ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/ml1kq43k?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ. 39. 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 അശോകൻ അൽപ്പസമയം ആശാലതയെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവന് അവളുടെ നെറുകയിൽ കൈകൊണ്ട് തലോടി ഒന്നാശ്വസിപ്പിയ്ക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും നിൽക്കുന്നിടത്ത്‌ നിന്ന് ഒന്ന് ചലിയ്ക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. മുഖം പൊത്തിയിരുന്ന ആശാലതയുടെ കൈവിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ഒന്നോ രണ്ടോ തുള്ളി നീർക്കണങ്ങൾ ഒലിച്ചിറങ്ങി അവളുടെ തന്നെ മടിയിലേക്ക് വീണു. അശോകൻ മെല്ലെ അവളുടെ തോളിൽ കൈ വച്ചു. ആശാലത ഒന്ന് ഞെട്ടി പിടഞ്ഞത് പോലെ അവന് തോന്നി. ഒന്നോ രണ്ടോ നിമിഷങ്ങൾക്കപ്പുറം ആശാലതയുടെ ചലനം നിലച്ചു. "മോളേ..." അവൻ ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു. "നീ സങ്കടപ്പെടല്ലേ മോളേ. നിന്റെ സങ്കടം കാണാനല്ല ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്... നിനക്കോ നിന്റെ ജീവിതത്തിലോ എന്തെങ്കിലും അപാകതകൾ വന്നു പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതെല്ലാം നമുക്ക് പറഞ്ഞു തീർക്കണം.. നീ മുഖത്ത്‌ നിന്ന് കൈ മാറ്റ് മോളേ. എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്ക്.." അശോകൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവൾ മുഖത്ത്‌ നിന്നും മെല്ലെ കൈകൾ താഴേയ്ക്ക് ഊർത്തി. എങ്കിലും അവളുടെ കൈവിരലുകൾ, കണ്ണുകൾക്ക് താഴെ മുഖം പകുതിയോളം മറച്ചു പിടിച്ചിരിയ്ക്കയായിരിന്നു. "നീയും, രതീഷും തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടോ മോളേ..."" അശോകൻ അവളോട് തിരക്കി. ആശാലതയുടെ നോട്ടം മെല്ലെ നിലത്തേയ്ക്കായി. അവൾ ഒന്നുമില്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ മെല്ലെ മുഖം ചലിപ്പിച്ചു. "പക്‌ഷേ മറ്റുള്ളവർക്ക് തോന്നുന്നത് അങ്ങിനെയല്ല ആശേ... നിനക്ക് മറ്റുള്ളവരോടുള്ള പെരുമാറ്റത്തിലും അവർക്ക് തൃപ്തിയില്ലായ്മ തോന്നിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. നീയത് മനസിലാക്കുന്നില്ലെന്ന് മാത്രം." "എന്റെ മറ്റുള്ളവരോടുള്ള പെരുമാറ്റത്തിൽ അവർക്ക് എന്നോട് തൃപ്തിയില്ലായ്മ തോന്നുന്നെന്നോ.. മറ്റുള്ളവരോടെല്ലാം നമ്മൾ അവർക്ക് തൃപ്തിയാവും വിധം പെരുമാറാൻ പറ്റുമോ അശോകേട്ടാ... പറ്റില്ലെന്നാ ഞാൻ പഠിച്ചിട്ടുള്ളത്. അതെന്നെ പഠിപ്പിച്ചു തന്നത് വേറേ ആരുമല്ല.. അശോകേട്ടനാ.. അശോകേട്ടനും എന്റെ അമ്മയും ചേർന്ന്. അല്ലെന്ന് പറയാമോ അശോകേട്ടന്... എന്റെ കല്യാണത്തിന് മുൻപ് എന്നോടുള്ള നിങ്ങളുടെയൊക്കെ പെരുമാറ്റം എനിയ്ക്ക് പൂർണ്ണ തൃപ്തികരം ആയിരുന്നെന്നാണോ അശോകേട്ടൻ കരുതിയിട്ടുള്ളത്.. അതോ നിങ്ങൾക്ക് മാത്രം മതി അങ്ങനൊരു നീതിയെന്നോ... രണ്ടായാലും ഇവിടെ ഞാൻ ആരെയും മനപ്പൂർവം ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചിട്ടില്ല. ബുദ്ധിമുട്ടിയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഇല്ല. ഇനി അങ്ങനെ ഈ വീട്ടിലുള്ള മറ്റാർക്കെങ്കിലും തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അവർ അതൊരു പരാതിയായി അശോകേട്ടന് മുമ്പിൽ എത്തിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ അശോകേട്ടൻ വന്നു നിന്ന് എനിയ്ക്ക് നൽകുന്ന ഉപദേശം അവരോട് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുക..അവരല്ലേ പരാതിക്കാർ. കാരണം അങ്ങനൊരു ഉപദേശം അവർക്ക് നൽകാൻ അശോകേട്ടനെ കഴിഞ്ഞേയുള്ളൂ ഈ ഭൂമിയിൽ മറ്റൊരാൾ." "നീ.. നീയെന്നെ പരിഹസിയ്ക്കയാണോ ആശേ... അതോ നിന്റെയും രതീഷിന്റെയും ജീവിതത്തിൽ മൂന്നാമതൊരാൾ ഇടപെടാൻ വേണ്ടുന്ന ഗൗരവ മേറിയ വിഷയം ഒന്നും നടന്നിട്ടില്ലെന്ന് സമർത്ഥിയ്ക്കാൻശ്രമിയ്ക്കുന്നോ..." "ഞാൻ അശോകേട്ടനെ പരിഹസിയ്ക്കാനോ... അശോകേട്ടന് അങ്ങിനെ തോന്നിയോ... എനിയ്ക്ക് പരിഹാസം അശോകേട്ടനോടല്ല. എന്നോട് തന്നെയാ... ദിവസം നൂറ്‌ തവണയെങ്കിലും ഞാൻ പരിഹാസത്തോടെ എന്നോട് തന്നെ ചോദിയ്ക്കും, ഇങ്ങനെയൊരു ജീവിതത്തിനു മൗന സമ്മതം നൽകിയ നീ ജീവിതത്തിൽ എന്ത് നേടിയെടീ എന്ന്... ആർക്ക് വേണ്ടിയാണ് നീ നിന്റെ അരികിൽ നിൽക്കുന്ന പുരുഷന് താലി ചാർത്താൻ ശിരസ്സ് കുനിച്ചു കൊടുത്തതെന്ന്... നിന്റെ മോഹങ്ങളെയൊക്കെ ബലി നൽകി നീ നിന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് സന്തോഷമുണ്ടാക്കി കൊടുക്കാൻ നോക്കിയിട്ട് അവർക്ക് അത് കിട്ടിയോ എന്ന്.. ശരിയല്ലേ അശോകേട്ടാ അത്.. എന്റെ ആ ചോദ്യങ്ങൾ തികച്ചും ന്യായമല്ലേ...ചിലപ്പോൾ എപ്പോഴെങ്കിലുമൊക്കെ അശോകേട്ടന്റെ മനസിലും ഇതുപോലെ ചില തോന്നലുകൾ രൂപപ്പെട്ടിരുന്നിരിയ്ക്കും. അതിന് താൻ ചെയ്തത് തന്റെ കടമയാണെന്നൊരു ഉത്തരം കൊടുത്ത്‌ അശോകേട്ടൻ ആ ചോദ്യങ്ങളെ അപ്പോൾ തന്നെ മടക്കി വിടുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ എനിയ്ക്കങ്ങിനെ വയ്യല്ലോ അശോകേട്ടാ... ഞാൻ എത്രയൊക്കെ തലങ്ങും വിലങ്ങും തല പുകച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടും ഇതിനൊന്നും എനിയ്ക്ക് ഇന്ന്‌, ഈ നിമിഷം വരെ ഉത്തരം കിട്ടിയിട്ടില്ല... അശോകേട്ടന് അറിയാമോ ഇതിന്റെയൊക്കെ ഉത്തരങ്ങൾ. അറിയാമെങ്കിൽ എനിയ്ക്കൊന്നു പറഞ്ഞുതാ. എന്റെ മുമ്പോട്ടുള്ള ജീവിതത്തിനു ആ ഉത്തരങ്ങൾ സഹായകമാകുമെങ്കിൽ ഞാനതൊക്കെയൊന്നു അറിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നത് നല്ലതല്ലേ.. അല്ലേ അശോകേട്ടാ.." അവൾ കണ്ണുകളിൽ പരിഹാസം നിറച്ചു സഹോദരനെ നോക്കി. അശോകൻ ഉത്തരം മുട്ടിയ മട്ടിൽ ശിരസ്സ് ചലിപ്പിയ്ക്കു ന്നത് അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു.. "ഇതിന് നിനക്ക് എനിയ്ക്ക് തരാൻ ഒരേ ഒരു മറുപടിയേയുള്ളൂ ആശേ.. അതിൽ നീ തൃപ്തായാകുമോ എന്നൊന്നും എനിയ്ക്കറിയില്ല. എന്നാലും ഞാൻ പറയുന്നു. ഒരു ജീവിതം തുടങ്ങും മുൻപ് മനസ്സിൽ നിന്ന് കളയേണ്ടുന്നതൊന്നും കളഞ്ഞിട്ടല്ല നീ ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നിരിയ്ക്കുന്നത്. നിന്റെ മനസിനെ കുത്തി നോവിയ്ക്കാനും, അതിന്റെ സ്വസ്ഥത കെടുത്താനുമുള്ള ഓർമ്മകൾ എന്തൊക്കെ നിന്റെ കഴിഞ്ഞ ജീവിതത്തിൽ ശേഷിച്ചിട്ടുണ്ടോ അതൊക്കെയാണ്‌ നീയിപ്പോഴും നിന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്... അത്കഴിഞ്ഞു പോയൊരു ലോകമായിരുന്നു എന്ന് വിശ്വസിയ്ക്കാൻ എന്താ ആശേ നീയിപ്പോഴും തയ്യാറാകാത്തത്... ആത്മാവിന്റെ ചിത എന്നൊക്കെ സാഹിത്യത്തിലും, സിനിമയിലുമൊക്കെ പറയില്ലേ.. അതുപോലൊരു സാധനത്തിലിട്ട് കത്തിച്ചു കളയേണ്ട ഓർമകളെയെല്ലാം നീ എത്ര നാൾ കൂടെ കൂട്ടുന്നുവോ അന്ന് വരെ നിന്റെ ജീവിതത്തിലും, നിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നവർക്കും സമാധാനം കിട്ടാൻ പോകുന്നില്ല കുഞ്ഞേ.." "വേണ്ട അശോകേട്ടാ.. എനിയ്ക്ക് സമാധാനം വേണ്ട. അശോകേട്ടന്റെ സമാധാനത്തിനു വേണ്ടി എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അശോകേട്ടൻ വലിച്ചിട്ടവർക്ക് സമാധാനക്കേടുണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്തം അശോകേട്ടൻ ഏറ്റെടുത്തോണം... ആ പഴി ചുമക്കാൻ ഞാൻ ആളല്ല. കുറെ ഓർമകളെയൊക്കെ ഏതോ ഒരു സാധനത്തിലിട്ട് കത്തിച്ചു കളയണമെന്ന് അശോകേട്ടൻ പറഞ്ഞല്ലോ... അശോകേട്ടന് അതിന് കഴിഞ്ഞേക്കും. എനിയ്ക്ക് ഈ ജന്മം അതിന് സാധിയ്ക്കില്ല അശോകേട്ടാ.. ഒരു പാവം മനുഷ്യന്റെ ജീവനെടുത്തിട്ട് അശോകേട്ടൻ എന്ത് നേടി എന്നൊരു ചോദ്യം കൂടി എന്നിൽ ബാക്കിയുണ്ട്... അതിന് എനിയ്ക്കൊരു ഉത്തരം തരാവോ അശോകേട്ടൻ... കൂടപ്പിറപ്പിന്റെ ജീവിതം നന്നാക്കി സ്വയം നന്നാവാൻ ശ്രമിച്ച അശോകേട്ടൻ നിസ്സാരമായി ഇല്ലാതാക്കി കളഞ്ഞത് ഒരു ജീവൻ മാത്രമായിരുന്നില്ല അശോകേട്ടാ.. ഒരു കുടുംബം മുഴുവനായിരുന്നു.. ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മുഴുവൻ പ്രതീക്ഷകളെയുമായിരുന്നു അശോകേട്ടൻ ഇല്ലാതാക്കിയത്... അറിയോ അത് നിങ്ങൾക്ക്... ഇത്തരമൊരു ദുഷ്ടത കാണിച്ചിട്ടാണോ അശോകേട്ടൻ വന്നു നിന്ന് എന്നോട് കഴിഞ്ഞതെല്ലാം മറന്നൊരു പുതു ജീവിതം തുടങ്ങിയ്ക്കോളാൻ ഉപദേശിയ്ക്കുന്നത്... അശോകേട്ടൻ പറയ്‌.. എനിയ്ക്കറിയണം.. എനിയ്ക്ക് അറിഞ്ഞേ തീരൂ.. വിൻസന്റ് എങ്ങിനെയാ കൊല്ലപ്പെട്ടത്.. ആ ഒരു ചോദ്യം ഉത്തരം കിട്ടാതെ എന്റെ മനസ്സിൽ കിടന്നിങ്ങനെ ആളിപ്പടർന്നു കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന കാലത്തോളം എനിയ്ക്ക് മറ്റുള്ള മനുഷ്യരുടെ സമാധാനക്കേട് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിയ്ക്കാൻ മാത്രമേ കഴിയുകയുള്ളു അശോകേട്ടാ.. എനിയ്ക്ക് ഒറ്റ ഒരു ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കിട്ടിയാൽ മതി.. വിൻസന്റിന്റെ മരണത്തിൽ എന്റെ സഹോദരന് പങ്കുണ്ടോ എന്നചോദ്യത്തിന് മാത്രം.." അശോകന് താൻ എന്താണ് ഇവൾക്ക് കൊടുക്കേണ്ട മറുപടി എന്ന് ഓർത്തെടുക്കാൻ അൽപ്പ സമയം വേണ്ടി വന്നു. "നിന്റെ മനസ്സിലെ ഉത്തരം കിട്ടാതെ കിടക്കുന്ന ഈ ചോദ്യമാണ് നിന്റെ പരാജയത്തിന് കാരണമെന്ന് ഞാൻ മുമ്പേ മനസിലാക്കിയതാണ് ആശേ. ഒന്നുമല്ലെങ്കിലും ഞാനൊരു പോലീസുകാരൻ അല്ലേടീ. നീയും രതീഷും തമ്മിലുള്ള കല്യാണം നടന്നു കാണാൻ വേണ്ടി നിർദോഷമായ പല ചരട് വലികളും ഞാൻ നടത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നുള്ളത് നേര്. അതിന് വേണ്ടി പക്‌ഷേ വിൻസന്റിനെ കൊല പെടുത്തുക... നീ അങ്ങിനെയാണോ ആശേ വിശ്വസിച്ചിട്ടുള്ളത്... സ്വന്തം കൂടപ്പിറപ്പിന്റെ ജീവിതത്തിനു വേണ്ടി ആണെങ്കിലും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവനെടുക്കുക എന്ന് വച്ചാൽ എന്താടീ തിന്റെ അർത്ഥം. ഞാൻ സ്വയം ഒരു കുഴികുഴിച്ചിട്ട് ഒരിയ്ക്കലും രക്ഷപ്പെടാൻ ആവാത്ത വിധം ആ കുഴിയിലേക്ക് എടുത്ത്‌ ചാടുക... അല്ലേ.. അത്രയ്ക്ക് ബുദ്ധിയില്ലാത്തവനാ ഞാനെന്ന് നീ കരുതിയോ... പിന്നെ എനിയ്ക്കോ എന്റെ കുടുംബത്തിനോ ഒരു ജീവിതമുണ്ടോടീ.. പോലീസുകാരനെന്നു വച്ചാൽ സർവ്വ നിയമത്തിനുo അധീനൻ എന്നാണോ നീ കരുതിയിട്ടുള്ളത്. അതോ പോലീസുകാരൻ ഒരു കൊല ചെയ്താലോ, ആരെയെങ്കിലും കൊലപ്പെടുത്താൻ കൂട്ട് നിന്നാലോ നിയമത്തിന്റെ തല നാരിഴ കീറി അവനെ രക്ഷപ്പെടുത്തി കൊണ്ട് പോകാൻ ആൾക്കാർ ക്യു നിൽക്കുവാണെന്നോ... നീ നിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ആദ്യം എടുത്ത്‌ മാറ്റേണ്ടത് വിൻസന്റ് കൊല ചെയ്യപ്പെട്ടതാണെന്ന ചിന്തയാണ്. ഒരു സാധാരണ റോഡപകടത്തിൽ തന്നെയാണ് വിൻസന്റ് മരണപ്പെട്ടിരിയ്ക്കുന്നത്.. പിക്കപ്പ് വാൻ ഓടിച്ചിരുന്ന ഡ്രൈവർ താൻ ഉറങ്ങി പോയതാണെന്ന മൊഴിയും കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും നിന്റെ മനസ്സിൽ മാത്രം എവിടെ നിന്നാ ആശേ ഇത്തരം ദുർ ചിന്തകൾ വന്നടിയുന്നത്... ഇനി അയാളുടെ മരണത്തിൽ എന്തെങ്കിലും സംശയങ്ങൾ ശേഷിയ്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്കോ, സഹോദരങ്ങൾക്കോ പരാതിയുമായി കോടതിയിലേക്ക് പോകാമല്ലോ...അവർ അത് കണ്ടു പിടിയ്ക്കട്ടെ.. അതിന് നീയിവിടെ നിന്റെ ജീവിതവുമായി നേർക്ക് നേരെ പോരാടിയിട്ട് എന്ത് കാര്യമാ മോളേ... വെറുതേ ജീവിതത്തിലെ കുറെ നല്ലകാലം നശിപ്പിച്ചു കളയാം എന്ന് മാത്രം.. " അശോകൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയിട്ട് സഹോദരിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. അവളുടെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു വടം വലി നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. വിശ്വസിയ്ക്കാനോ വിശ്വസിയ്ക്കാൻ പറ്റാതിരിയ്ക്കാനോ ഉള്ള കുറച്ചു കാര്യങ്ങളാണ് അവൾ കേട്ടിരിയ്ക്കുന്നത്. "ആശേ..." ആശാലത ചലനമറ്റ് ഇരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് അയാൾ വിളിച്ചു. ആശാലത മുഖമുയർത്തി നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കൺ കോണിൽ ഇറുന്നു വീഴാനെന്ന മട്ടിൽ ഒരു കണ്ണീർ തുള്ളി തങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഞാൻ രതീഷിനോട് സംസാരിയ്ക്കട്ടെ..." അവൻ ചോദിയ്ക്കുന്നത് കേട്ട് അവൾ പെട്ടന്ന് ഞെട്ടി പ്പകച്ചു അവനെ നോക്കി. "നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും കുറച്ച് ദിവസം, ഒരു രണ്ടോ നാലോ ദിവസമെങ്കിലും ആവണീശ്വരത്ത്‌ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ വന്നു നിൽക്കാൻ... രതീഷുമായോ, ഈ വീട്ടിലുള്ളവരുമായോ നീ അടുപ്പമൊന്നും കണിക്കാത്തതിന്റെ മാനസിക പിരി മുറുക്കമാ നിനക്കിപ്പോൾ ഉള്ളത്. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇത് വരെ നിങ്ങൾ ഒറ്റ ദിവസം പോലും അവിടെ വന്ന് തങ്ങിയിട്ടില്ലല്ലോ... അവിടാവുമ്പോ നിന്റെ മനസിന്‌ കുറച്ചൊക്കെ മാറ്റം വരും മോളേ... അവിടെ അമ്മയുണ്ട്.. വൃന്ദയുണ്ട് ദേവൂട്ടിയുണ്ട്... അവരൊക്കെ വീണ്ടും നിന്റെ മുമ്പിലേക്ക് വരുമ്പോ മനസിന്‌ തന്നെ വല്ലാത്ത ആശ്വാസമാകും മോളേ. എന്താ..." ആശാലത അവനെ ദയനീയമായൊരു നോട്ടം നോക്കി. അശോകൻ അവളുടെ ഒരു തോളിലൂടെ കയ്യിട്ട് തന്നോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് നടക്കാൻ പറഞ്ഞു. ആശാലത പക്‌ഷേ അവിടെ നിന്ന് ഒരടി പോലും ചലിയ്ക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. "നടക്കെടീ. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ഒരു മാസം പോലും തികയും മുമ്പ് ജീവിതം തീർന്നു പോയെന്നാണോ നീ കരുതിയിട്ടുള്ളത്.. കടല് പോലെ നിന്റയും, രതീഷിന്റെയും മുമ്പിൽ നീണ്ടു പരന്നു കിടക്കയാ പെണ്ണേ ജീവിതം... അതിനിടയിൽ എത്രയോ തല്ലും പിടിയും നിലവിളിയുമൊക്കെ വേറേ ഉണ്ടാകാൻ കിടക്കുന്നു.. ഇതൊക്കെ വെറും നിസ്സാരം മോളേ.. സൗന്ദര്യപ്പിണക്കമെന്നൊക്കെ പറയില്ലേ. അത്രേം കൂട്ടിയാൽ മതി. നടക്ക്.." ഇത്തവണ അവൻ വിളിച്ചപ്പോൾ അവൾ പ്രതിഷേധിയ്ക്കാൻ നിൽക്കാതെ കൂടെ നടന്നു. വിവരമറിഞ്ഞപ്പോൾ രുഗ്മിണിയ്ക്കും സന്തോഷം തോന്നി. അവർ തന്നെ രതീഷിനോട് പറഞ്ഞെങ്കിലും നാല് ദിവസമൊന്നും ആശയുടെ വീട്ടിൽ താമസിയ്‌ക്കുന്നതിനോട് അവന് താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നു. "ചിലപ്പോൾ പെട്ടന്ന് അവരെയെല്ലാം പിരിഞ്ഞ് പോന്നതിന്റെ സങ്കടം കൊണ്ടുണ്ടായ പ്രതിഷേധം ആയിരിയ്ക്കും മോനേ ആശയ്ക്ക്. വീണ്ടും അവിടെ ചെന്ന് രണ്ട് ദിവസം താമസിയ്‌ക്കുമ്പോ ആശ മോൾക്ക് മനസ്സിനൊരു സന്തോഷം തോന്നുമെടാ. അപ്പോൾ നീയും കൂടെ ഉണ്ടായിരിയ്ക്കുന്നതാ നല്ലത്.." അവസാനം മനസ്സില്ലാ മനസോടെ രതീഷും അവർക്കൊപ്പം പോകാമെന്നു തന്നെ സമ്മതിച്ചു. ഉച്ചയ്ക്ക് ആഹാരമൊക്കെ കഴിച്ച ശേഷം ആശാലതയും, രതീഷും തങ്ങളുടെ കാറിലും, അശോകൻ തന്റെ ബൈക്കിലും ആവണീശ്വരത്തേയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ രതീഷ് നോക്കുമ്പോൾ ആശാലതയുടെ മുഖത്ത്‌ ഇപ്പോൾ ഒരു തെളിച്ചമൊക്കെ കാണാനുണ്ടെന്ന് തോന്നി. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ