ഭാഗം 17 ലച്ചുവിന്റെ പരീക്ഷാക്കാലം അടുത്തു വരികയാണ്. പകൽ മുഴുവൻ വീട്ടുജോലികളും കണ്മണിയുടെ കാര്യങ്ങളും നോക്കുന്നതുകൊണ്ട് രാത്രിയാണ് അവൾക്ക് പഠിക്കാൻ സമയം കിട്ടുന്നത്. മേശവിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ പുസ്തകങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന ലച്ചുവിനെ നോക്കി മഹേഷ് കട്ടിലിൽ കിടന്നു. കണ്മണി അവന്റെ കൂടെ സുഖമായി ഉറങ്ങുന്നുണ്ട്... സമയം പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞു. ലച്ചു ക്ഷീണം കൊണ്ട് പുസ്തകത്തിന് മേൽ തല ചായ്ച്ചു പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ഇത് കണ്ട മഹേഷ് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു വന്ന് അവളുടെ പിന്നിൽ നിന്നു. അവൻ അവളുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചതും ലച്ചു ഞെട്ടി ഉണർന്നു... "മഹേഷേട്ടാ... ഉറങ്ങിയില്ലേ?" ലച്ചു കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി ചോദിച്ചു... "എന്റെ പാതി ഉറങ്ങാതെ എനിക്ക് എങ്ങനെ ഉറങ്ങാൻ കഴിയും ലക്ഷ്മി?" മഹേഷ് അവളുടെ മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ ഒതുക്കി വെച്ചു... അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് പേന വാങ്ങി മാറ്റി വെച്ചു. എന്നിട്ട് അവളെ കസേരയിൽ നിന്ന് പതുക്കെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. മഹേഷിന്റെ കണ്ണുകളിലെ തീക്ഷ്ണത കണ്ടപ്പോൾ ലച്ചുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു... "മഹേഷേട്ടാ... മോൾ ഉണരും..." ലച്ചു പരിഭ്രമത്തോടെ മന്ത്രിച്ചു... "അവൾ നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ് ലക്ഷ്മി." മഹേഷ് അവളുടെ മുഖം തന്റെ കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കി. "പഠനത്തിന്റെ തിരക്കിൽ നീ എന്നെ മറന്നുപോയോ? നിന്റെ ഈ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം കാണാനാണ് ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നത്." മഹേഷ് പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. എന്നിട്ട് അവളുടെ കാതോരം ചേർന്ന് പതുകെ പറഞ്ഞു "നിന്റെ ഈ മണവും നിന്റെ ഈ സാമീപ്യവും ഇല്ലാതെ എനിക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും ഇരിക്കാൻ കഴിയില്ല. നീ പഠിച്ചു വലിയ ആളായാലും എന്റെ ഈ കുഞ്ഞു ലക്ഷ്മിയായി തന്നെ ഇരിക്കണം." മഹേഷിന്റെ ചുണ്ടുകൾ ലച്ചുവിന്റെ അധരങ്ങളെ പുൽകിയപ്പോൾ അവൾ ലോകം തന്നെ മറന്നുപോയി... പരീക്ഷയുടെ ടെൻഷനും ക്ഷീണവും ആ പ്രണയത്തിന്റെ ചൂടിൽ ഉരുകിപ്പോയി. ആ നിശബ്ദമായ രാത്രിയിൽ അവരുടെ ശ്വാസതാളം മാത്രം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... 🫣🫣🫣🫣🫣🫣🫣🫣🫣🫣🫣🫣 അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ലച്ചു പഠിക്കാൻ ഇരുന്നപ്പോൾ കണ്മണി ഒരു വലിയ ഗ്ലാസ് വെള്ളവുമായി വന്നു. "അമ്മുച്ചേ... പഠിക്കുമ്പോൾ വെള്ളം കുടിക്കണം. അപ്പോൾ ബുദ്ധി കൂടും!" ലച്ചു ആ വെള്ളം കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കണ്മണി അവളുടെ പുസ്തകം വാങ്ങി വെച്ചു. "ഇനി മതി... അമ്മുച്ചക്ക് പനി വരും. ഇനി നമുക്ക് കളിക്കാം." "മോളെ... അമ്മുച്ചക്ക് പരീക്ഷയുണ്ട്. ഇത് പഠിച്ചില്ലെങ്കിൽ ടീച്ചർ വഴക്ക് പറയും." ലച്ചു സങ്കടം അഭിനയിച്ചു... "ടീച്ചർക്ക് കണ്മണിച്ച കത്ത് എഴുതാം. എന്റെ അമ്മുച്ചേനെ വഴക്ക് പറയരുത് എന്ന്." കണ്മണി ഉടനെ ഒരു കടലാസ് എടുത്ത് എന്തൊക്കെയോ കുത്തിവരച്ചു... മഹേഷ് ഇത് കണ്ട് അങ്ങോട്ട് വന്നു. "എന്താ ഇവിടെ ഒരു ചർച്ച?" "അച്ചേ... അമ്മുച്ചേനെ ടീച്ചർ അടിക്കുമോ എന്ന് കണ്മണിച്ചക്ക് പേടിയാ." അവൾ മഹേഷിന്റെ കൈ പിടിച്ചു... മഹേഷ് ലച്ചുവിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. "ടീച്ചർ അടിക്കില്ല മോളെ. അമ്മുച്ച നല്ല കുട്ടിയായി പഠിച്ചാൽ അച്ഛൻ അമ്മുച്ചക്ക് ഒരു ഉമ്മ കൊടുക്കും. അപ്പോൾ ടീച്ചർക്ക് ദേഷ്യം വരില്ല." ലച്ചു നാണം കൊണ്ട് മുഖം താഴ്ത്തി. "മഹേഷേട്ടാ... കുട്ടിയുടെ മുന്നിലാണോ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്?" "കുട്ടിക്ക് എല്ലാം അറിയാം അമ്മുച്ചേ അച്ചൻ എപ്പോഴും ഉമ്മ തരാറുണ്ടല്ലോ!" കണ്മണി നിഷ്കളങ്കമായി വിളിച്ചു പറഞ്ഞതും ലച്ചുവും മഹേഷും ഒരുപോലെ ചമ്മിയ ചിരി ചിരിച്ചു. പരീക്ഷയുടെ തലേദിവസം ലച്ചുവിന് വല്ലാത്ത പേടി തോന്നി. താൻ എല്ലാം മറന്നുപോകുമോ എന്നായിരുന്നു അവളുടെ ആശങ്ക. മഹേഷ് അവൾക്ക് ധൈര്യം നൽകാൻ അവളുടെ കൂടെത്തന്നെ ഇരുന്നു... "ലക്ഷ്മി... നീ മിടുക്കിയാണ്. നിന്റെ ഈ കഷ്ടപ്പാട് വെറുതെയാകില്ല. നീ തോറ്റാലും എനിക്ക് നീ എന്റെ ലക്ഷ്മി തന്നെയാണ്. പക്ഷേ നീ ജയിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്." മഹേഷ് അവളുടെ കൈകളിൽ മുത്തം നൽകി... കണ്മണി അന്ന് അമ്മുച്ചയെ ശല്യം ചെയ്തില്ല. അവൾ തന്റെ പാവക്കുട്ടികളോട് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു "ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കരുത്... അമ്മുച്ച പഠിക്കുവാണ്. അമ്മുച്ച ഒന്നാമതാവും" അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങാൻ നേരം മഹേഷ് ലച്ചുവിനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി പിടിച്ചു... "നാളെ നീ പരീക്ഷാ ഹാളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഈ സ്നേഹം നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും. ഒന്നിനും നിന്നെ തളർത്താൻ കഴിയില്ല." ലച്ചു മഹേഷിന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം ചേർത്തു. ആ സ്നേഹത്തിന്റെ തണലിൽ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു കരുത്ത് തോന്നി. താൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്നും തനിക്ക് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തന്റെ ഭർത്താവും മകളുമുണ്ടെന്നും ഉള്ള തിരിച്ചറിവ് അവളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.... പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ നാളുകളിൽ ലച്ചു വല്ലാത്തൊരു സസ്പെൻസിലായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ആ ദിവസം എത്തി... ഇന്റർനെറ്റിൽ ഫലം നോക്കാൻ മഹേഷ് ലാപ്ടോപ്പുമായി ഇരുന്നു. ലച്ചുവും കണ്മണിയും ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് അരികിലുണ്ട്.... "മഹേഷേട്ടാ... നോക്കിയോ? എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു..." ലച്ചു മഹേഷിന്റെ തോളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു... മഹേഷ് ലിസ്റ്റ് തിരഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൻ ലച്ചുവിനെ നോക്കി. "ലക്ഷ്മി... നീ വെറുതെ ജയിക്കുകയല്ല ചെയ്തത്. നീ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ സെക്കൻഡ് റാങ്ക് വാങ്ങിയിരിക്കുന്നു!" ലച്ചുവിന് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അവൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് മഹേഷിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞുപോയി. "സത്യമാണോ മഹേഷേട്ടാ? എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല!" "അമ്മുച്ചേ... അമ്മുച്ച ജയിച്ചോ? ഇനി എനിക്ക് മിഠായി കിട്ടുമോ?" കണ്മണി തുള്ളിച്ചാടി. "മിഠായി മാത്രമല്ല മോളെ, നിന്റെ അമ്മുച്ച വലിയൊരു സ്റ്റാർ ആയിരിക്കുകയാണ്" മഹേഷ് കണ്മണിയെ എടുത്ത് വായുവിൽ ഉയർത്തി.... സേതുമാധവനും യശോദയും ഭാരതി മുത്തശ്ശിയും എല്ലാം ഓടിവന്നു. തറവാട്ടിൽ പായസവും മധുരപലഹാരങ്ങളും വിതരണം ചെയ്തു. ലച്ചുവിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അജയും അനഘയും എല്ലാം അഭിനന്ദനങ്ങളുമായി എത്തി..... മാളിയേക്കൽ തറവാട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരു ഉത്സവപ്പറമ്പായി മാറി.... ആഘോഷങ്ങളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് രാത്രിയായപ്പോൾ മഹേഷ് ലച്ചുവിനെ പതുക്കെ മുറ്റത്തെ പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് വിളിച്ചു. കണ്മണി മുത്തശ്ശിയുടെ കൂടെ ഉറങ്ങാൻ പോയിരുന്നതിനാൽ അവർക്ക് ആ നിമിഷം സ്വന്തമായിരുന്നു.... നിലാവിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന പൂന്തോട്ടം. ലച്ചുവിന് മഹേഷ് ഒരു പുതിയ സാരി സമ്മാനമായി നൽകിയിരുന്നു നീല നിറത്തിലുള്ള നേർത്ത ശിഫോൺ സാരി. "ഇത് നീ പോയി ഇട്ടുകൊണ്ട് വാ" മഹേഷ്‌ ലച്ചുവിനോട് പറഞ്ഞു... ലച്ചു സാരീ ചുറ്റി വന്നു അതിൽ അവൾ അതിസുന്ദരിയായിരുന്നു. മഹേഷ്‌ അവളെ കണ്ണ് ചിമ്മാതെ നോക്കി നിന്നു. "ലക്ഷ്മി... നീ ഇന്ന് എന്നെ ഒരുപാട് സന്തോഷിപ്പിച്ചു." മഹേഷ് അവളുടെ പിന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. അവന്റെ കൈകൾ പതുക്കെ അവളുടെ അരക്കെട്ടിനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി... ലച്ചുവിന്റെ ശരീരം ഒന്ന് വിറച്ചു... "മഹേഷേട്ടാ... ഇതെല്ലാം ഏട്ടൻ തന്ന പ്രോത്സാഹനം കൊണ്ടല്ലേ." ലച്ചു മഹേഷിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. മഹേഷ് അവളുടെ കഴുത്തിൽ തന്റെ മുഖം ചേർത്തു. അവന്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം ലച്ചുവിന്റെ സിരകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ തീയുണ്ടാക്കി. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ തോളിലെ സാരി അല്പം വകഞ്ഞുമാറ്റി അവിടെ ഒരു ചുംബനം നൽകി. ലച്ചുവിന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി.... "ലക്ഷ്മി... ഈ വിജയം എനിക്ക് നിന്നെ വീണ്ടും സ്നേഹിക്കാനുള്ള ഒരു കാരണമാണ്." മഹേഷ് അവളെ തനിക്ക് അഭിമുഖമായി തിരിച്ചു. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ പ്രണയവും നനവും അവൻ നോക്കി നിന്നു. "പഠനത്തിന് വേണ്ടി നീ ഒരുപാട് രാത്രികൾ ഉറക്കമിളച്ചു. ഇന്ന്... ഇന്ന് നീ എനിക്ക് മാത്രമുള്ളവളാണ്." മഹേഷ് അവളെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്ത പിടിച്ചു. ലച്ചു മഹേഷിന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ ഒന്നായപ്പോൾ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ മാത്രം താളമിട്ടു. ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ അവർ മറന്നു. ആലിംഗനത്തിന്റെ തീവ്രതയിൽ ലച്ചുവിന് തന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. പക്ഷേ മഹേഷിന്റെ കരുത്താർന്ന കൈകൾ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്നു..... കുറേ നേരം ആ പ്രണയ നിമിഷങ്ങളിൽ മുഴുകിയ ശേഷം മഹേഷ് ലച്ചുവിനെ നോക്കി. "ഇനി നിനക്ക് എന്ത് വേണം ലക്ഷ്മി? നിന്റെ ഏത് ആഗ്രഹവും സാധിപ്പിച്ചു തരാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്. ലച്ചു മഹേഷിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. "എനിക്ക് ഒന്നിന്റെയും കുറവില്ല മഹേഷേട്ടാ. ഈ സ്നേഹവും നമ്മുടെ കണ്മണിയും... അത് മതി എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ. പിന്നെ... നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ഒരു ചെറിയ യാത്ര കൂടി പോകണം. ഇത്തവണ കണ്മണിയെയും കൂട്ടി നമ്മുടെ പഴയ കോളേജിലേക്ക്. അവിടെ വെച്ചാണല്ലോ നമ്മൾ ആദ്യമായി കണ്ടത്." "തീർച്ചയായും ലക്ഷ്മി. നമ്മൾ അവിടെ പോകും. പഴയ ആ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ പോയി ഇരിക്കണം. എന്നിട്ട് എനിക്ക് നിന്നോട് കുറെ രഹസ്യങ്ങൾ കൂടി പറയാനുണ്ട്." മഹേഷ് ലച്ചുവിന്റെ നെറുകയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു.... അകത്തുനിന്ന് കണ്മണിയുടെ കുഞ്ഞു കരച്ചിൽ കേട്ടു. അവൾ ഉറക്കത്തിൽ അമ്മുച്ചയെ അന്വേഷിക്കുകയാണ്... "ദാ... നമ്മുടെ കുസൃതി ഉണർന്നു." ലച്ചു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് നടന്നു. മഹേഷ് അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു പതുക്കെ കൂടെ നടന്നു... മാളിയേക്കൽ തറവാടിന്റെ മുകളിൽ നിലാവ് കൂടുതൽ ശോഭയോടെ തിളങ്ങി. അവിടെ ഇപ്പോൾ സങ്കടത്തിന്റെയോ ചതിയുടെയോ നിഴലുകൾ പോലുമില്ല. സ്നേഹം മാത്രം നിറഞ്ഞ ഒരു മനോഹരമായ ലോകം..... തുടരും...... ❣️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #♥ പ്രണയം നിന്നോട് #💞 നിനക്കായ് #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ