Last പാർട്ട്‌ ഉണ്ണിമായയുടെ പത്താം മാസം തികയാറായ ദിവസങ്ങളായിരുന്നു അത്...ഏതു സമയത്തും പ്രസവം നടക്കാം എന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ വലിയ തമ്പുരാൻ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാനും സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയും പപ്പേട്ടന്റെ കൊച്ചു വീട്ടിലേക്ക് വീണ്ടും എത്തിയിരുന്നു. ടൗണിലെ ഏറ്റവും നല്ല ഹോസ്പിറ്റലിൽ പ്രസവത്തിനായുള്ള എല്ലാ ഒരുക്കങ്ങളും തമ്പുരാൻ മുൻകൂട്ടി ചെയ്തുവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.... അന്ന് രാത്രി വിഷ്ണുവിന് ഒട്ടും ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ ഉണ്ണിമായയുടെ അരികിൽ തന്നെ ഇരുന്ന് അവളുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ തടവിക്കൊടുക്കുകയായിരുന്നു. ഉണ്ണിമായയും വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയോടെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു... പുലർച്ചെ ഒരു മൂന്നുമണിയായപ്പോഴേക്കും ഉണ്ണിമായ വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു... "തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... എനിക്ക്... എനിക്ക് വല്ലാതെ വയറ് വേദനിക്കുന്നു... വയ്യ തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ..." അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു. "ഉണ്ണിമായേ... നീ പേടിക്കണ്ട ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്" വിഷ്ണു പരിഭ്രമത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് ലൈറ്റിട്ടു. അവൻ വേഗത്തിൽ പുറത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് അമ്മമാരെയും അച്ഛനെയും വിളിച്ചുണർത്തി. നിമിഷങ്ങൾക്കകം വലിയ തമ്പുരാന്റെ വണ്ടിയിൽ ഉണ്ണിമായയെയും കൊണ്ട് അവർ ടൗണിലെ വലിയ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പാഞ്ഞു. ലക്ഷ്മിയമ്മയും സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയും ഉണ്ണിമായയെ ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ച് ഭയം കൊണ്ടും പ്രതീക്ഷ കൊണ്ടും പടപടാ ഇടിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ മനസ്സിൽ തനിക്ക് കാവലായ കണിമംഗലം ഭഗവതിയെ വിളിച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയുടൻ തന്നെ ഡോക്ടർമാർ ഉണ്ണിമായയെ പ്രസവമുറിയിലേക്ക് മാറ്റി. വിഷ്ണു ലേബർ റൂമിന്റെ വാതിലിനു മുന്നിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു. വലിയ തമ്പുരാൻ മകന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു... സമയം ഓരോ നിമിഷവും യുഗങ്ങൾ പോലെയാണ് വിഷ്ണുവിന് തോന്നിയത്... അകത്തുനിന്ന് ഉണ്ണിമായയുടെ നേർത്ത നിലവിളികൾ കേൾക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവന്റെ ഉള്ളം പിടഞ്ഞു... ഏതാണ്ട് ഒരു മണിക്കൂറോളം നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണിക്ക് ആ പ്രസവമുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള കരച്ചിൽ പുറത്തേക്ക് കേട്ടു! ആ ശബ്ദം കേട്ടതും വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ആനന്ദക്കണ്ണീർ ഒഴുക്കി വന്നു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ നഴ്സ് വാതിൽ തുറന്ന് കയ്യിലൊരു ചെറിയ തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ കുഞ്ഞാവയുമായി പുറത്തേക്ക് വന്നു... "വിഷ്ണു തമ്പുരാന്റെ കുഞ്ഞാണ്... ലക്ഷണമൊത്ത ഒരു ആൺകുട്ടി!" നഴ്സ് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. വിഷ്ണു വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ കുഞ്ഞിനെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വാങ്ങി. കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന്റെ അടുത്ത തലമുറ! കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന് തന്റെ അച്ഛന്റെ അതേ മുഖച്ഛായയാണ് തോന്നിയത്. അവൻ പതുക്കെ കുഞ്ഞിന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരുമ്മ നൽകി... വലിയ തമ്പുരാനും സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ഓടിവന്ന് ആ കുഞ്ഞിനെ നോക്കി സങ്കടവും സന്തോഷവും അടക്കാനാവാതെ കരഞ്ഞുപോയി. "എന്റെ കണ്മണി... എന്റെ വിഷ്ണുവിന്റെ മകൻ..." സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് മൂടി. കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം ഉണ്ണിമായയെ സ്പെഷ്യൽ റൂമിലേക്ക് മാറ്റി. അവൾ ക്ഷീണത്തോടെ കട്ടിലിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു. വിഷ്ണു കുഞ്ഞിനെയുമെടുത്ത് അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു... ഉണ്ണിമായ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. വിഷ്ണു അവളുടെ അരികിലിരുന്ന് കുഞ്ഞിനെ അവളുടെ മാറിലേക്ക് പതുക്കെ വെച്ചുകൊടുത്തു. തന്റെ കുഞ്ഞിനെ കണ്ടതും ഉണ്ണിമായയുടെ എല്ലാ വേദനകളും മാറിമറിഞ്ഞു. അവൾ കുഞ്ഞിന്റെ കുഞ്ഞുവിരലുകളിൽ തൊട്ടുനോക്കി കരഞ്ഞുപോയി. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... നമ്മുടെ വാവ..." അവൾ വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. "അതെടോ... നമ്മുടെ കൺമണി... ഇനി നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷം മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ ഉണ്ണിമായേ" വിഷ്ണു കുനുകുനെ വീണ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ മാറ്റി അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആർദ്രമായി ചുംബിച്ചു. വലിയ തമ്പുരാൻ റൂമിലേക്ക് കടന്നുവന്ന് ഉണ്ണിമായയുടെ തലയിൽ കൈവെച്ചു. "മോളെ... കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന് നീ വലിയൊരു നിധിയാണ് തന്നിരിക്കുന്നത്. ഇനി നിങ്ങൾ ആ കൊച്ചു വീട്ടിൽ കഴിയേണ്ടതില്ല. കുഞ്ഞിന്റെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂലുകെട്ട് ചടങ്ങുകൾ നമ്മുടെ സ്വന്തം കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന്റെ വലിയ നാലുകെട്ടിൽ വെച്ച് തന്നെ നടക്കണം. എന്റെ പേരക്കുട്ടിയെ ഞാൻ രാജാവായി തന്നെ വളർത്തും." തമ്പുരാന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിമായ വിഷ്ണുവിനെ നോക്കി. വിഷ്ണുവും സമ്മതമെന്നോണം തലയാട്ടി. അങ്ങനെ എല്ലാ ചതികളെയും കണ്ണീരിനെയും അതിജീവിച്ച് തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ പ്രതീകമായ കുഞ്ഞുമായി വിഷ്ണുവും ഉണ്ണിമായയും കണിമംഗലം കോവിലകത്തേക്ക് തിരികെ വലിയ രാജകീയതയോടെ പ്രവേശിക്കാൻ പോവുകയാണ്! ഹോസ്പിറ്റലിലെ ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഉണ്ണിമായയെയും കുഞ്ഞാവയെയും ഡിസ്ചാർജ്ജ് ചെയ്യുന്ന ദിവസമെത്തി. വിഷ്ണു പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ അവർ നേരെ പോയത് പപ്പേട്ടന്റെയും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെയും ആ കൊച്ചു വീട്ടിലേക്കായിരുന്നു. അവിടെ വെച്ചാണ് ഉണ്ണിമായയുടെ പ്രസവ രക്ഷാ ചടങ്ങുകളെല്ലാം ലക്ഷ്മിയമ്മ കൃത്യമായി ചെയ്തുകൊടുത്തത്. വലിയ തമ്പുരാനും സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയും ദിവസവും വന്ന് കൊച്ചുമകനെ കണ്ട് കൊതിതീർക്കാതെയാണ് തിരികെ പോയിരുന്നത്. അങ്ങനെ കാത്തിരുന്ന ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂലുകെട്ട് ചടങ്ങിന്റെ ദിവസമായി. അന്ന് പുലർച്ചെ തന്നെ വിഷ്ണുവും ഉണ്ണിമായയും കുഞ്ഞുമൊത്ത് കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന്റെ പടികയറി വന്നു... പണ്ട് കണ്ണീരോടെ അപമാനിതയായി ഈ പടിയിറങ്ങിപ്പോയ ഉണ്ണിമായ ഇന്ന് വരുന്നത് കോവിലകത്തിന്റെ ഒരേയൊരു തമ്പുരാട്ടിയായിട്ടാണ്. മുറ്റത്ത് ഗ്രാമത്തിലെ നാട്ടുകാരെല്ലാം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. അവർ വിഷ്ണുവിനും ഉണ്ണിമായയ്ക്കും മേൽ പൂക്കൾ വിതറി സ്വീകരിച്ചു... വലിയ തമ്പുരാൻ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ  സരസ്വതിയും നേരിട്ട് വന്ന് മകനെയും മരുമകളെയും ആരതി ഉഴിഞ്ഞാണ് വലിയ നാലുകെട്ടിലേക്ക് സ്വീകരിച്ചത്... കോവിലകത്തിന്റെ വലിയ പൂമുഖത്ത് സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ മടിയിൽ വാവ തിളങ്ങുന്ന പട്ടുടുപ്പുമിട്ട് കിടന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മയും പപ്പേട്ടനും തൊട്ടരികിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു... അച്ഛൻ വലിയ തമ്പുരാൻ മുന്നോട്ട് വന്ന് കുഞ്ഞിന്റെ അരയിൽ തിളങ്ങുന്ന സ്വർണ്ണ നൂൽ പതുക്കെ കെട്ടിക്കൊടുത്തു. അതിനുശേഷം വിഷ്ണു പതുക്കെ കുഞ്ഞിനെ കയ്യിലെടുത്തു. അവൻ ഉണ്ണിമായയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു. രണ്ട് പേരും ചേർന്ന് കുഞ്ഞിന്റെ കാതോരം വന്ന് ആ മനോഹരമായ പേര് മൂന്ന് വട്ടം വിളിച്ചു.. "വിയാൻഷ്... വിയാൻഷ്...വിയാൻഷ്..." മുറ്റത്ത് കൂടിനിന്ന നാട്ടുകാരെല്ലാം വലിയ സന്തോഷത്തോടെ കൈയടിച്ചു. വലിയ തമ്പുരാൻ വിഷ്ണുവിന്റെയും ഉണ്ണിമായയുടെയും തോളിൽ കൈവെച്ചു. "ഈ കോവിലകത്തിന്റെ എല്ലാ സ്വത്തുക്കളുടെയും ഒരേയൊരു അവകാശി ഇനി എന്റെ മകൻ വിഷ്ണുവും മരുമകൾ ഉണ്ണിമായയും ഈ കുഞ്ഞു വിയാൻഷ് ആണ്." തമ്പുരാൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കോവിലകത്തിന്റെ വലിയ താക്കോൽക്കൂട്ടം ഉണ്ണിമായയുടെ കൈകളിലേക്ക് ഏൽപ്പിച്ചുകൊടുത്തു. ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണീർ പെയ്തിറങ്ങി. അവൾ അത് വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകളിലേക്ക് കൊടുത്തു. രാത്രിയിൽ കോവിലകം മുഴുവൻ ദീപങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. രുക്മിണിയുടെയും രേവതിയുടെയും വിനയന്റെയും ചതിയുടെ കരിനിഴലുകളെല്ലാം എന്നെന്നേക്കുമായി ഒഴിഞ്ഞുപോയിരുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ തെറ്റുകൾക്ക് ജയിലിൽ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുകയാണ്... കോവിലകത്തിന്റെ മുകളിലത്തെ വലിയ മുറിയുടെ ജനാലയ്ക്കൽ ഉണ്ണിമായ കുഞ്ഞാവയെ തൊട്ടിലിൽ കിടത്തി ഉറക്കുകയായിരുന്നു. നിലാവിന്റെ വെളിച്ചം ആ മുറിയിലേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങി... പുറകിലൂടെ പതുക്കെ വന്ന വിഷ്ണു അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി അവളെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. "എങ്ങനെയുണ്ട് കണിമംഗലം കോവിലകത്തെ പുതിയ തമ്പുരാട്ടിക്ക്? സുഖമാണോ?" വിഷ്ണു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കഴുത്തിൽ പതുക്കെ കടിച്ചു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... മാറു! വാവ ഉണരും" അവൾ നാണത്തോടെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒതുങ്ങിനിന്നു. "എനിക്ക് ഈ കോവിലകത്തെ പ്രൗഢിയേക്കാൾ വലുത് നിങ്ങളുടെ ഈ നെഞ്ചിലെ ചൂടാണ് തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... ഈ കൈകൾ തന്ന സുരക്ഷിതത്വമാണ് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കോവിലകം." "എനിക്കും അങ്ങനെയൊക്കെത്തന്നെയാടോ ഉണ്ണിമായേ..." വിഷ്ണു അവളുടെ മുഖം പതുക്കെ ഉയർത്തി. അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന സ്വർണ മാലയിലെ താലിയിൽ അവൻ പതുക്കെ വിരലോടിച്ചു. "ഈ മണ്ണും എന്റെ പെണ്ണും പിന്നെ നമ്മുടെ ഈ കുഞ്ഞും... ഇതാണ് ഈ വിഷ്ണുവിന്റെ ലോകം." വിഷ്ണു പതുക്കെ താഴ്ന്ന് അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി. നിലാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കുഞ്ഞിന്റെ നേർത്ത ശ്വാസതാളത്തിനൊപ്പം അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ ഒന്നായി മാറി.... കഠിനമായ കഷ്ടപ്പാടുകളെയും ചതികളെയും സ്നേഹവും ക്ഷമയും കൊണ്ട് തോൽപ്പിച്ച് വിഷ്ണുവും ഉണ്ണിമായയും തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ വലിയ സാമ്രാജ്യത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു....               ശുഭം✨❤️ പ്രിയപ്പെട്ട വായനക്കാരോട്... കണിമംഗലം കോവിലകത്തെ വിഷ്ണുവിന്റെയും ഉണ്ണിമായയുടെയും പ്രണയത്തിന്റെയും പോരാട്ടത്തിന്റെയും കഥ ഇവിടെ പൂർണ്ണമാകുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് നിങ്ങളോടുള്ള വാക്കുകളിൽ ഒതുക്കാൻ കഴിയാത്ത നന്ദിയും സ്നേഹവുമാണ്. ഒരു എഴുത്തുകാരി എന്ന നിലയിൽ ഈ കഥയുടെ ഓരോ അധ്യായവും എഴുതുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എത്രത്തോളം വികാരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നോ അത്രത്തോളം അല്ലെങ്കിൽ അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ആവേശത്തോടെയാണ് നിങ്ങൾ ഓരോ ഭാഗത്തെയും നെഞ്ചിലേറ്റിയത്. വായനക്കാർ ഈ കൊച്ചു നോവലിന് ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതും "അടുത്ത ഭാഗത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു" എന്ന് പറഞ്ഞ് നിങ്ങളയച്ച ഓരോ മെസ്സേജുകളും എനിക്ക് തന്ന ഊർജ്ജം ചെറുതല്ല. എന്റെ എഴുത്തുജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യം നിങ്ങളുടെ ആ കാത്തിരിപ്പും സ്നേഹവുമാണ്... 🫶 വിഷ്ണുവിനെപ്പോലെ കാവലാകുന്ന പ്രണയവും ഉണ്ണിമായയെപ്പോലെ പതറാത്ത വിശ്വാസവും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഏത് പ്രതിസന്ധിയെയും മറികടക്കാം എന്ന് ഈ കഥയിലൂടെ നമ്മൾ കണ്ടു. ചതിയുടെ കരിനിഴലുകൾ നീങ്ങി കണിമംഗലം കോവിലകത്ത് സമാധാനം തിരികെ എത്തുമ്പോൾ താൽക്കാലികമായി ഞാനും ഈ കഥാപാത്രങ്ങളോട് വിടപറയുകയാണ്.🙏🥰 ഒരു സന്തോഷവാർത്ത കൂടി... വിഷ്ണുവിന്റെയും ഉണ്ണിമായയുടെയും ജീവിതത്തിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടവും അവരുടെ കൺമണി വിയാൻഷ് വിശേഷങ്ങളുമായി ഈ കഥയുടെ രണ്ടാം ഭാഗം season 2 ഉടൻ തന്നെ നിങ്ങളുടെ മുന്നിലേക്ക് എത്തുന്നതായിരിക്കും! തുടർന്നും നിങ്ങളുടെ ഈ വിലയേറിയ പിന്തുണയും സ്നേഹവും എന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. കഥയെക്കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ അവസാന പ്രതികരണങ്ങൾ താഴെ കമന്റുകളായി അറിയിക്കുമല്ലോ. എല്ലാവർക്കും ഒത്തിരി ഒത്തിരി സ്നേഹം... ❤️✨ എന്ന് നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം 🦋പ്രണയ_തൂലിക🦋 (RafseenaNamaf ) #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 നിനക്കായ് #♥ പ്രണയം നിന്നോട് #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ