അവർ പതുക്കെ ആ പാറപ്പുറത്ത് എത്തി. അവിടെ അമ്മ അലക്കിയിട്ടിരുന്ന തുണികളൊക്കെ കാറ്റിൽ ഉണങ്ങി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും ആര്യയ്ക്ക് വയറ്റിൽ കഠിനമായ വേദന അനുഭവപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. അല്പം മുൻപ് ആ കാട്ടുവഴിയിൽ വെച്ച് ആ തടിയൻ അവളുടെ വയറിന് നോക്കി ഒരൊറ്റ ചവിട്ട് വെച്ചുതന്നതിന്റെ വേദന ഇപ്പോഴാണ് വന്നത്...... അവൾ വേദന കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ചെടിയിൽ നിന്നും കാരക്ക പറിച്ച് അനിയത്തിക്ക് കൊടുത്തു. പക്ഷേ വേദന സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ അവൾ പതുക്കെ ആ പാറപ്പുറത്തേക്ക് തന്നെ ഇരുന്നുപോയി, പിന്നെ അവിടെ കിടന്നു. അത് കണ്ട് അനിയത്തി കാരക്ക തിന്നുന്നത് നിർത്തി പേടിയോടെ അരികിലേക്ക് വന്നു...... "എന്താണ് ചേച്ചി പറ്റിയത് വല്ലാതെ വേദനയുണ്ടോ?." ആര്യ ശ്വാസം വലിച്ച് വിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു...... "ഭയങ്കര വയറുവേദനയാടി.ഞാൻ കുറച്ചുനേരം ഇവിടെ കിടന്നിട്ട് പോകാം." കിടക്കുന്നതിനിടയിലും അവൾ അനിയത്തിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു..... "എനിക്ക് ആ രണ്ട് കാരക്ക കൂടി തന്നെടി." അവൾ അത് വാങ്ങി വായിലിട്ടു." അനിയത്തി വിഷമത്തോടെ ചോദിച്ചു...... "ഇതിന് ഇതെന്ത് പറ്റിയതാണ്? ഇത് വരെ ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ ചേച്ചി..." അപ്പോഴും വീട്ടുകാർ സത്യം അറിയാതിരിക്കാൻ ആര്യ ഒരു കള്ളം കൂടി പറഞ്ഞു........ "അത്.ഞാൻ കോളേജിൽ നിന്നും വരുമ്പോൾ വഴിയിലെ ഒരു കടയിൽ നിന്നും മിഠായി വാങ്ങി കഴിച്ചിരുന്നു. അത് എന്താണെന്ന് അറിയില്ല അതാവും. ഭയങ്കര വേദനയുണ്ട്." അനിയത്തിക്ക് ചേച്ചിയെ കണ്ടപ്പോൾ സങ്കടം വന്നു. അവൾ പതുക്കെ ആര്യയുടെ അരികിലിരുന്ന് അവളുടെ വയറ് തടവി കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങി. കുറെ നേരം അവർ അങ്ങനെ ആ പാറപ്പുറത്ത് ഇരുന്നു. നേരം പതുക്കെ ഇരുണ്ടു തുടങ്ങി, ചുറ്റുമുള്ള കാട്ടിൽ നിന്നും ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാം...... കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അനിയത്തി പതുക്കെ ആര്യയെ കുലുക്കി വിളിച്ചു...... "ചേച്ചി എഴുന്നേക്ക്.സമയമൊരുപാടായി. നോക്ക് ചുറ്റും നല്ല ഇരുട്ടുണ്ട്. നമുക്ക് പോകാം... അയ്യോ ഇപ്പോൾ വയറുവേദന മാറിയോ ചേച്ചീ.?" "ആഹ്.ഇപ്പോൾ കുറവുണ്ട്" ആര്യ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു....... തുണികളെല്ലാം കൈയിലെടുത്ത് അവർ പാറപ്പുറത്തു നിന്നും താഴേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു. ചുറ്റും കറുത്ത ഇരുട്ട് പടർന്നതുകൊണ്ട് ആര്യ തന്റെ ഫോണിലെ ലൈറ്റ് തെളിച്ചു. ആ വെളിച്ചത്തിലാണ് അവർ കാട്ടുപാതയിലൂടെ പതുക്കെ നടന്ന് വീട്ടിലെത്തിയത്....... അവർ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിയതും അടുക്കളയിൽ നിന്നും അമ്മച്ചി ദേഷ്യത്തോടെ ഇറങ്ങിവന്നു...... "എവിടെയായിരുന്നുടീ നിങ്ങൾ ഇത്രയും നേരം? നേരം ഇരുട്ടി സമയമെത്രയായെന്ന് വല്ല ബോധവുമുണ്ടോ?." അമ്മച്ചി വഴക്കുപറയാൻ തുടങ്ങിയതും അനിയത്തി ഓടിച്ചെന്ന് അമ്മച്ചിയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു...... "അത് അമ്മച്ചി... പാറക്കെട്ട് കേറിയപ്പോൾ അക്കാച്ചിക്ക് ഭയങ്കര വയറുവേദനയായി. അതുകൊണ്ടാ വൈകിയത്. അമ്മച്ചി വീട്ടിൽ വല്ല ഗുളികയുമുണ്ടോ?" മകളുടെ വയറുവേദനയുടെ കാര്യം കേട്ടപ്പോൾ അമ്മച്ചിയുടെ ദേഷ്യമൊക്കെ മാറി. അമ്മച്ചി ആര്യയെ നോക്കി പറഞ്ഞു...... "ആ ചെറിയ മരുന്ന് വെക്കുന്ന പാത്രമില്ലേ അതിൽ കാണും ഗുളിക. പോയി എടുത്തു കഴിക്ക്." ആര്യ പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഗുളിക കഴിച്ച് കിടക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ്. വഴിയിൽ ആയിരുന്നു........ അപ്പോഴാണ് അനിയത്തി പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് വന്നത്...... "ചേച്ചീ.ചായ കുടിക്കുന്നില്ലേ?." വയറുവേദനയുടെയും തല്ലിന്റെയും ആലോചനയിൽ ആര്യ ചായയുടെ കാര്യം പൂർണ്ണമായി മറന്നുപോയിരുന്നു. അവൾ പറഞ്ഞു....... "അയ്യോ.ഞാൻ അത് മറന്നുപോയി. നീ പോയി എടുത്തുകൊണ്ട് വാടി." അനിയത്തി ഉടനെ അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി അമ്മച്ചിയെ വിളിച്ചു..... "അമ്മച്ചി.അക്കാച്ചിക്ക് ചായ വേണം എന്ന്." അടുക്കളയിൽ നിന്നും അമ്മച്ചി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു..... "ഇന്നാ. ഇത് കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്ക് അവൾക്ക്." അനിയത്തി ചായ ഗ്ലാസുമായി വീണ്ടും മുറിയിലേക്ക് വന്നു. ആര്യയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.... "ഇന്നാ ചേച്ചീ.ചായ കുടിക്ക്." ആര്യ ചായ വാങ്ങി ഒരു സിപ്പ് എടുത്തപ്പോഴേക്കും അനിയത്തി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ഒരൊറ്റ കാച്ചൽ....... "ആ... ചായ തന്ന സ്ഥിതിക്ക് ആ ഫോൺ ഒന്ന് തന്നേ ചേച്ചി... (⁠✿⁠^⁠‿⁠^⁠) ബോബനും മോളിയും കാണാൻ" അപ്പോഴാണ് ആര്യയ്ക്ക് കാര്യം കത്തിയത്. ഈ മരുന്ന് വെച്ചു തന്നതും അമ്മച്ചിയുടെ വഴക്കിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചതും ചായ എടുത്തു തന്നതുമൊക്കെ ഈ ഒരൊറ്റ കാര്യത്തിനായിരുന്നു.......(⁠✿⁠ ⁠♡⁠‿⁠♡⁠) ആര്യ ചായ ഗ്ലാസ് വശത്തേക്ക് വെച്ച് അനിയത്തിയെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി "എടി... ഇതായിരുന്നു അല്ലേ നിന്റെ പ്ലാൻ." അനിയത്തി പല്ലൊക്കെ കാട്ടി ഇളിച്ചുകൊണ്ട് തഞ്ചത്തിൽ അവളുടെ അരികിലേക്ക് ഇരുന്നു. തല്ല് കിട്ടിയ ശരീരത്തിന്റെ വേദനകൾക്കിടയിലും അനിയത്തിയുടെ ആ കൊച്ചു കുസൃതി ആര്യയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വരുത്തി..... "എടി കുരങ്ങേ... ഈ ഒരൊറ്റ ബുദ്ധിയിലാണല്ലേ നീ ഇത്രയും നേരം എനിക്ക് ചുറ്റും കറങ്ങിയത് " ആര്യ ഫോൺ അൺലോക്ക് ചെയ്ത് അനിയത്തിയുടെ കൈയിലേക്ക് കൊടുത്തു....... അനിയത്തിക്ക് ഭയങ്കര സന്തോഷമായി. അവൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് കട്ടിലിൽ ആര്യയുടെ തൊട്ടരികിലേക്ക് തന്നെ വന്നിരുന്നു. ഫോണിൽ യൂട്യൂബ് എടുത്ത് അവൾക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള ആ പഴയ 'ബോബനും മോളിയും' കാർട്ടൂൺ പ്ലേ ചെയ്തു....... ആര്യ പതുക്കെ ചായ ഗ്ലാസുമെടുത്ത് കട്ടിലിന്റെ തലയ്ക്കലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് ചായ കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഫോണിന്റെ ചെറിയ സ്ക്രീനിൽ ബോബനും മോളിയും ആശാൻ ചേട്ടൻ വക്കീലിനെയും പറ്റിച്ച് ഓടുന്ന രംഗങ്ങൾ വന്നതും അനിയത്തി ഉറക്കെ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി അനിയത്തിയുടെ ചിരിയും ആ കാർട്ടൂണിലെ കോമഡികളും കണ്ടപ്പോൾ ആര്യയും തന്റെ ശരീരത്തിലെ വേദനകളെല്ലാം മറന്ന് പതുക്കെ ചിരിച്ചുപോയി........ രണ്ടുപേരും കൂടി ഒന്നിച്ച് തലമുട്ടിച്ചിരുന്ന് ആ കാർട്ടൂൺ ആസ്വദിച്ചു കാണുകയാണ്. പുറത്ത് കാറ്റിന്റെ ശബ്ദവും ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിലും മാത്രം..... "ചേച്ചി. ഈ ബോബനെപ്പോലെയാണ് നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ആ പോലീസുകാര് അല്ലേ? ഹിഹിഹി......" കാർട്ടൂൺ കാണുന്നതിനിടയിൽ അനിയത്തി ചുമ്മാ ചോദിച്ചു...... അനിയത്തിയുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ. വീണ്ടും കോളേജിലേക്ക് ആ വഴി നടക്കണം. ഇന്ന് തല്ലുകൊണ്ട് ഓടിയ അവന്മാർ നാളെ കൂടുതൽ ആളുകളുമായി വഴിയിൽ കാത്തുനിൽക്കുമോ? താൻ പഠിച്ച കളരി മുറകൾ നാളെയും പുറത്തെടുക്കേണ്ടി വരുമോ? എന്തായാലും മുത്തശ്ശൻ പകർന്നുതന്ന വിദ്യ തൻ്റെ കൂടെയുണ്ട് എന്ന ധൈര്യത്തിൽ അനിയത്തിയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൾ വീണ്ടും ഫോണിലെ ബോബനും മോളിയും കാർട്ടൂണിലേക്ക് തന്നെ കണ്ണുനട്ടു. (തുടരും...) #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍