Varun Adhitya :Love Unfolds❤‍🩹 Part 22 "ആ രാത്രി... നീയും  ഏട്ടനും തമ്മിൽ വഴക്കുണ്ടായിരുന്നോ?" ദേവികയുടെ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം മുറിയിലാകെ നിശബ്ദത വീണു. വരുണിന്റെ താടിയെല്ല് മുറുകി. അർജുൻ പതുക്കെ നോട്ടം മാറ്റി. ആ പ്രതികരണം മാത്രം മതി ദേവികയ്ക്ക് ഉത്തരം മനസ്സിലാക്കാൻ. അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വീണ്ടും കൂടി. "ഉണ്ടായിരുന്നു..." ഒടുവിൽ വരുൺ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ആ ഒരു വാക്ക് കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ അവനിൽ ഉറച്ചു. "എന്തിന്?" വരുൺ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിന്നെ അടുത്തുള്ള കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു. എത്രകാലം മറച്ചുവച്ചാലും ഇനി പറയാതെ പറ്റില്ല. "ആദർശിന് എന്നെ ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല." അവൻ പറഞ്ഞു. ദേവികയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "Because of me?" വരുൺ ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി. പിന്നെ ചെറുതായി തലകുലുക്കി. "ആദ്യമൊന്നും അല്ല." "പിന്നെ?" "നമ്മൾ അടുത്ത് വന്നപ്പോൾ." മുറിയിലാകെ വീണ്ടും നിശബ്ദത. ദേവികയുടെ ഉള്ളിൽ വിചിത്രമായൊരു വികാരം നിറഞ്ഞു. കാരണം... അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും ആ ബന്ധം ഓർമ്മയില്ല. പക്ഷേ ആ ബന്ധത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ അവൾ ഇപ്പോൾ കേൾക്കുകയാണ്. "ഏട്ടൻ എന്താ പറഞ്ഞത്?" അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. വരുണിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം പഴയ കാലത്തേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു. മഴ പെയ്യുന്ന സന്ധ്യ. സ്കൂൾ ഗ്രൗണ്ടിന്റെ പിന്നിലെ പഴയ ബസ് സ്റ്റോപ്പ്. അവിടെയാണ് ആദർശ് അവനെ കണ്ടത്. "ദേവിയുടെ അടുത്ത് നിന്ന് മാറി നിൽക്ക്." ആദർശിന്റെ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും അവന്റെ ഓർമ്മയിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. "അവൾക്ക് നിന്നെക്കാൾ നല്ല ജീവിതം കിട്ടും." അന്ന് വരുൺ ചിരിച്ചിരുന്നു. "അതൊക്കെ തീരുമാനിക്കേണ്ടത് അവളല്ലേ?" ആ മറുപടി ആദർശിനെ കൂടുതൽ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചു. "ഇനി നീയവളെ കാണാൻ ശ്രമിക്കരുത്." "കണ്ടാൽ നീയെന്തു ചെയ്യും?" അന്ന് ചെറുപ്പത്തിന്റെ ചോരത്തിളപ്പിൽ വരുൺ തിരിച്ചുചോദിച്ചു. അതിനുശേഷം ഇരുവരും പലതവണ വാക്കുതർക്കത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു. പക്ഷേ... ഒരിക്കലും പരസ്പരം വെറുത്തിരുന്നില്ല. --- "വഴക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു." വരുൺ ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്ന്തിരികെ വന്നു. "പക്ഷേ ഞങ്ങൾ ശത്രുക്കൾ ആയിരുന്നില്ല." ദേവിക ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിരുന്നു. "ആ ആക്സിഡൻ്റ്ന ടന്ന ദിവസവും?" ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ കണ്ണുകൾ മങ്ങി. കാരണം... ആ രാത്രിയാണ് എല്ലാം മാറിയത്. "അന്ന് രാത്രി..." അവൻ പറയാൻ തുടങ്ങി. "നമ്മൾ ഒരു യാത്ര പോയി." ദേവികയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് മുറുകി. "പിന്നെ?" "ആദർശ് വന്നു." അവന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നു. "അവൻ നിന്നെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകണമെന്ന് പറഞ്ഞു." "ഞാൻ?" "നീ പോകാൻ തയ്യാറായില്ല." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ദേവികയുടെ തലക്കുള്ളിലൂടെ ഒരു ചെറിയ ഓർമ്മ മിന്നി. മഴ. കരച്ചിൽ. "ഞാൻ പോകില്ല!" ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദം. സ്വന്തം ശബ്ദം. ദേവിക അറിയാതെ കസേരയുടെ കൈപ്പിടി മുറുകെ പിടിച്ചു. "പിന്നെ എന്ത് സംഭവിച്ചു?" അവൾ ചോദിച്ചു. ഈ തവണ വരുണിന്റെ മുഖം പൂർണമായും ഗൗരവമായി. "അതാണ് എനിക്കും പൂർണമായി ഓർമ്മയില്ലാത്ത ഭാഗം." ദേവികയും അർജുനും ഒരുപോലെ അവനെ നോക്കി. "എന്ത്?" "എനിക്ക് ഓർമ്മയുള്ള അവസാന കാര്യം..." അവൻ ശ്വാസം വിട്ടു. "ഒരു കാർ." മുറിയിലാകെ നിശബ്ദത. "വളരെ വേഗത്തിൽ വന്ന ഒരു കാർ." അവന്റെ വിരലുകൾ അറിയാതെ മുറുകി. "അതിനുശേഷം..." അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. "ഞാൻ ആശുപത്രിയിലാണ് കണ്ണ് തുറന്നത്." ദേവികയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് പാഞ്ഞു. കാരണം... ഇപ്പോൾ ആദ്യമായി അവൾ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു. വരുണിനും മുഴുവൻ സത്യം അറിയില്ല. അവനും ഇരയാണ്. അവനും എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതേസമയം അർജുന്റെ ഫോൺ പെട്ടെന്ന് vibrate ചെയ്തു. മൂവരുടെയും ശ്രദ്ധ അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു. അർജുൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിയ നിമിഷം മുഖം മുറുകി. "എന്താ?" വരുൺ ചോദിച്ചു. അർജുൻ ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവൻ ഫോണിലെ മെസേജ് വീണ്ടും വായിച്ചു. പിന്നെ പതുക്കെ സ്ക്രീൻ അവർക്കു നേരെ തിരിച്ചു. ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ അതിലേക്ക് നീങ്ങി. അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. കാരണം സ്ക്രീനിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ ആയിരുന്നു. മഴയുള്ള രാത്രി. റോഡരികിൽ നിൽക്കുന്ന മൂന്ന് പേർ. ദേവിക. വരുൺ. ആദർശ്. പക്ഷേ അതല്ല അവളെ ഞെട്ടിച്ചത്. ഫോട്ടോയുടെ ഏറ്റവും പിന്നിൽ... ഒരു കറുത്ത കാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ ഇരുന്ന ആളുടെ മുഖം ഭാഗികമായി കാണാമായിരുന്നു. അതിന് താഴെ ഒരു വരി മാത്രം. "സത്യം നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു." മൂവരുടെയും മുഖം ഒരുപോലെ മങ്ങി. കാരണം... ആ മുഖം അവർക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു. വളരെ പരിചിതം. തുടരും... #തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖 #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ