ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mll7E6zV?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ - 25 "അത് കുഴപ്പമില്ല. ഇവിടെ ഓപ്പോസിറ്റ് വണ്ടിയൊന്നും വരില്ല " ഹർഷൻ അവളുടെ കവിളിലൊന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ട് കണ്ണിറുക്കി. മിശ്വയുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നു. അവളുടെ പിടക്കുന്ന മിഴികളിലേക്ക് ഒരു നിമിഷം ഇമ വെട്ടാതെ നോക്കി ഇരുന്ന ഹർഷൻ, പതിയെ ലിവർ താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് കോപ്റ്റർ താഴേക്കിറക്കി. മിശ്വയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും വീണ്ടും കിളികൾ പറക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. ഇപ്പ്രാവശ്യം കിളികളുടെ എണ്ണം കൂടുതലാണ്. ഹർഷൻ അവളുടെ വെപ്രാളം കണ്ട് പൊട്ടി പൊട്ടി ചിരിച്ചു. ഒടുവിൽ അവൻ, ആ യന്ത്രം തിരികെ H- ഇലേക്ക് ഇറക്കാനുള്ള ശ്രമം ആരംഭിച്ചു. പക്ഷേ വിജയിച്ചില്ല. "പഠിച്ചു വരുന്നേയുള്ളൂ മോൾ... ബട്ട് പേടിക്കണ്ട. മിക്കവാറും വലിയ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാകില്ല എന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാം!" ഒരു ഭാവഭേദവുമില്ലായിരുന്നു അവന്‌. "അപ്പൊ ഓടിക്കാൻ അറിയില്ലായിരുന്നോ ?" മിശ്വയുടെ കണ്ണ് തള്ളി പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല എന്നേയുള്ളു. "ഓടിക്കാൻ എല്ലാർക്കും പറ്റും മോളൂ... തിരികെ ലാൻഡ് ചെയ്യാനാണ് പാട്. " ഉടനെ അവൾ കണ്ണുകൾ മുറുകെ ചിമ്മി സകല ദൈവങ്ങളേയും വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഹർഷൻ അമർത്തിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കോപ്റ്റർ താഴേക്കിറക്കി. H ൽ ഇറങ്ങിയില്ലെങ്കിലും തൊട്ടടുത്ത് പുൽത്തകിടിയിൽ ഒരു വിധം സുരക്ഷിതമായിത്തന്നെ ലാൻഡ് ചെയ്തു. മിശ്വ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ച് ആശ്വസിച്ചു. ലാൻഡ് ചെയ്തതും അവൻ മിശ്വയെ കൈ പിടിച്ചിറക്കി. അവൾക്ക് നടക്കാൻ നേരിയ പ്രയാസം തോന്നി. ഒരു വശത്തേക്ക് വേച്ച് വീഴുന്ന പോലെ. ഹർഷൻ അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ച് കൊണ്ട് വീടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. "ഇയർ ബാലൻസ് പോയതാ. ഡോണ്ട് വറി. പത്ത് മിനുട്ടിനുള്ളിൽ ശെരിയാകും." നേരെ മിശ്വയുടെ മുറിയിലേക്കാണ് അവൻ നടന്നത്. അവളെ കൊണ്ടു പോയി ബെഡിൽ ഇരുത്തിയതിനു ശേഷം, ഒരു ഗ്ലാസിൽ വെള്ളം എടുത്ത് കൊണ്ട് വന്ന് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. മിശ്വ അത് വാങ്ങി കുടിച്ചു. ഹർഷൻ അവളുടെ തൊട്ടരികിലായി ഇരുന്നു. "ആർ യൂ ഓക്കേ നൗ ?" ഹർഷൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ മിശ്വ പുഞ്ചിരിയോടെ തല കുലുക്കി. "എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു... ഇഷ്ടായോ ?" ജാക്കറ്റ് ഊരിമാറ്റിക്കൊണ്ട് ഹർഷൻ ചോദിച്ചു. "ഉം " മിശ്വ മൂളിയതെ ഉള്ളു. "എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് പറയെടോ " പരിഭവത്തോടെ അവൻ മുഖം ചുളിച്ചപ്പോൾ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെ കുറുമ്പായിരുന്നു ആ മുഖത്ത്. നെറ്റിയിലേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങി കിടക്കുന്ന അവന്റെ നീളൻ തലമുടിയും... കട്ടിയുള്ള പുരികക്കൂട്ടങ്ങളും... തിങ്ങിക്കൂടിയ പീലികൾക്കിടയിലെ കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകളും... കട്ടിയുള്ള മീശയും... ആ ചുവന്ന കവിളിണകളെ മറയ്ക്കാൻ എന്നോണം കുറ്റിയാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന താടിയും. മിശ്വയുടെ മിഴികൾ ഹർഷന്റെ മുഖത്ത് നട്ട് വെച്ചിരുന്നു. ഏതോ ഒരു നിമിഷം ആ കണ്ണുകളിലെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് അവളൊന്ന് ഊളിയിട്ടു. എന്തോ ഒരു നോവിനെ അവിടം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചത് പോലെ... "സാറിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒക്കെ എവിടെയാ ?" അവൾ പോലും അറിയാതെ ചുണ്ടുകൾ ചലിച്ചു. ഹർഷനിൽ ഒരു വേദന നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞത് നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടാണ്. "എനിക്ക് പപ്പാ മാത്രം ഉള്ളു. ക്യാനഡയിലാണ് " ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. അത് പറയാൻ പോലും ഏറെ പ്രയാസപ്പെടുന്ന പോലെ... "അമ്മയോ ? " മിശ്വ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ഹർഷൻ അവളിൽ നിന്നും നോട്ടം വെട്ടിച്ച് നേരെ ഇരുന്നു. എന്തോ പറയാനുള്ളൊരു തുടക്കം പോലെ... അല്പനേരത്തിന്റെ മൗനത്തിനു ശേഷം അവൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി... "പപ്പ, മമ്മ, ഞാൻ, പിന്നെ എന്റെ കുഞ്ഞനിയത്തി..." വല്ലാതെ പതിഞ്ഞു പോയിരുന്നു ഹർഷന്റെ സ്വരം. "പപ്പക്ക് അന്ന് ഡൽഹിയിൽ ബിസിനസായിരുന്നു. ഇവിടെ ഞാനും മമ്മയും അനിയത്തിയും... അന്ന് ഈ വീട് ഇത്ര വലുതൊന്നുമല്ല കേട്ടോ... പക്ഷെ സ്വർഗ്ഗമായിരുന്നു... എല്ലാം കൊണ്ടും സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും ജീവിച്ച നാളുകൾ..." ആ ഓർമ്മകളിൽ പോലും അവന്റെ മുഖം വിടരുന്നത് മിശ്വ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. "പക്ഷേ, എല്ലാം മാറി മറിയാൻ നിമിഷങ്ങൾ മതിയല്ലോ..." ഹർഷൻ മിശ്വയെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ മിഴികളിൽ കടുത്ത വേദന കാണാം... ദീർഘമായി ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചതിന് ശേഷമാണ് അവൻ തുടരുന്നത്. "പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം മമ്മക്ക് ബ്രെസ്റ്റ് ക്യാൻസർ ഡയഗ്നോസിസ് ചെയ്തു. പിന്നീട് അവിടെന്നങ്ങോട്ട് ഞങ്ങടെ ലൈഫ് തലകീഴായി മറിയുകയായിരുന്നു. പപ്പ ബിസിനസൊക്കെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഇങ്ങോട്ട് പോരേണ്ടി വന്നു.. ഉള്ളതൊക്കെ വിറ്റ് മമ്മയെ ചികിൽസിച്ചു... പക്ഷേ... പ്രയോജനമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. ഒരുപാടു വൈകിപ്പോയിരുന്നു.” അവൻ ഗദ്ഗദത്തോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി. മിശ്വയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "അതിൽ പിന്നെ പപ്പ ഡിപ്രെസ്സ്ഡ് ആയി. ഞാൻ വല്ലാതെ തളർന്നു പോയ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു അത്... മമ്മ ഇല്ലാത്ത സങ്കടം ഒരു വശത്താണെങ്കിൽ... മറുവശത്ത് ആകെ തകർന്നു പോയ പപ്പ. കുഞ്ഞുങ്ങളായിരുന്ന ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് സ്ട്രഗിൾ ചെയ്തു. എങ്ങനെയൊക്കെയോ സ്റ്റഡീസ് കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്ത് ഞാൻ ക്യാനഡക്ക് പോയി. അവിടെ ചെറിയൊരു ബിസിനസ് തുടങ്ങി... ഒരു റഷ്യൻ പാർട്ണറിനെ കിട്ടിയപ്പോൾ അത് മെച്ചപ്പെട്ടു. ബിസിനസ് ഇന്റർനാഷണൽ ആയി. ട്രീറ്റ്മെന്റിലൂടെ, പതുക്കെയാണെങ്കിലും പപ്പയും ഓക്കേ ആയി വന്നു. വീണ്ടും എല്ലാമൊന്ന് റെഡി ആയി വരുമ്പോഴാണ് പെട്ടന്നൊരു ദിവസം നാട്ടീന്ന് എനിക്കൊരു കോൾ വരുന്നത്! " ഹർഷന്റെ സ്വരം താഴ്ന്നു... മുഖം ചുവന്നു... "മൈ സിസ്റ്റർ ഈസ്‌ മിസ്സിംഗ്‌! വളരേ ബോൾഡ് ആയിരുന്നു അവൾ... യൂ നോ... ഇവിടുത്തെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അവളായിരുന്നു ഒറ്റക്ക് നോക്കിയിരുന്നത്. പഠിച്ച് ഡോക്ടർ ആയിട്ട് എന്റെ കൂടെ ക്യാനഡക്ക് വരാൻ ആയിരുന്നു അവളുടെ ആഗ്രഹം..." ഹർഷന്റെ സ്വരം ഇടറി. “ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ ?” സ്കൂൾ കുട്ടികളെപ്പോലെ ഒരു കൈ ഉയർത്തിയാണ്‌ അവൾ ഹർഷന്റെ ശ്രദ്ധയാകർഷിച്ചത്. “എന്താ ? കഥ ഇത്രേം മതി എന്നാണോ ?” ഹർഷൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “അതല്ല...” മിശ്വ ഒന്നു നിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടു തുടർന്നു. "സിസ്റ്ററിന്റെ പേര് വല്ലി എന്നാണോ ? " "വല്ലിയോ ? അതാരാ ?” അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ വീണു.” എന്റെ സിസ്റ്ററിന്റെ പേര് ശ്രേയ എന്നാണ്. ശ്രേയാ മൽഹാർ ചക്രവർത്തി. " മിശ്വയുടെ മുഖത്ത് ചോദ്യഭാവം. "എന്താ മിശ്വാ ? എന്തു പറ്റി... ആരാ വല്ലി ?" ഹർഷന്‌ മനസ്സിലായില്ല. "ഒ... ഒന്നുമില്ല" മിശ്വ ഉഴറി. "എന്നിട്ട് ? എന്തു പറ്റി ശ്രയക്ക് ?” "സുന്ദരിയായിരുന്നു അവൾ... മിശ്വയെ പോലെ തന്നെ. പക്ഷേ വായാടി ആയിരുന്ന് കേട്ടോ. ഒരു ദിവസം കോളജ് വിട്ട് അവൾ മടങ്ങി വന്നില്ല മിശ്വാ... ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞ് വരുന്ന വഴി അവളെ ഒരു സംഘം-" "മതി!! ബാക്കി എനിക്ക് കേൾക്കണ്ട " മിശ്വയുടെ കണ്ണുകൾ ധാരയായി ഒഴുകാനാരംഭിച്ചു. ഹർഷനെ പറ്റിയുള്ള ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ആ നിമിഷം ഉത്തരം ലഭിക്കുകയായിരുന്നു അവൾക്ക്. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടാണെങ്കിലും വേദനയോടെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന അവന്റെ അരികിലേക്ക് മിശ്വ നടന്നു. പെരുവിരൽ തറയിലൂന്നിക്കൊണ്ട് എത്തി നിന്ന് ഹർഷന്റെ മുഖം അവൾ കൈകുമ്പിളിൽ കോരിയെടുത്തു. മെല്ലെ അവളുടെ അധരങ്ങൾ അവന്റെ നെറ്റിയിലമർന്നു. ഹർഷൻ കണ്ണ് ചിമ്മിക്കൊണ്ട് അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. ഒരു നിമിഷം ഇരുവരും അനങ്ങാതെ നിന്നു. "സോറി. ഞാനിതൊന്നും ഇത് വരേ പറയാതിരുന്നത് തനിക്ക് വിഷമാവുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ്." ഹർഷന്റെ സ്വരം കാറ്റു പോൽ നേർത്തിരുന്നു. അവന്റെ കരങ്ങൾക്കുളിൽ മിശ്വ ഒതുങ്ങി നിന്നു. "ഞാനല്ലേ സാറിനോട് സോറി പറയേണ്ടത്. എല്ലാം ചോദിച്ച് വിഷമിപ്പിച്ചതിന് " "എന്റെ മിശ്വാ... നിന്നോട് ഞാൻ എത്ര പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു ഈ സാറ് വിളി ഒന്ന് നിർത്താൻ " അവൻ കപടദേഷ്യത്തിൽ മുഖം കൂർപ്പിച്ചു. "എനിക്ക് പേര് വിളിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല " അവൾ വിരൽ കടിച്ച് പറഞ്ഞു. "അയ്യോ... അപ്പൊ ഇനി എന്ത് ചെയ്യും ? " അവനും വിരൽ കടിച്ചു. തന്നെ കളിയാക്കികൊണ്ടുള്ള ഹർഷന്റെ മുഖഭാവം കണ്ടതും മിശ്വ ചിരിച്ചു. "എല്ലാവരും, സാർ അയ്യാ എന്നൊക്കെയല്ലേ വിളിക്കുന്നേ ?" അവൾ വലിയ കാര്യം പോലെ പറഞ്ഞു. "ആഹാ... എല്ലാവരെയും പോലെയാണോ നീ. എല്ലാവരെയും ഞാനിങ്ങനെ ചേർത്തു പിടിക്കുന്നതും ദാ ഇത് പോലെ കിസ്സ് ചെയ്യുന്നതും നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ ?" പറയുന്നതിനോടപ്പം അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ മിശ്വയുടെ കവിളിൽ അമർത്തി പതിഞ്ഞിരുന്നു! മിശ്വ വാ തുറന്നു പോയി. ചൊടിയിൽ നാണം വിരിഞ്ഞു. ഹർഷൻ അത് കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ അധരങ്ങൾ മെല്ലെ അവളുടെ മറു കവിളിലും പതിഞ്ഞു. മിശ്വ കുളിർന്നു പോയി. അവളുടെ കരങ്ങൾ അവനെ വട്ടം പിടിച്ചു. ഹർഷൻ അവളെ ഇറുകെ പുണർന്നു. കാറ്റ് പോലും കടക്കാൻ സാധിക്കാത്ത വിധം മിശ്വ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ ഞെരിഞ്ഞമരുകയായിരുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ഹർഷൻ അവളെ എടുത്തുയർത്തി. ഇരുകൈകളിലും വാരിയെടുത്ത് കൊണ്ട് അവൻ അവളെ ബെഡിലേക്ക് കൊണ്ട് കിടത്തി. മിശ്വ വേറെ ഒരു ലോകത്തായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകലേക്ക് നോക്കി ടീ ഷർട്ടൂരി മാറ്റുന്ന അവനെ അവൾ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി കിടന്നു. അവന്റെ ഉറച്ച ശരീരത്തിലേക്ക് അവളുടെ മിഴികളെത്തി നിന്നു... ഹർഷൻ പതിയെ അവളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. "എനിക്ക് നിന്നെ എത്ര ഇഷ്ടാന്നറിയോ മിശ്വാ ?” ആർദ്ര സ്വരം ചെവിയിൽ വന്ന് പതിഞ്ഞതും മിശ്വ പൊള്ളിപ്പിടഞ്ഞു കൊണ്ട് അവനെ അണച്ചു പിടിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപെട്ട പോലെ ഹർഷൻ അവളെ ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ട് പൊതിയുകയായിരുന്നു. ഇരുവരുടേയും ശരീരതാപം അധികരിച്ചു... അവളുടെ ഹാഫ് സാരിയിൽ പിടുത്തമിട്ട അവന്റെ കരങ്ങൾ പതിയെ അത് അഴിച്ചു മാറ്റാൻ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ ലജ്ജാവിവശയായ മിശ്വ, അവനെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തമർത്തുകയായിരുന്നു. അനാവൃതമായ അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ ഹർഷൻ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി ചുംബിച്ചു. പഞ്ഞിക്കെട്ടുകൾ പോലുള്ള അവളുടെ വയറിലൂടെ ചുണ്ടുകൾ ഇഴച്ചു കൊണ്ട് പെട്ടന്നവൻ മാറിടത്തിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി! മിശ്വ ഉയർന്നു പൊങ്ങിപ്പോയി! ഹർഷന്റെ തലമുടികൾക്കിടയിലൂടെ അവളുടെ വിരലുകൾ കോർത്തു വലിഞ്ഞു. വികാരതീവ്രതയുടെ കൊടുമുടിയിലാരുന്നു മിശ്വ. അവന്റെ മുഖത്തവൾ മാറി മാറി അധരങ്ങൾ ചേർത്തു. ഇരുവരും ആ പതു പതുഞ്ഞ മെത്തയിൽ കെട്ടിപ്പിണഞ്ഞു... പൊടുന്നനെ, ഹർഷൻ പാന്റ്സ് അഴിച്ചു മാറ്റിക്കൊണ്ട് അവളിലേക്ക് ചേർന്നു! മിശ്വയുടെ മിഴികൾ കൂമ്പിയടഞ്ഞു പോയ നിമിഷം! ഹർഷൻ അവളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുകയായിരുന്നു. ദ്രുതഗതിയിൽ ചലിക്കാൻ തുടങ്ങിയ അവനെ അവൾ അള്ളിപ്പിടിച്ചു. വെട്ടിവിറച്ചുകൊണ്ട് ആലസ്യത്തോടെ അവളുടെ നെഞ്ചിടുക്കിലേക്ക് വീണ ഹർഷനെ മിശ്വ ചേർത്തു പിടിച്ചു. ഏതാണ്ട് ഒന്നര മണിക്കൂറോളം... ഒടുവിൽ തളർന്നു പിൻബ്വാങ്ങിയ ഹർഷൻ മലർന്നു കിടന്നപ്പോൾ മിശ്വയുടെ ചുണ്ടിൽ മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നു. സന്തോഷമടക്കാൻ സാധിക്കാതെ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ അവന്റെ മാറിലേക്ക് ചുരുണ്ടുകൂടി. ഏതാനും മിനിട്ടുകൾ കൂടി കടന്നുപോയി. ഹർഷൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ, അവളുടെ നെറ്റിയിൽ അമർത്തിയൊരു ചുംബനം കൊടുത്തതിനു ശേഷം, ഹർഷൻ അവളെ പിടിച്ചു മാറ്റി കിടത്തി, സാവധാനം എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. മിശ്വ കുറുകി. പെട്ടെന്നെന്തോ ഓർത്ത പോലെ ബെഡിലിരുന്ന ടവൽ എടുത്ത് ഉടുത്ത് കൊണ്ട് ഹർഷൻ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് പോയി. മിശ്വ അമ്പരന്നു. “എവിടെ പോകുന്നു ?” അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. പക്ഷേ, മറുപടിയുണ്ടായില്ല. ഇച്ഛാഭംഗത്തോടെ പിൻതിരിഞ്ഞ അവളുടെ മുഖം വാടിയിരുന്നു. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഹർഷനെ കാണാതായപ്പോൾ തറയിൽ അങ്ങിങ്ങായി ചിതറികിടക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങളെടുത്തണിഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ ബാൽക്കണിയിലേക്കിറങ്ങി. പുറത്തെ കോറിഡോർ ശൂന്യമായിരുന്നു. അവൾ നാലു ദിശയിലും നോക്കി അവനെ. എവിടെയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല ഹർഷൻ. പക്ഷേ, പെട്ടെന്നാണ്‌ അവളുടെ കണ്ണുകൾ താഴെ ഗ്രൗൺഗ് ഫ്ലോറിലെ പാർക്കിങ്ങ് ലോട്ടിലേക്ക് നീണ്ടത്. അവളുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു പോയി. പാന്റ്സും ഷർട്ടും ധരിച്ച് തികഞ്ഞ ഫോർമൽ ലുക്കിൽ എങ്ങോട്ടോ പോകാനായി ഇറങ്ങുന്ന ഹർഷൻ. ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയാണയാൾ. ഡ്രൈവർ എത്തി പുതിയൊരു കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു കൊടുക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. "ഹേയ് " അവൾ കൈനീട്ടി ഉറക്കെ വിളിച്ചെങ്കിലും അവൻ കേട്ടില്ല. മിശ്വ ഓടിച്ചെന്ന് പടികളിറങ്ങി. മൂന്ന് നിലകളും ഓടിയിറങ്ങി താഴേക്കെത്തിയപ്പോഴേക്കും ഹർഷൻ കാറിനുള്ളിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. "ഹേയ്... " അവൾ വീണ്ടും ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ഹർഷൻ തിരിഞ്ഞു. "ഒരു അർജന്റ് വർക്കുണ്ട്. വരാം കേട്ടോ " അവൻ പറഞ്ഞ നിമിഷം അവളുടെ മുഖം വാടി. "ഇന്ന് മുഴുവൻ ഇവിടെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് " സങ്കടം കാരണം അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. "ഡോണ്ട് വറി... വരാം. " ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു കൊണ്ട് ഹർഷൻ കാറിനുള്ളിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നു കാർ ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുന്നതും, ആ വലിയ ഗേറ്റ് അടയുന്നതും അവൾ നിസ്സഹായതയോടെ നോക്കി നിന്നു. പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു വേദന അവളിൽ നിറഞ്ഞത് നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടാണ്. കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചുകൊണ്ട് മിശ്വ അകത്തേക്ക് നടന്നു. മുകളിലേക്കുള്ള ഒരോ പടികളും കയറുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ മുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച്ചയിൽ അവൾ സ്തംഭിച്ചു നിന്ന് പോയി! വല്ലി! തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി ബെഡിൽ ഇരിക്കുകയാണാ പെൺകുട്ടി! സഹാനുഭൂതിയോടെയാണ് നോട്ടമെങ്കിലും ആ കണ്ണുകളിൽ വേറെയൊരു ഭാവമായിരുന്നു! തുടരും... കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹 #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ