#💐संत महंत🙏 #✍️भक्ती संदेश #🌻आध्यात्म 🙏 🙏 आत्मज्ञान आणि सद्गुरू —🙏
या जगात माणूस अनेक गोष्टी शिकतो, अनुभवतो, कमावतो; पण तरीही त्याच्या मनात एक पोकळी राहते. कारण तो बाहेर सर्व काही शोधतो, पण स्वतःला शोधत नाही. हीच अज्ञानाची खरी ओळख आहे. अज्ञान म्हणजे फक्त न समजणं नव्हे, तर “मी कोण आहे?” हे विसरणं आहे.
मनुष्य स्वतःला देह मानतो, नाव-रूप, नातेसंबंध, यश-अपयश यांमध्ये स्वतःची ओळख शोधतो. पण हे सगळं बदलणारं आहे. जे बदलतं ते सत्य नसतं. आणि जे न बदलणारं आहे, ते म्हणजे आत्मा. त्या आत्म्याची ओळख म्हणजेच आत्मज्ञान.
परंतु हा आत्मज्ञानाचा मार्ग सरळ दिसत असला तरी चालायला कठीण आहे. कारण मन बाहेरच्या गोष्टींमध्ये अडकलेलं असतं. इच्छा, वासना, अहंकार, भीती — या सगळ्यांनी मन व्यापलेलं असतं. त्यामुळे माणूस कितीही वाचन केलं, तरी अनुभव येत नाही.
इथेच सद्गुरूंची गरज निर्माण होते. सद्गुरू म्हणजे मार्गदर्शक नव्हे, तर जागृती करणारा स्पर्श आहे. ते आपल्या अज्ञानावर प्रहार करतात. त्यांच्या वचनात अशी ताकद असते की ती मनाला हलवून टाकते.
सद्गुरू सांगतात — “तू देह नाहीस.”
हे वाक्य ऐकायला सोपं आहे, पण समजायला आयुष्य लागतं.
जेव्हा शिष्य श्रद्धेने हे वचन स्वीकारतो, त्यावर मनन करतो, आणि त्या मार्गाने चालतो, तेव्हा हळूहळू त्याची देहबुद्धी कमी होते.
आत्मज्ञान म्हणजे काही नवीन मिळवणं नाही.
ते आधीपासूनच आपल्या आत आहे.
फक्त अज्ञानाचा पडदा दूर करायचा आहे.
जसा सूर्य नेहमीच आकाशात असतो, पण ढगांमुळे दिसत नाही, तसाच आत्मा नेहमीच प्रकाशमान असतो. सद्गुरूंच्या कृपेने हे ढग दूर होतात आणि आत्मज्ञानाचा प्रकाश प्रकट होतो.
आत्मज्ञान आलं की माणूस बदलतो.
तो संसार सोडत नाही, पण संसारात अडकत नाही.
तो कर्म करतो, पण त्यात गुंतत नाही.
तो जगतो, पण त्याला आतून शांती असते.
सद्गुरू म्हणजे त्या प्रकाशाचा स्रोत आहेत.
त्यांच्या चरणी नम्रता ठेवली, श्रद्धा ठेवली, तर ते आपल्याला त्या अंतिम सत्याकडे नेतात.
सद्गुरू म्हणजे मार्ग,
आत्मज्ञान म्हणजे मंजिल,
आणि श्रद्धा म्हणजे प्रवास.
ज्याने हे तिन्ही स्वीकारले,
त्याचे जीवनच परमार्थ बनते
जय जय रघुवीर समर्थ
जय सद्गुरु 🙏
