#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ 13 ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. തൃശ്ശൂർ നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തുനിന്ന് മാറി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പൂങ്കുന്നം റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ പകൽ സമയങ്ങളിൽ തികച്ചും ശാന്തമാണ്. ഗുരുവായൂരിലേക്കുള്ള ട്രെയിനുകളും ചില ലോക്കൽ പാസഞ്ചറുകളും മാത്രം വന്നുപോകുന്ന, അധികം തിരക്കില്ലാത്ത ഒരു സാധാരണ സ്റ്റേഷൻ. എന്നാൽ രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞാൽ ഈ സ്റ്റേഷന്റെ അന്തരീക്ഷം പൂർണ്ണമായും മാറും. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ മങ്ങിയ മഞ്ഞ ലൈറ്റുകൾ മഞ്ഞിൻ കണങ്ങളിൽ തട്ടി പ്രകമ്പനം കൊള്ളുമ്പോൾ, അവിടെയൊരു വിചിത്രമായ നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിൽക്കും. ഈ സ്റ്റേഷന്റെ ഒന്നാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ, മേൽക്കൂര താങ്ങിനിർത്തുന്ന ഇരുമ്പ് തൂണുകൾക്ക് മുകളിലായി ട്രെയിൻ കോച്ചുകളുടെ സ്ഥാനം കാണിക്കാൻ പഴയ രീതിയിൽ ടിൻ പ്ലേറ്റിൽ പെയിന്റടിച്ച് തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ചില ബോർഡുകളുണ്ട്. ആധുനിക റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകളിൽ കാണുന്ന ഡിജിറ്റൽ ഡിസ്‌പ്ലേകളല്ല ഇവ. പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് റെയിൽവേ ജീവനക്കാർ മഞ്ഞ പെയിന്റിൽ കറുത്ത അക്ഷരങ്ങൾക്കൊണ്ട് എഴുതിത്തൂക്കിയ പഴയ ബോർഡുകൾ. ఎഞ്ചിൻ, S1, S2, S3... എന്നിങ്ങനെ നീളുന്ന ആ ബോർഡുകൾക്കിടയിൽ, പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ ഏറ്റവും വിജനമായ തെക്കേ അറ്റത്തായി ഒരു ബോർഡുണ്ട്. ഒരു ചെറിയ ഇരുമ്പ് പലകയിൽ കറുത്ത പെയിന്റിൽ '13' എന്ന് മാത്രം എഴുതിയ ബോർഡ്. കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ട് അതിലെ മഞ്ഞ പെയിന്റെല്ലാം അടർന്നുമാറി, തുരുമ്പെടുത്ത് ചോരക്കറ പുരണ്ടതുപോലെയാണ് അത് കാണപ്പെട്ടിരുന്നത്. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ മറ്റ് ബോർഡുകളെല്ലാം കൃത്യമായ അകലത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഈ 13-ാം നമ്പർ ബോർഡ് മാത്രം അല്പം ചരിഞ്ഞ്, കാറ്റിൽ ചെറിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ എപ്പോഴും ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. തൃശ്ശൂരിലെ റെയിൽവേ ജീവനക്കാർക്കിടയിലും നാട്ടുകാർക്കിടയിലും ആ ബോർഡിനെക്കുറിച്ച് തലമുറകളായി കൈമാറിവന്ന ഒരു ഭയാനകമായ നിഗൂഢതയുണ്ടായിരുന്നു—അർദ്ധരാത്രിക്ക് ശേഷം ആ ബോർഡിന് താഴെ നിൽക്കുന്ന യാത്രക്കാർ പിന്നീട് ഒരിക്കലും തിരികെ വന്നിട്ടില്ല! …… സ്വതന്ത്ര ഇൻവെസ്റ്റിഗേറ്റീവ് പത്രപ്രവർത്തകനും ജനപ്രിയ വ്ലോഗറുമായ ബിജു ജോൺ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു നാളുകളായി ഈ വിഷയത്തിന് പിന്നാലെയായിരുന്നു. യുക്തിചിന്തയ്ക്ക് നിരക്കാത്ത ഇത്തരം കെട്ടുകഥകൾക്ക് പിന്നിൽ പാവപ്പെട്ട യാത്രക്കാരെ പറ്റിച്ച് പണം തട്ടുന്ന ഏതെങ്കിലും മാഫിയയോ, അതല്ലെങ്കിൽ റെയിൽവേ ട്രാക്കുകളിൽ പലപ്പോഴായി നടന്നിട്ടുള്ള തിരോധാനങ്ങളെ മൂടിവെക്കാൻ അധികൃതർ കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ കഥകളോ ആയിരിക്കാം എന്ന് ബിജു വിശ്വസിച്ചു. തന്റെ അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി അവൻ തൃശ്ശൂർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ പഴയ റിക്കോർഡുകൾ പരിശോധിക്കുകയും പൂങ്കുന്നത്തെ ചില പഴയ താമസക്കാരെ കാണുകയും ചെയ്തു. പൂങ്കുന്നം സ്റ്റേഷന് സമീപം വർഷങ്ങളായി ചായക്കട നടത്തുന്ന വാസുവേട്ടൻ അവന് ചില സൂചനകൾ നൽകിയിരുന്നു. "ബിജൂ... നീ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ അതൊരു വെറും കഥയല്ല," ചൂടുചായ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പകരുന്നതിനിടയിൽ വാസുവേട്ടന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "കൃത്യം മുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച രാത്രി പൂങ്കുന്നം സ്റ്റേഷനിൽ ഭയങ്കരമായൊരു അപകടം നടന്നു. അന്ന് റെയിൽവേയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന സുരേശൻ എന്നൊരു പോർട്ടർ ഉണ്ടായിരുന്നു. രാത്രിയിലെ ഏതോ വണ്ടിക്ക് സിഗ്നൽ കൊടുക്കാൻ ട്രാക്കിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ അയാൾ, അപ്രതീക്ഷിതമായി വന്ന ഗുഡ്സ് ട്രെയിൻ ഇടിച്ചു തെറിപ്പിച്ച് പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ ഈ പതിമൂന്നാമത്തെ ഇരുമ്പ് തൂണിലേക്ക് തലയിടിച്ചാണ് മരിച്ചത്. അയാളുടെ ചോരയൊലിച്ച് വീണത് ആ 13-ാം നമ്പർ ബോർഡിന്മേലായിരുന്നു. അതിനുശേഷമാണ് ആ ബോർഡിന് ശാപം കിട്ടിയത്. ചൊവ്വാഴ്ചകളിൽ അർദ്ധരാത്രിക്ക് ശേഷം ആ ബോർഡിന് താഴെ ആര് നിന്നാലും സുരേശന്റെ ആത്മാവ് അവരെ വലിച്ചെടുക്കും എന്നൊക്കെയാണ് പറയുന്നത്!" ബിജു ആ കഥ കേട്ട് ചിരിച്ചു. "വാസുവേട്ടാ, ഇതൊക്കെ ആളുകളെ പേടിപ്പിക്കാൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന തള്ള് കഥകളാണ്. ഒരു ഇരുമ്പ് പലകയ്ക്ക് എങ്ങനെയാണ് മനുഷ്യനെ കാണാതാക്കാൻ കഴിയുക? ഇതിന്റെ പിന്നിലെ സത്യം ഞാൻ ക്യാമറയിൽ പകർത്തി ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ കാണിച്ചുതരാം." ……… അങ്ങനെ ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച രാത്രി, കൈയിൽ രാത്രികാല ദൃശ്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി പകർത്താൻ കഴിയുന്ന ഇൻഫ്രാറെഡ് ക്യാമറയും, വോയ്‌സ് റെക്കോർഡറുമായി ബിജു പൂങ്കുന്നം റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് തിരിച്ചു. സമയം രാത്രി 1:30 കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സ്റ്റേഷൻ പൂർണ്ണമായും വിജനമായിരുന്നു. ടിക്കറ്റ് കൗണ്ടറിന്റെ ജനലുകൾ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു, സ്റ്റേഷൻ മാസ്റ്ററുടെ ക്യാബിനിൽ ഒരു ചെറിയ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ ഒരൊറ്റ യാത്രക്കാരൻ പോലുമില്ലായിരുന്നു. ദൂരെയുള്ള തെരുവുവിളക്കുകളുടെ വെളിച്ചം റെയിൽവേ ട്രാക്കുകളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൃശ്ശൂരിലെ ശക്തമായ മഞ്ഞുകാറ്റ് സ്റ്റേഷനിലെ ഇരുമ്പ് മേൽക്കൂരകളെ ഉലച്ചുകൊണ്ട് കടന്നുപോയി. ബിജു പതുക്കെ ഒന്നാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലൂടെ നടന്നു. മുകളിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പഴയ പെയിന്റ് ബോർഡുകൾ അവൻ ഓരോന്നായി എണ്ണിനോക്കി. 9... 10... 11... 12... അവൻ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്തുള്ള ആ പതിമൂന്നാമത്തെ ബോർഡിന് താഴെയെത്തി നിന്നു. മുകളിൽ മഞ്ഞ പെയിന്റിൽ '13' എന്ന് കറുത്ത അക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയ ആ പഴയ പലക പതുക്കെ കാറ്റിൽ ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ക്രീീീ... ക്രീീീ... എന്ന ആ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ ഭയാനകമായി മുഴങ്ങി. ബിജു തന്റെ ക്യാമറ ഓൺ ചെയ്തു. "ഹലോ ഫ്രണ്ട്സ്, ഞാൻ ഇപ്പോൾ തൃശ്ശൂർ പൂങ്കുന്നം റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ ഒന്നാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലാണ്. സമയം പുലർച്ചെ 1:40 ആകുന്നു. നാട്ടുകാരും പഴയ റെയിൽവേ ജീവനക്കാരും പറയുന്ന ആ ദുരൂഹമായ 13-ാം നമ്പർ പെയിന്റ് ബോർഡിന് താഴെയാണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ കാണുന്നതുപോലെ ഇതൊരു സാധാരണ പഴയ ഇരുമ്പ് പലക മാത്രമാണ്. മുപ്പത് വർഷം മുൻപ് മരിച്ച പോർട്ടർ സുരേശന്റെ ആത്മാവ് ഇവിടെയുണ്ടെന്നാണ് കഥകൾ. എന്നാൽ ശാസ്ത്രീയമായി ചിന്തിച്ചാൽ..." ബിജു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ, പെട്ടെന്ന് അന്തരീക്ഷത്തിലെ തണുപ്പ് അസഹനീയമാംവിധം വർദ്ധിച്ചു. അവന്റെ വായിൽ നിന്നും മഞ്ഞുപുക പുറത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി. കൈയിലെ ക്യാമറയുടെ ഡിസ്പ്ലേ ചെറിയ രീതിയിൽ മിന്നിമറയാൻ തുടങ്ങി. അവൻ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. സമയം കൃത്യം 1:45! ……. പെട്ടെന്ന് പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ ലൈറ്റുകൾ എല്ലാം ഒറ്റയടിക്ക് കെട്ടുപോയി! സ്റ്റേഷനാകെ കൂരിരുട്ടിലായി. എന്നാൽ, ബിജുവിന്റെ തലയ്ക്ക് മുകളിലുള്ള 13-ാം നമ്പർ ബോർഡിന് ചുറ്റും മാത്രം ഒരു വിചിത്രമായ മങ്ങിയ നീല വെളിച്ചം പടരാൻ തുടങ്ങി. ബിജു ഭയത്തോടെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. ക്യാമറയുടെ ഇൻഫ്രാറെഡ് മോഡിലൂടെ അവൻ കണ്ട കാഴ്ച അവന്റെ ചോര മരവിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. ആ പഴയ പെയിന്റ് ബോർഡിൽ കറുത്ത പെയിന്റിൽ എഴുതിയ '13' എന്ന അക്കം പതുക്കെ ഉരുകാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു! കറുത്ത പെയിന്റ് ഉരുകി താഴേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങി, അതിന് പകരമായി ആ അക്കങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിൽ രക്തം പുറത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ സിമന്റ് തറയിൽ ആ ചോരത്തുള്ളികൾ ഇറ്റിറ്റുവീണു. അത് തറയിൽ വീഴുമ്പോൾ എന്തോ ആസിഡ് വീഴുന്നത് പോലെ പുക ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഒപ്പം കരിഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെ വമിക്കുന്ന ദുർഗന്ധവും. ബിജു പരിഭ്രാന്തനായി രണ്ടടി പുറകോട്ട് മാറി. അവന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ ക്യാമറയുടെ ലെൻസ് തുടച്ച് വീണ്ടും നോക്കി. ഇപ്പോൾ ആ ഇരുമ്പ് പലകയുടെ ഉപരിതലത്തിന് മാറ്റം വരികയാണ്. അത് ലോഹത്തിന് പകരം ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവനുള്ള ചർമ്മം പോലെ ചുളിയാനും നിവരാനും തുടങ്ങി! പെട്ടെന്ന് ആ ബോർഡിന്റെ മധ്യഭാഗം പിളർന്നുകൊണ്ട് ഭീമാകാരമായ ഒരു മനുഷ്യക്കണ്ണ് തുറക്കപ്പെട്ടു! ആ കണ്ണിന്റെ കരിമണിക്ക് ഉള്ളിലായിരുന്നു '13' എന്ന അക്കം ഉണ്ടായിരുന്നത്. ചോര വാർന്നൊലിക്കുന്ന ആ കണ്ണ് ഭ്രാന്തമായി ചുറ്റും നോക്കിയ ശേഷം നേരെ താഴെ നിൽക്കുന്ന ബിജുവിന് നേർക്ക് ഫോക്കസ് ചെയ്തു! അതേസമയം, സ്റ്റേഷനിലെ പഴയ സ്പീക്കറുകൾ യാതൊരു കണക്ഷനുമില്ലാതെ തനിയെ ഓണായി. റേഡിയോ തരംഗങ്ങളുടെ തടസ്സം പോലെയുള്ള ഭീകരമായ ഒരു ഘരഘര ശബ്ദത്തിന് ശേഷം, സുരേശൻ എന്ന വൃദ്ധന്റെ ദീനമായ വിലാപം അതിലൂടെ കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി: "വണ്ടി വരുന്നുണ്ട്... 13-ാം നമ്പറിൽ നിൽക്കുന്നവർക്കുള്ള മരണവണ്ടി... ട്രാക്കിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കൂ..." ബിജു ട്രാക്കിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ഒരു ട്രെയിനും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, ദൂരേക്ക് നീണ്ടുപോകുന്ന റെയിൽവേ ട്രാക്കുകൾ ഭയങ്കരമായി വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ ഒരു വലിയ ട്രെയിൻ മുന്നിലേക്ക് പാഞ്ഞു വരുന്നത് പോലുള്ള വൈബ്രേഷൻ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു, പക്ഷേ കണ്ണുകൾക്ക് ഒന്നും കാണാൻ സാധിച്ചില്ല! "ഇല്ല... ഇത് എനിക്ക് തോന്നുന്നതാണ്!" ബിജു സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞോടാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അവന്റെ കാലുകൾ നിലത്തുറച്ചുപോയിരുന്നു. ഒരടി പോലും മുന്നോട്ട് വെക്കാൻ അവന് സാധിച്ചില്ല. ഏതോ ഒരു അദൃശ്യ ശക്തി അവനെ ആ തൂണിനോട് ചേർത്ത് നിർത്തിയിരിക്കുകയാണ്. പെട്ടെന്ന്, മുകളിലെ ആ പെയിന്റ് ബോർഡിന്റെ വശങ്ങളിൽ നിന്നും, ഇരുമ്പ് തൂണിന്റെ വിടവുകളിൽ നിന്നും അസ്ഥികൂടം പോലെയുള്ള കറുത്ത, നീളമുള്ള കൈകൾ പുറത്തേക്ക് നീണ്ടു വന്നു! ആ കൈകളുടെ നഖങ്ങൾ കൂർത്തതും രക്തം പുരണ്ടതുമായിരുന്നു. ബിജുവിന്റെ നിലവിളി തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി. അവൻ കൈകൾ വീശി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ആ ഭീകരമായ കൈകൾ അവന്റെ കഴുത്തിലും തോളിലും വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. അവന്റെ കൈയിൽ നിന്നും വിലകൂടിയ ഇൻഫ്രാറെഡ് ക്യാമറ നിലത്തേക്ക് വീണു ചിതറി. ആ അദൃശ്യ കൈകൾ ബിജുവിനെ സാവധാനം പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ നിന്നും മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി. അവൻ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു. മുകളിലേക്ക് ഉയരുന്തോറും ആ ബോർഡിലെ കണ്ണ് കൂടുതൽ ഭീകരമായി ചിരിക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി. ആ ബോർഡിന്റെ ഇരുണ്ട വിടവിലേക്ക് ബിജുവിന്റെ ശരീരം സാവധാനം വലിച്ചെടുക്കപ്പെട്ടു. കുറച്ചു നിമിഷത്തെ കഠിനമായ പിടച്ചിലിനൊടുവിൽ ബിജുവിന്റെ ശരീരം പൂർണ്ണമായും വായുവിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി! പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ ലൈറ്റുകൾ വീണ്ടും സാധാരണ നിലയിലായി. ആ 13-ാം നമ്പർ ബോർഡ് പഴയതുപോലെ ഒരു സാധാരണ ഇരുമ്പ് പലകയായി മാറി കാറ്റിൽ പതുക്കെ ആടാൻ തുടങ്ങി... ക്രീീീ.. …….. പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ അഞ്ചര മണിക്ക് പ്ലാറ്റ്‌ഫോം വൃത്തിയാക്കാൻ വന്ന ജീവനക്കാരനാണ് തൂണിന് ചുവട്ടിൽ തകർന്ന നിലയിൽ കിടക്കുന്ന ബിജുവിന്റെ ക്യാമറയും ഫോണും കണ്ടെത്തിയത്. തുടർന്ന് റെയിൽവേ പോലീസും ലോക്കൽ പോലീസും സ്ഥലത്തെത്തി അന്വേഷണം ആരംഭിച്ചു. ബിജു ജോൺ എന്ന പ്രശസ്ത പത്രപ്രവർത്തകനെ പൂങ്കുന്നം സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് കാണാതായിരിക്കുന്നു എന്ന വാർത്ത തൃശ്ശൂരിലാകെ പടർന്നുപിടുത്തു. പോലീസ് ബിജുവിന്റെ തകർന്ന ക്യാമറയിലെ മെമ്മറി കാർഡ് വീണ്ടെടുത്ത് അതിലെ അവസാന ദൃശ്യങ്ങൾ കമ്പ്യൂട്ടറിലേക്ക് മാറ്റി പരിശോധിച്ചു. അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ സർക്കിൾ ഇൻസ്പെക്ടറും മറ്റ് പോലീസുകാരും ആ വീഡിയോ കണ്ട് സ്തബ്ധരായിപ്പോയി. വീഡിയോയിൽ ബിജു സാധാരണ രീതിയിൽ സംസാരിക്കുന്നതാണ് കാണുന്നത്. എന്നാൽ കൃത്യം 1:45 ആയപ്പോൾ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ വെളിച്ചം മാറുന്നതും, മുകളിലെ പഴയ മഞ്ഞ പെയിന്റ് ബോർഡിൽ നിന്ന് രക്തം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നതും വ്യക്തമായി അതിലുണ്ടായിരുന്നു. വീഡിയോയുടെ അവസാന സെക്കൻഡുകളിൽ, അദൃശ്യമായ എന്തോ ചില കൈകൾ ബിജുവിനെ മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നതും അവൻ വായുവിൽ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതും കണ്ട പോലീസുകാർ ഭയത്താൽ വിറച്ചു. ബിജു അപ്രത്യക്ഷമായതിന് ശേഷവും, ക്യാമറ നിലത്തു വീഴുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപുള്ള അവസാന ഫ്രെയിമിലും ആ പഴയ മഞ്ഞ പലകയിൽ യാതൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല! അതിൽ ഒരു പേരോ എഴുത്തോ തനിയെ തെളിഞ്ഞു വന്നില്ല. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് എഴുതി വെച്ച അതേ '13' എന്ന നമ്പർ മാത്രം ഒരു മാറ്റവുമില്ലാതെ, പഴയതുപോലെ ആ പലകയിൽ അവശേഷിച്ചു. ബിജുവിനെ ആ ബോർഡ് വിഴുങ്ങിയതാണോ, അതോ അവൻ വായുവിൽ അലിഞ്ഞുപോയതാണോ എന്നതിന് ആ വീഡിയോയിലും തെളിവുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ ബോർഡ് യാതൊരു അടയാളങ്ങളും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ മനുഷ്യരെ ഇല്ലാതാക്കുന്ന ഒരു ദുരൂഹ പ്രതിഭാസമായി നിലകൊണ്ടു. പോലീസ് ആ കേസ് തെളിവുകളില്ലാത്ത വിചിത്ര തിരോധാനമായി എഴുതിത്തള്ളി ഫയൽ ക്ലോസ് ചെയ്തു. എന്നാൽ ഇന്നും ചൊവ്വാഴ്ച രാത്രികളിൽ പൂങ്കുന്നം റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ട്രെയിനുകളിലെ യാത്രക്കാർ ഒന്നാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ ആ പഴയ 13-ാം നമ്പർ പെയിന്റ് ബോർഡിലേക്ക് നോക്കാൻ ഭയപ്പെടുന്നു. കാരണം, ഒരു തെളിവോ പേരോ അവശേഷിപ്പിക്കാതെ അടുത്ത ഇരയെ കാത്ത് ആ 13 എന്ന നമ്പർ മാത്രം അവിടെ നിഗൂഢമായി തൂങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്! …… End