ഉടമ്പടി കല്ല്യാണം... 💕𝟭𝟳 ✍️Jamsheena സിദ്ധുവിന്റെ കാർ നേരെ ചെന്നു നിന്നത് അത്യാവശ്യം വലുപ്പമുള്ള ഒരു ഇരുനില വീടിന് മുന്നിലായിരുന്നു... കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ സിദ്ധു നേരെ ചെന്ന് ക്ലോണിങ് ബെല്ലിൽ വിരലമർത്തി അക്ഷമയോടെ കാത്ത് നിന്നും... അൽപ സമയം കഴിഞ്ഞതും ഒരു മദ്ധ്യവയസ്ക വന്ന് വാതിൽ തുറന്നതും മമ്മാ എന്നൊരു വിളിയോടെ അവൻ അവർക്കരികിലേക്ക് നീങ്ങി... എന്നാൽ അവനെ അതിശയിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് വീർത്തു കെട്ടിയ മുഖത്തോടെ അവനെന്നൊരാൾ അവിടെ ഉണ്ട് എന്ന് പോലും നോക്കാതെ അവർ തിരിഞ്ഞു നടന്നു... "എന്ത് പറ്റി മമ്മാ..."അവരുടെ പ്രവർത്തിയിൽ നേരിയ വിഷമം തോന്നിയ സിദ്ധു അവർക്ക് പിന്നാലെ അകത്തേക്ക് കയറി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "സിദ്ധു വന്ന കാര്യം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ പറഞ്ഞിട്ട് പോകാം... എനിക്ക് കുറച്ചു തിരക്കുണ്ട്..."അവനോടുള്ള നീരസം അവരുടെ വാക്കുകളിൽ പ്രകടമായി... "മമ്മ എന്താ ഇങ്ങനൊക്കെ സംസാരിക്കുന്നത്... തീർത്തും എന്നേ ഒഴിവാക്കുന്നത് പോലെ... " "ഒഴിവാക്കുന്നത് ഞാനല്ലല്ലോ സിദ്ധു... നീയല്ലേ... എന്റെ മോൾക്ക് ഒരുപാട് ആശകൾ നൽകി അവളെ വെറുമൊരു വിഡ്ഢിയാക്കി നീയല്ലേ ഞങ്ങളെ ഒഴിവാക്കുന്നത്..." "മമ്മ ഇതെന്തൊക്കെയാ പറയുന്നത്... എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല.. എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ തെളിച്ചു പറ..." "സിദ്ധു... നീയെന്താ അഭിനയിക്കുകയാണോ... അതോ അവളെ വിഡ്ഢിയാക്കുന്നത് പോലെ എന്നേ വിഡ്ഢിയാക്കുന്നതോ... എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാ ഞാൻ നിൽക്കുന്നത്... ഇനിയും എന്റെ മുന്നിൽ നാടകം വേണ്ട..."അവർക്ക് ആകെ ദേഷ്യം വരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു "സച്ചു.... ഉറങ്ങാണോ.. ഞാൻ അവളെ കാണാൻ വേണ്ടിയാണ് വന്നത്..."അവനും ദേഷ്യം വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു... "ഇനി മുതൽ നീയവളെ കാണാനായി ഇങ്ങോട്ട് വരണമെന്നില്ല... അല്ലെങ്കിലും നിനക്കവളിൽ എന്തവകാശമാണുള്ളത്... വീട്ടിൽ ഒന്നിനെ കെട്ടികൊണ്ട് വന്നിട്ടില്ലേ അവളെ കണ്ടാൽ മതി..." സിദ്ധാർത്തിന് കാര്യം മനസ്സിലായി... തന്റെയും വൈഗയുടേയും വിവാഹ കാര്യം മമ്മ എങ്ങനെയോ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്...അതാണ് ഇപ്പോഴുള്ള ഈ മാറ്റത്തിന്റെ കാരണം... താനും വൈഗയുമായുള്ള വിവാഹ ഉടമ്പടി ഇപ്പോൾ ഇവരോട് പറഞ്ഞാൽ അത് ഏത് അർത്ഥത്തിൽ എടുക്കുമെന്ന് ചിലപ്പോൾ പറയാൻ കഴിയില്ല... അത് പറയേണ്ട ആളോട് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ.... സയേഷ... തന്റെ സച്ചു... അവളെ കുറിച്ചോർത്തതും അവനുള്ളിൽ പ്രണയം നിറഞ്ഞു... "അപ്പോൾ അതാണ് കാര്യം... എന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് അതിന് എന്റേതായ കാരണങ്ങൾ ഉണ്ട് മമ്മ... " "എന്ത് കാരണം സിദ്ധു... വിവാഹം എന്താ കുട്ടികളിയാണോ...." "അതിപ്പോൾ എന്തായാലും പറയാൻ കഴിയില്ല... അത് അറിയേണ്ട ആളോട് ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞോളാം... ഇപ്പോൾ എന്റെ ചുന്ദരി മമ്മ പോയി എനിക്ക് കുടിക്കാൻ കടുപ്പത്തിൽ ഒരു കോഫി എടുത്തേ..."അവരുടെ കവിളിലൊന്ന് കുസൃതിയോടെ നുള്ളികൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞതും അവന്റെ കൈകളെ ദേഷ്യത്തോടെ തട്ടി മാറ്റി അവർ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു... മകളോടുള്ള ഒരമ്മയുടെ വേവലാതിയായേ അവരുടെ വാക്കുകളെ അവൻ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ... അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവരോട് നീരസം തോന്നാത്തതും... വൈഗയേയും കൂട്ടി വന്നു എല്ലാം വഴിയേ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാം..."അവൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് തന്റെ പ്രാണനെ കാണാനായിതന്റെ മാത്രം സച്ചുവിന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.. ************************** "ആഹാ മോള് വന്നോ... ഞാൻ ജാനകിയോട് മോളേ വിളിക്കാൻ പറയാൻ ഇരിക്കുവായിരുന്നു..."മുറിയിലേക്ക്  കടന്നു വന്ന വൈഗയെ നോക്കി സേതുലക്ഷ്മിയമ്മ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കണ്ണട ഊരി മാറ്റി കയ്യിൽ വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന  പുസ്തകവും അടുത്തുള്ള മേശയിലേക്ക് വെച്ചു... വൈഗ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവർക്കരികിലേക്ക് നടന്നു... "വാ... ഇരിക്ക്..."സേതുലക്ഷ്മിയമ്മ അവളെ തനിക്കരികിൽ കട്ടിലിനരികിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു... അവളതനുസരിച്ചെന്നോണം അവർക്കരികിൽ മടിയൊന്നും കൂടാതെ ഇരുന്നു... വൈഗക്ക് അവരെ നോക്കാൻ എന്തോ മടി തോന്നി... താൻ അവരോടും കൂടെയല്ലേ തെറ്റ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് തോന്നും പോലെ... "ഇവിടമൊക്കെ ഇഷ്ടമായോ വൈഗക്ക്...?"പുഞ്ചിരിയോടെ യുള്ള ചോദ്യം.. എന്നാൽ വൈഗയിൽ നിന്ന് മറുപടിയൊന്നും വന്നില്ല... "മോളെന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്..." "ഹേ.."എന്തോ ചിന്തയിൽ ഇരുന്ന വൈഗ പെട്ടന്ന് പരിസരബോധം വീണ്ടെടുത്തു എന്താ സേതുലക്ഷ്മിയമ്മ ചോദിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ അവരെ കണ്ണും മിഴിച്ചു നോക്കി... "ഈ ലോകത്തൊന്നും അല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു മോളുടെ മനസ്സ്... മനസ്സിൽ എന്തൊക്കെയോ പിടിവലികൾ നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മുഖത് എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ട്... എന്ത് തന്നെയായാലും അമ്മയോട് പറയാൻ പറ്റുന്നതാണേൽ പറയാം... പരിഹാരം ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കാലോ..." ചിരിയോടെയുള്ള അവരുടെ സംസാരത്തിൽ ഒരു നിമിഷം എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞാലോ എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു... സ്വന്തം രക്തത്തിൽ പിറന്ന കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി മകൻ വിലകെട്ടി വാങ്ങിയതാണ് തന്നേ എന്ന്... അല്ല സിദ്ധാർത്തിനെ മാത്രം കുറ്റം പറയാൻ കഴിയില്ല... താനും കൂടെ സമ്മതമാണെന്ന് പറഞ്ഞു പൈസ വാങ്ങിച്ചത് കൊണ്ടല്ലേ... മോളേ... അവർ വീണ്ടും വിളിച്ചതും അവളൊന്ന് ചിരിച്ചെന്ന് വരുത്തി... മോൾക് സ്വന്തം അമ്മയെ പോലെ എന്നേ കാണാം... അല്ല സ്വന്തം അമ്മ തന്നെയാണ്... മനസ്സിൽ എന്തെങ്കിലും വിഷമം അലട്ടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പറയൂ... ഒരാളോട് തുറന്നു സംസാരിച്ചാൽ തന്നെ പകുതി വിഷമം തീരും... " അവൾക്ക് എന്ത് പറയണം എന്ന് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല... "എനിക്കിപ്പോൾ ഒന്നും പറയാൻ കഴിയില്ല അമ്മേ... എന്റെ സങ്കടം എന്നിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങട്ടെ.. എന്നാലും എനിയ്ക്ക് അമ്മയോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്... ഇതിന്റെയൊക്കെ അവസാനം അമ്മ എന്നേ വെറുക്കരുത്... ഒരിക്കലും ശപിക്കരുത്... എന്റെ നിവർത്തികേടാണ്... അത്രയേ എനിക്കിപ്പോൾ പറയാൻ കഴിയൂ..."അത്രയും പറഞ്ഞു നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ അവരിൽ നിന്നും മറച്ചു കൊണ്ട് അവൾ മുറിവിട്ടു വേഗത്തിൽ പോയി... ഇനിയും നിന്നാൽ ഇതിനെ കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ വീണ്ടും ചോദിക്കുമോ എന്ന ഭയം... ഈ കുട്ടിക്ക് പെട്ടെന്നിതെന്തു പറ്റി എന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ സേതുലക്ഷ്മിയമ്മയും അവൾ പോയ വഴിയേ നോക്കി ഇരുന്നു... ************************** #തുടർകഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💔 നീയില്ലാതെ #നോവൽ #തുടർകഥ