തുടർകഥ

പാർട്ട് 12 ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ വിശ്രമിച്ച ശേഷം രാവിലെ തന്നെ മാളവിക ആശുപത്രിയിലെത്തി. Night duty കഴിഞ്ഞ് നേരെ വന്ന ദിവസങ്ങളിലെ ആ മയക്കം ഇന്നില്ലായിരുന്നു. പുതിയ ഷിഫ്റ്റ്. പുതിയ തിരക്ക്. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ഇപ്പോഴും ആ ഒരു മുഖം. അർജുൻ. അവനെ വീണ്ടും കാണുമോ എന്നൊരു പ്രതീക്ഷയാണോ… അതോ സോറി പറയിപ്പിക്കാനുള്ള വാശിയാണോ… അവൾക്കുതന്നെ മനസ്സിലായില്ല. ഫയലുകൾ എടുത്തുകൊണ്ട് വാർഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു പരിചിതമായ ശബ്ദം പിന്നിൽ നിന്ന് കേട്ടത്. “ഇവിടെ വച്ചാൽ മതി.” അവളുടെ ചുവടുകൾ നിന്നു. ആ ശബ്ദം അവൾക്ക് മറക്കാനാകില്ലായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. അർജുൻ. അവൻ അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. ഡ്രസിങ് കഴിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു. ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടി. ഒരു നിമിഷം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അർജുന്റെ മുഖത്ത് പതിവുള്ള അതേ ഗൗരവം. മാളവികയുടെ മുഖത്ത് അതിശയവും… അതിനൊപ്പം ഒളിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ചെറിയ വിജയച്ചിരിയും. “അപ്പോൾ…” അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “നിങ്ങൾ പോയില്ലല്ലേ?” അർജുൻ പുരികം ചുളിച്ചു. “ഞാൻ പോയതല്ലേ?” “പോയി.” “പിന്നെ?” “ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഇനി കാണില്ലെന്ന്.” അവൻ അവളെ നോക്കി. “എന്നെ കാണാൻ ഇത്ര ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നോ?” മാളവികയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പെട്ടെന്ന് മങ്ങി. “അയ്യോ… അത്രയ്ക്ക് ഒന്നും സ്വപ്നം കാണണ്ട.” “എങ്കിൽ?” “സോറി പറയിപ്പിക്കാൻ ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്നു.” അവന്റെ മുഖം വീണ്ടും കടുത്തു. “വീണ്ടും അതേ കാര്യം.” “പിന്നെ എന്ത് പറയണം?” “ഒന്നും പറയണ്ട.” “എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഞാൻ പറയും.” “എനിക്ക് കേൾക്കാനുള്ള ബാധ്യതയില്ല.” അവൾ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾക്ക് കലിപ്പിന് കുറവൊന്നുമില്ലല്ലോ.” “നിനക്ക് സംസാരിക്കാൻ കുറവൊന്നുമില്ലല്ലോ.” “അത് ശരിയാ.” അവൾ ഫയൽ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. “പക്ഷേ സോറി പറയാൻ നിങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്ത കുറവാണ്.” അർജുൻ അവളെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി. #തുടർകഥ #തുടർകഥ #📔 കഥ

part 7 രാത്രി പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 106-ാം റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് മാളവിക അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അർജുന്റെ ബെഡിനരികിൽ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കയ്യിൽ ഒരു ബാഗ്. മേശപ്പുറത്ത് അർജുന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും ചില സാധനങ്ങളും. മാളവിക അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. “ആരാ?” അവൻ എഴുന്നേറ്റു. “അഭി.” “അർജുന്റെ ആരാ?” അഭി ഒന്ന് അർജുനെ നോക്കി. “അത്…” “അവനോട് ചോദിക്കണ്ട. പറയാൻ അറിയില്ല.” അർജുൻ കിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ പറഞ്ഞു. അഭി ഉടനെ മിണ്ടാതായി. മാളവിക അർജുന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “മരുന്ന് കഴിച്ചോ?” “ഇല്ല.” “എന്തുകൊണ്ട്?” “വേണ്ട.” “ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതല്ലേ?” “കേട്ടു.” “പിന്നെ?” “കഴിക്കാൻ താൽപര്യമില്ല.” മാളവിക കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി. പിന്നെ മരുന്ന് എടുത്ത് അവന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. “കഴിക്ക്.” അർജുൻ മരുന്നിലേക്ക് നോക്കി. “വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ.” “ഞാനും കേട്ടു.” അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് മരുന്ന് തിരിച്ചെടുത്തില്ല. “പക്ഷേ ഇത് കഴിക്കാതെ ഞാൻ പോകില്ല.” അർജുൻ പതിയെ അവളെ നോക്കി. “നിനക്ക് വേറെ പണിയില്ലേ?” “ഉണ്ട്.” “പിന്നെ പോ.” “ഇത് തീർത്തിട്ട് പോകാം.” അഭി ഇതെല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ട് കസേരയിൽ ഇരുന്നു. അവന് ചിരി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുന്റെ കണ്ണ് അവന്റെ മേൽ വീണു. “എന്താ?” “ഒന്നുമില്ല ചേട്ടാ.” “ചിരിക്ക്.” “ഇല്ല.” “ചിരിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ.” അഭി പെട്ടെന്ന് ചിരിച്ചു. “ഇത്രയും ദിവസം ചേട്ടനോട് ആരും ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല.” അർജുന്റെ മുഖം കടുത്തു. “നീ പുറത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോ.” “എന്തിന്?” “പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്.” അഭി എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മാളവിക തടഞ്ഞു. “അവൻ ഇവിടെ നിന്നോട്ടെ.” അർജുൻ അവളെ നോക്കി. “നീ തീരുമാനിക്കേണ്ട.” “നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാത്തിനും തീരുമാനം നിങ്ങളുടേതാണല്ലേ?” “അതെ.” “അതാണ് പ്രശ്നം.” അവൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദയായി. പിന്നെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “അന്ന് എന്റെ സ്കൂട്ടി തട്ടിയതും നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം ആയിരുന്നോ?” #തുടർകഥ

Part 19 മാളവികയോട് സംസാരിച്ചിട്ടേ പോകൂ എന്നൊരു വാശി അവനുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അർജുൻ വരുന്നത് കണ്ടതുമുതൽ അവൾ മനപ്പൂർവം തിരക്കിലായി. ഒരിക്കൽ ഫയൽ, പിന്നെ ഫോൺ, പിന്നെ മറ്റൊരു patient… എന്തിനും അവനെ ഒഴിവാക്കാൻ ഒരു കാരണം. അർജുൻ എല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ ആളൊഴിഞ്ഞ വരാന്തയിൽ അവളെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടിയതും അവൻ മുന്നിൽ കയറി നിന്നു. “ഇനി എന്ത് കാരണം പറഞ്ഞാ എന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ പോകുന്നത്?” “മാറി നിൽക്ക്. എനിക്ക് ജോലിയുണ്ട്.” “അത് ഞാൻ കഴിഞ്ഞ അരമണിക്കൂറായി കാണുന്നുണ്ട്.” അവൾ അവനെ മറികടന്ന് പോകാൻ ശ്രമിച്ചു. അർജുൻ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് തിരിച്ചു നിർത്തി. അവൾ ഭിത്തിയോട് ചേർന്ന് നിന്നു. അവൻ അവളുടെ ഇരുവശത്തും കൈകൾ ഭിത്തിയിൽ വെച്ച് വഴി തടഞ്ഞു. “ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് സംസാരിച്ചിട്ടേ പോകൂ.” “എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ താൽപര്യമില്ല.” “അത് നിന്റെ പ്രശ്നം. എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ താൽപര്യമുണ്ട്.” “നിങ്ങളുടെ വാശിക്ക് ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?” അർജുൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “ഒന്നും ചെയ്യണ്ട. ഒന്ന് നിന്നുതന്നാൽ മതി.” അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി “നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നം എന്താണ്? എനിക്ക് നിങ്ങൾ പറയുന്നത് ഒന്നും കേൾക്കണ്ട ആളുകൾ വരുന്നുണ്ട് എന്നെ പോകാൻ അനുവദിക്ക് അല്ലേൽ ആളുകൾ അവൻ പറഞ്ഞത് പോലെ തെറ്റിദ്ധരിക്കും അവൻ അവന്റെ കൈ മാറ്റി കുറച്ച് പിറകോട്ടു നിന്നു അവൾ തിരിച്ചൊന്നും കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ പോയി #തുടർകഥ