Varun Adhitya:Love Unfolds❤️ Part 7 സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ “typing…” എന്ന വാക്കിലേക്ക് ദേവിക അനങ്ങാതെ നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ വിരലുകൾ ഇപ്പോഴും സെന്റ്മു ബട്ടനു മുകളിൽ തന്നെ നിശ്ചലമായിരുന്നു. ഹൃദയമിടിപ്പ് പതുക്കെ കൂടുന്നതവൾക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ… typing… disappeared. ദേവികയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. “എന്താ ഇത്…” അവൾ ഫോൺ ഒന്നുകൂടെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം പുതിയൊരു മെസ്സേജ് സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു. “ഉറങ്ങിയില്ലേ ഇനിയും?” ആ ഒരു വരി വായിച്ചതും ദേവികയുടെ ഉള്ളിലൂടെ വീണ്ടും അതേ വിചിത്രമായ അസ്വസ്ഥത പാഞ്ഞുപോയി. ആ ചോദ്യം ചോദിച്ച രീതിയിൽ പോലും ഒരു പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നു. വളരെ അടുത്ത ഒരാൾ casually ചോദിക്കുന്നതുപോലെ. അവൾ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി നിന്ന ശേഷം വേഗത്തിൽ റിപ്ലൈ ടൈപ്പ് ചെയ്തു. “ആരാ ഇത്?” ഈ തവണ ഡിലീറ്റ്ചെ യ്തില്ല. നേരെ സെന്റ്ചെ യ്തു. മെസ്സേജ് ഡെലിവേർഡ്   ആയതും അവളുടെ ശ്വാസം പതുക്കെ മുറുകി. വീണ്ടും typing… ദേവിക അറിയാതെ കട്ടിലിൽ നേരെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. പക്ഷേ വന്ന റിപ്ലൈ അവളെ വീണ്ടും ഇറിറ്റേറ്റ്ചെ യ്തു. “ഉറങ്ങണം ദേവി. അല്ലെങ്കിൽ രാവിലെ വീണ്ടും തലവേദന വരും.” ആ പേര് വീണ്ടും കണ്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി വിടർന്നു. “ദേവി…” വളരെ പതുക്കെ അവൾ ആ പേര് ആവർത്തിച്ചു. ആരോ വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് തന്നെ അങ്ങനെ വിളിച്ചിരുന്ന പോലെ ഒരു ഫീലിംഗ്വീ ണ്ടും മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. പക്ഷേ ഓർമ്മകൾ ഇപ്പോഴും മൂടൽമഞ്ഞിന് അപ്പുറത്ത് തന്നെയായിരുന്നു. ദേവിക വേഗത്തിൽ ടൈപ്പിംഗ്‌ ബോക്സ്‌ തുറന്നു. “എന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കണ്ട. നിങ്ങൾ ആരാണെന്ന് ആദ്യം പറയ്.” സെന്റ്. ഈ തവണ റിപ്ലൈ വരാൻ കുറച്ച് സമയം എടുത്തു. ആ ചെറിയ വെയിറ്റ്പോലും അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. ഒടുവിൽ  സ്‌ക്രീനിൽ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. “നാളെ കോളേജിൽ വരുമോ?” ദേവികയുടെ മുഖം മുറുകി. “ഇയാൾക്ക് വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലേ…” അവൾ പിറുപിറുത്തെങ്കിലും റിപ്ലൈ ചെയ്യാതെ ചാറ്റ് സ്ക്രീൻലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. കാരണം… അവൾക്ക് ദേഷ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ തോന്നിയത് ക്യൂരിയോസിറ്റി ആയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് ബാൽക്കണി സൈഡ്ൽനിന്ന് ശക്തമായ കാറ്റ് വീശിയത്. മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന പഴയ പേപ്പേഴ്സ്താഴേക്ക് വീണു ചിതറിപ്പോയി. അസ്വസ്ഥതയോടെ ദേവിക എഴുന്നേറ്റ് അവ എടുക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ കൈ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. പേപ്പറുകൾക്കിടയിൽ പഴയ ഒരു ചെറിയ ഫോട്ടോ കിടക്കുകയായിരുന്നു. മഴയിൽ നനഞ്ഞ് ചിരിക്കുന്ന ചെറിയ പ്രായത്തിലുള്ള അവൾ. അവളുടെ അരികിൽ നിന്നിരുന്ന ആൺകുട്ടിയുടെ മുഖം വീണ്ടും ബ്ലർ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ ഈ തവണ… ഫോട്ടോയുടെ പുറകിൽ നീല പേന കൊണ്ട് എഴുതിയിരുന്ന ഒരു വാക്ക് വ്യക്തമായി കാണാനായി. “ദേവി” ദേവികയുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയ പോലെ തോന്നി. അതേ സമയം ഫോണിൽ വീണ്ടും നോട്ടിഫിക്കേഷൻ സൗണ്ട്മു ഴങ്ങി. അവൾ വേഗത്തിൽ സ്ക്രീൻലേക്ക് നോക്കി. Unknown Number. “ആ ഫോട്ടോ ഇപ്പോഴും നിന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടല്ലേ…” ആ മെസ്സേജ് വായിച്ച നിമിഷം ദേവികയുടെ വിരലുകൾ വിറച്ചു. കാരണം… ആ ഫോട്ടോയെക്കുറിച്ച് ആരോടും അവൾ പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ സ്ക്രീൻലേക്കും കൈയിലെ ഫോട്ടോയിലേക്കും മാറിമാറി പോയി. അവളുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു തണുത്ത ഭയം പതുക്കെ കയറി. മുറിയിലാകെ നിശബ്ദത നിറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും സ്വന്തം ഹൃദയമിടിപ്പ് അവൾക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. “ആ ഫോട്ടോ ഇപ്പോഴും നിന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടല്ലേ…” ആ വരി വീണ്ടും വായിച്ച നിമിഷം അവളുടെ വിരലുകൾ മുറുകി. “ഇയാൾ… എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു…?” വളരെ പതുക്കെ അവൾ പിറുപിറുത്തു. ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ അവൾ ഉടനെ call button press ചെയ്തു. ഫോൺ ചെവിയിലേക്ക് ചേർത്ത നിമിഷം അവളുടെ ശ്വാസം വരെ മുറുകിയിരുന്നു. റിങ്… റിങ്… റിങ്… പക്ഷേ ആരും കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തില്ല . കാൾ കട്ട്‌ ആയതും ദേവികയുടെ മുഖം ഇറിറ്റേഷൻ കൊണ്ട് മുറുകി. “Coward…” അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ ഫോൺ ബെഡിലേക്ക്ഇട്ടു. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ വീണ്ടും നോട്ടിഫിക്കേഷൻ സൗണ്ട് . അവൾ വേഗത്തിൽ മൊബൈൽ എടുത്തു. “Call ചെയ്യണ്ട.” ആ മറുപടി കണ്ടതും അവൾ കൂടുതൽ ഇറിറ്റേറ്റ്ആയി. “നിങ്ങൾ ആരാ?” “എങ്ങനെ എന്റെ ഫോട്ടോയെപ്പറ്റി അറിയാം?” “Are you stalking me?” ഒന്നിന് പിന്നാലെ ഒന്നായി അവൾ മെസ്സേജസ്അയച്ചു. ഈ തവണ റിപ്ലൈ വന്നില്ല. വീണ്ടും നിശബ്ദത മാത്രം. ദേവിക കുറച്ചുനേരം ഫോൺ മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് ഇരുന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ആ പഴയ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നീങ്ങി. ചെറിയ പ്രായത്തിലുള്ള അവൾ. മുഖം മുഴുവൻ ചിരി. ഇപ്പോഴൊന്നും അവൾ അങ്ങനെ ചിരിക്കാറില്ല എന്നവൾക്ക് തോന്നിപ്പോയി അരികിൽ ബ്ലർ ആയി നിൽക്കുന്ന ആൺകുട്ടി. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ആ ചിത്രം നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ തോന്നിയത് ക്യൂരിയോസിറ്റി മാത്രം ആയിരുന്നില്ല. ഒരു വിചിത്രമായ നഷ്ടബോധം കൂടി അതിലുണ്ടായിരുന്നു. ആരോ വളരെ അടുത്ത ഒരാൾ… പക്ഷേ ഓർമ്മിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരാൾ. അവൾ പതുക്കെ ഫോട്ടോയുടെ മേൽ വിരലോടിച്ചു. അതേ നിമിഷം തലക്കുള്ളിലൂടെ വീണ്ടും ചെറിയൊരു മിന്നൽ പോലെ എന്തോ പാഞ്ഞുപോയി. മഴ. റോഡ് സൈഡ് . ആരോ അവളുടെ കൈ മുറുക്കി പിടിക്കുന്നത്. “ദേവി… നോക്കാതെ ഓടരുത്!” “ആഹ്…” പെട്ടെന്ന് തലക്കുള്ളിൽ വേദന കുത്തിയതും ദേവിക കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു. ശ്വാസം പോലും നേരെ എടുക്കാൻ പറ്റാത്ത പോലെ തോന്നി. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷം മാത്രമാണ് അവൾക്ക് സ്വബോധം തിരികെ കിട്ടിയത്. നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞിരുന്നു. “എന്താ നടക്കുന്നത്…” അവൾ ക്ഷീണത്തോടെ ബെഡിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. അതേസമയം നഗരത്തിന്റെ മറുവശത്ത് ഇരുണ്ട സ്റ്റുഡിയോ റൂമിൽ  ഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു വരുൺ. ദേവികയുടെ unread messages ഇപ്പോഴും സ്‌ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു. അവന്റെ വിരലുകൾ പലതവണ കീബോർഡ്ലേക്ക് നീങ്ങിയെങ്കിലും ഓരോ തവണയും അവൻ ടൈപ്പിംഗ്‌ നിർത്തി. കാരണം… ഇനി ഒരു തെറ്റുകൂടി സംഭവിച്ചാൽ ദേവിക എല്ലാം ഓർത്തെടുക്കുമോ എന്ന ഭയം അവനെ അകത്തുനിന്ന് തിന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് സ്റ്റുഡിയോ ഡോർ തുറന്ന് രോഹിത് അകത്തേക്ക് വന്നത്. “നീ വീണ്ടും അവളോട് സംസാരിച്ചോ?” വരുണിന്റെ നിശബ്ദത തന്നെ മറുപടിയായി. രോഹിത് അസ്വസ്ഥതയോടെ തലകുലുക്കി. “നിനക്ക് ഇത് കണ്ട്രോൾ ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നില്ല വരുൺ.” അവൻ പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “നീ ഇങ്ങനെ വീണ്ടും അവളുടെ ലൈഫിലേക്ക്കയറിച്ചെല്ലാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ… പഴയത് എല്ലാം തിരിച്ചു വരും.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും വരുൺ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. കാരണം… അവനും അത് തന്നെയായിരുന്നു പേടി. പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പേടിപ്പിച്ച മറ്റൊരു സത്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. ദേവിക വീണ്ടും തന്നെ ഓർക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ… അവളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും അകന്നുപോകാൻ തനിക്ക് കഴിയില്ല എന്ന സത്യം. തുടരും........ #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖 #തുടർക്കഥ