The Self-Appointed Manager of the World In international politics, leaders usually respect one simple rule: every country chooses its own leaders. Apparently, that rule has not yet reached the desk of Donald Trump. Recently, Trump declared that he should be involved in selecting the next Supreme Leader of Iran. He even rejected the possibility of Mojtaba Khamenei — the son of the late Iranian leader — calling him “unacceptable” and a “lightweight.” This statement raises a small but important question: since when did the U.S. president become the global recruitment officer for foreign governments? Imagine the scene. Iran’s religious council gathers to decide the country’s next leader. Suddenly someone says, “Wait! Did we check if Trump approves?” If not, perhaps the meeting must be postponed until the White House HR department sends its final recommendation. Trump seems to believe that choosing leaders in other countries is just another real-estate deal. You negotiate, reject the candidate, and finally appoint someone who fits your “brand.” Unfortunately for him, international politics is not a reality TV show where the host points a finger and says, “You’re fired.” The irony is almost poetic. The man who built his political image around “America First” now appears eager to run the internal affairs of other nations as well. If this continues, perhaps he will soon offer to select the next prime minister of Britain, the next president of France, and maybe even the next Pope. Of course, world leaders sometimes try to influence events abroad. But openly announcing that you should personally help pick another country’s supreme leader requires a special combination of confidence, theatricality, and a remarkable disregard for diplomatic boundaries. In short, diplomacy usually works through quiet negotiations. Megaphone diplomacy, on the other hand, works through statements like this. And when the megaphone is loud enough, it sometimes begins to sound less like strategy and more like comedy. #trump #iran #🚹உளவியல் சிந்தனை #📺அரசியல் 360🔴

Dog bless God! “Dog bless God!” — the phrase sounds absurd, but sometimes geopolitics makes absurdity feel real. Many observers around the world quietly ask: who truly holds the leash of power — the United States or Israel? The question grows louder when actions appear less like strategic independence and more like political obedience. When U.S. President Donald Trump seemed closely aligned with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, critics argued that Washington’s foreign policy in West Asia looked unusually synchronized with Tel Aviv’s security priorities. Take Iran. The International Atomic Energy Agency (IAEA), tasked with monitoring nuclear compliance, has at various points stated that it had no definitive proof of Iran actively building a nuclear bomb. Yet suspicion, anticipation, and political distrust often travel faster than verified evidence. In geopolitics, perception frequently outweighs proof. If one leader “sniffs” a potential threat, another may act — not always because of confirmed danger, but because of ideological alignment, domestic politics, or strategic calculation. Supporters argue that strong alliances deter greater instability. Critics counter that preemptive aggression based on assumptions risks turning speculation into catastrophe. When powerful nations act on perceived threats without global consensus, the result can be sanctions, proxy wars, economic shocks, and regional chaos — with ordinary citizens paying the price. Thus emerges the sarcastic inversion: “Dog bless God.” The supposed master of global power appears to serve another’s agenda. Whether fair or exaggerated, the sentiment reflects a deeper frustration with modern leadership — where national interest, personal legacy, and geopolitical maneuvering blur into one. In the end, shameless politics — driven by ego, rivalry, and strategic gamesmanship — can leave the world in shambles. And the people, as always, are left wondering who truly commands whom. From another angle, is it Congress or the President of the USA? Who is superior? Yesterday Iraq, today Iran and tomorrow? People are mad, at times, that's acceptable; but not at all times. #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை

Diplomacy Without Decorum: Trump’s Megaphone of Arrogance In modern diplomacy, language is not merely communication; it is a signal of respect, restraint, and responsibility. For decades, American presidents maintained a careful tone in international affairs, recognizing that their words carried global consequences. Yet the rhetoric of Donald Trump has often departed sharply from this tradition. His statements frequently resemble the declarations of a combative political campaign rather than the measured language expected from the leader of a superpower. A recent example illustrates the pattern. Speaking about Iran on March 3, 2026, Trump reportedly said: “They want to talk. I said too late.” The remark was delivered with a sense of theatrical finality, more like a courtroom verdict than a diplomatic message. It's been proved subsequently that it was a lie. Iran never called for talks after Ali Khamenei's death, and it's the other way around! Diplomacy typically leaves doors open; Trump’s rhetoric often slams them shut. Trump has also made bold claims about global events that critics argue stretch credibility. At one point he suggested that he had prevented a full-scale war between India and Pakistan. Such claims, made without detailed evidence, fit into a broader pattern in which complex geopolitical developments are presented as personal victories. Perhaps more striking than these claims is Trump’s blunt language toward other nations. In a campaign-style speech he once boasted that several countries had “kissed my ass” during trade negotiations. Such phrasing is extraordinary in the context of international diplomacy, where even adversaries are usually addressed with a degree of formal respect. His rhetorical style has often extended to foreign leaders as well. Trump’s remarks about Canadian leadership, including comments related to figures such as Mark Carney, have frequently been delivered with a tone that critics describe as dismissive or patronizing. Canada, traditionally one of the United States’ closest allies, rarely found itself the subject of such language from previous presidents. Even leaders with whom Trump maintained working relationships were not spared. Referring to India’s Prime Minister Narendra Modi, Trump once suggested in a public remark that he did not want to “spoil his political career.” While intended perhaps as a compliment or friendly gesture, the phrasing implied that the political fortunes of another country’s leader depended on Trump’s personal intervention. Trump’s interactions with Ukraine’s president also attracted attention. Speaking about Volodymyr Zelenskyy, he sarcastically described him as a “great salesman” for securing American aid. The comment, widely reported, reduced a serious wartime relationship to a transactional exchange, reinforcing the perception that Trump viewed diplomacy primarily through the lens of deal-making. This style is not entirely new for Trump. Earlier in his political career he referred to North Korean leader Kim Jong-un as “Little Rocket Man” and reportedly described certain countries as “shithole countries.” Such language broke with long-standing diplomatic norms and triggered strong reactions from allies and adversaries alike. Even the way he says "He is my great friend" is repulsive! Supporters argue that Trump’s bluntness reflects authenticity and negotiating toughness. They believe that traditional diplomatic language often masks hypocrisy and that Trump simply says aloud what others think privately. Critics, however, see something different: a rhetorical approach that undermines the respect historically associated with the United States in international forums. Whether viewed as refreshing candor or damaging arrogance, Trump’s communication style represents a clear shift from conventional diplomacy. In an arena where words can influence alliances, markets, and conflicts, the megaphone diplomacy of Donald Trump has left an unmistakable imprint on global political discourse. #📺அரசியல் 360🔴

டிரம்ப் என்றால் குழப்பங்களின் சிகரம்! அரசியலில் திடீர் அறிவிப்புகள் புதிதல்ல. ஆனால் சில அறிவிப்புகள் அரசியல் வாக்குறுதியைக் கடந்து சர்வதேச அமைப்புகளையே சவாலுக்கு உட்படுத்தும் வகையில் இருக்கும். அப்படிப்பட்ட ஒன்றாகவே அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப் கூறியதாக வந்த செய்தி, “வளைகுடா வழியாக பயணிக்கும் அனைத்து கப்பல்களுக்கும் அமெரிக்கா காப்பீடும் பாதுகாப்பும் வழங்கும்” பார்க்கப்படுகிறது. “அனைத்து கப்பல்களுக்கும்” என்பது வெறும் சொற்றொடராக இல்லை; அது சர்வதேச கடல் வர்த்தகத்தின் மையத்தைத் தொடும் கருத்து. உலகின் முக்கிய எண்ணெய் மற்றும் வர்த்தக போக்குவரத்து பாதைகளில் ஒன்றான வளைகுடா (குறிப்பாக ஹோர்முஸ் நீரிணை) வழியாக தினமும் பல நாடுகளைச் சேர்ந்த நூற்றுக்கணக்கான கப்பல்கள் பயணிக்கின்றன. அவற்றுக்கு பாதுகாப்பு வழங்குவது என்பது ஒரு நாட்டின் கடற்படையின் திறனை மட்டுமல்ல, சர்வதேச சட்ட ஒப்பந்தங்கள், காப்பீட்டு நிறுவனங்களின் விதிமுறைகள், மற்றும் பல்வேறு நாடுகளின் இறையாண்மை உரிமைகள் ஆகியவற்றையும் தொடும் விஷயம். காப்பீடு வழங்குவது என்பது இன்னும் சிக்கலானது. கடல் காப்பீடு பெரும்பாலும் தனியார் சர்வதேச நிறுவனங்களால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது. அமெரிக்க அரசு நேரடியாக “அனைத்து கப்பல்களுக்கும்” காப்பீடு வழங்கும் என்றால், அது மிகப்பெரிய நிதிச் சுமையையும் சட்டப் பிரச்சினைகளையும் உருவாக்கும். ஒரு மோதல் ஏற்பட்டால்? ஒரு கப்பல் சேதமடைந்தால்? அதன் செலவை யார் ஏற்க வேண்டும்? இந்தக் கேள்விகளுக்கு தெளிவான பதில் இல்லாமல் இத்தகைய அறிவிப்பு நடைமுறையில் சாத்தியமற்றதாகவே தெரிகிறது. மேலும், இத்தகைய கூற்றுகள் பலமுறை பின்னர் “தெளிவுபடுத்தப்படுகின்றன”. நாளை அமெரிக்க வெளியுறவு செயலாளர் Marco Rubio போன்றவர் “அனைத்து கப்பல்களுக்கும்” என்றால் “அனைத்து அமெரிக்க கப்பல்களுக்கும்” என்றுதான் பொருள் என்று விளக்கம் அளித்தால் அதில் ஆச்சரியம் இல்லை. அரசியல் பேச்சுகளில் இந்த வகை ‘வார்த்தை திருத்தம்’ புதிதல்ல. டிரம்பின் அரசியல் நடைமுறை பலமுறை திடீர், பரபரப்பான, மற்றும் விவாதத்தைத் தூண்டும் வகையிலேயே இருந்துள்ளது. ஆதரவாளர்கள் இதை “துணிச்சல்” என்று பாராட்டலாம்; விமர்சகர்கள் “துக்ளக்தனம்” என்று குற்றம் சாட்டலாம். ஆனால் சர்வதேச உறவுகள் மற்றும் கடல் வர்த்தகம் போன்ற நுணுக்கமான துறைகளில் வார்த்தைகளுக்கு பெரும் பொறுப்பு உண்டு. அதனால்தான், “அனைத்துக் கப்பல்களுக்கும் பாதுகாப்பு” போன்ற கூற்றுகள் அரசியல் ரீதியாக கவர்ச்சியாக இருந்தாலும், நடைமுறையில் சாத்தியமா என்பது பெரிய கேள்வியாகவே மிஞ்சுகிறது. வளைகுடா நாடுகளுக்கு அமெரிக்கா அளித்து வரும் பாதுகாப்பைத்தான் பார்க்கிறோமே! டிரம்ப் என்றால் — குழப்பங்களின் சிகரம் என்ற விமர்சனம் எழுவதற்குக் காரணம் இதுவே. #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை

காங்கிரசின் பரிதாபகரமான நிலை... இதற்கு யார் காரணம் என்றால் யாரும் இல்லை. எது நடக்கிறதோ, அது நன்றாகவே நடக்கிறது, அம்புட்டுத்தேன்! கிட்டத்தட்ட தவெகவின் நிலையும் அதுதான். அரசியலில் தவெகவின் வரவு யாரை பாதித்திருக்கிறதோ இல்லையோ காங்கிரசை வெகுவாக பாதிக்கிறது என்பதே உண்மை. கட்சியின் எதிர்காலத்தை முன்னிட்டும் சுதந்திரமான செயல்பாட்டை முன்னிட்டும் காங்கிரஸ் தவெகவுடன் சேர்வது நல்லது என்பது இளைஞர்களின் கருத்து. ஆனால், ப. சிதம்பரம், செல்வப்பெருந்தகை போன்ற தலைவர்கள் அதற்கு முட்டுக்கட்டை போடுகிறார்கள். BJP சிறப்பான கூட்டணியை அமைப்பதற்கு எவ்வளவுதான் போராடினாலும், எடப்பாடி அதன் வியூகங்களை எல்லாம் தவிடுபொடி ஆக்கி வருகிறார். அதற்கு ஒன்றல்ல, பல உதாரணங்கள் உண்டு. * கட்சியில் ஓபிஸ் இணைவதற்கு எதிர்ப்பு. * கட்சியில் சசிகலா இணைவதற்கு எதிர்ப்பு * செங்கோட்டையனை கட்சியில் இருந்து நீக்கியது. (அதாவது, விசுவாசத்திற்கு கட்சியில் EPS ஐ விட்டால் வேறு ஆளே இல்லை! * தேமுதிகவை அணைத்துக் கொண்டு செல்லத் தவறியது. (அதை திமுக பக்கம் திருப்பியதே இவரது ராஜதந்திரம்.) காங்கிரஸ் திமுக கூட்டணியில் நீடிக்கிறது என வைத்துக் கொள்வோம். அத்துடன் சசிகலாவும் எடப்பாடியை பழிவாங்கும் நோக்குடன் தனிக்கட்சி ஆரம்பித்தால், NDA கூட்டணிக்கு மிகவும் சிக்கலாகிவிடும். மேலும், ஒருவேளை அப்படி நேர்ந்தால், தவெகவின் ஆட்டம் இந்த தேர்தலுடன் குளோஸ்! NDA கூட்டணியில் தவெக ஐக்கியமானால், நிச்சயம் நிலைமை தலைகீழாக மாறும், திமுக தோல்வி அடையும் என்பது களநிலவரங்களில் உறுதியாகத் தெரிகிறது. விஜய் மற்றும் EPS க்கு "இது வாழ்வா சாவா?" என்ற தேர்தலாக இருப்பதால் கடைசி நேரத்தில் BJPயின் முயற்சியில் கூட்டணி உருவாக வாய்ப்பு உள்ளது. இந்தப் பின்புத்தில் காங்கிரசின் நிலை பரிதாபமாகிறது. அதிமுகவும் தவெகவும் கூட்டணி அமைக்கிற பட்சத்தில், தேர்தலில் அதன் வெற்றி வாய்ப்பு பறிபோகிறது. மேலும், அடுத்த பாராளுமன்னத் தேர்தலிலும் இது எதிரொலிக்க வாய்ப்பு உள்ளது. இதற்கு ஒரே மாற்றுவழி, காங்கிரஸ் தவெகவுடன் கூட்டு வைத்துக் கொள்வதே. காங்கிரஸ் தவெகவுடன் கூட்டு வைத்துக்கொள்ளும் போது தொங்கு சட்டசபை அமைவது சாத்தியமாகலாம். தேர்தலுக்குப் பின் கூட்டணி நிலவரங்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் மாறலாம். அப்போது, ஆட்சியில் பங்கு என்ற காங்கிரசின் ஆசை நிறைவேறலாம் என்ற நம்பிக்கை உள்ளது. பின்குறிப்பு: விஜய் காங்கிரசை நம்பி காரியத்தில் இறங்குவதை விட NDAவுடன் கூட்டு வைத்தால் துணை முதலமைச்சர் ஆகும் வாய்ப்பு பிரகாசமாக இருக்கிறது. அது கட்சியின் எதிர்கால வளர்ச்சிக்கு அடித்தளமாக அமையும்! "கரணம் தப்பினால் மரணம்" என்பது அரசியலுக்கும் பொருந்தும்! #dmk #admk #congress #rahul #mkstalin #vijay #eps Note: இது பிப். 21, 2026 போட்ட பதிவு. ஒரு வார்தைகூட மாறாமல் அது மறுபதிவு செய்யப்படுகின்றது எனில், அன்றிலிருந்து இன்று வரை அரசியலில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. அரசியல் கட்சிகளும் ஊடகங்களும் (நாம் உட்பட) அரைத்த மாவையே அரைத்து கொண்டிருக்கிறோம். Frustrating! #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை

ஓடிப்போனவனுக்கு ஒன்பதுல குரு... "ஓடிப்போன செங்கோட்டையனுக்கு ஒன்பதிலே குருவா அல்லது அகப்பட்ட காங்கிரசுக்கு அஷ்டமத்திலே சனியா என்று தெரியவில்லை" என்று நமச்சிவாயம் ஒரு விவாதத்திற்கு விதை போட்டார்! “ஓடிப்போனவனுக்கு ஒன்பதுல குரு, அகப்பட்டவனுக்கு அஷ்டமத்துல சனி” என்ற பழமொழி, ஜோதிடக் கருத்தை நகைச்சுவையுடன் சொல்லும் ஒரு பழமொழி. இதில் வரும் “ஒன்பது” மற்றும் “எட்டு” என்பது ஜாதகத்தில் உள்ள பாவங்களை (houses) குறிக்கிறது. இந்திய ஜோதிடத்தில், குறிப்பாக வேத ஜோதிடம் (Vedic Astrology) முறையில், பிறந்த நேரத்தில் கிழக்கு திசையில் உதித்த ராசி “லக்னம்” ஆக கருதப்படுகிறது. அந்த லக்னத்தை முதல் பாவமாக வைத்து, அடுத்தடுத்து 12 பாவங்கள் எண்ணப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு பாவமும் வாழ்க்கையின் ஒரு துறையை குறிக்கும். எட்டாம் பாவம் (அஷ்டமம்): இது மரணம், ரகசியம், திடீர் மாற்றம், விபத்து, இழப்பு, மன அழுத்தம் போன்றவற்றை குறிக்கும். சனி கிரகம் தாமதம், சோதனை, தண்டனை, கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றின் காரகன். சனி எட்டாம் பாவத்தில் இருந்தால் வாழ்க்கையில் சிரமங்கள், தாமதங்கள், எதிர்பாராத தடைகள் அதிகம் வரலாம் என்று நம்பப்படுகிறது. அதனால் “அகப்பட்டவனுக்கு அஷ்டமத்துல சனி” என்று சொல்வார்கள் — அஷ்டமத்தில் சனி என்றால் மனுஷன் துன்பத்திலே சிக்கிக் கொள்வான் என்பதற்கான உவமை. ஒன்பதாம் பாவம் (நவமம்): இது அதிர்ஷ்டம், தர்மம், ஆசான், தந்தை, நீண்ட பயணம், உயர்வு ஆகியவற்றை குறிக்கும். குரு (வியாழன்) அறிவு, வளம், ஆசீர்வாதம் ஆகியவற்றின் காரகன். குரு ஒன்பதாம் பாவத்தில் இருந்தால் அதிர்ஷ்டம், நல்ல வழிகாட்டுதல், திடீர் உதவி போன்றவை கிடைக்கும் என்று கருதப்படுகிறது. அதனால் “ஓடிப்போனவனுக்கு ஒன்பதுல குரு”, அதாவது, தப்பித்து ஓடிப்போய் பிழைத்தவனுக்கு அதிர்ஷ்டம் துணை நிற்கும் என்பதைக் குறிக்கிறது. ஒரு சிறுகதை மூலம் இதை விளக்கலாம்: ஒரு கிராமத்தில் இரு நண்பர்கள் இருந்தனர் — அருண், வருண். இருவரும் ஒரே தொழிலில் கூட்டாளிகளாக இருந்தார்கள். ஒரு சமயம் வியாபாரத்தில் பெரிய நஷ்டம் ஏற்பட்டது. வருண் "இது ஒத்து வராது" என்று சொல்லி, எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு ஊரை விட்டே ஓடிவிட்டான். அருண் மட்டும் “ஏன் ஓட வேண்டும்?” என்று இருந்து போராடினான். ஆனால் அதிர்ஷ்டம் விசித்திரமானது! "அது + இஷ்டம்" என்பதுதான் அதிர்ஷ்டம் என்று சொல்வார்கள். அது இஷ்டப்படி வரும், போகும். "வருண் போன ஊரில் ஒரு பழைய நண்பரை சந்தித்து, புதிய வேலை கிடைத்து செல்வந்தனானான். அருண் மட்டும் வழக்குகள், கடன்கள், சண்டைகள் என சிக்கிக் கொண்டான். கிராமத்தார் சிரித்துக் கொண்டு, “ஓடிப்போனவனுக்கு ஒன்பதுல குரு; அகப்பட்டவனுக்கு அஷ்டமத்துல சனி!” என்றார்கள். இது ஜோதிட நம்பிக்கையை மட்டுமல்ல, வாழ்க்கை நையாண்டியையும் காட்டுகிறது. சில நேரங்களில் தைரியமாக முடிவு எடுப்பவன் முன்னேறுவான்; சிலர் சூழ்நிலையிலே சிக்கிக் கொள்வார்கள். அதிர்ஷ்டம், முயற்சி, சூழ்நிலை — மூன்றும் சேர்ந்தால்தான் பலன் அமையும். இவ்வாறு, எட்டும் ஒன்பதும் ஜாதகப் பாவங்களின் கணக்கிலிருந்து வந்தாலும், இந்தப் பழமொழி மனித வாழ்க்கையின் ஏற்றத் தாழ்வுகளைச் சுட்டிக்காட்டும் ஆழமான அனுபவச் சொல் ஆகும். அதிமுகவிலிருந்து செங்கோட்டையன் தவெகவிற்கு ஓடினார். NDA கூட்டணியில் இருந்து திமுக பக்கம் தேமுதிக ஓடியது. மு.க. அழகிரியின் ஆதரவாளர்கள் அதிமுகவை நோக்கி ஓடினர். OPS திமுகவிற்கு ஓடினார். அகப்பட்டு நிற்பது காங்கிரஸ். ராமதாஸ் மற்றும் சசிகலாவை எந்தக் கணக்கில் சேர்ப்பது என்று தெரியவில்லை. இதில் குருவும் சனியும் யார்யாருக்கு எப்படியெல்லாம் அருள் பாலிக்கப் போகிறார்களோ தெரியவில்லை! வேற வழி? இன்றைய அரசியல் ஜோதிடம் பார்ப்பது மாதிரிதான் இருக்கிறது. கிளியாவது சரியான சீட்டை எடுக்கும்! #DMK #ADMK #astrology #prediction #🚹உளவியல் சிந்தனை #📺அரசியல் 360🔴

ஒருபுறமும் மறுபுறமும்: உலக அரசியலில் வடிவேலு டிப்ளமேசி! ஓரு பழைய திரைப்படக் காட்சியில் வில்லன் வடிவேலுவை பளார் என்று அறைந்து விடுவார். வடிவேலு பதிலுக்கு நேரடியாக வில்லனை அடிக்காமல், அருகில் நின்றிருக்கும் அப்பாவியை அடிப்பார். “ஏண்டா, நான் உன்ன அடிச்சனா? சிவனேன்னுதானே இருக்கேன்” என்று அப்பாவி மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டு தலையைத் தடவியபடி நிற்பார். காட்சி இந்த மாதிரி போகும். உலக அரசியலும் இப்போது அப்படித்தான் போகிறது. USA மற்றும் இஸ்ரேல் ஒன்று சேர்ந்து ஈரான் மீது தாக்குதல் நடத்தினால், ஈரான் பதிலுக்கு வளைகுடா நாடுகளின் கன்னத்தில் அறைகிறது. “நாங்கள் பல தசாப்தங்களாக தடைகள், தடைச் சட்டங்கள், ரகசிய தாக்குதல்கள் எல்லாம் தாங்கிக்கொண்டு வந்தோம். நீங்கள் பக்கத்தில் நின்று தேநீர் அருந்திக்கொண்டு வேடிக்கை பார்த்தீர்கள். இப்போது சண்டை எப்படி இருக்கும் என்று ருசி பாருங்கள்!” என்ற மன நிலையோடு செயல்படுவது போலத் தெரிகிறது. வளைகுடா நாடுகளும் தங்கள் தவறை இப்போது புரிந்து கொள்வதற்கான நேரம் வந்து விட்டது. விண்ணை முட்டும் கட்டிடங்கள், செயற்கை தீவுகள், உலகின் உயரமான கோபுரங்கள அனைத்தும் இருந்தாலும், வான் பாதுகாப்பு அமைப்புகள் குறித்து சற்று மெத்தனமாக இருந்தார்களோ என்ற கேள்வி எழுகிறது. தேரை இழுத்து தெருவில் விட்டது யார்? தீப்பெட்டியை எடுத்து தந்தது யார்? பற்ற வைத்தது யார்? இப்போது அந்த தீ எங்கே பறக்கிறது என்று ஆச்சரியம்! இந்த போரில் அமெரிக்காவுக்கு என்ன இலாபம்? வியட்நாம் போரில் கிடைத்த அதே “அனுபவம்”, ஈராக் போரில் கிடைத்த அதே “பாடம்”, ஆப்கன் போரில் கிடைத்த அதே “வெகுமதி" —அதையே மீண்டும் அறுவடை செய்யலாம். உலகம் முழுவதும் ஆயுதங்கள் விற்கப்படும். பங்கு சந்தைகள் சில நாட்கள் குலுங்கும். பின்னர் பழையபடி. “மக்களே, இது உங்கள் பாதுகாப்புக்காக!” என்ற பிரசங்கத்துடன் வேறொரு நாட்டில் இதே நாடகம் அரங்கேறும். இதற்கிடையில், ரஷ்ய தலைவர் புடின் ஒரு பக்கம், சீன தலைவர் ஜி ஜின்பிங் மறுபக்கம். இவர்களை சர்வாதிகாரிகள் என்று குற்றம் சாட்டுவோர், தங்கள் வீட்டில் இருந்த படியே ஒரு சமூக ஊடகப் பதிவால் உலகத்தை நடுங்க வைக்கும் தலைவர்களை எப்படி வர்ணிப்பார்கள்? டிரம்ப் ஒரு பதிவை போடுகிறார்; உலகம் முழுக்க தூதரகங்கள் அவசரக் கூட்டம் நடத்துகின்றன. அதை விட மேலான கலைஞர் நேதன்யாகு. உள்நாட்டுக் கோபங்களை வெளிநாட்டு போரால் சமன் செய்யும் அரசியல் யோகாசனம் இருவருக்கும் கைவரப் பெற்றது! உண்மை என்னவென்றால், வளைகுடா நாடுகள் அழிந்துவிடப் போவதில்லை. ஆனால் அவற்றின் “மிடுக்கும் செருக்கும்” மங்கிவிடும். முதலீட்டாளர்கள் அமைதியான வர்த்தக இடங்களை நோக்கி நகர்ந்தால், துபாய் போன்ற நகரங்களின் வளர்ச்சி பாதிக்கப்படும். உலகம் பணத்தை விட பாதுகாப்பை முதலில் தேர்வு செய்யத் தொடங்கினால், விண்ணை முட்டிய கட்டிடங்களுக்கு தரைமட்ட உண்மைகள் நினைவூட்டப்படும். தங்களுடைய பாதுகாப்புக்காக அமெரிக்கா தளங்கள் அமைப்பதற்கு, அத்தனை தளங்கள் தேவையா என்றுகூட யோசிக்காமல், எல்லா வளைகுடா நாடுகளும் இடம் கொடுத்தன. இன்று அமெரிக்காவினால்தான் பிரச்சினையே. அமெரிக்காவிடம் இருந்து அதுதான் அவர்களுக்கு கிடைக்கும். இன்று நடுவில் நிற்பவர்கள் “நான் ஏன் இங்கே நின்றேன்?” என்று தலையைச் சொரிந்துக்கொள்ள வேண்டிய நிலை. உலக அரசியல் — ஒரு காமெடியான உலக சினிமா! #iran #middleeast #usa #woeldwar #trump #nethanyahu #🚹உளவியல் சிந்தனை #📺அரசியல் 360🔴

அமெரிக்காவின் வீழ்ச்சிக்கு வித்திடும் டிரம்பின் போக்கு ஈரானை எதிர்த்து கடுமையான நிலைப்பாடு எடுத்து வருகிறார் டிரம்ப். ஆனால் வரலாறு சொல்லும் பாடங்களை அவர் புறக்கணித்து வருகிறார் என்பது பல அரசியல் ஆய்வாளர்களின் கருத்து. ஒரு நாட்டின் இராணுவ வலிமை மட்டும் போரை வெற்றிகரமாக முடித்துவிடாது; புவியியல், கூட்டணிகள், உள்ளூர் ஆதரவு, பொருளாதார சக்தி போன்ற பல அம்சங்கள் அதனை நிர்ணயிக்கின்றன. ரஷ்யா-உக்ரைன் போர் தொடங்கியபோது, வல்லரசான ரஷ்யா ஒரு மாதத்திற்குள் உக்ரைனை முறியடித்துவிடும் என பலர் கணித்தனர். ஆனால் நான்கு ஆண்டுகள் கடந்தும் அந்தப் போர் நீடித்து வருகிறது. எல்லையை பகிர்ந்து கொள்ளும் அண்டை நாடுகளுக்கிடையே கூட இவ்வளவு தூரம் போர் நீள்கிறது என்றால், கடல்கள் பல கடந்து தொலை தூரத்தில் உள்ள ஈரான் மீது போர் நடத்துவது எவ்வளவு சிக்கலானது என்பதை யூகிக்கலாம். ஈரான் என்பது பொருளாதார ரீதியாக பலவீனமான மற்றொரு வெனிசுலா அல்ல; அது மத்திய கிழக்கில் ஆழமான அரசியல், மதம் மற்றும் இராணுவ வலையமைப்பை கொண்ட நாடாகும். U.K. போன்ற அமெரிக்க நட்பு நாடுகளின் ஆதரவு உறுதியானதா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. ஐரோப்பிய சூழலும் தெளிவற்றதாகவே உள்ளது. மேலும் NATO உறுப்பினரான துருக்கி கூட தனித்துவமான நிலைப்பாட்டை எடுக்கக்கூடும். ஈரானைச் சுற்றி பல ஆயுதமேந்திய கிளர்ச்சிக் குழுக்கள் செயல் படுகின்றன. அவை நேரடியாக போரில் ஈடுபடா விட்டாலும், பிராந்தியத்தில் ஓர் அசாதாரண நிலையை உருவாக்கக்கூடும். இந்த சூழலில் U.S. நேரடி மோதலில் இறங்கினால், அது ஒரு குறுகிய கால இராணுவ நடவடிக்கையாக அல்லாமல் நீண்டகால சிக்கலாக மாற வாய்ப்புள்ளது. உள்நாட்டிலும் நிலைமை ஒன்றும் சீராக இல்லை. டிரம்பின் வெளிநாட்டு சாகசங்களை பெரும்பாலான அமெரிக்க மக்கள் விரும்பவில்லை. அண்டை நாடுகளான கனடா மற்றும் இந்தியா போன்ற ஜனநாயக நாடுகளுடனான அதன் உறவுகளும் நல்ல நிலைமையில் இல்லை என்ற விமர்சனங்கள் உள்ளன. இத்தகைய சூழலில் ஈரான் மீது விதிக்கப்படும் கட்டுப்பாடுகளை உலக நாடுகள் முழுமனதுடன் கடைப்பிடிப்பது சந்தேகமே. ரஷ்யா மற்றும் சீனா போன்ற வல்லரசுகள், இந்த மோதலின் மூலம் அமெரிக்காவிற்கு ஒரு சிறந்த பாடத்தைக் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற மறைமுகமான திட்டங்களுடன் செயல்படலாம். எனவே, இப்படி பல்வேறு காரணங்களினாலும், டிரம்பின் ஈகோவினாலும் அரசியல், பொருளாதாரம் மற்றும் பாதுகாப்பு ரீதியாக U.S. பெரிய அளவில் பாதிக்கப் படக்கூடிய வாய்ப்புக்கள் உள்ளன. இந்தப் போரின் மூலம் இஸ்ரேல் ஓரளவுக்கு பாதுகாப்பு ரீதியான நன்மைகளைப் பெறக்கூடும். ஆனால் U.S.க்கு இது நீண்டகால பொருளாதார சுமை, பாதுகாப்பு அச்சம் மற்றும் உலகளாவிய செல்வாக்கு குறைதல் போன்ற விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். வரலாறு காட்டுவது ஒன்றே — போர் தொடங்குவது எளிது; அதை முடிப்பது மிகக் கடினம். அது புரியாமல் எடுக்கப்படும் முடிவுகள், ஒரு வல்லரசின் வீழ்ச்சிக்கே வழிவகுக்கலாம். இஸ்ரேலுக்கு டிரம்பைப் போன்ற ஓர் ஆள் சிக்குவது அரிது. இதில், "இஸ்ரேல் டிரம்ப்புக்கு எப்படி, எதை வைத்து அழுத்தம் கொடுக்கிறது?" என்ற மறைமுகமான கேள்வியும் உள்ளது. எனி வே, விதி வலியது. அதை யாரும் வெல்ல முடியாது. ஒருவேளை இதுவே அமெரிக்கா ஈடுபடப்போகும் இறுதிப் போராகக்கூட இருக்கலாம்... அதை யார் கண்டது? ஒன்றும் சொல்வதற்கு இல்லை! #Trump #Nethanyahu #iran #usa #middleeast #israelnews #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை