ദേഷ്യമാ അക്കാണുന്നത്. അല്ലാതൊന്നുമല്ല." അവൾ നിസ്സാര മായി പറഞ്ഞു. "മദ്യപിയ്ക്കാനോ.. രതീഷോ..ഹേയ്.." അവർ അത് സാധ്യമല്ലെന്ന മട്ടിൽ തലയാട്ടി. "ആരും പറഞ്ഞതല്ല അമ്മേ.. ഞാനെന്റെ കണ്ണ് കൊണ്ട് കണ്ടതാ. രതീഷേട്ടൻ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഗ്ലാസിൽ ഞാൻ കയറി പിടിച്ചതാ.അല്ലെങ്കിൽ അമ്മ മോനേ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു നോക്ക്." "നിനക്ക് തെറ്റി പോയതാവും മോളെ.. അവനായിരിയ്ക്കില്ല അത് കുടിച്ചത്.." "രതീഷേട്ടന്റെ മുമ്പിലിരുന്ന ഗ്ലാസിൽ പിന്നെ ആരാ അമ്മേ കുടിച്ചത്. മറ്റുള്ളവരുടെ മുമ്പിലൊക്കെ അവരവർ കുടിയ്ക്കുന്ന ഗ്ലാസ്സ് ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു." ഇനി തനിയ്ക്ക് തെറ്റി പോയതെങ്ങാനും ആണോ എന്ന് കരുതി രുഗ്മിണി മുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ രതീഷ് അവൾ പറയുന്നതും കേട്ട് നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "ഭ്രാന്താ അമ്മേ ഇവൾക്ക്. മുഴുഭ്രാന്ത്... ഇതുപോലൊരു സാധനത്തിനെയാണല്ലോ ഞാൻ തന്നെ എടുത്ത്‌ എന്റെ ശിരസ്സിലേക്ക് വച്ചത്." അവൻ സ്വന്തം തലയ്ക്കടിച്ച ശേഷം അവിടെ നിന്നും നടന്നു തന്റെ റൂമിലേക്ക് പോയി. രുഗ്മിണി മെല്ലെ മുഖം തിരിച്ചു ആശാലതയെ നോക്കി. തീച്ചൂടേറ്റ പോലെ അവളുടെ മുഖം ചുവന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ