#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ആദർശനും ആവേശവും ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം ) …………………………………. 2024 ആദർശൻ ഒരു കടുത്ത സിനിമാ പ്രേമിയൊന്നുമല്ല. പക്ഷേ, നാട്ടിലെ സംസാരം കേട്ട് ടൗണിലെ തിയേറ്ററിൽ ആവേശത്തിന്റെ സെക്കൻഡ് ഷോ കാണാൻ പോയതാണ്. സിനിമയിലെ ഫഹദ് ഫാസിലിന്റെ രംഗണ്ണൻ തകർപ്പൻ പ്രകടനം കണ്ട് ആദർശൻ ആകെ ചാർജ് ആയിരിക്കുകയാണ്. തിയേറ്ററിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോഴും രംഗണ്ണന്റെ ആ ചിരിയും "എടാ മോനേ..." വിളിയും അവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിൽ ഭാര്യയുടെ കടുത്ത എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "രാത്രി ഈ വണ്ടിയും കൊണ്ട് പോകണ്ട, പണ്ട് രാജ്മഹൽ റോഡിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും നിങ്ങളോട് പറയണ്ടല്ലോ" എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞതാണ്. പക്ഷേ, അന്ന് അവളുടെ ഫേവറിറ്റ് സീരിയൽ ഉള്ളതുകൊണ്ട് കിട്ടിയ ഒരു വിടവിലൂടെ ആദർശൻ രക്ഷപെട്ടതാണ്. സിനിമ കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ സമയം 12:45. അപ്പോഴാണ് സിനിമയിലെ ആവേശം ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നത്. ആദർശന്റെ പഴയ ചേതക് സ്കൂട്ടർ പണിമുടക്കി. "എടാ മോനേ... സീൻ കോണ്ട്രയാണല്ലോ!" ആദർശൻ പിറുപിറുത്തു. കിക്ക് ചെയ്ത് കിക്ക് ചെയ്ത് അവന്റെ കാല് തളർന്നു. പെട്രോൾ ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കാൻ ടാങ്ക് കുലുക്കിയപ്പോൾ കേൾക്കുന്ന ശബ്ദം ഒരു വല്ലാത്ത നിശബ്ദതയ്ക്ക് വഴിമാറി. ആ വഴിക്ക് ഈ സമയത്ത് ആരും വരാനില്ല. രാജ്മഹൽ ജങ്ഷനിലേക്കുള്ള ആ എട്ടു കിലോമീറ്റർ ദൂരം കാടുകയറിയ റബ്ബർ തോട്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെയാണ്. അവസാനം വണ്ടി തള്ളി അവൻ നടന്നു. ഇരുട്ട്, മങ്ങിയ സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റുകൾ, എവിടെയോ ഒരു പട്ടിയുടെ ഓരിയിടൽ. പെട്ടെന്നാണ് അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു മാറ്റം അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്. വഴിയരികിലെ മരങ്ങളിൽ നിന്നും കാറ്റില്ലാതെ തന്നെ ഇലകൾ താഴേക്ക് വീഴുന്നു ‘ വണ്ടി തള്ളുന്ന ശബ്ദം കൂടാതെ മറ്റൊരു നടത്തത്തിന്റെ ഒച്ച കൂടി കേൾക്കുന്നില്ലേ? ‘അവൻ നിന്നു. അപ്പോൾ ആ ശബ്ദവും നിലച്ചു. നടന്നു തളർന്ന ആദർശൻ വഴിയിൽ കണ്ട ഒരു പഴയ കരിങ്കൽ മതിലിൽ വണ്ടി ചാരി വെച്ചു. മൊബൈൽ നോക്കിയപ്പോൾ ചാർജ് 1%. ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റ് ഇട്ടതും ഫോൺ ചത്തു. ‘ ചത്ത ഫോണിന്റെ കറുത്ത സ്ക്രീനിൽ പ്രതിഫലിച്ച തന്റെ രൂപത്തിന് പുറകിൽ, മറ്റാരോ നിൽക്കുന്നുണ്ടോ?’ " ഹോ ദുരിതം ഇനി നടക്കാം, നടന്ന് തീർക്കാം" എന്ന് കരുതി മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോൾ ദൂരെ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു വെള്ള രൂപം. ആദർശൻ നിന്നു. അവന്റെ ഹൃദയം വാരിയെല്ല് അടിച്ചു തകർക്കാൻ നോക്കുന്നു. "ഇത് കൊക്കാണോ?" അവൻ ചിന്തിച്ചു. ‘പക്ഷേ ഈ പാതിരാത്രി കൊക്ക് എന്ത് ഉണ്ടാക്കാനാണ്? ‘ കുറച്ചുകൂടി അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോൾ അത് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന വെള്ള ജുബ്ബയുടെ കൈകളാണെന്ന് മനസ്സിലായി. ആ രൂപത്തിന്റെ കാലുകൾ നിലത്ത് സ്പർശിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ഒരു നിമിഷം അവന് തോന്നി. ആ രൂപം അനങ്ങാതെ നിന്നു. "അറിയുമോ...?" ആ ശബ്ദം അവന്റെ പുറകിൽ നിന്നാണ് വന്നത്! ആദർശൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. എല്ലുന്തിയ ശരീരം, ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന പല്ലുകൾ, പാതി തുറന്ന കണ്ണുകൾ. ഒരു നിമിഷം ആദർശൻ വിചാരിച്ചു ഇത് സിനിമയുടെ പ്രൊമോഷന് വേണ്ടി ആരെങ്കിലും നിൽക്കുന്നതാണോ എന്ന്. പക്ഷേ ആ രൂപത്തിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഒരു പഴയ തുരുമ്പിച്ച താക്കോൽക്കൂട്ടം ആദർശന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അതിൽ തന്റെ സ്കൂട്ടറിന്റെ അതേ അടയാളം! “ഹയ്യോ ഓ “ പട്ടി മോങ്ങുന്ന പോലെ മോങ്ങിക്കൊണ്ട് ആദർശൻ ഓടിയ ഓട്ടം ഒളിമ്പിക്സിൽ ഉസൈൻ ബോൾട്ട് പോലും കണ്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല. കിതച്ച് പാതി ജീവനുമായി അവൻ രാജ്മഹൽ ജങ്ഷനിൽ എത്തി. ഭാഗ്യത്തിന് ദൂരെ നിന്ന് ഒരു പഴയ കറുത്ത ജീപ്പിന്റെ വെട്ടം. കൈ കാണിച്ചപ്പോൾ ജീപ്പ് നിന്നു. ഡ്രൈവർ ചോദിച്ചു: "എന്താടോ ഈ അസമയത്ത്?" "സ്കൂട്ടർ പഞ്ചറായി... അല്ല നിന്നുപോയി. ഒന്ന് കല്ലുംഭാഗം വരെ വിടുമോ?" ആദർശൻ ദയനീയമായി ചോദിച്ചു. അയാൾ ഒന്ന് ആലോചിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു "ശരി കയറിക്കോ. എനിക്കും വീട്ടിൽ എത്താൻ ധൃതിയുണ്ട്. വഴിക്ക് ടയർ പഞ്ചറായി കുറേ സമയം പോയി." ജീപ്പിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ആദർശൻ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഡ്രൈവർ ആദർശനെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി ചോദിച്ചു “ എവിടെ പോയതാ “ “ സിനിമ കാണാൻ “ " വല്ല പ്രേതപ്പടവും ആയിരുന്നോ?" "അല്ല... ആവേശം കാണാൻ പോയതാ. പക്ഷേ മടക്കയാത്രയിൽ വഴിയിൽ ഒരു രൂപത്തെ കണ്ടു." ഡ്രൈവർ പെട്ടെന്ന് വണ്ടി ബ്രേക്കിട്ടു. റോഡിന്റെ നടുവിൽ വണ്ടി നിന്നു. കാടിനുള്ളിൽ നിന്നും മൂങ്ങകളുടെ കരച്ചിൽ മാത്രം. "എന്ത് രൂപം?" അയാൾ ചോദിച്ചു. ആദർശൻ വിവരിച്ചു: "ഒരു വെള്ള ജുബ്ബയിട്ട രൂപം... ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന പല്ലുകൾ... അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു താക്കോൽക്കൂട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു." ഡ്രൈവർ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "താൻ ഭാഗ്യവാനാണ്. ആ കാണുന്ന രൂപം ശരിക്കും ഒരു മനുഷ്യനല്ല. ഈ വഴിയിൽ പത്തു വർഷം മുൻപ് ഇതേപോലെ ഒരു സെക്കൻഡ് ഷോ കഴിഞ്ഞ് വണ്ടി തള്ളിപ്പോയ ഒരാൾ കൊല്ലപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അയാളെ കൊന്നത് ആരാണെന്ന് ഇന്നും ആർക്കും അറിയില്ല. അവൻ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചാൽ പിന്നെ തീർന്നു. താൻ എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെട്ടു?" ആദർശന്റെ തൊണ്ട ഉണങ്ങി. "ഞാൻ... ഞാൻ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു." “ ഹ ഹ ഹ “ അയാൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ എന്തോ പന്തികേട്. അയാൾ വണ്ടി വീണ്ടും ഓടിച്ചു തുടങ്ങി. ആദർശൻ പതുക്കെ അയാളുടെ കയ്യിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ഒരു പഴയ മുറിവുണങ്ങിയ പാടുണ്ട്. അപ്പോഴാണ് ജീപ്പിന്റെ ഡാഷ് ബോർഡിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്. അതിൽ നിൽക്കുന്നത് മൂന്ന് പേർ. രണ്ട് പേരെ അവന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മൂന്നാമൻ... വെള്ള ജുബ്ബയിട്ട ആ രൂപം തന്നെ! ആദർശൻ വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി. "ഈ രാത്രി ഇനി താൻ വീട്ടിൽ പോകണ്ട. എന്റെ വീട്ടിൽ നിൽക്കാം, രാവിലെ പോകാം." അയാൾ പറഞ്ഞു. ആദർശനു വേറെ വഴി ഇല്ലായിരുന്നു അയാളുടെ വീടിന്റെ ഉള്ളിലെത്തിയപ്പോൾ, അയാൾ ആദർശനെ ഒരു പഴയ തടിപ്പണി ചെയ്ത കസേരയിൽ ഇരുത്തി. ആ വീടിന് ഒരു പഴയ ആശുപത്രിയുടെ ഗന്ധമായിരുന്നു. ചുമരിലെ ക്ലോക്ക് 1:45-ൽ നിശ്ചലമായി നിൽക്കുന്നു. അയാൾ നേരെ മുന്നിലിരുന്നു ചോദിച്ചു "അപ്പോൾ ആ രൂപത്തെ തനിക്ക് ശരിക്കും പേടിയായല്ലേ?" "പിന്നല്ലാതെ! ഞാൻ മരിച്ചു പോകുമായിരുന്നു." ആദർശൻ പറഞ്ഞു. അയാൾ പതുക്കെ കസേരയിൽ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞിരുന്നു. ലൈറ്റിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ അയാളുടെ മുഖം വ്യക്തമായി. ആദർശന്റെ കണ്ണുകൾ തള്ളി. അതേ വെള്ള ജുബ്ബ, അതേ ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന പല്ലുകൾ, അതേ തുറിച്ച കണ്ണുകൾ! അയാൾ ചോദിച്ചു. "അപ്പോൾ താൻ കണ്ട ആ രൂപം.അത് ഞാനായിരുന്നോ?" ആദർശൻ ബോധം കെട്ടു വീഴാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അയാൾ പതുക്കെ ചിരിച്ചു. "എടാ മോനേ... നോക്കിയേ!" അയാൾ തന്റെ വായയിലെ 'പ്രോസ്തെറ്റിക്' പല്ലുകൾ ഊരി മാറ്റി. വെള്ള ജുബ്ബ ഊരി എറിഞ്ഞു. അതിന്റെ ഉള്ളിൽ അയാൾ ഒരു സാധാരണ ഷർട്ടാണ് ഇട്ടിരുന്നത്. "നീ പേടിക്കണ്ട. ഞാൻ ഒരു നാടക നടനാണ്. എന്റെ പേര് പച്ചാളം സജിത്. നാളെ രാജ്മഹൽ ക്ലബ്ബിൽ ഒരു ഹൊറർ നാടകമുണ്ട്. അതിന്റെ റിഹേഴ്സൽ കഴിഞ്ഞ് കോസ്റ്റ്യൂം പോലും മാറാതെ വരികയായിരുന്നു ഞാൻ. വഴിക്ക് ജീപ്പ് പഞ്ചറായി. മൂത്രമൊഴിക്കാൻ വേണ്ടി കാടിന്റെ അരികിൽ നിന്നപ്പോഴാണ് നീ എന്നെ നോക്കി നിലവിളിച്ച് ഓടിയത്. നീ ഓടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ സത്യം പറഞ്ഞാൽ പേടിച്ച് ഞാനും ജീപ്പിനുള്ളിൽ കയറി ഇരുന്നതാ!" ആദർശൻ ആശ്വാസത്തോടെ ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. "അപ്പോൾ... ആ താക്കോൽക്കൂട്ടം?" "ഓ അത് നീ വണ്ടി ചാരി വെച്ച മതിലിന്റെ അവിടെ നിന്ന് എനിക്ക് കിട്ടിയതാ. നിന്റെ സ്കൂട്ടറിന്റെ ആണെന്ന് തോന്നി ഞാൻ എടുത്തതാ." സജിത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പുറത്ത് നേരം പുലരുന്നത് ജനലിലൂടെ കണ്ടപ്പോൾ ആദർശൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു. സിനിമയിലെ രംഗണ്ണൻ പറഞ്ഞതുപോലെ അവന്റെ ഉള്ളിലും ആവേശം വന്നു. സജിത്ത് അവന് ഒരു കപ്പ് ചായ കൊടുത്തു. "നീ ഭാഗ്യവാനാണ് ആദർശൻ, ആ പഴയ മതിൽ ഉണ്ടല്ലോ, അവിടെയാണ് പത്ത് വർഷം മുൻപ് ഒരു കൊലപാതകം നടന്നത്. നീ വണ്ടി അവിടെ ചാരി വെച്ചത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ അത് കണ്ടത്." ആദർശൻ ചായ കുടിച്ചു തീർത്തു മുറ്റത്തിറങ്ങി. സജിത്തിന്റെ ജീപ്പ് അവിടെ കിടപ്പുണ്ട്. ടയറിന്റെ അടുത്ത് ഒരു സ്റ്റെപ്പിനി ഇരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അപ്പോഴാണ് അവന് ഒരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നത്. "സജിത്ത്, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞല്ലോ ജീപ്പ് പഞ്ചറായപ്പോൾ കാട്ടിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു എന്ന്. പക്ഷേ ഞാൻ നിങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ നിങ്ങൾ നിൽക്കുകയല്ലായിരുന്നു... വായുവിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു!" സജിത്തിന്റെ ചിരി പെട്ടെന്ന് നിന്നു. അയാൾ ആദർശനെ നോക്കി. "ഞാൻ... ഞാൻ ഒരു പഴയ പാറപ്പുറത്താണ് നിന്നിരുന്നത് ആദർശൻ. നിനക്ക് ഇരുട്ടിൽ തോന്നിയതാകും." ആദർശൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സിൽ ആ ചിത്രം മായുന്നില്ല. ‘ഞാൻ കണ്ട ആ രൂപത്തിന് നിഴൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സജിത്തിന് ഇപ്പോൾ നിഴലുണ്ട്. അപ്പോൾ ഞാൻ കാട്ടിൽ കണ്ടത് ആരെയാണ്? ‘ സജിത്തിനെയോ അതോ സജിത്ത് അഭിനയിക്കാൻ പോകുന്ന ആ കഥാപാത്രത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമസ്ഥനെയോ? രാജ്മഹൽ റോഡിലൂടെ തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ ആദർശൻ ഉറപ്പിച്ചു: "ഇനി മേലിൽ സെക്കൻഡ് ഷോയ്ക്ക് പോകുമ്പോൾ ഫുൾ ടാങ്ക് പെട്രോൾ കരുതേണ്ടി വരും” വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട തന്റെ സ്കൂട്ടറിന് അടുത്തേക്ക് അവൻ എത്തി. ആശ്ചര്യമെന്നു പറയട്ടെ, സ്കൂട്ടർ ഇപ്പോൾ സ്റ്റാർട്ടായിരിക്കുന്നു. ദുരൂഹതകൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല ……… End