📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mkNWlAV?d=n&ui=v64j8rk&e1=cപെയ്തൊഴിയാതെ ഭാഗം..17 ********** "മോൻ കരയുന്നത് കണ്ടില്ലേ.. ജുബി നോക്കിനിൽക്കാതെ എന്റെ മോനെ വാങ്ങു... ഡി... എന്റെ കുഞ്ഞിനെ.. ത്താ...." മാഹിറ കുഞ്ഞിനെ മാറോടടക്കി പിടിച്ച് കൊണ്ട് വീടിന്റെ ഗൈറ്റ് തുറന്ന് റോഡിലേക്ക് ഓടി...പിന്നാലെ റഫീഖുo... ☘️☘️☘️☘️☘️ "മാഹിറാ..... " റഫീഖ് അലറി വിളിച്ചു.... അത് കേട്ടതും ജുബി ഉറക്കിൽ നിന്നും ഞെട്ടി എഴുനേറ്റ്... റഫിയെ നോക്കി.. "ഇക്കാ... ഇക്കാ...എന്തൊക്കെയാ പിച്ചയും പെയയും പറയുന്നത് മനുഷ്യന്റെ ഉറക്കും പോയി.." "ഡി... അപ്പോ.. അവൾ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ടോയില്ലേ." "എന്റെ ഇക്കാ.... കുഞ്ഞല്ലേ...ഈ കിടക്കുന്നത് വേണ്ടാത്തത് ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു കിടന്നിട്ടാ..." "സമയം എത്രയായി നോക്കിയേ..." "പുലർച്ചെ...രണ്ട് മണിയായിട്ടൊള്ളു..." "നീയാ വെള്ളം ഇങ്ങേടുത്തെ" അവൾ വെള്ളത്തിന്റെ ബോട്ടിൽ എടുത്ത് അവൻക്ക് നേരെ നീട്ടി.... അവനത് തൃധിയിൽ കുടിച്ചു തീർത്ത്....മുഖത്ത് പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ ടവൽ എടുത്ത് തുടച്ച് വീണ്ടും കിടന്നു. "ഇക്കാ എന്തിനാ ഇത്ര ടെൻഷൻ...." "എന്തോ..എനിക്കറിയില്ല. എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എന്നിൽ നിന്നും അവൾ അടർത്തി കൊണ്ടുപോകുമോ... എനിക്ക് അവനെ നഷ്ടം ആകുമോ..? "ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല ഇക്കാ. സമാധാനായിട്ട് കിടക്ക്.." ജുബി ആശ്വാസവാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവനെ തലോടി... പിന്നീട് എപ്പോഴോ.. അവർ രണ്ട് പേരും ഉറങ്ങി പോയിരുന്നു... ☘️☘️☘️☘️☘️ "ടാ.... ഫാസിലെ... ജൂബിയുടെ വീട്ടിൽ പോവണ്ടേ അവളെ നിന്റെ കല്ലിയാണത്തിനു വിളിക്കണ്ടേ.... ഇനി രണ്ടാഴ്ച അല്ലേ ഒള്ളു..."ഫാസിലിന്റെ ഉമ്മ അവനോടായി ചോദിച്ചു. "പിന്നേ... വിളിക്കണ്ടേ... എന്റെ ഫാരിസ്ക്കയുടെ ഭാര്യ അല്ലേ.., നമ്മുടെ വീട്ടിലെ മരുമകൾ ആയിരുന്നില്ലേ....,എന്റെ കുഞ്ഞിത്ത അല്ലേ..." "ഇതൊക്കെ എനിക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ അല്ലേ...അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ വിളിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞത്..." "മ്മ്... ഡ്രസ്സ്‌ എടുക്കണ്ടേ അവർക്കും മോൾക്കും." "അതൊക്കെ എടുക്കാം.. അതിന് മുൻപ് നീ പോയി കല്ലിയാണത്തിനു വിളിക്കവരെ" "ഞാൻ മാത്രം പോയാൽ മതിയോ.... നിങ്ങളും വലിയ ഇത്തയും വേണം..." "ഞങ്ങൾ എന്തിനാടാ..." "എന്താ ഉമ്മാ.. നിങ്ങളിങ്ങനെ എല്ലാവരുടെ വീട്ടിലും പോയി. അവിടേക്ക് മാത്ര ഇല്ലന്ന് പറയണമെങ്കിൽ അതിൽ എന്തോ..ഒരു സംഗതി കിടപ്പുണ്ടല്ലോ.... ജൂബിത്തയോടുള്ള നിങ്ങളുടെ തെറ്റിദ്ധാരണ ഇപ്പോഴും മാറിയില്ലേ...." "ഹേയ്.. അത് കൊണ്ടൊന്നും അല്ല...." "എന്തല്ലെങ്കിലും എല്ലാവീട്ടിലും പോയ പോലെ അവിടെക്കും നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും വേണം." മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ഉമ്മ സമ്മതിച്ചു...മ്മ്.." എന്ന് മൂളുകയും ചെയ്തു.. പിറ്റേ ദിവസം അവർ ഒന്നിച്ച് ജൂബിയുടെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു അവരെ കല്ലിയാണതിനു ക്ഷണിക്കാൻ "ഡാ.... വണ്ടി നിർത്തൂ " "എന്താ...വല്ലിത്ത..." "വെറും കയ്യോടെ അങ്ങോട്ട് പോകുന്നത് ശെരിയല്ല.. നീ വണ്ടിനിർത്തി ഫ്രൂഡ്സ് എന്തേലും വാങ്ങിക്ക്..." "അത്‌ ശെരിയാണല്ലോ ഞാനത് ഓർത്തില്ല... "അവൻ വണ്ടി ഒരു സൈഡിലേക്ക് ഒതുക്കി നിർത്തി... ഫ്രൂഡ്സ് വാങ്ങാൻ ഇറങ്ങി... "ഉമ്മാ... ഞങ്ങൾക്ക് മിട്ടായി വേണം.. അപ്പാപ്പയോട് പറ ഉമ്മാ...." "മിണ്ടാതിരിക്ക് ഇപ്പോ മിട്ടായി ഇല്ല നമ്മൾ ഒരു വഴിക്ക് പോകുകയല്ലേ... തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ വാങ്ങിത്തരാം." സങ്കടഭാവത്തോടെ അവർ തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. സാധങ്ങളൊക്കെ വാങ്ങി ഇത്തയെ ഏല്പിച്ചവൻ ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ കയറിയിരുന്നു..." ഇത്താ.. പിന്നേ..കവറിൽ രണ്ട് ലോലി പോപ്പുണ്ട് അത് മക്കൾക്ക് എടുത്ത് കൊടുക്കണേ... "അത് കേട്ടതും കുഞ്ഞിമക്കളുടെ ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "എന്തിനാടാ അത് വാങ്ങിയേ മിട്ടായി തിന്നു...തിന്നു പുഴുപ്പല്ല് വരാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..രണ്ടിനും". "അതൊക്കെ അല്ലേ അവരുടെ സന്തോഷങ്ങൾ..." "നിനക്ക് അറിയോ അവരുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി...." "ഇല്ല...ദാ ആ.. കാണുന്ന അങ്ങാടിയിൽ ചോദിക്കാം.. അല്ല നമ്മുടെ ഉമ്മാക്ക് എന്ത് പറ്റി കയറിയത് മുതൽ മിണ്ടാട്ടം ഇല്ലല്ലോ ഇങ്ങനെ ഒരാൾ ഇതിൽ ഉണ്ടെന്ന് അറിയുന്നുപോലും ഇല്ല..." "പോടാ..ചെർക്ക അവിടുന്ന് എന്നെ കളിയാക്കാണ്ടെ... എനിക്കൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല." അങ്ങിനെ വഴിയൊക്കെ ചോദിച്ചറിഞ്ഞവർ വീട്ടിൽ എത്തി.... "ഡാ.... ഇത് തന്നെയാണോ വീട്.കണ്ടോ... വീട്ടിൽ ഒരുപാട് ആളുകൾ കൂടിയിരിപ്പുണ്ടല്ലോ..?" "നിങ്ങൾ കാറിൽത്തന്നെ ഇരിക്ക് ഞാൻ ഇറങ്ങി ചോദിക്കാം ഇത് തന്നെയാണോ വീടെന്ന് " മ്മ്ഹ്... ചെല്ല്.... " "ഡാ... ഇത് തന്നെയാ.. വീട് ജുബി...അല്ലേ...ആ.... നിൽക്കുന്നത്." "അവിടെ എന്തോ..പ്രശ്നം നടക്കുന്നുണ്ടല്ലോ ഒച്ചയും ബഹളവും എല്ലാം കേൾക്കുന്നു." "ഫാസിലെ നീ വണ്ടിയിലോട്ട് കയറിക്കെ... നമുക്ക് ഇപ്പോ അങ്ങോട്ട് പോവണ്ട..." "അത് പറ്റില്ല ഉമ്മാ... ഇവിടെ വരെ വന്നിട്ട് എന്താ എന്നറിയാതെ..." കാർ റോഡിന്റെ അരികിലായി ഒതുക്കിനിർത്തിയിട്ട് ... മടിച്ചുകൊണ്ട് അവർ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി... തുറന്ന് കിടക്കുന്ന അവരുടെ ഗെയ്റ്റിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നു... അവരെ കണ്ടതും ജുബി ഓടി വന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു. "എന്താ...ജുബി എന്തിനാ കരയുന്നത്...? "എന്താ.. സംഭവം... എന്തിനാ ഇവർ ഒച്ചയിട്ട് സംസാരിക്കുന്നത്. "അത്... പിന്നേ... ഇക്കയുടെ ആദ്യഭാര്യയുടെ വീട്ടിലെ ബന്ധുക്കളും അയൽവാസികളുമാ..." "അവർ എന്തിനാ ഇവിടെ വന്ന്. ബഹളം വെക്കുന്നത്...?അവനെവിടെ.. റഫീഖ്...? "ഇക്കാ... അപ്പുറത്തുണ്ട്.." "അവർക്ക് അവരുടെ മോനെ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടാ...ഈ.. ബഹളമെല്ലാം കൂട്ടുന്നത്..ഇക്കയാണേൽ അവർക്ക് കുഞ്ഞിനെ തന്നെ കാണിച്ചു കൊടുക്കില്ല എന്ന വാശിയിലാ...ഒന്നിനും സമ്മതിക്കുന്നുമില്ല...അതിന് വർത്താനായി,വഴക്കായി ഇപ്പൊ അവർ പറയുന്നു അവരുടെ ആദ്യഭാര്യയായ മാഹിറയെ ഇവിടെ നിർത്തിയിട്ട് പോകുകയാണന്ന്... നിയമപരമായി അവൾ ഇപ്പോഴും ഇക്കയുടെ ഭാര്യ ആണെന്ന്....." "ഓഹ്....അവരെ ഒഴിവാക്കാതെ ആണോ.. നിന്നെ അവൻ വിവാഹം കഴിച്ചത്...." "അതെ... അത് ഞങ്ങൾക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു... വിവാഹം കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം ആണ് അറിയുന്നത്...." പക്ഷെ.... ' അവർ ഇക്കയെ വേണ്ടന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വേറെ ഒരുത്തന്റെ കൂടെ പോയതല്ലേ.." "നീ..സമാധാനായിട്ട് ഇരിക്ക് റഫീഖ് എന്താ..പറയുന്നത് എന്ന് നോക്കട്ടെ...." "ഡി....നാട്ടുകാരെയും' വീട്ടുകാരെയും' ഈ ലോകത്തുള്ളവരെ മുഴുവൻ കൊടുന്നാലും ഈ..റഫീഖിന് ഒരു ചുക്കും ഇല്ല... ഇവരെയൊക്കെ കണ്ട് റഫീഖിന്... ഒരു മാറ്റവും വരാൻ പോകുന്നില്ല... എന്റെ മനസ്സിലുള്ള മാഹിറ എന്നെ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു..." "വാചകം അടിച്ചു നിൽക്കാതെ അവളെ കുഞ്ഞിനെ കാണിച്ചു കൊടുക്കടാ പന്ന..#@.. നാറി.." "ആര്..പറഞ്ഞു...അതവളുടെ കുഞ്ഞാണ് എന്ന്...ഇതെന്റെയും ദാ... ഈ... നിക്കുന്നവളുടെയും കുഞ്ഞാ...റഹ്‌മത് ഇത്തയുടെ അരികിൽ നിന്നും ജൂബിയെ കൈപിടിച്ച് വലിച്ചുകൊണ്ട് അവർക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തു റഫീഖ്...നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കൂടി ഇവിടെ വന്ന് സഭകൂടിയിട്ട് ഒരുകാര്യവും ഇല്ല.നിങ്ങൾ വിചാരിച്ചത് ഒന്നും നടക്കാൻ പോകുന്നില്ല." മാഹിറ.... കണ്ണീർ തുടച്ച് കൊണ്ട്... റഫീഖിന്റെ ഷേർട്ടിൽ കുത്തിപിടിച്ചു. "നീ..എന്തൊക്കെ വീരവാതം മുഴക്കിയാലും... ഞാൻ എന്റെ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ടെ പോകു.... അത് നിന്നെ കൊന്നിട്ടായാലും ശെരി..മാഹിറയാ പറയുന്നത്." "വിഡടി....വിടാൻ... ഇത്തരം വെല്ലുവിളികൾ ഒന്നും രണ്ട് വർഷം മുന്നേ അവൻ കമിഴ്ന്നുകിടക്കുന്ന സമയത്തു കണ്ടില്ല....അത് മാത്രമല്ല കുഞ്ഞിന് അവകാശപെട്ട അമിഞ്ഞപാൽ വരെ മറ്റൊരുത്തന് വേണ്ടി നീ... വേണ്ടന്ന് വെച്ചു...രണ്ട് വർഷം അവനെ ഞാൻ വളർത്തിയത് എങ്ങിനെയെന്ന് നിനക്കറിയോ... അന്നൊന്നും കണ്ടില്ലല്ലോ ഈ മാതാവിന്റെ സ്നേഹം... ഇപ്പൊ എവിടുന്ന് പൊട്ടിഒഴുകുന്നു.... ഇല്ലാത്ത സ്നേഹം...ആർക്കുവേണ്ടി...?! എന്തിന് വേണ്ടി....!! "ഞാൻ വീണ്ടും നിന്നെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള നാടകം ആണ് ഇതൊക്കെ എങ്കിൽ.. നിനക്ക് ആള് മാറി... ഒരാൾക്ക് ഒരിക്കലേ..ചതി പറ്റുകയുള്ളു. അത് നീ മനസ്സിലാക്കണം.." ആരും ഒന്നും മറുപടി പറയാൻ ഇല്ലാതെ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു.. മഹിറ പോലും... "ഉമ്മാ...മോനെ കൊടുന്നു കാണിച്ചു കൊടുക്ക് അവൾക്ക്... കണ്ടിട്ട് പോട്ടെ അവൾ.... പിന്നേ... ഈ..വാക്കും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഈ... പടി ചവിട്ടാൻ പാടില്ല... പറഞ്ഞേക്കാം.." ഉമ്മ.. മോനെ കൊണ്ട് വരുന്നത് കണ്ട് മാഹിറ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.. "പൊന്നേ.... ഉമ്മാടെ പൊന്നേ.." പക്ഷെ.... കുഞ്ഞ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പോവാതെ ഉമ്മമ്മയെ... മുറുക്കി പിടിച്ച് പേടിച്ച് കരഞ്ഞു.... "വാ.. മുത്തേ...ഉമ്മാന്റെ അടുത്തേക്ക്..ഉമ്മ കൊതി തീരെ കാണട്ടെ എന്റെ മുത്തിനെ.." അവൾ ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചു നോക്കി കുട്ടി അടുത്തേക്ക് എന്നല്ല അവളെ നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ പേടിച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു... ജുബി ഓടി വന്ന് ഉമ്മാടെ കയ്യിൽ നിന്നും അവനെവാങ്ങി അവളുടെ തോളിൽ കിടത്തി പതിയെ തലോടി കൊണ്ടിരുന്നു... അപ്പോഴും ആ കുഞ്ഞിച്ചുണ്ടുകൾ.. വിതുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ഇടക്കിടക്ക് സങ്കടത്തോടെ തേങ്ങുന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു.. കുട്ടിയെ... തോളിലിട്ട്... തലോടുന്ന ജൂബിയെ നോക്കിയവൾ... ദേഷ്യത്തോടെ കണ്ണുരുട്ടി. "മാഹിറക്ക് തെറ്റ് പറ്റിയിട്ടുണ്ട് ശെരിയാ.. ഞാനത് സമ്മതിച്ചു...എന്ന് കരുതി അത്‌ തന്നെ വീണ്ടും,വീണ്ടും പറഞ് എന്നെ തോൽപ്പിക്കാം എന്ന് ആരും കരുതണ്ട....ഞാൻ ഇനിയും വരും.... അങ്ങിനെ തോറ്റ് പിൻമാറുന്നവൾ അല്ല മാഹിറ...." "എങ്കിൽ പിന്നേ... നിന്റെ ധൈര്യം അവൻക്ക് പോയി കാണിച്ചുകൊടുക്ക്...നിന്റെ കാമുകൻക്ക്... അവനും അറിയട്ടെ....തോൽക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്തവൾ ആണെന്ന്." അധികം തർക്കത്തിന് നിൽക്കാതെ...അവൾ കൂടെ വന്നവരെ എല്ലാവരെയും കൂട്ടി അവിടെനിന്നും തിരിഞ്ഞു നടന്നു....... ദേഷ്യത്താൽ ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകളുമായി... (തുടരും.... കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mDN1Wp0?d=n&ui=v64j8rk&e1=c❤️മൊഞ്ചത്തി പെണ്ണിന്റെ സുൽത്താൻ ❤️ ഭാഗം: 28 ******* എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയതിന് ശേഷം എനിക്ക് ഇവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങണം ഞാൻ കാരണം ആരുടേയും സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടണ്ട അവരൊക്കെ പറഞ്ഞത് പോലെ എന്റെ ഉമ്മ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടേൽ അവരെ ഞാൻ തന്നെ കണ്ട് പിടിച്ചോളാം... ******* മണ്ണാർ മലയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങാൻ നേരം നസീം ആ..ഉമ്മയുടെ കാതുകളിൽ മൊഴിഞ്ഞു...അവരുടെ മകൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന സത്യം എന്ത്‌....??... എന്താ.... നീ... പറഞ്ഞെ എന്റെ... മോൾ... ന്റെ... മോൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടന്നോ.. എവിടാ....പറ...എവിടാ.. എനിക്ക് കാണണം എന്റെ മോളെ എനിക്ക് കാണണം.. അവർ നസീമിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട്.. ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.. എത്ര വർഷമായന്നറിയൊ ഞാനവളെ കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്... ഒരിക്കെലെങ്കിലും അവളെയൊന്ന് കണ്ടിരുന്നെങ്കിലെന്ന് എത്ര ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിയുമോ..?? എനിക്ക് കാണണം എന്റെ പൊന്നുമോളെ.. ഞാനും വരാ...നിന്റെ കൂടെ.. വേണ്ട....നിങ്ങൾ വരണ്ട അവളെ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടികൊണ്ട് വരാം... അവൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോ...എന്റെ മനം വല്ലാതെ കൊതിക്കുന്നു അവളെ വാരി പുണരാൻ മുത്തങ്ങൾ നൽകാൻ.. അവൾക്ക് ഇപ്പൊ ഇരുപതൊക്കെ ആയിരിക്കും... വലിയ മോളായിട്ടുണ്ടാകും.. എന്റെ പോന്നു സുന്ദരി ആയിരുന്നു.. ഫർസാന എന്നാണ് അവളുടെ പേരെങ്കിലും പോന്നു എന്നാ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും അവളെ വിളിച്ചിരുന്നത്.... പക്ഷെ.. ആ..വിളിക്ക് അധികം ആയുസ്സ് ഉണ്ടായില്ല.... എന്നാലും എന്റെ കാത്തിരിപ്പ് വെറുതേ ആയില്ലല്ലോ... കുമാരേട്ടാ....എന്റെ...മോൾ അവൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്.... മാധവി അമ്മേ...എന്റെ മോൾ അവൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്... അങ്ങിനെ അവിടെ ഉള്ള ഓരോരുത്തരോടും അവരത് വിളിച്ച് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ നസീമിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും നീരുറവ പൊടിഞ്ഞു... ഇവൻ അവളുടെ അടുത്ത് നിന്നാ...വരുന്നത് എന്റെ അമ്മാവന്റെ മകനാണ്. എനിക്ക് തിരിച്ച് പോകാൻ ഇനി മൂന്ന് ദിവസം കൂടിയെ ബാക്കിയൊള്ളു അതിനുള്ളിൽ എല്ലാം തീരുമാനം ആകണം... നസീം...പതുക്കെ പറഞ്ഞു.. അവര് നസീമിനെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ട് പോയി അവിടെ ഉള്ളവർക്കൊക്കെ അവനെ പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുത്തു.. **-----** ആയിശു വൈകുന്നേര പണികളൊക്കെ പെട്ടന്ന് ഒതുക്കി വെച്ച്... റൂമിനകത്തേക്ക് കടന്നു. ആർക്കും സംശയം തോന്നാത്ത വിധത്തിൽ ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്തു വെച്ചു എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയതിന് ശേഷം ഇവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങണം. എന്നെ ആവിശ്വസിക്കുന്ന മാനത്തിന് പോലും വില കൽപ്പിക്കാത്തവരുടെ ഇടയിൽ ആയിശു ഇനി വേണ്ട...എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്ന് ഇവർ പറഞ്ഞതല്ലാം പച്ചക്കള്ളം.. പക്ഷെ.... കയ്യിൽ അഞ്ചു പൈസയുടെ കാശില്ല എങ്ങിനെ പോകും.... കാതിൽ ഉള്ള കുഞ്ഞി കമ്മൽ വിറ്റാൽ ബസ് യാത്രക്കുള്ളത് കിട്ടും പക്ഷെ എവിടെ പോയി വിക്കും...ആ..നേരം എവിടെയാ കട ഉണ്ടാവുക. അമീറിനോട് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു വാങ്ങിച്ചാൽ അവന് സംശയം തോന്നുമോ.. വേണ്ട.... ഒന്നും വേണ്ട.. പണിയെടുത്ത ക്യാഷ് കൂട്ടിനോക്കിയാൽ നാലഞ്ചു ലക്ഷത്തിനടുത്തു വരും പക്ഷെ...ആര് തരും. എങ്ങിനെ വാങ്ങിക്കും... അമീറിനെ എനിക്ക് പിരിയാൻ വയ്യ എങ്കിലും പിരിഞ്ഞെ പറ്റു...ചില നല്ല കാര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള സങ്കടം...അത് നമ്മൾ മറന്ന് കളഞ്ഞേ പറ്റു. എനിക്ക് ഏകിയവൻ അല്ല അവനെന്ന് പടച്ചതമ്പുരാൻ എത്ര തവണ...പല രൂപത്തിൽ കാണിച്ചു തന്നു. എന്നിട്ടും എനിക്ക് മനസിലാകാത്തത് എന്ത്‌. വിധി മറ്റൊന്നായിരിക്കും. എല്ലാം...സഹിച്ചേ..പറ്റു... ******** നാസിം...രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ അവളെയും കൂട്ടി വരാമെന്ന് അവർക്ക് വാക്കുകൊടുത്തുകൊണ്ട് തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി ആമിനാത്ത സന്തോഷത്തോടെ അവനെ യത്ര അയച്ചു... ഉമ്മാ.... ഇക്ക എവിടെ പോയതാ.. വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നെയില്ലല്ലോ. അറിയില്ല....ആയിശുമായുള്ള വിവാഹം നടക്കില്ലന്ന് അറിഞ്ഞത് മുതൽ റൂമിൽ കയറി ഒരേ ഇരുപ്പായിരുന്നു.. ഇന്നലെ...എനിക്കൊരിടംവരെ പോകാനുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു പോയതാ.. സന്ധ്യ ആവുമ്പോഴേക്കും തിരിച്ചെത്തുമായിരിക്കും. മ്മ്.... അവനിവിടെ ഇല്ലാഞ്ഞിട്ട് ഒരു രസവും ഇല്ല.... എന്തിനാടി സങ്കടം... ഇവിടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ വല്ല സ്വകവും കൊടുക്കോ...അവന്...നീ.. ഇതൊക്കെയല്ലേ ജീവിതത്തിലെ രസങ്ങൾ എന്റെ ഉമ്മീ.... ഉമ്മയുടെ കവിൾ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് നാസിമ ഓടി. ഈ...ബാലാല്...എന്തൊരു വേദന....അഹ്.. ഫോൺ എടുത്ത് അവനൊന്നു വിളിക്കട്ടെ സമാധാനം ഇല്ലാ... എവിടെ പോയതാവോ... എന്തോ...? **------**-----** അൻവർക്കാ.... ദേ അൻവറിക്ക എന്താടി.. ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ ഇങ്ങള് എന്നെ വഴക്ക് പറയരുത്..... ഇത് ചോദിച്ചറിഞ്ഞേ പറ്റു.. അല്ലങ്കിൽ എന്റെ സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടും..അവളിവിടെ നിൽക്കുന്തോറും.... ചിന്തിച്ചു നിൽക്കാതെ കാര്യം പറ... എന്താ... ഹേയ്... അത്‌.. പിന്നെ.. ആയിശുവിന്റെ കാര്യമാ. അൻവറിന്റെ വയറിൽ ഒരു തീമിന്നൽ കടന്ന് പോയി... എന്തായാലും തെളിയിച്ചു പറ എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല... അതേയ്.... ആയിഷുവിന്റെ ഉമ്മാന്റെ നാട്ടിൽ ഒന്ന് പോവണം അവളെ ഉമ്മാനെ കണ്ടു പിടിച്ച് അവളെ ഇവിടുന്നു കൊണ്ടുപോകാൻ പറയണം.... എന്തൊക്കെ ഭ്രാന്താ വിളിച്ച് പറയുന്നത്....അവളുടെ ഉമ്മ മരിച്ചു പോയില്ലേ... അത് പോറ്റമ്മയാണ് ശെരിക്കും ഉമ്മയല്ല.... എന്ത്‌....? ജാസു കഥകളൊക്കെ അവനോട് പറഞ്ഞു ഓഹ്....അപ്പൊ അങ്ങെനെയാണോ.. നോക്കാം.... അത് പറ്റില്ല.. നാളെ തന്നെ പോകണം. അന്വേഷിക്കണം...ഇനി അവളുടെ ഉമ്മ മരിച്ചു പോയെങ്കിലും ബന്തുക്കൾ ആരേലും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ എന്ന് അറിയണം... തൃതി പിടിക്കാതെ ജാസു സാവകാശം അന്വേഷിക്കാം അത്... പറ്റില്ല...നാളെത്തന്നെ പോകണം... ഇനി അവൾ അങ്ങെനെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല... അവൾക്കിതൊരു പാഠം ആയിട്ടുണ്ട്.... എന്നാലും... ഇക്കാ...എനിക്കെന്തോ ഒരു സമാധാനകേട്.. ഈ...പെണ്ണ്....ഇത് ഞാൻ പോയി നോക്കാം... ഇനി അതിന് ടെൻഷൻ വേണ്ട മതിയല്ലോ മ്മ്.. എന്നാ ഇനി കിടന്നോ... എനിക്ക് കുറച്ച് പരിപാടികൾ ഉണ്ട്. ശെരി.... ഇക്കാ... ***----*** എന്താ.... നീ...ഉറങ്ങുന്നില്ലേ.. ഉപ്പൂപ്പ ഉമ്മൂമയോട് ചോദിച്ചു. എനിക്കെന്തോ...ഉറക്കം വരുന്നില്ല...ആയിശുവിന്റെ കാര്യം ഓർത്ത്.. ജാസും അൻവറും പറഞ്ഞതോർത്ത്...നീ വിഷമിക്കണ്ട....അവൾ അങ്ങനെ ഒരു കുട്ടിയല്ല പോറ്റമ്മ ആയാലും...അവൾ നല്ലരീതിയിൽ തന്നെയാണ് അവളെ വളർത്തിയത് അതിൽ ഒരു സംശയവും വേണ്ട... പക്ഷെ... ഇനിയിവിടെ നിന്നാ.. ആ....കുട്ടിക്ക് മനസ്സമാധാനം കിട്ടില്ല... അവളെ...അവളുടെ ഉമ്മയുടെ ബന്ധുക്കളെ ഏൽപ്പിക്കണം. ഉമ്മൂമ അത് പറയുമ്പോ... ഉപ്പൂപ്പയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും നനവ് പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. എന്റെ പേരക്കുട്ടിയെ പോലെ കണ്ട കുട്ടിയാ...അവളെ ഇവിടെ നിന്നും പറഞ്ഞയക്കുകാ എന്ന് വെച്ചാൽ വളരെ വിഷമം ഉള്ള ഒരു കാര്യമാ...അത്‌. എന്താ... ചെയ്യാ... കാര്യങ്ങൾ അവിടം വരെ എത്തിച്ചില്ലേ..നമ്മുടെ മോൻ.. നമ്മുടെ മോന്റെ കുടുംബം തകരാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ലേ... കദീസു..ഇയ്യ് ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കല്ലേ അവളെ സങ്കടത്തോടെ ആണേലും നമുക്ക് പറഞ്ഞയക്കാം... ഉമ്മൂമ്മയും ഉപ്പൂപ്പയും അവളെ പറഞ്ഞയക്കാനുള്ള ചർച്ചയിലാ...പക്ഷെ.. ഇതൊന്നും അറിയാതെ... ആയിശു...കാത്തിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും ഉറക്കത്തിനു വേണ്ടി.. അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു...ഹാളിൽ വന്ന് നിന്നു. വല്ല ഒച്ചയോ ബഹളമൊ.... ഉണ്ടോ..എന്ന് നോക്കാൻ ആരുടേയും ശബ്ദം കേൾക്കുന്നില്ല.. ആകെ മൊത്തം ഇരുട്ട് പരന്ന് കിടക്കുന്നു. ഹൃദയം കൂടുതൽ പടപെടക്കാൻ തുടങ്ങി അവരാരും കാണാതെ ശബ്ദം ഇല്ലാതെ ഒന്ന് പുറത്ത് കടന്ന് കിട്ടണം.. അവൾ റൂമിൽ കയറി ബാഗ് വെളിയിലേക്ക് എടുത്ത് വെച്ച്...അവളും പുറത്ത് കടന്നു..ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ പതിയെ പുറത്തുനിന്നും വാതിൽ അടച്ചു അതെ സമയം.. അമീർ ഉറങ്ങാതെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആരും കാണാതെ അവളെ അടുത്ത് വന്ന് സമാധാനത്തിൽ... ഇത്തിരി നേരം സംസാരിക്കാൻ ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിൽ കൈമാറാൻ..അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ... അവന്റെ ചാരെ ഇത്തിരി നേരം ഇരുത്താൻ.. അവനും സമയം നോക്കി കിടക്കുവായിരുന്നു. ഇവിടെ നിന്നും അവൾ പടിയിറങ്ങി പോയാൽ പിന്നേ...ഞാൻ ഇത്രയും നാൾ ആഗ്രഹിച്ചത്.. വെറുതെ ആവില്ലേ... ഇല്ല...അവളെ എനിക്ക് ആസ്വദിക്കണം ഒരു ദിവസമെങ്കിലും ഒരുദിവസം അൻവർ ജാസു ഉറങ്ങുന്നത് വരെ കാത്തിരുന്നു. അവന്റെ കാമം തീർക്കുവാൻ.. ആയിശു പതുക്കെ... തപ്പിപിടിച്ചുകൊണ്ട് അടുക്കളയിൽ എത്തി. അമീർ...അവന്റെ റൂമിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റ് ആകെ മൊത്തം നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ പുറത്തിറങ്ങി. അൻവർ ജസുവിന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നുകൊണ്ട് അവൾ ഉറങ്ങി എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി. ആയിശു.. അടുക്കളയുടെ വാതിൽ മെല്ലെ തുറന്ന്..ബാഗ് എടുത്തുകൊണ്ട് മുറ്റത്തെക്കിറങ്ങി ചെറിയ നിലാവുണ്ട് അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഭയം നിഴലിച്ചു നിന്നു.. (തുടരും)കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mVaNgD0?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ. 42. 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 ആശാലത അമ്പരന്ന് തന്റെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ആവണിയെ നോക്കി. തങ്ങൾക്കരികിലൂടെ അനേകം പേർ അനുസ്യൂതം അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടുമൊക്കെ നടന്നു നീങ്ങുന്നത് ഒരു നിഴൽ പോലെയാണ് ആശാലതയുടെ കണ്ണിൽ പെട്ടത്. ദൂരെയുള്ള റൈഡുകളിൽ നിന്നുള്ള വർണ്ണ വെളിച്ചം ആശാലതയുടെ മുഖത്ത് വീഴുകയും അടുത്ത നിമിഷം അത് കെട്ടു പോകുന്നതും ആവണി കണ്ടു. താൻ ചോദിച്ച ചോദ്യം ഇന്നോളം ആശ ചേച്ചിയുടെ മനസ്സിൽ തോന്നിയിട്ടില്ലാത്ത ഒന്നാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. "നീ.. നീ എന്താ ആവണീ എന്നോട് പറഞ്ഞത്.." ആശാലത തന്റെ കൈ നീട്ടി അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ തൊട്ടു. ആശാലതയുടെ കൈ വിരൽ തുമ്പുകൾ വിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ചേച്ചീ.. വിന്നിച്ചന്റെ മരണത്തിൽ ചേച്ചിയ്ക്ക് സംശയം രണ്ടേ രണ്ട് ആളുകൾക്ക് എതിരെ മാത്രമാണല്ലോ. അതിൽ ഒന്ന് ചേച്ചിയുടെ കൂടപ്പിറപ്പ്. മറ്റൊന്ന് ചേച്ചിയുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടിയ പുരുഷൻ... ഇവരെ രണ്ടു പേരെ കഴികെ ചേച്ചിയുടെ മനസിൽ വിന്നിച്ചൻ എന്ന മനുഷ്യന് ഇപ്പോഴും ഒരു ക്ളീൻ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ആണല്ലോ ഉള്ളത്. ഞാൻ പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലേ.." ആവണി ചോദിച്ച ചോദ്യം ആശാലത കേട്ടെങ്കിലും അവൾക്കതിനു മറുപടി പറയാൻ നാവ്‌ ഉയർന്നില്ല. "നമ്മൾ കണ്ടതിനും കാണാത്തതിനും അപ്പുറം മറ്റൊരു കഥ ഇതിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടോ എന്നാണ് ഇപ്പോൾ എന്റെ സംശയം..." "നീ എന്താ ആവണീ ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്നത്. എന്നെ വെറുതേ ടെൻഷൻ പിടിപ്പിയ്ക്കാതെ നീ അത് എന്നോട് തുറന്ന് പറയ്‌.." ആശാലത അവളോട് കെഞ്ചും മട്ടിൽ പറഞ്ഞു. "എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നില്ല ചേച്ചീ വിന്നിച്ചന്റെ മരണത്തിനു പിന്നിൽ അശോകേട്ടനോ, ചേച്ചിയുടെ ഭർത്താവിനോ പങ്കുണ്ടെന്ന്.. അശോകേട്ടൻ ചേച്ചിയേ രതീഷേട്ടനെ കൊണ്ട് കല്യാണം കഴിപ്പിയ്ക്കണമെന്ന് വാശി പിടിച്ചിരിയ്ക്കാം. എന്ന് കരുതി ഒരു മനുഷ്യനേ കൊന്ന ശേഷം സ്വന്തം സഹോദരിയുടെ ജീവിതം വെടിപ്പാക്കി എടുക്കണം എന്നെങ്ങും അശോകേട്ടൻ മനസ്സിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവും എന്ന് എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നില്ല. പ്രത്യേകിച്ചും ഒരു സാധാരണക്കാരൻ ആണ് അശോകേട്ടൻ എങ്കിൽ വേണ്ടില്ല. ഇത് ഒരു ക്രൈം താൻ നടത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ അതിന്റെ അനന്തരഫലം എത്രത്തോളം ഭീകരമായിരിയ്ക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞു കൊടുക്കണോ.. പ്രത്യേകിച്ചും, സമാധാനപരവും, സന്തോഷ പരവുമായി താൻ ഒരു കുടുംബ ജീവിതം നടത്തി പോരവേ... അപ്പോൾ ചേച്ചിയ്ക്ക് ചോദിയ്ക്കാം ആ പോലീസ് വേഷം തന്നെ ഒരു മറയും, സംരക്ഷണ കവചവും ആയി എടുത്തു കൂടെ എന്ന്. എടുക്കാം.. അങ്ങിനെ ആ പദവിയെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നവരും ഉണ്ടാകും. അത് പക്‌ഷേ താൽക്കാലികം മാത്രമായിരിയ്ക്കുമെന്ന് അശോകേട്ടന് കൃത്യമായ ബോധ്യം ഉണ്ടായിരിയ്ക്കും. അശോകേട്ടന് ചേച്ചിയേ രതീഷേട്ടനെ കൊണ്ട് കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചേ തീരൂ എന്ന വാശിയൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് പറയാൻ വയ്യ. അതിന്റെ ഉത്തമോദാഹരണമായിരുന്നല്ലോ എന്റെ നാട് കടത്തൽ. എന്ന് കരുതി ഒരാളേ കൊന്നു കളയുക എന്നൊക്കെ വച്ചാൽ.. അത് ചേച്ചിയുടെ വെറും സംശയം ആണെന്നേ എനിയ്ക്ക് പറയാൻ പറ്റൂ. " ആശാലത തന്റെ കഴുത്തിൽ കിടന്ന ഷാളിന്റെ തുമ്പ് വിരലിൽ ചുറ്റി അഴിയ്ക്കാനും വീണ്ടും അതേ പോലെ കുടുക്കിടാനും തുടങ്ങി. "അതുപോലേ തന്നെ ഒരു മനുഷ്യനേ കൊന്നു കളഞ്ഞിട്ട് ചേച്ചിയെ സ്വന്തമാക്കിയതാണ് രതീഷേട്ടൻ എന്ന് ചേച്ചി ഇത്ര നാളും ആ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിട്ട് എപ്പോഴെങ്കിലും ചേച്ചിയ്ക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ... ചേച്ചി ജീവിച്ചത് രതീഷേട്ടന്റെ കൂടെ മാത്രമല്ലല്ലോ.. അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മയില്ലാരുന്നോ.. അനുജത്തി ഇല്ലായിരുന്നോ... അവരിൽ ആരിലെങ്കിലും ഇത്രയ്ക്കും ദുഷ്ടത നിറഞ്ഞ ഒരു മാനസികാവസ്ഥ ചേച്ചിയ്ക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും അനുഭവപ്പെടാൻ ഇടയായിട്ടുണ്ടോ.. രതീഷേട്ടന്റെ മനസ്സിൽ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു കൊലയാളി ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ജീവിച്ചു തുടങ്ങിയ ഏതെങ്കിലുമൊരു നിമിഷത്തിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും ചേച്ചിയ്ക്ക് അത് അനുഭവപ്പെടാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.. അങ്ങിനെ എന്തെങ്കിലും ഒരു പ്രവൃത്തി അറിയാതെയെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ ചേച്ചീ.. ചേച്ചിയൊന്നു ചിന്തിച്ചു നോക്ക്.. എപ്പോഴെങ്കിലും.. ഒരു ചലനത്തിൽ കൂടിയെങ്കിലും..." ആവണി അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. ആശാലതയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പും അവളുടെ ശ്വാസഗതിയും ഏറി വരുന്നത് അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. ആശാലത പെട്ടന്ന് ആവണിയുടെ മുൻപിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ആശാലതയുടെ മനസ്സിലെ സംഘർഷികാവസ്ഥ എത്രത്തോളം വലുതായിരിയ്ക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് ഊഹിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അൽപ്പസമയത്തിന് ശേഷം ആവണി വന്ന് അവളുടെ തോളിൽ കൈ വച്ചു. "ചേച്ചീ..." അവൾ വിളിച്ചു. ആശാലത അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു നിൽക്കാതെ തോളിന് മുകളിലൂടെ മുഖം ചെരിച്ചു അവളെ നോക്കി. "മറന്നു കളയാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ മറന്നു കളഞ്ഞേക്കുക... ഒരു ഓർമതെറ്റ് പോലെ അതെല്ലാം മനസ്സിൽ നിന്ന് എടുത്തു കളയാൻ ചേച്ചിയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞാൽ ചേച്ചിയുടെ മുൻപിൽ മികച്ചൊരു ജീവിതം ചേച്ചിയെ കാത്ത്‌ നിൽപ്പുണ്ട്.. തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടവൾ ചേച്ചിയാണ്... ചേച്ചിയ്ക്ക് എന്നോട് തിരിച്ചു ചോദിയ്ക്കാൻ ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്.. നാല് വർഷത്തോളം ഞാൻ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന സ്നേഹം പിഴുതെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞേക്കാനാണ് നീ ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് പറയുന്നതെന്ന്.. അതിന് എനിയ്ക്ക് തിരിച്ചു ചോദിയ്ക്കാൻ മറ്റൊരു ചോദ്യം കൂടിയുണ്ട്.. സ്വന്തം നിഴലിനോട് യുദ്ധം ചെയ്തു ചേച്ചി എന്ത് നേടും... ആർക്ക് വേണ്ടി ആരോടാണ് ചേച്ചി ഈ പോരാടുന്നത്.. ചേച്ചി പോരാടി ജയിച്ചിട്ട് ആരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെല്ലും.. വിന്നിച്ചന്റെ അടുത്തേയ്ക്കോ.. ആ മനുഷ്യൻ മരണപ്പെട്ടു പോയി ചേച്ചീ.. അത് അറിയാതെ പറ്റിപ്പോയ ഒരപകട മരണമാണെന്ന് പോലീസ് കസ്റ്റഡിയിൽ ആയ ആ ഡ്രൈവർ പറഞ്ഞിട്ട് ചേച്ചി മാത്രം എന്ത് കൊണ്ട് അത് അംഗീകരിയ്ക്കുന്നില്ല ചേച്ചീ... ചേച്ചി അംഗീകരിച്ചേനെ.. എങ്ങിനെയെന്നോ.. ചേച്ചി അന്വേഷിച്ചു പോയില്ലേ നിങ്ങൾ രെജിസ്റ്റർ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു കരിക്കോട്ട് താമസിയ്‌ക്കാൻ വേണ്ടി വാടക വീട് വിന്നിച്ചൻ എടുത്തിട്ടുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ എന്ന് അന്വേഷിയ്ക്കാൻ.. ചേച്ചി ആ അന്വേഷണം അവിടെ നിർത്തരുതായിരുന്നു. ചേച്ചി ആ അന്വേഷണം അവിടെ നിർത്തിയതാണ് ചേച്ചി കാണിച്ച ഏറ്റവും വലിയ മണ്ടത്തരം. കരിക്കോട് നിന്ന് അധികം ദൂരത്തിലൊന്നും ആയിരുന്നില്ലല്ലോ ശക്തികുളങ്ങര.. ചേച്ചി അവിടെ വരെ പോയി വരാനുള്ള മനസ് കൂടി കാണിയ്ക്കേണ്ടിയിരുന്നു. ഏതൊക്കെയോ സ്ത്രീകൾ പറഞ്ഞല്ലേ ചേച്ചി അറിഞ്ഞത് ശക്തി കുളങ്ങരയിലുള്ള ഏതോ ഒരു പെൺകുട്ടിയുമായി വിന്നിച്ചന്റെ കെട്ട് ഉറപ്പിച്ചിരിയ്ക്കുകയാണെന്ന്... ആ കേട്ടത് ചേച്ചി എന്തുകൊണ്ട് തള്ളിക്കളഞ്ഞു..അത്കേട്ട സ്ഥിതിയ്ക്കെങ്കിലും ചേച്ചിയ്ക്ക് ശക്തി കുളങ്ങര പോയി അത് സത്യമാണോ എന്ന് ഒന്ന് ഉറപ്പിച്ചിട്ട് പോരാൻ വയ്യായിരുന്നോ.. ആ കേട്ടതിൽ ഒരു ശതമാനമെങ്കിലും സത്യമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ചേച്ചിയ്ക്ക് ഒരിയ്ക്കലും ഇങ്ങനെ തീ തിന്നു അവർക്കിടയിൽ ജീവിയ്‌ക്കേണ്ടി വരുമായിരുന്നില്ല. ചേച്ചി ആ അന്വേഷണം അവിടെ വച്ചു നിർത്തിയതോടെ ചേച്ചിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കാലങ്ങളോളം അശാന്തിയുടെ കരിനിഴൽ വാരി വിതറുക കൂടിയാണ് ചെയ്തതെന്നോർക്കണം. " ആശാലത ഒരു ഞെട്ടലോടെ മുഖമുയർത്തി. "നീയിപ്പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം വിന്നിച്ചൻ എന്നെ പറ്റിക്കുക ആയിരുന്നെന്നാണോ... അതിന് വിന്നിച്ചന് കഴിയുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ ആവണീ.. നിനക്കും അറിയാവുന്നതല്ലേ വിന്നിച്ചനെ.." "ചേച്ചിയെ പോലെ അല്ലെങ്കിലും എനിയ്ക്കും അറിയാം വിന്നിച്ചനെ.. പക്‌ഷേ മനുഷ്യനല്ലേ ചേച്ചീ.. വീട്ടുകാർ അംഗീകരിച്ച പെണ്ണ്.. വിദേശത്ത്‌ നഴ്‌സ്.. അതായത് ഉയർന്ന ശമ്പളമുള്ള ജോലി.. വിന്നിച്ചനും വിദേശത്തേയ്ക്ക് പറന്ന് സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയുള്ള ഒരു ജീവിതം കെട്ടി പ്പടുക്കാനുള്ള വഴി.. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ലോകത്ത്‌ നിന്ന് തന്നെ രക്ഷപ്പെടുന്നത് എത്രയോ നല്ലതാണെന്ന് വിന്നിച്ചന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ..." "നാല് വർഷം ജീവന്റെ ജീവനായി കൊണ്ട് നടന്ന പ്രണയവും, ജീവിതവും ഒരു പൂ പറിയ്ക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് പറിച്ച് മാറ്റിക്കളയാൻ വിന്നിച്ചന് കഴിയുമെന്നാണോ നീ പറയുന്നത്.." "എന്തോന്ന് പ്രണയം.. കടുത്ത സാമ്പത്തിക ബാധ്യതയ്ക്ക് മുൻപിൽ ആ പ്രണയമൊക്കെ ആരും മാറ്റി വച്ചു പോകും ചേച്ചീ.. പ്രത്യേകിച്ചും വിദേശത്ത്‌ ജോലിയുള്ള ഒരു നഴ്സിനെ കാട്ടി വിന്നിച്ചന്റെ മനസിനെ പ്രലോഭിപ്പിയ്ക്കാൻ അയാളുടെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ... പ്രണയത്തെക്കാൾ വലുതാണ് ജീവിതമെന്ന് മനസിലാക്കാൻ ആകാത്ത വിഡ്ഢിയൊന്നും ആയിരുന്നില്ലല്ലോ വിന്നിച്ചൻ.. ആണോ... അയാൾക്ക് ബൈക്കിന് ഒരു ലിറ്റർ പെട്രോൾ അടിയ്ക്കണമെങ്കിൽ ചേച്ചി കനിയണം.. കൊതി തീരെ വിന്നിച്ചന് എന്തെങ്കിലും ഹോട്ടൽ ഫുഡ്ഡ് കഴിയ്ക്കണമെങ്കിലും ചേച്ചി തന്നെ മനസ്സ് വയ്ക്കണം... വിന്നിച്ചന്റെ പോക്കറ്റിൽ രണ്ടോ നാലോ അഞ്ഞൂറിന്റെ നോട്ട് ഇരിയ്ക്കണമെങ്കിൽ ചേച്ചിയ്ക്ക് ശമ്പളം കിട്ടുന്ന ദിവസം വരെ കാത്തിരിയ്ക്കണം.. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ മഹാ സാഗരത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ ഒരാൾ സർവ്വ സൗഭാഗ്യങ്ങളുടെയും ഉത്തുംഗതയിലേക്ക് കൈ പിടിച്ചു കയറ്റാൻ വരുമ്പോൾ എന്തിന് താൻ അതിന് പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കണം എന്ന് വിന്നിച്ചന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ... തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ എന്നല്ല, തോന്നിയിരിയ്ക്കണം.." "ആവണീ.." ആശാലതമെല്ലെ വിളിച്ചു. "ഇതെല്ലാം നിന്റെ തോന്നലുകളല്ലേ. സത്യമാവണമെന്നില്ലല്ലോ." "ഇല്ല.. അത് ന്യായം. വിന്നിച്ചൻ മരണപ്പെട്ടതിനു പിന്നിൽ അശോകേട്ടന്റെയോ, രതീഷേട്ടന്റെയോ കയ്യുണ്ടെന്നുള്ളത് ചേച്ചിയുടെയും തോന്നലല്ലേ. അതും ശരിയാകണമെന്നില്ലല്ലോ.. ഉവ്വോ." ആവണിയുടെ ആ ചോദ്യത്തിന് ദീനമായുള്ള ഒരു നോട്ടമായിരുന്നു ആശാലതയുടെ മറുപടി. "ചേച്ചീ..ദേ, വൃന്ദ ചേച്ചി വരുന്നുണ്ട്.." ആവണി നടന്നു വരുന്ന വൃന്ദയെ നോക്കി ആശാലതയ്ക്ക് കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് സംജ്ഞ നൽകി. തിരക്കിലൂടെ അവർ നിൽക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് നടന്നു വന്ന് വൃന്ദ അവരോട് നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും കുടിച്ചാലോ എന്ന് തിരക്കി. ''ദേ, അവിടെ നല്ല കരിമ്പിൻ ജ്യൂസ് ഉണ്ട്. " വൃന്ദ താൻ നടന്നു വന്ന വഴിയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "ഇവളെ കൂട്ടി പോയിട്ട് വാ ഏട്ടത്തീ. ഞാനിവിടെ നിൽക്കാം." ആശാലത പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് വേണ്ടെങ്കിൽ വേണ്ട ആശേ. അതിനെന്തിനാ നീ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്.. ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വാ. എന്നിട്ട് അവിടെ നിൽക്ക്." അവർ അവിടേയ്ക്ക് പോകും മുൻപേ ആവണിയുടെ അച്ഛൻ അവളെ തിരക്കി അവിടേയ്ക്ക് വന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് കൂടി വൃന്ദ കരിമ്പിൻ ജ്യൂസ് മേടിച്ചു നൽകി. അതിന് ശേഷം ആവണി കൂട്ടുകാരിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. "നീയെന്റെ മനസിലെ ഒരു അഗ്നിപർവതത്തിന് തീ കൊടുത്തിട്ടാ പോകുന്നത്..." ആരും കേൾക്കാതെ ആശാലത അവളോട് പറഞ്ഞു. "അത് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു സർവ്വതും നശിച്ചു പോകും മുൻപേ ആ തീ ഞാൻ കെടുത്തിക്കോളാം ചേച്ചീ.. പോട്ടെ.. ഞാൻ വിളിയ്ക്കാം..." അവൾ ആശാലതയുടെ കയ്യിൽ തൊട്ടു. പിന്നെ അവൾ അച്ഛന്റെ കൂടെ തിരക്കിലേക്ക് നടന്നു പോയി. ആവണി എന്താണ് അങ്ങിനെ പറഞ്ഞതെന്നോ, അവളുടെ ഉദ്ദേശ്യം എന്തെന്നോ മാത്രം ആശാലതയ്ക്ക് മനസിലായില്ല. വൃന്ദ അവളെയും കൂട്ടി റൈഡുകൾ പ്രവൃത്തിയ്ക്കുന്ന സ്ഥലതേയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ അശോകനും, രതീഷും അടുത്തതിൽ കയറാൻ റെഡിയായി നിൽക്കുകയാണ്. രതീഷ് അവരെ വിളിച്ചെങ്കിലും പേടിയോടെ വൃന്ദ പിന്മാറിക്കളഞ്ഞു. ♦️ രാത്രി പതിനൊന്നു മണിയോടടുത്തു അവരെല്ലാം വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ. ഭാനുമതിയമ്മ ഉറങ്ങാതെ സിറ്റൗട്ടിൽ അവരെയും കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "അമ്മയോട് ആഹാരം കഴിച്ചിട്ട് കിടന്നോളാൻ ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതല്ലേ. ഒറ്റയ്ക്ക് ദേ വന്നു പുറത്തിരിയ്ക്കുന്നു. നേരമിപ്പോൾ എത്രയായീന്ന് വല്ല അറിവുമുണ്ടോ അമ്മയ്ക്ക്.." അശോകൻ സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് കയറുന്നതിനിടെ അമ്മയോട് തിരക്കി. "നേരം.. പിന്നേ.. നിങ്ങള് വരാതെ പോയിക്കിടന്നാൽ എനിക്കുറക്കം വരുവോടാ മക്കളേ." അവർ എല്ലാവരെയും നോക്കികൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അശോകൻ തന്റെ തോളിൽ കിടന്ന് ഉറക്കമായ മോളേ കൊണ്ട് കിടത്താൻ ബെഡ് റൂമിലേക്ക് പോന്നു. "കഴിച്ചോ കുഞ്ഞുങ്ങളേ നിങ്ങൾ.." അശോകൻ ഫോണിൽ വിളിച്ചപ്പോൾ തങ്ങൾ പുറത്ത് നിന്ന് കഴിച്ചിട്ടേ വരൂ എന്ന് പറഞ്ഞതോർത്തിട്ട് അവർ തിരക്കി. "കഴിച്ചു. ഇത് അമ്മയ്ക്ക്." രതീഷ് തന്റെ കയ്യിൽ ഇരുന്ന പാർസൽ ഭാനുമതിയമ്മയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവർ സന്തോഷത്തോടെ അത് കയ്യിൽ വാങ്ങി പിടിച്ചു. ആശാലത അവിടെ അൽപ്പസമയം നിൽക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അകത്തേയ്ക്ക് പോയപ്പോൾ അവൾക്ക് പിന്നാലേ രതീഷും ചെന്നു. അവർ സന്തോഷത്തിൽ ആണോ എന്ന് ശ്രദ്ധിച്ച ശേഷം ഭാനുമതിയമ്മ വൃന്ദയെ നോക്കി. "അവളുടെ മുഖമെന്താ മോളേ കടന്നൽ കൂത്തേറ്റത് പോലെ ഇരിയ്ക്കുന്നത്. രണ്ടും തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും സംസാരമുണ്ടായോ.." "ഹേയ്. സംസാരം ഒന്നുമില്ല. ഇപ്പോൾ ഏത് നേരവും ആശയുടെ മുഖം ആ രീതിയിലാണല്ലോ ഉള്ളത്.." "ഈ പെണ്ണ് ഇതെന്ത് ഭാവിച്ചാണോ.. രണ്ടിനും ഇത്തിരി സന്തോഷമൊക്കെ ഉണ്ടായിക്കോട്ടെ എന്നും പറഞ്ഞാ അശോകൻ നിങ്ങളെ പുനലൂർക്ക് കൊണ്ട് പോയത്.. അവളുടെ മുഖം കണ്ടാൽ ആർക്കോ വേണ്ടി പോയിട്ട് വന്ന പോലുണ്ടല്ലോ." ഭാനുമതിയമ്മ സ്വയമെന്നോണം പറഞ്ഞു. തങ്ങൾ അവിടെ വച്ച് ആവണിയെ കണ്ട വിവരം വൃന്ദ അമ്മയെ അറിയിച്ചു. "അതിനി എന്തൊക്കെ നമ്മുടെ കൊച്ചിന്റെ ചെവിയിൽ ഓതി കൊടുത്തിട്ടായിരിയ്ക്കുമോ പോയേക്കുന്നത്. ആ അഹങ്കാരി പെണ്ണ് ഒറ്റ ഒരുത്തിയാ ഇവൾക്ക് വേണ്ട സർവ്വ വളവും വച്ച് കൊടുത്തത്. അശോകൻ അവളെ നാടുകടത്തിയതായിരുന്നല്ലോ. എന്നിട്ട് പിന്നേം അവൾ തിരിച്ചു വന്നോ..." "അമ്മേ.. പതുക്കെ. രതീഷ് അവിടെ നിൽപ്പുണ്ട്.." വൃന്ദ ഓർമിപ്പിച്ചു. "അശ്രീകരം പിടിച്ച പെണ്ണ്. പിന്നേം വന്നു കൂടിയേക്കുവാ എന്റെ കൊച്ചിന്റെ പിന്നാലേ അവളെ ജീവിയ്ക്കാൻ സമ്മതിയ്ക്കാതെ." ഭാനുമതിയമ്മയ്ക്ക് ആവണിയുടെ കാര്യം ഓർക്കേ ദേഷ്യം അടക്കാൻ ആയില്ല. (തുടരും ) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mOO3R8X?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമന്ത്രകോടി :പാർട്ട്‌- 43🌺💚 ആ നിമിഷം തന്നെ നന്ദനും ഭാമയും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.... കാവ്യ അവളുടെ കഴുത്തിൽ കിടന്ന ജീവൻ കെട്ടിയ താലിമാല അഴിച്ചവിടെ വച്ചു..... ഈ ഭാരമെനിക്കിനി വേണ്ടാ...... അവളുടെ ആ പ്രവർത്തിയിൽ എല്ലാവരും ഞെട്ടി ....... ആ നിമിഷം നന്ദനും ഭാമയ്ക്കും മനസ്സിലായി പ്രശ്നം അത്രയും ഗുരുതരമാണ്....... പക്ഷേ അവരൊന്നും ചോദിച്ചില്ല...... അവൾക്ക് പറയാനുള്ളത് അവളായി തന്നെ പോകുന്ന യാത്രയിൽ പറയുമെന്ന് അവർക്കുറപ്പായിരുന്നു. അവർ സിറ്റഔട്ട്‌ൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി കാറിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ ജീവന്റെ അമ്മ പുറത്തേക്ക് വന്നു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... കാർ ഗേറ്റ് കഴിഞ്ഞകന്നതും അവർ ജീവന്റെ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചു. 🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼 യാത്രയിലുട നീളം കാവ്യ വളരെ സൈലന്റായിരുന്നു..... ഭാമയും നന്ദനുമത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ച് ദൂരം പിന്നിട്ടതും നേരം ഇരുട്ടിതുടങ്ങി. അരമണിക്കൂർ പിന്നിട്ടതും നന്ദൻ വലിയ തിരക്കില്ലാത്ത ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിനടുത്ത് വണ്ടി നിർത്തി....... ഇറങ്..... നന്ദൻ ഇരുവരെയും നോക്കി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി..... ഭാമ പുറകിലേക്കൊന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി ഏതോ ചിന്തയിലാണ്ടിരുന്ന കാവ്യയെ ഭാമയൊന്ന് കുലുക്കി വിളിച്ചതും അവളൊന്നു ഞെട്ടിയുണർന്നു..... വാ...... ഇറങ്... കോഫി കുടിക്കാം ...... അപ്പോഴാണ് അവൾ ആ റെസ്റ്റോറന്റ് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. താനിത്രയും നേരം ഈ ലോകത്തേ അല്ലായിരുന്നു..... അവൾ ചിന്തിച്ചു... കാവ്യാ..... ഇറങ്.... എനിക്ക് വേണ്ട ചേച്ചി........ അത്‌ പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല...... ഇറങ്...... ഭാമ നിർബന്ധം പറഞ്ഞതും കാവ്യ പിന്നൊന്നും പറയാതെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.... നന്ദന് പിന്നാലെയായി ഇരുവരും നടന്ന് റെസ്റ്റോറന്റിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. ഒഴിഞ്ഞു കിടന്നൊരു ടേബിളിലേക്ക് മൂന്ന് പേരുമിരുന്നു...... നിമിഷങ്ങൾക്കകം ഓർഡർ എടുക്കാൻ ആള് വന്നതും എല്ലാവർക്കും ഓരോ കോഫിയും ഒന്നോ രണ്ടോ ചെറിയ സ്നാക്സും നന്ദൻ ഓർഡർ ചെയ്തു. കാവ്യ ഇപ്പോഴും ഏതോ ലോകത്തെന്ന പോലെ ഇരിക്കുകയാണ്..... ഭാമയും നന്ദനും അവളെ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു..... കാവ്യാ....... നന്ദന്റെ ഗൗരവമുള്ള ശബ്ദം കേട്ടതും കാവ്യ ഞെട്ടലോടെ മുഖമുയർത്തി നോക്കി...... എന്താ മോളെ പറ്റിയെ..... എന്തായിരുന്നു പ്രശ്നം.... ജീവൻ എന്തിനാ നിന്നെ ഉപദ്രവിച്ചേ..... നന്ദൻ മുഖവുരയൊന്നും കൂടാതെ തന്നെ സംസാരിച്ചു. കാവ്യ ദീർഘമായൊന്ന് ശ്വാസമെടുത്തു..... ശേഷം ഇരുവരേയും നോക്കി പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. 💚💚 കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ചെന്ന ആദ്യ ദിവസങ്ങൾ വളരെ സ്നേഹമായിരുന്നു..... പെട്ടന്നുള്ള വിവാഹമായതിനാൽ പരസ്പരം നന്നായി അടുത്തറിയണം എന്നൊക്കെ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു ....... കുറച്ച് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് തുടർന്ന് പഠിക്കാൻ പോകാനും പറഞ്ഞിരുന്നു...... അതെല്ലാം എനിക്കും സന്തോഷമായിരുന്നു.... എന്നാൽ കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അയാളുടെ സ്വഭാവം ആകെ മാറി തുടങ്ങി...... അയാളുടെ മാത്രമല്ല അയാളുടെ വീട്ടുകാരുടെയും..... പ്രതേകിച്ച് അമ്മയുടെ...... പിന്നീട് ആദ്യദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ കണ്ടവരെ അല്ലാ ആരും...... അയാൾക്ക് ഞാൻ തൊട്ടതിനും പിടിച്ചതിനും എല്ലാം കുറ്റം.... ആദ്യമൊക്കെ ഞാൻ ക്ഷമിച്ചു.... എന്റെ തെറ്റെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല എന്നാലും ഞാൻ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നന്നായി ശ്രദ്ധിച്ചു..... പക്ഷേ..... കാരണമെന്താണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല...... എനിക്ക് മേലേ കുറ്റങ്ങൾ വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു..... അയാളുടെ അമ്മക്ക് ഞാൻ ഓർഡർ ഇടുമ്പോൾ ഓരോന്ന് ചെയ്യുന്നൊരു വേലക്കാരി പോലെയായി മാറി..... ഇനിയും ആ വീട്ടിൽ നിന്നാൽ ഇത് തന്നെ തുടരുമെന്നുള്ളത് കൊണ്ട് പഠിക്കാൻ പോകാമെന്ന് വിചാരിച്ചു..... പഠിക്കാൻ വിടുമെന്നവാക്ക് നേരത്തേ തന്നെ തന്നതാണല്ലോ. അതുകൊണ്ട് എന്നെ വിടുമെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു..... എന്നാൽ അത്‌ ഞാൻ ചോദിച്ച ദിവസം നീയിനി പഠിക്കാൻ പോകണ്ട എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ മറുപടി...... പക്ഷെ അത്‌ ഞാൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുത്തില്ല ഞാനന്ന് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു...... പഠിക്കണമെന്ന് തന്നെ പറഞ്ഞു.... അതിന് സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോകുമെന്നും പറഞ്ഞു. അന്നയാളെന്നെ തല്ലാൻ കൈ പൊക്കി.... ഒന്ന് പിടിച്ചു മാറ്റാൻ പോലും നോക്കാതെ അയാളുടെ അമ്മയും..... ഞാൻ അപ്പോ തന്നെ വീട്ടിൽ വിളിച്ചു. അമ്മയാണ് ഫോൺ എടുത്തത്...... കരഞ്ഞുപോയി ഞാൻ..... പക്ഷേ അമ്മയ്ക്ക് അതൊന്നും കേൾക്കണ്ടായിരുന്നു........ നീയിനി പഠിച്ചിട്ടെന്തിനാ..... അടങ്ങി വീട്ടിൽ നിൽക്കാൻ നോക്ക്..... ഇതിലും വലിയ ബന്ധമൊന്നും നിനക്ക് കിട്ടാനില്ല ...... അവനുമായി തല്ലിപ്പിരിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്കു വന്നാൽ ഞാനിവിടെ കേറ്റില്ല..... നാട്ടുകാർക്ക്‌ മുന്നിൽ തലകുനിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് വയ്യ. ഇതായിരുന്നു എന്റെ അമ്മയുടെ മറുപടി..... ഒരു നിമിഷം ഞാനൊന്ന് പകച്ചുപോയി എന്റെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കാൻ പോലും എന്റെ പെറ്റമ്മ ഒന്ന് നിന്നില്ലല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ ...... ഹൃദയം തകർന്നുപോയി..... പിന്നീട് ആരെയും വിളിക്കാൻ തോന്നിയില്ല...... എന്തുചെയ്യുമെന്നോ എങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്നോ ഒന്നും മനസ്സിലേക്ക് വരുന്നില്ല. ആകെയൊരു ശൂന്യത മാത്രം. അതിനിടയിൽ എന്റെ ഫോണും അയാൾ എടുത്തു മാറ്റി..... ആരെയും വിളിക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസമാണ് അയാളുടെ ഫോൺ എന്റെ കൈയ്യിൽ കിട്ടുന്നത്.... ലോക്കഴിക്കുന്നത് ഒരിക്കൽ കണ്ടിട്ടുള്ളത് കൊണ്ട് അതോർമ്മിച്ച് ഞാൻ ഒന്ന് ശ്രമിച്ചു നോക്കി..... അപ്പോ തന്നെ അത്‌ ഓൺ ആകുകയും ചെയ്തു..... ആദ്യം അച്ഛനെ വിളിക്കാമെന്ന് കരുതി...... പിന്നെ വേണ്ടന്ന് വച്ച് ഭാമ ചേച്ചിയെ തന്നെ വിളിക്കാമെന്ന് കരുതി വിളിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് അയാളുടെ വാട്ട്സ്ആപ്പിൽ വരുന്ന മെസ്സേജു കൾ കാണുന്നത്...... നോട്ടിഫിക്കേഷൻ കണ്ടപ്പോൾ ഒന്ന് വാട്ട്സാപ്പിലേക്ക് കയറാൻ തോന്നി കയറിയപ്പോൾ ആദ്യത്തേ കോൺടാക്റ്റിൽ നിന്ന് മെസ്സേജ് വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. അതിലെ dp പിക് കണ്ടപ്പോ ഒന്ന് ഞെട്ടി ഒരു പെണ്ണിനെ ചേർത്തു പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ജീവൻ...... അറിയാതെ നെഞ്ചോന്നിടിച്ചു പോയി...... ആ പിക് ഒന്ന് സൂം ചെയ്തു നോക്കി...... കണ്ടിട്ട് മലയാളി അല്ലെന്ന് മനസ്സിലായി...... ഓസ്‌ട്രെലിയയിൽ അയാൾക്കൊപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന പെണ്ണിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുണ്ട്.... അവളാകണം. ഒന്നുകൂടി നോക്കിയ ശേഷം ആ ചാറ്റ് ഓപ്പണാക്കി നോക്കി...... വായിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞെട്ടി പോയിരുന്നു...... അത്രയ്ക്ക് വൃത്തികെട്ട രീതിയിലുള്ള ചാറ്റ് കൂടാതെ കുറേ ഫോട്ടോസും വീഡിയോസും.... അതിൽ ഒന്ന് ആയാളും ആ പെണ്ണും ചേർന്നുള്ള കിടപ്പറ രംഗങ്ങൾ. ചതിക്കുകയായിരുന്നു............. എനിക്ക് ഒന്ന് ഉറക്കെ കരയാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല..... പെട്ടന്നാണ് അയാളെന്റെ പുറകിലൂടെ വന്ന് കൈയിൽ നിന്ന് ഫോൺ തട്ടിയെടുത്ത്. ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി ......... ആദ്യത്തെ പകപ്പ് മാറിയതും ഞാനയാളെ എതിർത്തു...... എനിക്കിപ്പോ എന്റെ വീട്ടിൽ പോണമെന്നു പറഞ്ഞു എന്നാൽ അയാൾക്കൊരു പുച്ഛഭാവമായിരുന്നു..... അത്‌ കണ്ടതും എന്റെ സകല നിയന്ത്രണവും വിട്ടു അയാളെ ഞാൻ പിടിച്ച് തള്ളി ഫോൺ തട്ടിപ്പറിച്ചെടുക്കാൻ നോക്കി..... ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പ്പോലെയായിരുന്നു എന്റെ പ്രവർത്തി...... അന്നേരമാണ് അയാൾ തല്ലിയത്...... ഒരുപാട് തല്ലി...... ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ അയാൾക്കൊപ്പം ഓസ്‌ട്രെലിയയിലേക്ക് എന്നെയും കൊണ്ടുപോകും അവിടെ എത്തിയാൽ നിനക്ക് ഈ വിലപോലും ഞാൻ തരില്ല...... നീ ഫോണിൽ കണ്ടത് അവളുമായി നിന്റെ മുന്നിൽ വച്ച് കാണിച്ച് തരും ഞാൻ..... അയാളുടെ ആ പ്രതികരണത്തിൽ പകച്ചുപോയി ഞാൻ....... അവളുണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെന്തിനാ എന്നെ ചതിച്ച് എന്റെ വീട്ടുകാരെ ചതിച്ച് എന്നെ നീ വിവാഹം കഴിച്ചതെന്ന് ഞാൻ അലറി ചോദിച്ചു...... അതിനും അയാളൊരു പുച്ഛ ചിരിയായിരുന്നു. നാട്ടുകാരുടേയും ബന്ധുക്കളുടെയും കണ്ണിൽ പൊടിയിടാൻ എനിക്കൊരു കല്യാണം വേണമായിരുന്നു..... അതായിരുന്നു അയാളുടെ മറുപടി. ഞാൻ തകർന്നു പോയി..... അയാളുടെ അമ്മ എല്ലാമറിഞ്ഞിട്ടും മിണ്ടാതെ നിന്നു...... രണ്ട് ദിവസം ഞാൻ ആരോടും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ വീട്ടിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പുറത്തുപോയാലും അപ്പൊത്തന്നെ വരും അയാൾ വന്നുകഴിഞ്ഞാൽ ആ മുറിയിലേക്ക് ഞാൻ പോകില്ല. ഇന്ന് അലമാര ലോക് ചെയ്യാൻ അയാൾ മറന്നു അതിൽ മുഴുവൻ തിരഞ്ഞപ്പോഴാണ് എന്റെ ഫോൺ കിട്ടിയത്. പെട്ടന്ന് തന്നെ ഞാൻ ചേച്ചിയെ വിളിച്ചു...... അയാൾ വരുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ കട്ട് ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ തുടർന്നിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ മരിച്ചു പോയേനെ..... കാവ്യ വലിയൊരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞുനിർത്തി. നന്ദനും ഭാമയും അവൾ പറഞ്ഞതും അനുഭവിച്ചതുമായുള്ള കാര്യങ്ങൾ കേട്ട് ഞെട്ടിയിരിക്കുകയായിരുന്നു..... അതുകൊണ്ടാ പോകാൻ നേരം താലിമാലയൂരി ഞാനവിടെ വച്ചത്....... എനിക്കിനി പറ്റില്ല ഏട്ടാ...... അത്രയ്ക്ക് അനുഭവിച്ചു...... മറ്റൊരു പെണ്ണുമായുള്ള രംഗങ്ങൾ ഞാൻതന്നെ കാണുമ്പോഴുള്ള എന്റെ അവസ്ഥ....... അവളുടെ കണ്ണുനിറഞ്ഞു...... ഭാമ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു...... കാവ്യ ധൈര്യമായിരിക്ക്...... ഈ ചതിക്കവന് മാപ്പില്ല. അവന് മാത്രമല്ല അവന്റെ കുടുംബത്തിനും ബാക്കി എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്കറിയാം..... മോള് കോഫി കുടിക്ക്. അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നന്ദൻ പറഞ്ഞു..... നന്ദനെ കാവ്യക്ക് ഒരുപാട് ബഹുമാനവും ഒത്തിരി ഇഷ്ടവുമാണ്...... അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഏട്ടനെ അവൾക്ക് വിശ്വാസവുമാണ്..... ഇപ്പോൾ ഒത്തിരി ധൈര്യം കൈവന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അവൾ ആശ്വാസത്തോടെ കോഫി കുടിച്ചു. നന്ദൻ കോഫി കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞതും അവർക്കരികിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ബില്ലടക്കാനായി ചെന്നു ശേഷം പുറത്തേക്കിറങ്ങി ഫോൺ എടുത്ത് സഞ്ജുവിനെ ഡയൽ ചെയ്തു. ഭാമയും കാവ്യയും വരുമ്പോൾ അവൻ ഫോണിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവരെ കണ്ടതും അവൻ സംഭാഷണം അവസാനിച്ചു കാറിലേക്ക് കയറി...... ഒരു അര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അവർ വീട്ടിലെത്തി...... ദേവകിയമ്മ ഉമ്മറത്ത് തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്കൊപ്പം ഇറങ്ങി വരുന്ന കാവ്യയെ കണ്ടതും അവരൊന്നു ചിരിച്ചു...... ആഹാ..... ആരാ ഇത് കാവ്യ മോളോ...... ഈ കുഞ്ഞിനെ കൂട്ടാൻ പോയതാണേൽ ഒന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പൊയ്ക്കൂടെടാ...... അമ്മ നന്ദനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. ജീവൻ വന്നില്ലേ മോളെ..... കാര്യമറിയാതെ യാണ് അമ്മ ചോദിച്ചതെന്ന് അറിയാവുന്നുള്ളത് കൊണ്ട് അവൾ ഇല്ലന്ന് തലയാട്ടി ..... ഭാമ അവളെയും വിളിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു.... അവർ മുകളിലേക്കുള്ള സ്റ്റെപ് കയറിയതും ഹാളിലേക്ക് കയറിയ നന്ദനെ ദേവകിയമ്മ നോക്കി..... ആ കുട്ടി ഒത്തിരി ക്ഷീണിച്ചു പോയല്ലേടാ...... മ്മ്മ്മ്....... നന്ദൻ ഒന്നു മൂളി..... അവൾ കുറച്ച് ദിവസം ഇവിടെ കാണും കേട്ടോ അമ്മേ .... അവന്റെ ഗൗരവത്തോടുള്ള സംസാരം കേട്ടതും അവർ നെറ്റി ചുളിച്ചു എന്ത് പറ്റി കുറച്ച് പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ട് ....... എന്ത് പ്രശ്നം....... അവൻ കാവ്യയുടെ കാര്യങ്ങൾ കുറച്ച് ചുരുക്കി പറഞ്ഞു..... അത്‌ കേട്ടതും ദേവകിയമ്മ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു എന്തൊരു സ്ത്രീയാണ് കാവ്യയുടെ അമ്മ...... കാര്യങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ അവളെ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞ കാവ്യയുടെ അമ്മയോടാണ് ദേവകിയമ്മക്ക് കൂടുതൽ ദേഷ്യം തോന്നിയത്. എത്ര ദിവസം വേണമെങ്കിലും ഇവിടെ നിന്നോട്ടെ...... ആ കുഞ്ഞിനെ ഇങ്ങനെ ചതിച്ചവനെ വെറുതേ വിടുകയും ചെയ്യരുത്. ഹ്മ്മ്മ്...... നന്ദനൊന്നു മൂളി...... അവന്റെ മനസ്സിലും അത്‌ തന്നെയായിരുന്നു. തുടരും 💚🌺 കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/me48Bxp?d=n&ui=v64j8rk&e1=cആൻസിയെ കാണും മുമ്പ് ഒരു കുസൃതിപ്പെണ്ണ് എന്റെ മനസ്സങ്ങ് കീഴടക്കിക്കളഞ്ഞമ്മച്ചി... അതേത് പെണ്ണ് ?? അമ്മച്ചി അവനെ നോക്കി. ഈ പറഞ്ഞപോലെ ആ കുട്ടിയുടെ പേര് എന്താണെന്ന് എനിക്കുമറിയില്ല. നീ ചോദിച്ചില്ലേ?? ഇല്ല... ആട്ടെ... നമ്മുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഉള്ളതാണോ?? അല്ല. അല്ലെങ്കിലും സാരമില്ല, എന്റെ മോന് ഇഷ്ടമായ കുട്ടിയെ എനിക്കും ഇഷ്ടമാകും. മേരി അവന്റെ നെറുകയിൽ തലോടി. ആ കുട്ടി പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണമ്മച്ചീ പഠിച്ച് കഴിയട്ടെ, എന്നിട്ട് ചോദിക്കാം. അത് പറ്റില്ല. ഈ കൊല്ലം എന്തായാലും നിന്റെ വിവാഹം നടത്തിയേ പറ്റൂ, വിവാഹം കഴിഞ്ഞും ആ കുട്ടിക്ക് പഠിക്കാവുന്നതല്ലേ ഉള്ളൂ... അത് വേണ്ടെന്നേ... പഠനം കഴിയട്ടെ. ഇപ്പോഴത്തെ പെൺകുട്ടികളല്ലേ, അവർക്ക് സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടാകില്ലേ, അതിന് തടസ്സം നിൽക്കുന്നത് ശരിയല്ല. എടാ...പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുട്ടിയാണെന്ന് പറയുമ്പോൾ , അതിന് വേറെ ആരോടെങ്കിലും ഇഷ്ടമോ മറ്റോ ഉണ്ടോയെന്നറിയില്ലല്ലോ പഴയ കാലമല്ലല്ലോ ഇത്. ആ കുട്ടിക്ക് അങ്ങനെ ആരോടെങ്കിലും ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്കതിനെ കെട്ടാനുള്ള യോഗ്യതയില്ലെന്ന് ഞാനങ്ങ് സമാധാനിക്കും അമ്മച്ചി... മേരി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.. ആ കുട്ടിയെ, എന്റെ മോന് ഒത്തിരി ഇഷ്ടമായി എന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ... അയാൾ ദേവികയെ കണ്ടപ്പോൾ മുതലുള്ള കാര്യങ്ങൾ അമ്മച്ചിയോട് പങ്കുവച്ചു. മറ്റുള്ളവരെ പോലും കരുതാൻ അവർക്ക് സന്തോഷം പകരാൻ, മനഃസാക്ഷിയുള്ള കുട്ടികൾക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ...മേരി പറഞ്ഞു. പട്ടിക്കും പൂച്ചയ്ക്കും കോഴിക്കും വരെ അവളെ അറിയാം.. അയാൾ ചിരിച്ചു.. അവറ്റോൾ എങ്ങനെയാണ് ആ കുട്ടിയെ മാത്രം തിരിച്ചറിയുന്നതെന്നാ ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നത്.. അതങ്ങനെയാ മോനേ... തമ്പുരാൻ ചിലരെയൊക്കെ ഭൂമി നിറയെ സ്നേഹം വിതറാനായി പറഞ്ഞു വിട്ടിരിക്കുന്നതാണ്... നീ പറഞ്ഞുപറഞ്ഞ് എനിക്കിപ്പോൾ ആ പെൺകുട്ടിയെ കാണാൻ കൊതിയാകുന്നു.. നല്ല കുട്ടിയാണമ്മച്ചി , നമ്മുടെ തൊടിയിൽ നിൽക്കണ തുമ്പപ്പൂവ് ഇല്ലേ അതുപോലെയാണ് തുമ്പപ്പൂ പോലിരിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയോ... നിനക്ക് വട്ടാ ചെറുക്കാ... മേരി ഉറക്കെയുറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു അയാൾ അമ്മച്ചിയുടെ മടിയിലേക്ക് കിടന്നു.പതിയെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു... അവൾ നടക്കുമ്പോഴുള്ള ആ വെള്ളിക്കൊലുസിന്റെ ശബ്ദം ചെവിയിൽ മുഴങ്ങുന്നത് പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. അയാൾ അവിടെയുള്ള നാലേക്കർ റബ്ബർ തോട്ടം വാങ്ങിയിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് ആ സ്ഥലത്ത് പോകുമ്പോൾ ആ കുട്ടിയെ കാണാൻ പറ്റുമായിരിക്കും.. അയാൾ വെറുതെ ഓരോന്നും ചിന്തിച്ചു കൂട്ടി.. 🌹🌹🌹🌹🌹 രണ്ടുമൂന്നു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞുപോയി. ആ പെൺകുട്ടിയെ ഒരിക്കൽക്കൂടി കാണണമെന്ന് എൽദോസിന് അതിയായ ആഗ്രഹം തോന്നി. അവളറിയാതെ, അവൾ പഠിക്കുന്ന കോളേജിനരുകിൽ പോയി നിന്ന്,. അവളിറങ്ങിവരുന്നത് അയാൾ മറഞ്ഞിരുന്നു കണ്ടു. അവൾ കൂട്ടുകാരികളോടൊപ്പം ബസ്റ്റാൻഡിലേക്ക് നടക്കുകയാണ്. അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ആകെ ഒരു തണുപ്പ് നിറഞ്ഞു. പിന്നീട് അവൾ അറിയാതെ അയാൾ അവളെ കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചു. ഡിഗ്രി ഫൈനലിയർ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയാണ്. ഇരുപതു വയസ്സോളം പ്രായം ഉണ്ടാകാം. എന്തായാലും പഠനം കഴിയട്ടെ. താൻ നേരിട്ട് ചോദിക്കും ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂടെ കൂട്ടിക്കോട്ടെ എന്ന്, സമ്മതമാണെങ്കിൽ മാത്രം താനവളേയും കൊണ്ട് അമ്മച്ചിയുടെ മുന്നിൽ പോയി നിൽക്കും. അവളെ കണ്ട് അമ്മച്ചിയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം നിറയുന്നതും, കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹം നറയുന്നതും തനിക്ക് കാണണം. കാരണം താൻ ആഗ്രഹിച്ചതത്രയും തന്റെ അമ്മച്ചിയെ പോലെ എല്ലാത്തിനെയും സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രമറിയുന്ന ഒരു പെണ്ണിനെയാണ്. ഇതിനുമുമ്പ് അങ്ങനെ ഒരാളെ കണ്ടെത്തിയില്ല, അതുകൊണ്ടാണ് ഓരോരോ ആലോചനകളും താൻ വേണ്ടെന്ന് വച്ചത്. കിഴക്കേമൂട്ടിൽ എൽദോസിന് വരുന്നവിവാഹാലോചനകൾ നിരവധിയാണ്. സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയുള്ള, സൗന്ദര്യമുള്ള, വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള നാട്ടിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും മുൻപന്തിയിൽ തന്നെയുള്ള അയാളെപ്പോലെ ഒരാളെ സ്വന്തമാക്കാൻ ഏത് പെൺകുട്ടികൾക്കാണ് ആഗ്രഹമില്ലാത്തത്. പക്ഷേ എൽദോസിന്റെ ഉള്ളിൽ കയറി പറ്റിയത് ഒരേയൊരു പെൺകുട്ടിയാണ് ദേവിക....അവൾ മാത്രം... 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 ദേവികക്ക് എക്സാം നടക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഒന്നിനും സമയം തികയുന്നില്ലായിരുന്നു. ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞ് പി ജി ചെയ്യണമെന്നാണ് അവളുടെ ആഗ്രഹം. പി ജി,തനിയെ പഠിക്കാമെന്നാണ് അവൾ കരുതുന്നത്. ഇനിയും അമ്മയെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ ജോലി നേടിയിട്ട്, ഒപ്പം സ്വയം പഠനം നടത്താവുന്നതേയുള്ളൂ എന്നാണ് അവൾ പറയുന്നത്. മീര പക്ഷേ അതിനൊന്നും സമ്മതിക്കുന്നില്ല. കോളേജിൽ പോയി തന്നെ പഠിക്കണമെന്നാണ് മീരയുടെ പക്ഷം. എക്സാമിന്റെ അവസാന ദിവസം ദേവികക്ക് കോളേജിൽ നിന്നും പോരാൻ പോലും തോന്നുന്നില്ലായിരുന്നു. കൂട്ടുകാരെല്ലാം ഇനി പലയിടങ്ങളിലേക്ക് പിരിയുകയാണ്. ചില കൂട്ടുകാരികളുടെ വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അവർ ഇനി തുടർന്ന് പഠിക്കുന്നില്ല. ഇനി അവരൊക്കെ ഏതെങ്കിലും ഒക്കെ നാട്ടിൽ ആരുടെയെങ്കിലും ഭാര്യയായി... അങ്ങനെയങ്ങനെ... ദേവിക കൂട്ടുകാരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു... അവൾക്ക് തന്റെ ഹൃദയം പറിഞ്ഞു പോകുന്ന വേദന തോന്നി. അവൾ മാത്രമല്ല ക്ലാസിലെ മിക്കവാറും എല്ലാവരും വലിയ വിഷമത്തിൽ ആയിരുന്നു. മൂന്നുവർഷം ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടായിരുന്നവരാണ്..പക്ഷെ പിരിയാതെ വയ്യല്ലോ... വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ബസിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. എൽദോസ് തോട്ടത്തിൽ പോകാനെന്ന വ്യാജേന അന്ന് ദേവികയെ കാണാനായി പുറപ്പെട്ടു... അവൾ ബസിറങ്ങി നടക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. അയാൾ വാഹനം അവൾക്കരികിൽ നിർത്തി. ഹേയ് കുട്ടീ കയറുന്നുണ്ടോ ?? അയാൾ ചോദിച്ചു. ഇല്ല. അതെന്താ...?? വരൂ ഞാൻ തന്റെ വീടിന്റെ അവിടെ ഇറക്കാം. വേണ്ടാ.. ചേട്ടൻ പൊയ്ക്കോ. അവൾ പറഞ്ഞു. എന്ത് പറ്റി?? എന്താ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്?? അയാൾ ചോദിച്ചു. ഹേയ് ഒന്നൂല്ല.. കൂട്ടുകാരെ പിരിയുന്നതിന്റെ വിഷമമാണോ..?? അയാൾ ചോദിച്ചു. ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് നുണയാവും.. പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരെല്ലാം ഇനി വേറെ വേറെ ഇടങ്ങളിലല്ലേ... സങ്കടമുണ്ട്... അവൾ പറഞ്ഞു. അയാൾ വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി. ദേവിക...ഞാൻ തന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. വേണ്ട ചേട്ടാ പറയണ്ട. ചേട്ടൻ പറയാൻ പോകുന്നത് എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയാം. മനുഷ്യരെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവ് എനിക്ക് ജന്മനാ കിട്ടിയതാണ്. ചേട്ടൻ അന്ന് ആൻസി ചേച്ചിയെ കാണാൻ പോയില്ലെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. അപ്പോഴേ എനിക്ക് ഡൗട്ട് തോന്നിയിരുന്നു.. അതുപിന്നെ ദേവിക... ഞാൻ.. ചേട്ടാ..ഞാൻ കോളേജിൽ പോകുന്ന വഴിക്ക് യാദൃശ്ചികമായി ഒരു ദിവസം ചേട്ടനെ കണ്ടു. കൊട്ടാരം പോലുള്ള ആ വീട്ട് മുറ്റത്ത് ചേട്ടനെ കണ്ടപ്പോഴാണ് അത് ചേട്ടന്റെ വീട് ആണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്. ചേട്ടന്റെ വീട്ടിലെ പട്ടിക്കൂടിന്റത്ര വലിപ്പം പോലുമില്ല എന്റെ വീടിന്. ചേരേണ്ടവർ തമ്മിലേ ചേരാൻ പാടുള്ളൂ.. അങ്ങനല്ല കുട്ടീ... എനിക്ക് വേറെ ആരോടും ഇങ്ങനെയൊരിഷ്ടം ഇതുവരെയും തോന്നിയിട്ടില്ല. ചേട്ടാ...ഇതൊക്കെ വെറും കൗതുകം മാത്രമാണ്. ജീവിതത്തോടടുക്കുമ്പോൾ വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് ചേട്ടന് തന്നെ തോന്നും. കുറച്ചൂടെയൊക്കെ പക്വതയോടെ ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ... ഞാൻ പോട്ടെ... അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഇല്ലെടീ കുറുമ്പി... നിന്നെ ഞാനങ്ങനെ വെറുതെ വിടാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല. അയാൾ ചിരിച്ചു. 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 ദേവിക വീട്ടിലെത്തി. മീര എത്തിയിട്ടില്ല. അവൾ വസ്ത്രം മാറ്റി.പെട്ടന്ന് ഒന്ന് കുളിച്ച് മറ്റൊന്ന് ധരിച്ചു. അമ്മ വരുമ്പോഴേക്കും കഴിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കി വയ്ക്കാം. അവൾ നേരേ അടുക്കളയിലേക്ക് എത്തി. പെട്ടന്നാണ് ആരോ മുറ്റത്തേക്ക് വരുന്ന ശബ്ദമവൾ കേട്ടത് അവൾ തിടുക്കത്തിൽ മുൻവശത്തേക്ക് വന്നു. 🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹 തുടരും. കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mwymxOW?d=n&ui=v64j8rk&e1=cകാത്തിരുന്ന നിക്കാഹ് ഭാഗം.17 ========= മോളെ നിന്റെ ഫോൺ അടിക്കുന്നുണ്ട്.. മ്മ്... അവിടുത്തെ ഉമ്മയാകും ഞാൻ പോയി ഫോൺ എടുക്കട്ടേ... അള്ളോഹ്.. ഇക്കയാണല്ലോ എന്താ പതിവില്ലാതെ അതും ഈ നേരത്ത്... റസിയ ഫോൺ എടുത്ത് ചെവിയിൽ വെച്ചു.. ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️ "ഹെലോ.. ഇക്കാ.." "അഹ്.. റസി.. സുഖല്ലേ നിനക്ക്.." "അതെ.. ഇക്കാ.. അവിടെയോ.." കുറെ ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവർ ആദ്യമായി ഒരുപാട് സമയം സംസാരിച്ചു... സന്തോഷത്തോടെ അവൾ ഫോൺ വെച്ചു. ന്റെ..റബ്ബേ...ഞാൻ ഇത് സ്വപ്നം കാണുകയൊന്നും അല്ലല്ലോ... എനിക്ക് വിശ്വാസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല... അവൾ സന്തോഷത്തോടെ ഉമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു... ഉമ്മാ... വന്നേ... എന്റെ ഉമ്മ ഇങ്ങനെ ഒറ്റക്ക് കഷ്ടപ്പെടാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കൂല ഇക്കവരട്ടെ എന്നിട്ട് വേണം ഈ ആമിനുമ്മയെ പൊന്നുപോലെ നോക്കുന്ന ഒരു മരുമകളെ കൊണ്ട് വരാൻ.... അതെ..കരീം.. വരട്ടെ എന്നിട്ട് വേണം,അവനെ കൊണ്ട് ഒരു പെണ്ണ് കെട്ടിക്കാൻ... എനിക്കൊരു കൂട്ടും സഹായവും ആവുമല്ലോ...?' "അതേന്ന്.... വരുന്നുണ്ടല്ലോ നമുക്ക് നോക്കാം." ഉമ്മായിപ്പോ അകത്തേക്ക് വാ... റസിയക്ക് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി...അവൾ പഴയത് പോലെ മുറ്റത്തിറങ്ങി പൂക്കളോടും ചെടികളോടും കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചും തലോടിയും എല്ലാം അവൾ അവളുടെ മനസ്സിലെ ആനന്ദം പങ്കുവെച്ചു... റസിയയുടെ ഉപ്പ... അവളുടെ ആങ്ങളയായ കരിഇക്കാനെ കൊണ്ട് വരാൻ വേണ്ടി എർപോർട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലാണ്.. "എന്തൊരു സ്നേഹമാ പുന്നാര മോൻ വരുന്നുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്തല്ലാം..വിഭവങ്ങളാ അവൻക്ക് വേണ്ടി ഒരുക്കുന്നത്..." റസിയ ഉമ്മാന്റെ രണ്ട് തൊളിലും കൈവെച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "മ്മ്... റസിയ വേണ്ടാനക്ക്. രാവിലെ തുടങ്ങിയതാ നീ..ഇത്തന്നെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇൻക്ക് ഇയ്യും.. ഓനും ഒക്കെ ഒരേപോലെത്തന്നെ." "അതുപിന്നെ എനിക്കറിയാല്ലോ. എന്റെ ഉമ്മാ..." അതും പറഞ്ഞവൾ മൂക്കിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചു... "മൂക്കിൽ പിടിച്ചു വലിക്കല്ലേ വേദനിക്കുന്നു..." ഉമ്മ അടിക്കാൻ ഓങ്ങിയതും അവൾ മുറിയിലേക്കോടി... "ഈ.. പെണ്ണിന്റെ ഒരു കാര്യം... അതും പറഞ് ആമിനാത്ത ചിരിച്ചു.." അവൾ ജനൽക്കരികിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി സുബൈറിനെ കുറിച്ചോർത്തു കൊണ്ടിരുന്നു എന്നാലും ഇക്കാക്ക് ഇതെന്തു പറ്റി.. പെട്ടെന്നൊരു മനം മാറ്റം വരാൻ.. എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും എനിക്ക് പിടുത്തം കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ.. പോയതിന് ശേഷം ആദ്യമായിട്ടാണല്ലോ.. ഇങ്ങനെ ഒരു വിളി.. അതും സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നന്നാവാനുള്ള വല്ല പരിപാടിയും ഉണ്ടോ..അതോ ആ മനസ്സിൽ ഈ റസിയ സ്ഥാനം പിടിച്ചോ.. ഇനി ഇപ്പോഴത്തെയും പോലെ അഭിനയം ആകുമോ... ഇല്ല ഞാൻ അതികം സന്തോഷിക്കുന്നില്ല എന്നെ പറ്റിക്കുന്നത് ആണെങ്കിലോ... "ഇക്ക.. എന്നായിനി നാട്ടിലേക്ക് തിരിക്കുന്നത്?" "ആ.. മുഖം ഒന്ന്നേരിൽ കാണാൻ കൊതിയായി. " പറഞ്ഞപ്പോ... മിണ്ടാതെ നിന്നത്.. എന്ത് കൊണ്ടാവും..! അപ്പോൾ..അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയതാളം എന്റെ ചെവിയിൽ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നെഞ്ചിൽ തലവെച്ച് കിടന്നത് പോലെ... അതിൽ കുറ്റബോധത്തിന്റെ കണികകൾ പാറിപറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിരഹത്തിന്റെ തേങ്ങലുകൾ മൌനത്തിൽ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതോ..എനിക്ക് തോന്നിയതാണോ..?? " 'ആഹ്....വിളിച്ചല്ലോ. സന്തോഷത്തോടെ അരമണിക്കൂറോളം സംസാരിച്ചല്ലോ... എന്നുള്ളം നിറഞ്ഞു തൂവി... എനിക്കത് മതി..' 'എന്നാലും ചിന്തകൾ മാറികളിക്കുന്നപോലെ, ഡയറിയിൽ കുറിച്ചിട്ടത് പോലെ...ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ അവൾ തന്നെയായിരിക്കുമൊ.' അങ്ങിനെ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ അവൾ അവളോട് തന്നെ ചോദിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു... അതിനിടയിലാണ് കാറിന്റെ ഹോണടി കേട്ടത്... അവൾ... മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി.. ഉമ്മറത്തെ വാതിൽ തുറന്നു... "ഉമ്മാ... അവരതിയിട്ടോ..' അവൾ അവൻക്കരികിലോട്ട് ഓടി ചെന്ന് അവന്റെ കൈപിടിച്ചു... "ഇക്കാ.. നല്ലവണ്ണം തടിച്ചല്ലോ... ഇപ്പൊ നല്ല..സ്റ്റൈലൻ ചെക്കൻ ആയിട്ടുണ്ട്. ഒന്ന് പോടി... ഉമ്മ ഓടിവന്ന് അവനെ കെട്ടിപിടിച് രണ്ട് കവിളിലും ഉമ്മ കൊടുത്ത് അകത്തോട്ട് കൈപിടിച്ച് കൊണ്ട് പോയി.. അവന്റെ പെട്ടിയും ബാഗും ഹംസക്കയും കൂടി അകത്തേക്ക് എടുത്ത് വെച്ചു... " ഉമ്മ... നല്ല വിശപ്പ്‌... എന്താ കഴിക്കാനുള്ളത്." മോൻക്കിഷ്ടപെട്ട... കുമ്പളങ്ങകറിയും ' ബീഫ് പൊരിച്ചതും, പയർ ഉപ്പേരിയും,പപ്പടം കാച്ചിയതും.. മോൻപോയി കുളികഴിഞ്ഞ്.. വാ..യാത്ര കഴിഞ്ഞു വന്നതല്ലേ.. റസിയ നാരങ്ങ വെള്ളം കലക്കി ഉപ്പക്കും അവനക്കും കൊടുത്തു..അവരത് വാങ്ങി കുടിച്ചു.. "ചെല്ല് മോനെ.. അപ്പോഴേക്കും..ഉമ്മ വിളമ്പി വെക്കാം.." 'ചെല്ലടി... ചെന്ന് ഉമ്മാനെ സഹായിക്ക്..ഇപ്പോഴും കിള്ളയായി വാലിൽ തൂങ്ങി നടക്ക...' 'അത് കെട്ടാൻ പോകുന്നവളോട് പറഞ്ഞാൽ മതി.. എന്നെ നോക്കി പറയണ്ട.' അതും പറഞ് ചിരിച്ചുകൊണ്ടവൾ... അടുക്കളയിലോട്ട് പോയി... പിന്നെ കളിയും ചിരിയുമായി എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു... "റസിയാ..നീ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചല്ലോ... എന്ത് പറ്റി..നിനക്ക്..? അവിടെ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഇല്ലല്ലോ.. സുഖല്ലേ..ഡി.. " 'അതെ.. ഇക്ക സുഖാണ് ഞാൻ മെലിഞ്ഞിട്ടൊന്നും ഇല്ല...ഇക്കാക്ക് വെറുതേ തോന്നുന്നതാ.' "മോനിപ്പോ..നാലു വർഷം ആയില്ലേ...പോയിട്ട്. അപ്പൊ..അതിന്റെതായ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാവും. അല്ലെ...മോളെ.." "മ്മ്... അതെ.. അതാണ്.." "സമയം കുറെയായി ഇനി പോയി കിടന്നോളി.. ആങ്ങളയും,പെങ്ങളും.. ബാക്കി നാളെ പറയാം അതും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ആമിനാത്തകിടക്കാൻ പോയി.. 'ഞാൻ കിടക്കട്ടെ നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ട്...ഇന്നലെ ഒരുപോള കണ്ണടച്ചില്ല." മ്മ്....' ഇക്കകിടന്നോ ഞാനും പോയി.." ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️ "റസിയ...എന്നോട് ദേഷ്യം ഉണ്ടോ..നിനക്ക് എന്നെ ഒരു ഭർത്താവായി കാണാൻ കഴിയുമോ. നിനക്ക്...' 'എന്താ.. ഇക്കാ ഇങ്ങനെയൊക്കെ. ഞാൻ അതിന് വേണ്ടിയല്ലേ ഇത്രയും കാലം കാത്തിരുന്നത്.. ഇക്കാക്ക് എന്നെ...' 'എന്താ.. പൊന്നേ അപ്പോഴേക്കും മുഖം വണ്ടിയോ..? എനിക്കറിയാം നിന്റെ മനസ്സ് നിറയെ എന്നോടുള്ള സ്നേഹം ആണെന്ന് എന്നാലും വെറുതേ ചോദിച്ചന്നെ ഒള്ളു..' 'ഇങ്ങനെ നാണിച്ചിരിക്കാതെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരി പെണ്ണെ... ഞാനൊന്ന് കാണട്ടെ കൺകുളിർക്കേ.' അവൾ മടിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ അരികിലായി ചേർന്നിരുന്നു... അവളുടെ മുഖം അവന്റെ കൈകുമ്പിളിൽ കോരിയെടുത്ത്.അവളെ മുത്തം കൊണ്ട് മൂടി.. അവൾ.. നാണം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിഅടച്ചു... I love.. You.. പെണ്ണെ അവൻ കാതിൽ പതുക്കെ മൊഴിഞ്ഞു.. ഡും... ഡും....ആമിനത്ത അവളുടെ വാതിലിൽ മുട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. റസിയാ...മോളെ... സമയം എത്രായിന്നാ വിചാരം.. എണീറ്റില്ലേ ഇതുവരെ..' അവൾ ഉറക്കിൽ നിന്നും ഞെട്ടി ഉണർന്ന് ബെഡിൽ എഴുനേറ്റിരുന്നു.. ഇക്കാ... അവളാകെ ചുറ്റും നോക്കി... ഒഹ്..ഇത് സ്വപ്നം ആയിരുന്നോ....! ശൊ... അവൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.. അതിനോടപ്പം അവളുടെ മുഖം മങ്ങുകയും ചെയ്തു.. ഇങ്ങനെയൊന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാവുമോ...? അതും ഇങ്ങനെ സ്വപ്നം കണ്ട് നടക്കാനാവുമോ വിധി... റസിയാ....' 'ഇതാ വരുന്നു.. എണീറ്റു.' അവൾ മുടി വേഗം വരിക്കെട്ടി തട്ടം ശെരിയാക്കി... പ്രാതൽ കർമ്മങ്ങളെല്ലാം കഴിച്ച്.. ഉമ്മയെ സഹായിക്കാനായി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. മനസ്സ് നിറയെ അവൾ കണ്ട സ്വപ്നത്തിൽ നീന്തി തുടിക്കുകയായിരുന്നു. ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️ കളിയും ചിരിയുമായി രണ്ടാഴ്ച്ച പോയതറിഞ്ഞില്ല... റസിയ സുബൈറിന്റെ വീട്ടിലേക്ക്‌ പോകാൻ ഒരുങ്ങുകയാണ്... അവിടുത്തെ ഉമ്മ രണ്ട് ദിവസം മുന്നേ വിളിച്ചതായിരുന്നു.... ഞാൻ രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ അവളെയും കൊണ്ട് വരാം എന്ന് ഇക്കപറഞ്ഞതായിരുന്നു.. ഡ്രസ്സ്‌ വെച്ച കവറുകൾ ഓരോന്നായി കാറിൽ കൊണ്ട് വെച്ചു...കരീം. ' ഉപ്പ.. ഉമ്മ.. ഞാൻ പോയിവരാം.." യാത്ര പറഞ്ഞ് അവർ ഇറങ്ങി... "നിന്റെ സുബൈർ എങ്ങിനെയാ സ്വഭാവമൊക്കെ.. അവനെ ഞാൻ ഇടക്ക് വിളിച്ചിരുന്നു.രണ്ട് ദിവസം മുന്നേ യാത്ര പറയാനും. വിളിച്ചു.." "ഓഹ്... എന്ത് പറഞ്ഞു.." "കാര്യമായിട്ടൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.അവന് സംസാരിക്കാനൊക്കെ എന്തോ മടിയുള്ള പോലെ തോന്നി എനിക്ക്.." "ആണോ... അത് പിന്നെ ഇക്കാനെ പരിജയം ഇല്ലല്ലോ അതാവും..." "മ്മ്... എന്തോ അറിയില്ല." ഇങ്ങനെയൊക്കെ അല്ലേ പരിചയപ്പെടൽ, "മ്മ്... നിന്നോട് കൊഴൊപ്പൊന്നും ഇല്ലല്ലോ..." "ഹേയ്... ഇല്ല..ഇക്കാ..." "അത് മതി അത് കേട്ടാൽ മതി.." "ദാ... ആ.. കാണുന്നതാ വീട്.." ഗെറ്റ് കടന്ന് കാർ മുറ്റത്തേക്ക് കയറ്റി ഒരു സൈഡിലായി നിർത്തിയിട്ടു... കരിം... പോയി കോളിംഗ് ബെൽ അടിച്ചു.. റസിയ സാധനങ്ങൾ ഓരോന്നായി ഇറക്കിവെച്ചു. നസിയയാണ് വാതിൽ തുറന്നത്..കരീം ഇക്കാ. കയറി ഇരിക്കിട്ടോ മൂത്തമ്മയും മൂത്തപ്പയും ഉച്ച ഉറക്കത്തിലാ ഞാൻ വിളിക്കാം..കരീം അവളെയും നോക്കി നിന്നു... അവൾ പറഞ്ഞതൊന്നും അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചതെയില്ല... ഏതാ.. ഈ.. മൊഞ്ചത്തി സുബൈറിന് പെങ്ങൾ മാർ ഇല്ലന്നല്ലേ പറഞ്ഞെ പിന്നേ ഇതാര് ഏതായാലും കാണാൻ കൊള്ളാം സുന്ദരിയാണ് ആരും നോക്കിപോകുന്ന രൂപവും... "എന്താണ്.. കുഞ്ഞാ..ഒരു ആലോചന." റസിയ ചോദിച്ചതും കരീം അവളെ നോക്കി ഒന്ന് ഇളിച്ചു... "സ്വപ്നം കാണാതെ കയറി ഇരിക്ക്...ഞാൻ ഡ്രെസ്സൊക്കെ അകത്ത് കൊണ്ടുപോയി വെക്കട്ടെ." റസിയ ഡ്രെസ്സിന്റെ കവറുകളുമായി അകത്തേക്ക് നടന്നു.. (തുടരും.... കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mlWbKa01?d=n&ui=v64j8rk&e1=cപെയ്തൊഴിയാതെ ഭാഗം..16 ********** അല്ല..ന്റെ "കുട്ടി ഓനെയും കുട്ടിയേയും വേണ്ടെന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മറ്റൊരുത്തന്റെ കൂടെ പോയി പൊറുത്തതല്ലേ..?! എന്നിട്ട് ഉളുപ്പുണ്ടോ..അനക്ക് ഇങ്ങോട്ട് കയറിവന്ന് മോനെ ചോദിക്കാൻ..' തെക്കേലെ പാത്തുമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് അവൾ മറുപടി പറയാൻ കഴിയാതെ കുറച്ചു സമയം മൗനിയായി നിന്നു.. ☘️☘️☘️☘️☘️ നിങ്ങൾ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും എന്റെ മോനെ കാണാതെ ഞാൻ പോവില്ല.. ഞാൻ.. അവന്റെ ഉമ്മയല്ലേ അവനെ കാണാതെ നീറി നീറി കഴിയാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്.. രണ്ട് വർഷായി...അവനെ കണ്ണ് നിറച്ചു കാണണം വാരിയെടുത്തു കൊതിതീരെ ആ... കുഞ്ഞികവിളിൽ മുത്തണം... അവന്റെ ഉമ്മയൊ...! ആര്..നീയോ...?" അത് പറയാൻ ഉള്ള യോഗ്യത ഉണ്ടോടി നിനക്ക്... പിഴച്ചവളെ... "അതും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് റഫീഖിന്റെ ഉമ്മ മുറ്റത്തേക്ക് ഒരു തുപ്പായിരുന്നു... കുറേ കള്ളകണ്ണീർ വീഴുതിയത് കൊണ്ടും അവകാശം പറഞ്ഞത് കൊണ്ടും ഉമ്മയാവാൻ പറ്റില്ല... ശെരിയാ... ഞാൻ പിഴച്ചവളാ...ഭർത്താവ് ഇരിക്കെ മറ്റൊരുത്തന്റെ കൂടെ പോയി പൊറുത്തവളാ.. എല്ലാം ശെരിയാ... പക്ഷെ...അവന്റെ ഉമ്മ എന്ന സ്ഥാനം എന്നിൽ നിന്നും നിഷേധിക്കരുത്.അത് മാത്രം സഹിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. ഇവിടെ നിന്ന് മോങ്ങിയിട്ട് കാര്യം മില്ല.. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ അവർ ഇവിടെ ഇല്ല. നോക്ക്... മഹിറ അപ്പുറത്തുള്ള അയൽക്കാരും റോഡിലൂടെ പോകുന്നവരും എല്ലാം നോക്കി നിൽപ്പുണ്ട് നീ കാരണം ഒരിക്കൽ അപമാനം സഹിച്ചവരാണ് നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസങ്ങൾ കെട്ടവരാണ് ഇവരെ ഇനിയും ദ്രോഹിക്കാതെ നീ പോകുന്നുണ്ടോ..? ഇല്ല... പാത്തുമ്മത്ത ഞാൻ പോകില്ല.. എനിക്ക് അവനെ കാണണം...എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എനിക്ക് കാണണം... കൂടെ പോയവൻക്ക് നിന്നെ വേണ്ടതായപ്പോഴല്ലേ നിനക്ക് നിന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഓർമ്മ വന്നത്.അവൻ പൊന്നുപോലെ നിന്നെ നോക്കുകയാണേൽ നീ കുഞ്ഞിനെ കുറിച്ച് ഓർക്കുക പോലും ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ.. എന്റെ ഉമ്മാ... ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു വീണ്ടും വീണ്ടും എന്റെ ഹൃദയത്തെ കുത്തല്ലേ.. പറ്റിപ്പോയി... അത് ഞാൻ സമ്മതിച്ചല്ലോ... അവൻ വരുന്നതിന് മുൻപ് ഇവിടെ നിന്നും പൊക്കോ.. അതാ നല്ലത് അവനെ വെറുതെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാൻ നിൽക്കണ്ട.... മകനെ കാണാതെ പോകില്ല എന്നുള്ള വാശിഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും റഫീഖിന്റെ ഉമ്മയുടെ ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി ഇല്ലാതെ അവൾ വീണ്ടും വരുമെന്ന വെല്ലുവിളിയോടെ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി.. ☘️☘️☘️☘️ അവൾ പോയതിന് ശേഷം എല്ലാവിവരങ്ങളും ഉമ്മ റഫീഖിനെ വിളിച്ചറിയിച്ചു. അവൻ ദേഷ്യം കൊണ്ട് നിന്ന് വിറക്കുകയായിരുന്നു.. ജുബി.... വന്നേ മതി നമുക്ക് പോകാം... എന്താ.. ഇക്കയിത്.. മോളെ കണ്ട് കൊതിതീർന്നില്ല... ഒരു അരമണിക്കൂർ കൂടെ കഴിഞ്ഞിട്ട് പോയാൽ പോരെ.. ഇന്ന് ഒരു ദിവസം മുഴുവനായി ഇവിടെ നിന്നാലും നിനക്ക് മോളെ കണ്ട് കൊതിതീരില്ല. അത് കൊണ്ട് നീ വാ... ഇക്കാ... Pls.... ജുബി........... " അവൻ നിന്നലറി... എന്ത് പറ്റി ഇക്കാക്ക് പെട്ടന്ന് നല്ല കളിചിരി തമാശയായിരുന്നല്ലോ മുജീബ് ഇക്കയുടെ കൂടെയിരുന്ന്.. ഉമ്മ വിളിച്ച് വെച്ചതിനു ശേഷം ആണല്ലോ ഇത്രയും ദേഷ്യം. അവൾ ഒന്നും മനസിലാവാതെ മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് അവന്റെ കൂടെ പുറപ്പെട്ടു.. ഇക്കാ.... ഇക്കാ... എന്താ... എന്താ.. ന്ന്.. അത്.. പിന്നേ... ഉമ്മ എന്തിനാ വിളിച്ചത്.... "എന്റെ ആദ്യത്തെ കെട്ടിയോൾ എന്നെയും കുഞ്ഞിനേയും. കാണാൻ വന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് എന്തെ... നിനക്ക് ഒഴിഞ്ഞു തരണോ...? " ഭാര്യപദവി ' "ഓഹ്... ദേഷ്യം പിടിച്ചാൽ പിന്നെ വായിൽ നിന്ന് എന്താ വരുന്നത്...എന്ന് മൂപ്പർക്ക് തന്നെ അറിയില്ല...അവൾ ഓരോന്ന് പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് മുഖം വീർപ്പിച്ചു...ജുബി പിന്നേ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല...വീട് എത്തുന്നത് വരെ അവൾ മിണ്ടാതെയിരുന്നു... "എടി... ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെട്ട് വെറുതേ പറഞ്ഞതല്ല... സത്യമായിട്ടും...ദേ ഇവന്റെ ഉമ്മ മാഹിറ നമ്മൾ അവിടെനിന്നും പുറപ്പെട്ടത്തിന് ശേഷം വീട്ടിൽ വന്ന് കരച്ചിലും ബഹളവും ആയിരുന്നെന്ന്..." എന്തിന്..? " "ഇവനെ കാണണം എന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ടായിരുന്നത്ര ഷോ..മുഴുവനും കാണിച്ചു കൂട്ടിയത്...." എന്നിട്ട്.... എന്നിട്ട് ഉമ്മ എന്ത് പറഞ്ഞു... എന്ത് പറയാൻ... ആര് എന്ത് പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യം ഇല്ല അവൾ ഇനിയും കയറിവരും ഉളുപ്പില്ലാതെ... ഞാനവളെ നിയമപരമായി ബന്ധം വേർപെടുത്തിയിട്ടില്ലല്ലോ.. അതിന്റെ... ധൈര്യത്തിലാവും. നാളെത്തന്നെ പോയി ഒരു വക്കീലിനെ കാണണം.. എത്രയും പെട്ടന്ന് ബന്ധം വേർപിരിയണം... " "ഇക്കാ.... ഞാൻ പറയുന്നത് കൊണ്ട് എന്നോട് ദേഷ്യം ഒന്നും തോന്നല്ലേ...? "എന്താ... എന്താ..നിനക്ക് പറയാനുള്ളത്..." "അത്... പിന്നേ...അവരൊരു ഉമ്മയല്ലേ.... അവർക്ക് അവരുടെ കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ ആഗ്രഹം ഉണ്ടാവില്ലേ....ഒന്ന് കണ്ടുപൊക്കോട്ടെ... തടസം നിൽക്കണ്ട..." "എന്നാ പിന്നേ നിനക്ക് കാര്യം എളുപ്പായി.... അവനെ അവന്റെ ഉമ്മയെ ഏൽപ്പിച്ചാൽ നിനക്ക് നിന്റെ മകളെ ഇവടെ കൊടുന്ന് നിർത്താല്ലോ അല്ലേ..." ഹേയ്... ഇക്കാ.. ഞാൻ അങ്ങിനെയൊന്നും. ചിന്തിച്ചു പറഞ്ഞതല്ല... ഞാനൊരു ഉമ്മയല്ലേ... മോളെ പിരിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ ഉള്ള വേദന എനിക്കറിയാം.. അതുകൊണ്ട് പറഞ്ഞുപോയതാ.. കിടന്ന് ഉരുളണ്ട എനിക്ക് മനസ്സിലായി.. എന്നാലും നീ ആളുകൊള്ളാമല്ലോടി.. ദേ.. ഇക്കാ... മനസ്സിൽ പോലും വിചാരിക്കാത്ത കാര്യം പറയല്ലേ.... ആ സ്ത്രീയോട് പാവം തോന്നി ഒന്ന് പറഞ്ഞുപോയതാ... അതിന് ഇത്രയൊക്കെ അർത്ഥം കാണുമെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചില്ല..... " മ്മ്.... മതി... എനിക്ക് ഇല്ലാത്ത സ്നേഹം നിനക്ക് അങ്ങിനെ തോന്നണ്ട....കേട്ടോ...ഡി.. അതും ആ..വഞ്ചകിയോട്." അവൾ പിന്നേ ഒന്നും പറയാൻ നിൽക്കാതെ മോനെ തോളിൽ ഇട്ടുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കടന്നു....അവരുടെ റൂമിൽ ഒരുസൈഡിലായി തൂങ്ങിയാടുന്ന തൊട്ടിലിലേക്ക് അവനെ കിടത്തി കാബോർഡ് തുറന്ന് ഡ്രസ്സ്‌ എടുത്ത് വാഷിംഗ്‌ റൂമിലേക്ക് കടന്നു. ☘️☘️☘️☘️☘️ "ഡാ... റഫീ... അവൾ നാളെയും വരാൻ സാധ്യത ഉണ്ട്... നമുക്ക് സ്വസ്ഥത തരില്ലന്നായിരിക്കും. മോനെ കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ അവൾ കേസ് കൊടുക്കും എന്ന് ....." "ശല്യം..വരട്ടെ അവൾ എന്തൊക്കെ ചെയ്യാൻ പറ്റും അതൊക്കെ ചെയ്യട്ടെ.... മോനെ കൊടുക്കുന്ന പ്രശ്നം ഇല്ല....എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് റഫീഖിന് അറിയാം..." അവൾ അവന്റെ ഉമ്മയാ കോടതി അവളുടെ കൂടെ നിൽക്കു....ഒരു പ്രാവശ്യം നീ അവൾക്ക് അവനെ കാണിച്ചു കൊടുക്ക്... കണ്ട് കഴിയുന്നതോടെ തീർന്നല്ലോ അവളുടെ പ്രശ്നം... "ഉമ്മാ... എന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കല്ലേ... നിങ്ങൾക്കൊക്കെ എന്താ.... എന്ത് കണ്ടിട്ടാ അങ്ങിനെയൊക്കെ പറയുന്നത്....അവൾ ചെയ്തു കൂട്ടിയതിന്റെ വേദന ഇപ്പോഴും ഉണ്ട് ഈ ഇടനെഞ്ചിൽ... അളവ് ഒട്ടും കുറയാതെ.... അതൊന്നും അത്ര എളുപ്പം മറക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല." ഉമ്മയെ ഒന്ന് കടുപ്പിച്ചു നോക്കികൊണ്ടവൻ റൂമിലേക്ക് കടന്നു...തൊട്ടിയിൽ കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി...ഉറക്കത്തിൽ പുഞ്ചിരിച്ചുകിടക്കുന്ന പൈതലിനോടായി പറഞ്ഞു.. "ഉപ്പാന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ വളർത്തും പൊന്നുപോലെ എന്റെ മോനെ വളർത്താനുള്ള യോഗ്യതയൊന്നും നിന്റെ ഉമ്മക്കില്ല പൊന്നേ.. പെറ്റുമ്മയുടെ സ്നേഹം നിഷേധിച്ചു നിന്നെ ഇവിടെ പിടിച്ച് വെച്ചു എന്ന് പറയല്ലേ.. എന്റെ പൊന്നേ....നിന്നെ അവരുടെ കയ്യിൽ ഏല്പിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല.നിന്നെ അവിടെയിട്ട് വീണ്ടും സുഖം തേടി പോവില്ല എന്നുള്ളതിന് എന്താണ് ഉറപ്പ്..." "എന്തൊക്കെയാ ഇക്കാ.. കുഞ്ഞിനോട് പറയുന്നത് അവിടെ നിന്ന് ഒച്ചവെച്ചുകൊണ്ട് കുഞ്ഞിനെ ഉണർത്തല്ലെ...പാവം ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ... ഇക്കപോയി വേഷമൊക്കെ മാറിക്കെ എന്നിട്ട് വന്ന് കിടക്ക്..." "ഇല്ല.. ജുബി എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിയില്ല... എന്റെ മോനെ അവൾ... ഞാൻ ഇത്രയും അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചിട്ട് പെട്ടന്ന് അവനെ എനിക്ക് നഷ്ടമാവുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ..." "ഇക്ക എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ ആവുന്നത്.. കുഞ്ഞിനെ ആരും കൊണ്ട് പോകില്ല....അതിന് നമ്മൾ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കില്ലല്ലോ..വാ... വന്ന് കിടന്നേ.... ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചു നിൽക്കാതെ....വന്ന് കിടക്കെന്ന്..."വേഷമൊക്കെ മാറി അവൻ അവൾക്കരികിലായി ചേർന്നു കിടന്നു.. ☘️☘️☘️☘️☘️ "ഇക്കാ.... എനിക്ക് എന്റെ മോനെ..ത്താ...അവനെ ഞാൻ കൊണ്ട് പോകുവാ...." "വിടഡി... വിടാൻ..." "ഇല്ല...' മാഹിറ റഫീഖിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും കുഞ്ഞിനെ ബലമായി പിടിച്ച് വാങ്ങി.... മോന്റെ കവിളിൽ തുരുത്തുരാ ഉമ്മവെച്ചു... മാഹിറയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ...കണ്ണീർ മുത്തുകൾ അവന്റെ മുഖത്ത് ചിത്രം വരച്ചു....കൊണ്ടിരുന്നു "ഡി... എന്റെ കുഞ്ഞിനെ.. തായോ....അവൻ പേടിച്ച് കരയുന്നത് കണ്ടില്ലേ.. ജുബി.. നോക്കിനിൽക്കാതെ കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങ്...." "ഇല്ല... എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ആർക്കും തരില്ല... അവനെയും കൊണ്ട് ഞാൻ പോവാ.... അവൾ കുഞ്ഞിനേയും... മാറോടടക്കിപിടിച്ചുകൊണ്ടു ഗൈറ്റ് കടന്ന് ർ റോഡിലേക്ക് ഓടി ... പിന്നാലെ റഫീഖുo.. (തുടരും....) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mwdX9ZD?d=n&ui=v64j8rk&e1=c❤️ മൊഞ്ചത്തി പെണ്ണിന്റെ സുൽത്താൻ ❤️ ഭാഗം: 27 ********* അവളിനി അവരുടെ മകൾ അല്ലങ്കിൽ... ഞാൻ അവരോട് ചെയ്യുന്ന ദ്രോഹം ആയിരിക്കില്ലേ...ഇത് പടച്ചവൻ എന്നോട് പൊറുക്കുമോ... അവന്റെ മനം അവനോട് മന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.. അവർ ഇരിക്കുന്നിടത്തുനിന്ന് എണീറ്റ് അല്പം നടന്നു.. എന്നിട്ട് അവരുടെ പഴയകാല കഥകൾ അവനോട് വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി. നല്ലൊരു കേൾവിക്കാരനായി നസീം നിന്ന് കൊടുത്തു. അവരുടെ കഥകളല്ലാം അവർ വിവരിച്ചപ്പോൾ അവൻ പറയാൻ വന്നകാര്യം പറയണോ....വേണ്ടയോ... എന്ന അവസ്ഥയിലായി ****** അമീർ...ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിച്ച് വീടിന് നാല് പുറവും നോക്കി....ആയിഷുവിനെ കാണുന്നില്ല... അവൻ മുറ്റത്തേയ്ക്കിറങ്ങി അടുക്കളയുടെ തെക്കേഭാഗത്തേക്ക് നടന്നപ്പോൾ.. അവിടെ കുളപടവിലായി.. കരഞ്ഞു വീർത്ത മുഖവുമായി ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നു. അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവളിരിക്കുന്നതിന്റെ നേരെ മുകളിലുള്ള പടവിലായി ചെന്നിരുന്നു...അവളെന്തോ അഘാതമായ ചിന്തയിലാണ്. അവൻ ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞി കല്ലെടുത്ത് അവളുടെ പുറം നോക്കി ഒരേറുകൊടുത്തു അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി... ഓഹ്. നിങ്ങളോ....? എന്താ... നിനക്കൊരു പുച്ഛം.. രാവിലെ കണ്ടത് പോലെ അല്ലല്ലോ...എന്ത് പറ്റി... മുഖത്തെ സന്തോഷമല്ലാം എവിടെ പോയിമറഞ്ഞു... എന്റെ സന്തോഷങ്ങളും ദു:ഖങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ചറിയാൻ നിങ്ങളെന്റെ ആരാ..?? എണീറ്റ്...പോയെ... ഇനി ഇതാരേലും കണ്ട് വന്നാൽ അത് മതിയിനി ആ..കുറ്റം കൂടി എന്റെ തലയിൽ ചാർത്താൻ വെയ്യ...എനിക്ക്.... സഹിച്ചു മതിയായി... ചോദിക്കാനും പറയാനും ഒന്നും ആരും ഇല്ലാത്തവളാ.. ആർക്കും...എന്തും വിളിച്ചുപറയാം... കരിയും പുകയും കൊണ്ട് വളർന്നവളാ...എനിക്ക് ചട്ടിയും കുടുക്കയുമൊക്കെ ചേരു...ഇയാൾ പോയെ.... ആയിശു... ഇങ്ങനെയൊന്നും പറയാതെ എന്നോട് ആരും സ്നേഹം കാണിക്കണ്ട.... ഒരിത്തിരി ദയ കാണിച്ചാൽ മതി... ഇവിടെ കഴിഞ്ഞുപോകാൻ കുറച്ച് സമാധാനം തന്നാൽ മാത്രം മതി...അതിനപ്പുറം എനിക്കാരും ഒന്നും തരണ്ട ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല... ഒന്നും തന്നെ... അവൾ അവന്റെ നേരെ കൈകൂപ്പി... അവൻ അവളുടെ കൈ കൂട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വെച്ചു.... ഇങ്ങനെ ഒന്നും പറയല്ലേ... കണ്ണ് തുടക്ക്...ആരേലും കണ്ട് വരും... അവൾ കൈ കുടഞ്ഞു പക്ഷെ....അമീർ കൈകൾ മുറുക്കി പിടിച്ചു.. എന്നല്ലാതെ...പിടി വിട്ടില്ല... അവളുടെ മുഖം കൈക്കുമ്പിളിൽ കോരിയെടുത്ത് അവളുടെ മിഴിനീർ തുള്ളികൾ അവൻ തുടച്ചുമാറ്റി.... എന്നിട്ട് അവളുടെ പീലികൾ തിങ്ങി നിറഞ്ഞ മിഴികളിലേക്ക് ഹിമ വെട്ടാതെ കുറച്ചു സമയം അങ്ങിനെ നോക്കിനിന്നു.. ആയിശു സങ്കടപെടാതെ നീയെന്റെ പെണ്ണാ... നിന്നെ ഞാൻ കരയാൻ വിടില്ല നിന്റെ അടുത്ത് നിന്നോട് ചേർന്നിരിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഫീലുണ്ടല്ലോ അത്‌ നിനക്ക് പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാവില്ല.. ഇക്കാ...കൈവിട്ടേ.. എനിക്ക് പോണം അല്ലേൽ...ഇക്ക...പ്പോ... എനിക്ക് കുറച്ചുനേരം കൂടി ഇവിടെയിരിക്കണം മനസ്സ് ശാന്തമാക്കണം... Plz... ഒന്ന് എഴുനേറ്റ് പോകുമോ... അപവാതങ്ങൾ ഇനിയും ഏറ്റു വാങ്ങാൻ എനിക്ക് ത്രാണിയില്ലാത്തൊണ്ടാ നിന്നെവിട്ട് ഞാൻ എവിടേക്ക് പോകാൻ... ആരേലും കണ്ട് വരുകയാണേൽ അങ്ങ് വരട്ടെ. അപ്പോ കാര്യങ്ങൾ ഈസി ആയില്ലേ..... എന്നോട് തുറന്ന് പറ... എന്താ..നിന്റെ സങ്കടം കുറച്ചു ദിവസമായി നീ..എന്തൊക്കെയോ ഒളിക്കുന്നുണ്ട്... പറ പെണ്ണെ...എന്നോടല്ലേ.. എന്തിനാ..നീ കരഞ്ഞത്. ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയാൻ ഇവിടെ എന്തുണ്ടായി.. നിന്റെ കൂടെ ഞാനുണ്ട് നീ...ധൈര്യമായി പറ... നടന്നതല്ലാം അവൾ അവനോടായി വിവരിച്ചു പൊട്ടികരഞ്ഞു... അൻവറിന്റെ സംസാരം കേട്ടിട്ടാണോ... അത്....നീ... കാര്യമാക്കണ്ട.... ഞാൻ നിന്നെ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ താമസിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അതിനി ആരെകൊണ്ടും മാറ്റാൻ കഴിയില്ല... നീ... കുറച്ച് ധൈര്യവതിയായി നിന്നാൽ മതി.... എനിക്ക് നിന്നെ വേണം.... നീയില്ലാതെ എനിക്ക് വെയ്യ... ആയിശു...എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടവൻ അവളുടെ കൈവിരലുകളിൽ അവന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തു. അവളവന്റെ മടിയിൽ തലചായ്ച്ചു വെച്ചുകൊണ്ട് തേങ്ങി....കരഞ്ഞു... അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടി അവൻ അവളെ ആശ്വാസിപ്പിച്ചു. അമീറെ....... അമീറെ... അയ്യോ... മാറിക്കെ...അവന്റ മടിയിൽ നിന്നും അവൾ ചാടി എഴുനേറ്റു. ദേ... നിങ്ങളെ ഉമ്മൂമ്മ വിളിക്കുന്നു....വേഗം ചെല്ല്.. അവൾ അവനെ പിടിച്ചു തള്ളി... പോ.... ഇക്കാ... ആരേലും വന്ന് കാണും മുൻപേ പോ... ഈ... പെണ്ണിന്റെ ഒരു പേടി.. അവൻ അവിടെ നിന്നും വീടിന്റെ പിറകിലൂടെ ഉമ്മറത്തേയ്ക്ക് കയറി അവൾ വേഗം...അവളുടെ പഴയ റൂമിലേക്കും. എന്താ....ഉമ്മൂമ്മ... നീ...എവിടെ ആയിരുന്നു. മുറ്റത്തൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ... മ്മ്.... അടങ്ങിനിന്നോണം നാട്ടുകാരെകൊണ്ടും വീട്ടുകാരെ കൊണ്ടും ഓരോന്ന് പറയിപ്പിക്കണ്ട.. അതിന് ഇപ്പൊ എന്തുണ്ടായി ഞാൻ എന്ത് പറയിപ്പിച്ചു എന്നാ... ഇങ്ങ് അടുത്ത് വാ... എന്താ...ഉമ്മൂമ അവൻ ചെവിയുമായി ഉമ്മൂമ്മയുടെ ചുണ്ടിനരികിൽ വന്ന് നിന്നു. ആയിശു മോശം കുട്ടിയാണ്..എന്നാ.. അൻവർ ജാസൂവും ഒക്കെ പറയുന്നത്....അതുകൊണ്ട് അവളുമായി അധികം അടുക്കണ്ടാ...ട്ടൊ... ഒന്ന്...പോയെ...ഇത്രയും വർഷങ്ങൾ നിങ്ങളെ കൂടെ ഉണ്ടായിട്ടും.... നിങ്ങൾക്ക് അവളെ മനസ്സിലായില്ലല്ലോ.. എന്റെ ഉമ്മൂമ്മ കഷ്ടമുണ്ട് ആരേലും എന്തേലും പറയുന്നത് കേട്ട്. നിങ്ങളും ആ...പാവത്തിനെ ഒറ്റപ്പെടുത്തല്ലേ..പടച്ചോൻ പൊറുക്കൂല.. കഷ്ടം.. " നിങ്ങളൊക്കെ വല്ലാത്ത മനുഷ്യൻമാർ തന്നെയാണ്. ഒന്നും ഇല്ലാതെ അൻവർ അങ്ങിനെ പറയില്ല... അതാ...ഞാനും.' നിങ്ങളെ മോൻ അൻവർ..നല്ല ഡീസന്റ് മനുഷ്യനാ.. എന്നെകൊണ്ട് കൂടുതൽ പറയിപ്പിക്കല്ലേ..."അവൻ ഉമ്മൂമ്മയോട് കയർത്തുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. നിനക്ക്...എന്താ.. അവളോട് ഇത്ര സെന്റിമൻസ്. അത് കേൾക്കട്ടെ...ആദ്യം. എന്നിട്ട് പോയാൽ മതി അകത്തേക്ക്.. മാമി... എനിക്കവളോട് ഒന്നും ഇല്ല. ഓരോരുത്തർ ഓരോന്ന് പറയുന്നത് കേട്ട് ആ..പാവത്തിനെ.. നിർത്ത...ഡാ.... ഓരോരുത്തരോ.... അൻവറിക്ക എന്തേലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടേൽ അതിൽ സത്യം ഉണ്ടാകും.. വെറുതെ ഓരോന്ന് വിളിച്ചു പറയാൻ അങ്ങേർക്ക് ഭ്രാന്തൊന്നും ഇല്ല... ഉണ്ട്.. കാമ ഭ്രാന്ത്... അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു... എന്താടാ ഒറ്റക്ക് പിറുപിറുക്കുന്നത്... ഹേയ്....ഒന്നുല്ല.. അവൻ അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. ഉമ്മൂമ്മ...ജാസുവിന്റെ അടുത്ത് വന്ന് വീണ്ടും ചോദിച്ചു...നിങ്ങളൊക്കെ അവളെ പറ്റി പറയുന്നതൊക്കെ സത്യം തന്നെയാണോ.. എത്ര ആളുകൾ വന്നുപോകുന്ന വീടാണിത് ഒരിക്കൽപോലും മോശമായ പെരുമാറ്റം അവളിൽ നിന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല...ഇന്നേവരെ അത് നിനക്കും അറിയാല്ലോ. അതൊക്കെ സത്യം തന്നെയാണ് ഉമ്മ... ഒതുക്കവും അച്ചടക്കവും ഒക്കെ ഉള്ള കുട്ടിത്തന്നെയായിരുന്നു അവൾ.. എനിക്കന്റെ സ്വന്തം അനുജത്തിയെ പോലെ തന്നെയായിരുന്നു. പക്ഷെ..." ഇക്ക അത് പറഞ്ഞതോട് കൂടി എനിക്ക് വെറുപ്പും അറപ്പും തോന്നുന്നു അവളോട്. മ്മ്...അഹ്' നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട് ഉമ്മൂമ അവർക്കരികിൽ നിന്നും പോയി.. ഉമ്മാ... അവടെ...നിക്ക് എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്... എന്താ..ജാസി അവളുടെ ഉമ്മയുടെ സ്ഥലം മണ്ണാർ മലയാണന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്...അവിടെ അവളുടെ ആരേലും ഉണ്ടാവില്ലേ... അവളുടെ സ്വന്തം ഉമ്മ' അവിടെവിടെയോ ഉണ്ടെന്നല്ലേ....കേട്ടത്. നമുക്കൊന്ന് അനേഷിച്ചാലോ.... ഉണ്ടെങ്കിൽ അവര് വന്ന് കൊണ്ടുപോയ്ക്കോട്ടെ അതല്ലേ...നല്ലത്... മ്മ്..... നമുക്ക് അന്വേഷിച്ചു നോക്കാം. അങ്ങിനെ പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല നോക്കണം കണ്ടെത്തണം. അവളെയിനി ഇവിടെ നിർത്താൻ പറ്റില്ല. എനിക്ക് പേടിയായി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ ഇക്കയെ തട്ടിയെടുത്ത് എന്നെയും മക്കളെയും ഇവിടെനിന്നും പുറത്താക്കില്ലന്ന് എന്താ ഉറപ്പ്.. ജാസി.. ഒന്നും അറിയാതെ അവളെ ഇങ്ങനെ കുറ്റപെടുത്തല്ലേ... അമീർ പറഞ്ഞത് പോലെ എനിക്ക്.. ഒന്നും.. അങ്ങട്ട് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.. നിങ്ങളാരും വിശ്വസിക്കണ്ട എനിക്കെന്റെ ഭർത്താവിനെ വിശ്വാസാ... ഞാൻ അൻവറിക്കയോട് പറയാൻ പോവാ..നാളെ തന്നെ അവരുടെ നാട്ടിൽ പോയ്‌ അന്വേഷിക്കാൻ...ജാസി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവരുടെ റൂമിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നടന്നു. എന്തൊക്കെയാ... റബ്ബേ ഇവര് വിളിച്ച് പറയുന്നത്...എന്റെ ഉമ്മ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടന്നോ... അപ്പൊ..എന്നെ നോക്കിയതും വളർത്തിയതും പോറ്റമ്മയാണോ.... അവർ എന്തിന്...? എന്നെ.. "അവരെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ചു...എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല... എന്തല്ലാം കേൾക്കണം... ആരോടാ...ഒന്ന് ചോദിക്ക.. ഈ..അവസ്ഥയിൽ ആരോട് ചോദിക്കും... ആരിൽ നിന്നാ ഒരു ഉത്തരം കിട്ടുക...എന്നെ സ്നേഹത്തിൽ പൊതിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ ജാസിത്തവരെ എന്നെ വെറുത്തു. അവരെ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല. അവരുടെ ഭർത്താവിനെ ഞാൻ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് ക്ഷെണിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഏത് ഭാര്യക്കാണ് സഹിക്കാൻ കഴിയുക...എന്നാലും ഇത്ര നാളും കൂടെ ഉണ്ടായിട്ട് എന്നെ ഇത് വരെ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ലല്ലോ.. അതാണെനിക്ക് സങ്കടം. എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയതിന് ശേഷം എനിക്ക് ഇവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങണം. ഞാൻ കാരണം ആരുടേയും സമാധാനം പോവണ്ട.. അവർ പറഞ്ഞത് പോലെ എന്റെ ഉമ്മ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടേൽ അവരെ ഞാൻ തന്നെ കണ്ട് പിടിച്ചോളാം..ആയിശു മനസ്സിൽ തീരുമാനമെടുത്തു. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/maaNQjV?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ - 23 നിഷ്കളങ്കഭാവത്തോടെ തന്റെ ഹാഫ് സാരിയിൽ കൈവിരൽ കൊരുത്ത്, ചുറ്റുപാടും നോക്കുന്ന ആ സുന്ദരി പെൺകുട്ടിയെ കൗതുകത്തോടെ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്‌ റിസപ്ഷനിസ്റ്റ്. "ആരാ ? ഇന്റർവ്യൂവിന്‌ വന്നതാണോ ?" "അല്ല. ഞാൻ സാൻവി. എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരിയെ അന്വേഷിച്ചിറങ്ങീതാ..." "കൂട്ടുകാരിയോ ? " ആ യുവതി പുരികം ചുളിച്ചു. എങ്കിലും പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു അവരുടെ മുഖത്ത്. "അതെ. മിശ്വ എന്നാണ് പേര്. ഇങ്ങോട്ട് ഇന്റർവ്യൂവിനാണെന്നും പറഞ്ഞ് വീട്ടീന്നിറങ്ങിയതാണ്‌. ഒരുപാടു ദിവസമായി.” "ഓ... മിശ്വ. അറിയാല്ലോ." അവരുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. സാൻവിയുടെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം നിഴലിച്ചു. "ഇപ്പോൾ ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയിരിക്കുകയാണ്. അവൾ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോളൂ. ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ചാൽ മതി. അല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ ഇരിക്കൂ. ഞാൻ വിളിച്ചു തരാം ഓട്ടോ." ആ സ്ത്രീ, ഫോണെടുത്ത് ആരെയോ വിളിക്കുന്നത് നോക്കിക്കൊണ്ട് സാൻവി നന്ദിയോടെ തലയാട്ടി. അവർ ചൂണ്ടിയ വിസിറ്റഴ്സ് ചെയറിൽ ഒന്നിലായി പോയി അവൾ ഇരുന്നു. “മിശ്വയെ ഞാനാണ്‌ ഇന്റർവ്യൂ ചെയ്തത്.” ഫോൺ ഡയൽ ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു. “കുറേ ദിവസായല്ലോ. ഇതുവരെ വിളിച്ചില്ലേ ?” “ഇല്ല മാഡം. അതുകൊണ്ടാണ്‌ ഞാൻ അന്വേഷിച്ചിറങ്ങിയത്.” സാൻവി വിനയത്തോടെ മറുപടി കൊടുത്തു. “എന്തേ, അവൾക്ക് വീട്ടിലോ നാട്ടിലോ വല്ല പ്രശ്നങ്ങളുമുണ്ടോ ? ഒളിച്ചോടി പോന്നതൊന്നുമല്ലല്ലോ അല്ലേ ? അവസാനം, ഞങ്ങടെ സ്ഥാപനത്തിന്‌ പ്രശ്നമാകരുത്.” “അയ്യോ! അങ്ങനൊന്നുമില്ല മാഡം.” സാൻവിയുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു. ആ സ്ത്രീ, ഫോണിൽ ആരെയോ വിളിച്ച് ഓട്ടോ ഏർപ്പാടാക്കുന്നത് കണ്ട് സാൻവി തന്റെ പേഴ്സിന്റെ സിബ് തുറന്ന് അകത്തേക്കൊന്ന് എത്തി നോക്കി. എല്ലായിടത്തും ഓട്ടോ വിളിച്ചു കറങ്ങാനുള്ള പൈസ ഇല്ല കയ്യിൽ. മിശ്വയെ കണ്ടുപിടിച്ചാലേ ചിലപ്പൊ നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകാനുള്ള ചില്ലറയുണ്ടാകൂ. അതോടൊപ്പം സാൻവിയുടെ കണ്ണുകൾ ആ ഹാളിനകം ചുറ്റിലും ഓടിനടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓൾഡ് ഏജ്‌ ഹോം എന്ന് ബോർഡ് വെച്ചിട്ട് ആരെയും കാണാനില്ലല്ലോ... അവൾ ചിന്തിക്കാതിരുന്നില്ല. ഏകദേശം പത്തു മിനുട്ടിന് ശേഷം, ആ കോമ്പൗണ്ടിനുള്ളിലേക്ക് സാവധാനം ഒരു ഓട്ടോ വന്ന് നിന്നു. അതിൽ നിന്നും നിറ പുഞ്ചിരിയോടെ ഇറങ്ങി വരുന്ന ഓട്ടോഡ്രൈവറെ വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുന്ന സാൻവിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. അയാൾ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നടുത്തു. "മിശ്വയുടെ ? " അയാൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ സാൻവി എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. "അതെ. മിശ്വയെ അന്വേഷിച്ചു വന്നതാണ്." "വരൂ. ഞാനെത്തിക്കാം " ഡ്രൈവർ അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്നും ബാഗ് വാങ്ങിച്ചു. സാൻവി അയാളെ അനുഗമിച്ചു. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ റിസപ്‌ഷനിൽ ഇരിക്കുന്ന സ്ത്രീ ഹൃദ്യമായി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. അവളും ഒരു വിളറിയ ചിരി സമ്മാനിച്ചു. എന്തല്ലാമോ തന്നെയും കാത്ത് പതിയിരിക്കുന്ന പോലെ ഒരു തോന്നൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഉടലെടുത്തിരുന്നു. പലതും ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ചെന്ന് ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറി. "മോൾടെ പേരെന്താ ? " റിയർ വ്യൂ മിററിലൂടെ അവളെ നോക്കികൊണ്ട് അയാൾ ചോദിച്ചു. സാൻവി മുഖമുയർത്തി. നെറ്റിയിൽ ചുവന്ന കുറി കുറുകെ വരച്ചിരിക്കുന്ന അയാളുടെ മുഖത്ത് ചൈതന്യം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ടെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ വേറെയൊരു ഭാവമാണ്. "സാൻവി " പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ പുറത്തെ കാഴ്ച്ചകളിലേക്ക് കണ്ണ് പായിച്ചു. "ഹാ... ഞാൻ വീരേന്ദ്ര. അവരടെ സ്ഥിരം ഓട്ടോക്കാരനാ.” "ഉം " സാൻവി ഒന്ന് മൂളിയതെ ഉള്ളു. പെട്ടെന്നവൾ എന്തോ ഓർത്തു. "ആ ഓൾഡ് എജ് ഹോമിൽ ജോലിക്കാർക്ക് താമസിക്കാനുള്ള സൗകര്യമില്ലേ ?" അവൾ തന്റെ സംശയം മറച്ചു വെച്ചില്ല. പെട്ടെന്നുള്ള അവളുടെ ചോദ്യത്തിൽ വീരേന്ദ്ര ഒന്ന് പരുങ്ങി. എങ്കിലും അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അയാൾ ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരി തിരികെ കൊണ്ട് വന്നു. "ഫുൾ ഡേ വർക്കുള്ളവർക്ക് അവിടെ തന്നെ താമസസൗകര്യം ഉണ്ട് മോളേ. രാവിലെ പോയി വൈകീട്ട് വരുന്നവർക്ക് അവർ തരപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതാണ് ഈ ഹോസ്റ്റല് ." വീരേന്ദ്ര കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി സാൻവിയുടെ പ്രതിബിംബത്തിനോട്‌ പറഞ്ഞു. അൽപനേരത്തെ യാത്രക്ക് ശേഷം ആ ഓട്ടോ, വിമൻസ് ഹോസ്റ്റലെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു കെട്ടിടസമുച്ചയത്തിന് മുന്നിൽ പോയി നിന്നു. "ഇറങ്ങിക്കോളൂ. ഇതാണ് സ്ഥലം " വീരേന്ദ്ര പറഞ്ഞപ്പോൾ ചുറ്റിലുമൊന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് സാൻവി ഇറങ്ങി. "മുകളിലേക്ക് കയറിചെല്ലുമ്പോൾ ഇടത് വശത്തെ രണ്ടാമത്തെ റൂമാണ് മിശ്വയുടേത്. ചെല്ലൂ." അയാളെ അത്ഭുതത്തോടെയാണ് സാൻവി നോക്കിയത്. ഒപ്പം, ഉള്ളിലൊരു പന്തികേടും തോന്നി. ഒരു വിമൻസ് ഹോസ്റ്റലിനുള്ളിലെ മുറി ഇത്ര കൃത്യമായിട്ട് ഒരു ഓട്ടോഡ്രൈവറിന് എങ്ങനെ അറിയാൻ സാധിക്കും ? ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന സെക്യൂരിറ്റി സാൻവിയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നാൽ അവൾക്ക് തിരികെ ചിരിക്കാനായില്ല. ഉള്ളിൽ നുരഞ്ഞു പൊങ്ങുന്നത് ഒരുകൂട്ടം ചോദ്യങ്ങളും സംശയങ്ങളുമാണ്. ഞൊയിടനേരം കൊണ്ട് അതൊരു ഭീകര അന്തരീക്ഷമായി മാറിയതുപോലെ സാൻവിക്ക് തോന്നി. "മോൾ അങ്ങോട്ട് കയറിച്ചെല്ലൂ... എന്നിട്ടേ എനിക്ക് പോകാനൊക്കൂ " അണുവിടെ മുൻപോട്ട് ചലിക്കാതെ അവിടെ തന്നെ നിൽക്കുന്ന സാൻവിയെ നോക്കി വീരേന്ദ്ര ധൃതി കൂട്ടി. "അതെന്താ ചേട്ടാ ?" തിരിഞ്ഞു നോക്കിക്കൊണ്ട് സാൻവി നെറ്റി ചുളിച്ചു. "ഇന്ദ്രാണി മേഡം എന്നെ പ്രത്യേകം ഏല്പിച്ചു വിട്ടതല്ലേ. അപ്പൊ മോളെ ഇവിടെ സേഫായിട്ട് വിട്ടിട്ടേ എനിക്ക് പോകാനാകൂ " മുറുക്കാൻ പോലെ എന്തോ ഒന്ന് എടുത്ത് ചുരുട്ടി വായിലേക്ക് തിരുകികൊണ്ടാണ് അയാൾ പറഞ്ഞത്. അതു കേട്ടതും സാൻവിക്ക് അപകടം മണത്തു. അവൾ ബാഗ് താഴെ വെച്ചു. പെട്ടെന്നാണ് രണ്ടുമൂന്ന് സ്ത്രീകൾ ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഗോവണി ഇറങ്ങി വരുന്നത് അവൾ കണ്ടത്. അവളുടെ ശ്രദ്ധ അവരിലേക്കായി. മൂന്ന് സ്ത്രീകളും തലയിൽ മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയിരിക്കുന്നു. മുഖത്ത് മേക്കപ്പും ചുണ്ടിൽ കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ലിപ്സ്റ്റിക്കും തേച്ച അവരെ കണ്ടതും അവൾക്കെന്തോ വശപിശക് തോന്നി. നോട്ടം സാൻവിയിലേക്കെത്തിയതും ആ സ്ത്രീകൾ ഹൃദ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "നമ്മുടെ മിശ്വയെ അന്വേഷിച്ചു വന്നതാ " സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. സാൻവി ഇതെല്ലാം കണ്ട് കൊണ്ട് അനങ്ങാതെ നിന്നതേ ഉള്ളു. "വാ എന്താ പേര് ? " പെണ്ണുങ്ങളിൽ നിന്നും ഒരു യുവതി പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾക്കരികിലേക്ക് നടന്നു. സാൻവി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ മുഖം നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നിരുന്നു. "പരിഭ്രമിക്കണ്ടടോ. മിശ്വ ഇവിടെ ഇല്ല. ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയതാ. വൈകീട്ടെത്തും. അത് വരേ നമുക്ക് റൂമിൽ ചെന്നിരിക്കാം. വാ " അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ടുള്ള ആ സ്ത്രീയുടെ അമിതവാത്സല്യം സാൻവിക്ക് ദഹിച്ചില്ല. "എവിടാ അവളുടെ ജോലി ? ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോയി കണ്ടോളാം!" സാൻവിയുടെ മുഖത്ത് നീരസം പടർന്നു. "ആഹാ " ആ യുവതി പുഞ്ചിരിച്ചു. "അങ്ങനെ ഓടിച്ചെന്നാലൊന്നും കാണാൻ പറ്റില്ല. തൽകാലം അനിയത്തി ഞങ്ങടെ കൂടെ വാ " അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ച അവരുടെ കയ്യിൽ നിന്നും സാൻവി കുടഞ്ഞു മാറി. പെണ്ണുങ്ങളുടെ പുഞ്ചിരി നന്നായി വിടർന്നു. സെക്യൂരിറ്റിക്കാരനും വീരേന്ദ്രയും ജാഗരൂകരായി. "മോളേ... നിന്റെ കാലുഞാൻ പിടിക്കാം. ദയവ് ചെയ്ത് ഓടരുത്. പിന്നെ നിന്നെ ഒരു മരുന്നിനു പോലും ബാക്കി വെക്കില്ല ഇവർ! അത് കൊണ്ടാ..." അതിൽ നിന്നും ഒരു സ്ത്രീ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം! ഹാഫ് സാരി പൊക്കിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ സാൻവി ഒരൊറ്റ ഓട്ടമായിരുന്നു! എന്നാൽ അതു പ്രതീക്ഷിച്ചെന്നവണ്ണം നിന്നിരുന്ന വീരേന്ദ്ര, ഒറ്റ കുതിപ്പിന് അവൾക്ക് തൊട്ട് പിറകെ എത്തി. ആ ഓട്ടത്തിനിടയിൽത്തന്നെ അയാൾ അരയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ബെൽട്ട് ഊരിയെടുത്തുകഴിഞ്ഞിരുന്നു! ഒന്ന് കുടഞ്ഞപ്പോൾ അത് സാമാന്യം നീളമുള്ള ഒരു വടിയായി രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചു. അതും ഓങ്ങിക്കൊണ്ട് അയാൾ ആ പാവം പെൺകുട്ടിക്ക് നേരെ ഒരു അട്ടഹാസത്തോടെ ചാടിവീണു. എന്നാൽ… ആ വടിയുടെ അറ്റം തോളിൽ സ്പർശിച്ച ആ നിമിഷം അവൾ കുനിഞ്ഞു. ഒരു കൈപ്പിടി നിറയെ പൊടിമണ്ണ്‌ വാരിക്കൊണ്ട് നിവർന്ന സാൻവി അസാമാന്യ വേഗതയിൽ അത് ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്തേക്കെറിഞ്ഞു. ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല അയാൾ. കണ്ണ് പൊത്തിപ്പിടിച്ച് തല കുടയുന്ന വീരേന്ദ്രക്ക് നേരെ സധൈര്യം നടന്ന് കൊണ്ട് സാൻവി, വലത് കാലുയർത്തി അയാളുടെ നാഭി നോക്കി ഒരൊറ്റ ചവിട്ടായിരുന്നു! വീരേന്ദ്ര പുളഞ്ഞു പോയി. ആ നിമിഷം തന്നെ അവൾ തിരിഞ്ഞോടി. എങ്ങോട്ടോടണം എവിടെ ഒളിക്കണം എന്നറിയാത്ത അവസ്ഥ. ഹോസ്റ്റലിനു മുന്നിലെ വിജനമായി കിടക്കുന്ന ആ തരിശ് ഭൂമിയിലൂടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ സാൻവി ഓടി. മുന്നിൽ, അധികം വീതിയില്ലാത്ത മൺറോഡാണ്. ഒരുപാട് വേഗതയിൽ ഓടാൻ സാധിച്ചില്ല അവൾക്ക്. തൊട്ട് പിറകെ തന്നെ വീരേന്ദ്രയുടെ അലർച്ച കേൾക്കാം. കല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ ശ്രമപ്പെട്ട് സാൻവി മുന്നോട്ട് ചുവടുകൾ വെച്ചു. കാലുകൾ കുഴയുന്ന പോലെ തോന്നി നിലം പതിക്കാനാഞ്ഞ സാൻവിയുടെ അരികിലേക്ക് പെട്ടെന്നാണ് ഒരു കറുത്ത അംബാസിഡർ കാർ വന്നു നിന്നത്! അവൾ ഞെട്ടലോടെ തല ചെരിച്ചു നോക്കി. അടുത്ത നിമിഷം അതിന്റെ പുറകിലെ ഡോർ തുറക്കപ്പെട്ടു. "സാൻവീ കയറ്!" നടുക്കത്തോടെ നോക്കിയ സാൻവിയുടെ കണ്ണുകൾ കാറിനുള്ളിൽ ഇരിക്കുന്ന ആളെ കണ്ട് മിഴിഞ്ഞു പോയി. "അഭയ്ഗാരു " ചുണ്ടുകൾ ചലിച്ചതിനോടൊപ്പം അവളുടെ കണ്ണുകളും വിടർന്നു. അവളുടെ നാടായ കല്ലഹള്ളിയിലെ, ദിനകർ റെഡ്ഡിയുടെ വലംകൈയായ സാക്ഷാൽ അഭയ് പാട്ടീൽ ആണ്‌ ആ കാറിനുള്ളിലിരിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, അപ്പോഴേക്കും അവർക്കരികിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തിയ വീരേന്ദ്ര, സാൻവിയുടെ ഷാളിൽ പിടുത്തമിട്ടിരുന്നു. "വിട്രാ അവളെ!!" അലർച്ച കേട്ട് നോക്കിയ വീരേന്ദ്ര കിടുങ്ങിപ്പോയി! തന്റെ നേർക്ക് ഉന്നം വെച്ച് തോക്കും നീട്ടി ഇരിക്കുന്ന അരോഗദൃഢഗാത്രരായ രണ്ട് യുവാക്കൾ. രക്തം കണ്ട് അറപ്പുമാറിയവരാണെന്ന്, തീ പാറുന്ന ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും വായിച്ചെടുക്കാം! വീരേന്ദ്രയുടെ കരങ്ങൾ താനേ പിടിയയഞ്ഞ നിമിഷം, സാൻവി ചാടിക്കയറി കാറിനുള്ളിലേക്ക് ഇരുന്നതും അതിന്റെ ഡോർ അടഞ്ഞതും, ആ കറുത്ത അംബാസിഡർ അയാൾക്ക് മുന്നിലൂടെ ചീറിപ്പാഞ്ഞ് കടന്നുപോയതും ഞൊടിയിടയിലാണ്! എല്ലാം കണ്ട് അന്ധാളിച്ചു നിൽക്കാനേ അയാൾക്കായുള്ളൂ. കാറിനുള്ളിൽ, കിതപ്പടക്കിക്കൊണ്ട് സാൻവി നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് സീറ്റിലേക്ക് ചാരിക്കിടന്നു. ചുറ്റിലും നടന്നതെല്ലാം അവിശ്വസനീയമായതാണ്. അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അഭയ്ഗാരുവിനെ നോക്കി. "ഗാരു എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി ?" “അവളെവിടെ ?” അഭയുടെ മറുപടി മറ്റൊരു ചോദ്യമായിരുന്നു. “മിശ്വ...” സാൻവി വിതുമ്പി. “നീ കണ്ടോ അവളെ ?” “ഇല്ല ഗാരൂ...” “ഉം...” ആ മനുഷ്യൻ അതീവ ഗൗരവത്തിൽ ഒന്നു മൂളി. “നിന്നോട് ആരാ ഇങ്ങോട്ട് പോരാൻ പറഞ്ഞേ ?” “അവളുടെ ഒരു വിവരോം ഇല്ലാരുന്നു... എത്ര ദിവസമായി...” “അതുകൊണ്ട് ? ഒറ്റയ്ക്കങ്ങ് ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുകയാണോ ?” സാൻവിയുടെ തല കുനിഞ്ഞു. “ഈ മിശ്വ ഒപ്പിച്ച ഒരു പണി!” അഭയ് ഗാരു തലക്കു കൈ കൊടുത്തു. “അവളെ തപ്പി തരുൺ മൈസൂരു മുഴുവൻ കെടന്നു കറങ്ങുന്നുണ്ട്... ഇപ്പൊ നീയും ചെന്ന് തല വെച്ചുകൊടുത്തേനേ. കൃത്യത്തിന്‌ ഞങ്ങൾക്ക് വരാൻ പറ്റിയതുകൊണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു.” സാൻവി നന്ദിയോടെ അയാളെ നോക്കി. "നിനക്കൊരു സത്യമറിയോ സാൻവീ...കല്ലഹള്ളിയിൽ നിന്നു മാത്രം ഇതിപ്പോ മൂന്നു നാലു പെൺകുട്ടികളായി മിസ്സിംഗ്‌. അതിൽ എല്ലാവരും ഈ വിജയപുരയിലേക്ക് ജോലി തേടി വന്നവരാണ്. നിങ്ങൾ ഇതൊന്നും അറിയുന്നില്ലെന്നേയുള്ളൂ. അപകടം പറ്റിക്കഴിയുമ്പൊ എല്ലാരും കണ്ണീരും കയ്യുമായി അയ്യാവെ കാണാൻ വരും. അപ്പൊ മാത്രം മതി അവർക്ക് നമ്മളെ. ഇതിപ്പൊ, ഈ മിശ്വ പോരുമ്പോൾ ഒരു വാക്കു പറഞ്ഞിരുന്നോ ? ചുരുങ്ങിയത്, എങ്ങോട്ടാ പോരുന്നതെന്ന് അവളുടെ അമ്മയോടെങ്കിലും പറയേണ്ടതല്ലായിരുന്നോ ?“ ”തരുണിനെ ഭയന്നിട്ടാണ്‌...“ സാൻവിയുടെ സ്വരം താഴ്ന്നിരുന്നു. ”അവന്‌ അവളെ-“ ”ആ... അതുതന്നെ!“ ഗാരു പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചു. ”ഇത്രേം കാലം അവനെ കൊതിപ്പിച്ച് മുൻപീക്കൊടെ തുള്ളിച്ചാടി നടന്നു. എന്നിട്ട് അവസാനം...“ സാൻവിയുടെ മുഖം മുറുകി. ആ ഒരവസരത്തിലും മിശ്വയെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാണ്‌ എല്ലാവർക്കും താൽപ്പര്യം! അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി... വല്ലാത്തൊരു കുടുക്കിലാണല്ലോ മിശ്വാ നീ എത്തിപ്പെട്ടത്... വീട്ടിലുള്ളവരോട് ഞാനെന്ത് പറയും... മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞ മിശ്വയുടെ അമ്മയുടെ മുഖം അവളെ വീണ്ടും സങ്കടക്കയത്തിലാഴ്ത്തി. "വേഗം വിട്ടോഡോ... ലക്ഷണം കണ്ടിട്ട് വലിയ കളികളാണ്. എത്രേം പെട്ടെന്ന് ഈ നാട് കടക്കണം " അഭയ്, ഡ്രൈവർക്ക് നിർദ്ദേശം കൊടുത്തു. മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ടു നിന്ന യാത്രക്ക് ശേഷം അവർ ഗ്രാമത്തിൽ തിരിച്ചെത്തി. സാൻവിയെ വീടിന് മുന്നിൽ ഇറക്കിവിട്ട് കൊണ്ട് അഭയ്ഗാരുവിന്റെ കാർ ദിനകർ റെഡ്‌ഡിയുടെ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് മടങ്ങി. വീടിന് മുന്നിൽ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അല്പനേരം നിന്നതിന് ശേഷം സാൻവി നേരെ മിശ്വയുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. തന്റെ അമ്മ മിശ്വയുടെ അമ്മയുടെ കൂടെ ആയിരിക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. എന്ത് പറയും താനവരോട്... പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന ആ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് താനെങ്ങനെ നോക്കും. അവളുടെ ഉള്ളം നൊന്തു. കണ്ണുകൾ നീറിപ്പുകഞ്ഞു. വിജയപുരയിൽ കണ്ട മനുഷ്യമൃഗങ്ങളുടെ ഓരോരുത്തരുടേയും മുഖം അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നു വന്നു. കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ട് സാൻവി അകത്തേക്ക് കയറി. എന്നാൽ ഉള്ളിൽ കണ്ട കാഴ്ച്ച അവളെ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു. അവർ രണ്ട് പേരും കളിചിരിയോടെ പാചകം ചെയ്യുന്നു. മിശ്വയുടെ അമ്മ സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നു...ചിരിക്കുന്നു... താനിവിടുന്ന് പുറപ്പെടുന്ന ആ നിമിഷം വരേ കണ്ണീർ വാർത്തിരുന്ന അമ്മായിയുടെ മുഖം ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ... സാൻവി ഉഴറി. പെട്ടെന്നാണ് സാൻവിയുടെ അമ്മ പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്. "സാൻവി !" അവളുടെ അമ്മ അത്ഭുതത്തോടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. "നീ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് തിരികെ എത്തിയോ മോളേ ? " ഒന്നും മിണ്ടാതെ തങ്ങളെ മാറി മാറി നോക്കുന്ന അവളെ അവർ സങ്കോചത്തോടെ നോക്കി. "എന്താ... എന്തു പറ്റി മോളെ? നീയെങ്ങനെയാ വന്നത് ?" സാൻവിയുടെ അമ്മ, അവളുടെ പാറിപ്പറക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി വെച്ച് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "അ... അത് അഭയ്ഗാരു അവിടെ ഒരാവശ്യത്തിന് വന്നായിരുന്നു. അവരുടെ കാറിൽ ഞാൻ തിരികെ..." "ആണോ... അതേതായാലും നന്നായി. മോളേ മിശ്വ വിളിച്ചായിരുന്നു കേട്ടോ. നീയവളെ കണ്ടൊ ?" തല വിലങ്ങനെ ചലിപ്പിച്ച് കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു കൊണ്ട് സാൻവി അവരെ നോക്കി. "ങ്ഹാ... നമ്മള് വെറുതേ പേടിച്ചു. അവളുടെ ഫോൺ കേടായതാ മോളേ. ഒരു പ്രശ്‌നവുമില്ല." മിശ്വയുടെ അമ്മ സമാധാനത്തോടെ പറയുന്നത് സാൻവി നിർവികാരതയോടെ കേട്ടു നിന്നു. ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല അവൾക്ക്... "മോള് പോയി കുളിച്ചിട്ട് വന്നേ " അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ സാൻവി യന്ത്രം കണക്കെ തിരികെ നടന്നു. എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും അവൾക്ക് ഉത്തരം ലഭിച്ചില്ല. മിശ്വ സുരക്ഷിതയാണെങ്കിൽ പിന്നെ താൻ ഇന്ന് എത്തിപ്പെട്ടത് എവിടെയാണ്‌? ഒരിക്കലും സ്ഥലം മാറിപ്പോയതല്ല. അവർക്ക് മിശ്വയെ അറിയാം. തന്നെ അപായപ്പെടുത്താൻ അവർ ശ്രമിച്ചതുമാണ്. സാൻവിക്ക് തല പെരുകുന്ന പോലെ തോന്നി. പെട്ടെന്നാണ് വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് ഒരു വാഹനം വന്ന് നിന്നത്. സാൻവി തലയുയർത്തി നോക്കി. കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്നയാളെ കണ്ട് അവൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു പോയി. ദിനകർ റെഡ്ഢി! ഓടി മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയ അവളെ അയ്യാ സൂക്ഷിച്ചൊന്നു നോക്കി. “നീയാണോ സാൻവി ?” അവൾ തലകുലുക്കി. “വാ...” അയാൾ അവളെ പിടിച്ചു മാറ്റി നിർത്തിയാണ്‌ ബാക്കി ചോദിച്ചത്. “എന്താ ഉണ്ടായത് ? നീ ആ സ്ഥാപനം കണ്ടോ ?” “കണ്ടു അയ്യാ...ഒരു മെഴ്സി ഹോം ആണ്‌. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും കുറച്ചു ദൂരമുണ്ട്. ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സ്ഥലമാണ്‌. വിജയ്പുര.” “ഉം... അവർ ഒരുപാടു പേരുണ്ടോ ?” “ഞാൻ ഒരു സ്ത്രീയെ മാത്രമെ കണ്ടുള്ളൂ അയ്യാ. പക്ഷേ, എന്നെ കൊണ്ടുപോയ ഓട്ടോക്കാരൻ അവരുടെ ആളായിരുന്നു... പിന്നെ- കൊണ്ടുപോയത് ഒരു ഹോസ്റ്റൽ പോലത്തെ സ്ഥലത്തേക്കാ. അതൊരു വല്യ കെട്ടിടമാണ്‌...” റെഡ്ഢി ആലോചനയോടെ തലകുലുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “മിശ്വ...” സാൻവി വിതുമ്പി. “കരയണ്ട...കരഞ്ഞിട്ടെന്തു പ്രയോജനം ? ഇനി നമുക്ക് അടുത്ത മാർഗ്ഗമെന്താണെന്നു നോക്കണം.” യാതൊരു മയവുമില്ലായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്ക്. “ഞാൻ വന്നത് വേറൊരു കാര്യത്തിനാണ്‌.” അയാളുടെ മുഖം മുറുകി വന്നു. “യാതൊരു കാരണവശാലും... എന്റെ മകൻ തരുൺ ഈ വിവരം അറിയാനിടവരരുത്. ഒരിക്കലും അവൻ അവളെ തേടി ഈ വിജയപുരയിലെത്തരുത്... ഇത്തരക്കാരുമായി അവൻ ഇടപെടാൻ ഇടവരരുത്... നിനക്കു മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ സാൻവി ?” സങ്കടം സഹിക്കവയ്യാതെ സാൻവി ഇരു കൈകളാലും മുഖം അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. “എങ്ങാൻ നീ അവനെ വിളിച്ച് ഈ വിവരം പറഞ്ഞെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞാൽ...” തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mg39jeW?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ. 41. 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 ആവണിയുടെ നിൽപ്പ് കണ്ടിട്ട് ആശാലതയ്ക്ക് അവളോട് സഹതാപം തോന്നി. അവളോട് അത്രയ്ക്ക് കടുപ്പിച്ചു പറയേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്ന് അവൾ ഓർത്തു. "ഞാൻ എന്താ ചേച്ചീ ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത്. അശോകേട്ടൻ വന്ന് പറഞ്ഞത് എന്റെ പേരിൽ മാത്രമല്ല, എന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും വരെ പേരിൽ പോലീസ് കേസ് ഉണ്ടാവുമെന്നാണ്. അതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരിയുടെ വിവാഹം മുടക്കാൻ നോക്കുന്നതിന്റെ പേരിൽ. ചേച്ചിയ്ക്കറിയാല്ലോ അശോകേട്ടനെ.. ഞങ്ങൾക്കെതിരെ ഒന്നല്ല ചിലപ്പോൾ നൂറ്‌ കേസ് കൊണ്ട് വരാൻ അശോകേട്ടനെ കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞേക്കും. എനിയ്ക്കെതിരെ മാത്രമായിരുന്നു കേസ് വരുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ അശോകേട്ടൻ പറഞ്ഞതൊന്നും വക വയ്ക്കില്ലായിരുന്നു. പക്‌ഷേ എന്റെ അച്ഛനും, അമ്മയും... അവരെന്തു തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടാ പോലീസ് സ്റ്റേഷനും, കോടതിയുമൊക്കെ കേറി ഇറങ്ങേണ്ടി വരുന്നത്. അശോകേട്ടൻ ഒരു പോലീസുകാരനല്ലേ. മറ്റൊരാൾക്കെതിരെ ഒരു കേസ് എടുക്കുക എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോ നിഷ്പ്രയാസം അശോകേട്ടന് അത് നടപ്പാക്കാൻ പറ്റുന്ന കാര്യമല്ലേ... ഞാൻ അശോകേട്ടന്റെ കാല് പിടിച്ചു പറഞ്ഞു നോക്കിയതാണ് കല്യാണം കഴിയും വരെ ഞാൻ ആശ ചേച്ചിയേ കാണാനേ ശ്രമിയ്ക്കില്ലെന്ന്. അക്കാര്യത്തിൽ പക്‌ഷേ ഒരു വിട്ടു വീഴ്ചയ്ക്കും അശോകേട്ടൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. അശോകേട്ടന് ആശ ചേച്ചിയുടെ കല്യാണം കഴിയും വരെ ഞാനീ നാട്ടിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.. ആല്ലെങ്കിൽ എന്റെ അച്ഛനും, അമ്മയുമൊക്കെ പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ കയറി ഇറങ്ങേണ്ട അവസ്ഥ.. എനിയ്ക്ക് അതിനേ കുറിച്ച് ചിന്തിയ്ക്കാൻ പോലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെയാണ് ചേച്ചീ അശോകേട്ടൻ ആവശ്യപ്പെട്ട ദിവസം വരെ ഞാൻ വയനാട്ടിലുള്ള എന്റെ അമ്മയുടെ ഇളയ സഹോദരിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നത്. പോകും മുമ്പ് അശോകേട്ടന്റെ നിർദേശമുണ്ടായിരുന്നു, അശോകേട്ടൻ പറയാതെ ഞാൻ തിരിച്ചു വന്നേക്കരുതെന്ന്." ആവണി പറഞ്ഞു നിർത്തിയിട്ട് ചുരീദാറിന്റെ ഷാളിന്റെ തുമ്പ് കൊണ്ട് തുളുമ്പാൻ തുടങ്ങിയ കണ്ണീർ തുടച്ചു. "ഞാൻ തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ എനിയ്ക്കറിയാമായിരുന്നു ചേച്ചി കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പോയി കാണുമെന്ന്. ചേച്ചിയേ കാണാൻ എനിയ്ക്ക് അവിടേയ്ക്കും വരാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. ഒരു തവണ ചേച്ചിയ്ക്ക് വേണ്ടി സംസാരിയ്ക്കാൻ ഞാൻ രതീഷേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയതല്ലേ.. അവരുടെയൊക്കെ മുഖത്ത് നോക്കാനുള്ള എന്റെ മടി ചേച്ചിയ്ക്ക് മനസിലാക്കാൻ പറ്റുമല്ലോ..." "സോറി.." പിന്നെയും നിറഞ്ഞു വന്ന അവളുടെ മിഴികൾ തുടച്ചു കൊടുത്തുകൊണ്ട് ആശാലത പറഞ്ഞു. അത്രയും ആൾക്കാർ ചുറ്റിനുമുണ്ടെന്ന് ബോധ്യമുണ്ടായതിനാൽ ആണ്, അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ആശാലത അവളെ പിടിച്ചടുപ്പിച്ചു ആ മൂർദ്ധാവിൽ ഒറ്റ ഉമ്മ കൊടുക്കുമായിരുന്നു. പാവം.. ഇവൾ തനിയ്ക്ക് വേണ്ടി ആരുടെയൊക്കെ പടിവാതിൽക്കൽ പോയി.. എത്രയൊക്കെ ഭീഷണിയും, തെറി വാക്കുകളും കേട്ടു. "ചേച്ചി എന്നോട് സോറിയൊന്നും പറയണ്ട. ഇത്രയൊക്കെ ബുദ്ധിമുട്ടിയിട്ടും ചേച്ചിയ്ക്ക് രതീഷേട്ടനെ കല്യാണം കഴിയ്ക്കേണ്ടി വന്നല്ലോ... വിന്നിച്ചൻ മരിച്ചു പോയതൊക്കെ ഞാൻ പിന്നീടാണ് ചേച്ചീ അറിയുന്നത്.. അതൊക്കെ എങ്ങിനെ സഹിയ്ക്കാൻ പറ്റി ചേച്ചീ.. ചേച്ചിയ്ക്ക്.. അതിനുള്ള കരുത്തൊക്കെ ദൈവം തന്നിട്ടുണ്ടാവും. അല്ലേ.." "ഹും.." ആശാലത അവളെ നോക്കി പരിഹസിയ്ക്കും മട്ടിൽ ചുണ്ട് കോട്ടി. "ദൈവം തന്നു.. ദൈവം എനിയ്ക്ക് തരേണ്ടയിരുന്നത് എന്റെ വിന്നിച്ചന്റെ ജീവനായിരുന്നു. അത് തരാതെ വിന്നിച്ചന്റെ ഉയിര് എടുത്തും കൊണ്ട് പോയിട്ട് ആ ദുഃഖം സഹിയ്ക്കാനുള്ള കരുത്ത്‌ തന്നിട്ട് എന്ത് കാര്യം.. അവരുടെ കയ്യിൽ നിന്നും എന്റെ വിന്നിച്ചന്റെ ജീവൻ എന്നെ തിരിച്ചേൽപ്പിയ്ക്കാൻ നീയിപ്പറഞ്ഞ ദൈവത്തിനു ക ഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ.എനിയ്ക്ക് വേണ്ട ദൈവം എനിയ്ക്ക് വാരി ക്കോരി തന്ന ഈ സുഖവും സന്തോഷവും ഒന്നും.. അതെല്ലാം ദൈവം തിരികെ കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോട്ടെ.. തിരികെ എനിയ്ക്ക് തന്നില്ലെങ്കിലും വിന്നിച്ചന്റെ അമ്മച്ചിയ്ക്കും, അപ്പച്ചനും, സഹോദരിയ്ക്കും ആ ജീവിതം തിരികെ കൊടുത്താൽ മതിയായിരുന്നു.. അവരുടെ കഷ്ടപ്പാടും ദുരിതവും ഇരട്ടിപ്പിച്ചതല്ലേ വിന്നിച്ചന്റെ ജീവനെടുത്തിട്ട് അവർ ചെയ്തത്." ആശാലതയുടെ കണ്ണിൽ പകയുടെ ഒരു തുള്ളി വീണ് തിളങ്ങി. "അവർ ചെയ്തോ.. ആര് ചെയ്തെന്നാ ചേച്ചി പറയുന്നത്. വിന്നിച്ചൻ മരിച്ചത് ഒരു അപകടമരണമല്ലായിരുന്നോ ചേച്ചീ.. ഞാൻ അ ങ്ങിനെയാണല്ലോ അറിഞ്ഞത്.." ആശാലത പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് ആവണിയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. അവൾക്ക് അത് അത്രത്തോളം അങ്ങോട്ട് പിടി കിട്ടിയതുമില്ല. "എന്ത് അപകടം.. അതൊരു അപകടമാണെന്ന് വരുത്തി തീർത്തു.." "വരുത്തി തീർത്തോ.. ആര്.. ആരാ ചേച്ചീ ആ ദുഷ്ടത്തരം ചെയ്തത്.. എന്നിട്ട് അവരെ പോലീസ് പിടികൂടിയില്ലേ.." "ആരായിരിയ്ക്കും അത് ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത്.. ആർക്കാണ് വിന്നിച്ചൻ ഇല്ലാതായാലുള്ള ലാഭമുണ്ടാവുക... അറിയില്ലേ നിനക്ക്.." "ചേച്ചീ.." ആവണി അതൊന്നും വിശ്വസിയ്ക്കാൻ പറ്റാത്ത രീതിയിൽ വിളിച്ചു. "അ.. അശോകേട്ടൻ ആണോ ചേച്ചീ.. സത്യമാണോ.. ഹെന്റെ ദൈവമേ.." ആവണി നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു. "അശോകേട്ടനാണോ, അതോ രതീഷേട്ടനാണോ... രണ്ടിൽ ആരാണെന്നുറപ്പിച്ചാൽ മതി. അതല്ലെങ്കിൽ ഒരാളുടെ സഹായത്തോടെ മറ്റേ ആൾ.. അല്ലാതെഎല്ലാവരും കരുതും പോലെ അതൊരു വെറും അപകടമല്ല.. വരുത്തി തീർത്ത അപകടം. ഒരു മനുഷ്യനേ ബോധ പൂർവ്വം ഇല്ലാതാക്കാൻ നടത്തിയ അപകടം... വിന്നിച്ചൻ അതിൽ വീണുപോയി." "ചേച്ചിയ്ക്ക് എങ്ങിനെയാ ആ സംശയമുണ്ടായത്.. അവരാരെങ്കിലും പറഞ്ഞോ ചേച്ചിയോട് അവർ ചെയ്തതാണ് ഇതെന്ന്." "അവർ ചെയ്തതാണെന്ന് എന്തിന് പറയണം... ഇത് ചെയ്തേക്കും എന്ന് മുമ്പേ അവർ എനിയ്ക്ക് സൂചന തന്നിട്ടുള്ളതല്ലേ..." "പക്‌ഷേ അപകടം ആയതിനാൽ പോലീസ് അന്വേഷിയ്ക്കില്ലേ ഇത് എങ്ങിനെ നടന്നെന്ന്. അപകടം വരുത്തിവച്ച വാഹനത്തിന്റെ ആ ഡ്രൈവറെ പോലീസുകാർ കസ്റ്റഡിയിൽ എടുത്തിട്ടുണ്ടാവുമല്ലോ.അയാളെ ചോദ്യം ചെയ്ത പോലീസുകാർക്ക് അതൊരു കൊലപാതകമാണെങ്കിൽ അത് കണ്ട് പിടിയ്ക്കാൻ പറ്റില്ലേ.." "ആദ്യം അയാൾ പോലീസിന് കൊടുത്ത മൊഴി ഉറങ്ങി പോയെന്നാണ്. പിന്നീട്കൂടുതൽ ചോദിച്ചപ്പോൾ അത് മാറി വണ്ടിയുടെ ബ്രേക്ക് പോയെന്ന മറ്റൊരു മൊഴി.." "അങ്ങിനെ നിമിഷത്തിന് നിമിഷത്തിന് മൊഴി മാറ്റി പറയാൻ പറ്റുവോ ചേച്ചീ.. പോലീസുകാർ അയാൾ പറയുന്നതങ്ങോട്ട് കണ്ണും പൂട്ടി വിശ്വസിയ്ക്കുമോ." "എന്താ വിശ്വസിച്ചാല്. ഇഷ്ടം പോലെ പൈസ വാരി എറിയാനുണ്ടെങ്കിൽ ഏത് മൊഴിയാ തിരുത്തപ്പെടാൻ പറ്റാത്തത്.. എവിടെയൊക്കെ പണം കെട്ടണോ അവിടൊക്കെ പണം കെട്ടി ആസൂത്രിതമായ ആകൊലപാതകം യാദൃശ്ചികമായ ഒരു അപകടമരണമാക്കി മാറ്റി." "ചേച്ചീ, വിന്നിച്ചനെ കുറിച്ച് അത്ര നല്ല കാര്യമൊന്നുമല്ലല്ലോ അവസാനം കേട്ടിരുന്നത്.. മറ്റൊരു വിവാഹത്തിന് വിന്നിച്ചൻ താല്പരനായിരുന്നെന്നോ മറ്റോ..." "ആര് പറഞ്ഞതാടീ അതൊക്കെ.. അതെല്ലാം വെറും കേട്ടറിവ് അല്ലേ.. വിന്നിച്ചൻ നമ്മളോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ അങ്ങിനെ.. ഇല്ലല്ലോ.. ഒരു സൂചനയെങ്കിലും വിന്നിച്ചന്റെ സസംസാരത്തിലോ പ്രവൃത്തിയിലോ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ.. അതും ഇല്ലല്ലോ.. ബാക്കിയെല്ലാം ആരുടെയോ സൃഷ്ടികളായിരുന്നു എന്ന് വേണം കരുതാൻ... എന്നെ വഞ്ചിയ്ക്കണമെന്ന മോഹം വിന്നിച്ചന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഇല്ലായിരുന്നെടീ... അത് ഉറപ്പാ എനിയ്ക്ക്..." "എന്തുറപ്പാ അതിന് ചേച്ചിയ്ക്ക് കിട്ടിയിട്ടുള്ളത്.. ഒന്നോ രണ്ടോ ആൾക്കാരല്ലല്ലോ ചേച്ചീ അങ്ങിനെ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. അപ്പോൾ അതിൽ എന്തെങ്കിലും ഒരു സത്യമുണ്ടെങ്കിലോ." "ഒരു സത്യവുമില്ല ആവണീ.. ഞാനത് കണ്ടറിഞ്ഞ കാര്യമാണ്... അങ്ങനൊരു കാര്യം വിന്നിച്ചന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് പോലും അറിയാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ ആരോ പുലമ്പുന്ന എന്തോ കള്ളത്തരങ്ങൾക്കാണോ നമ്മൾ കാത് കൊടുക്കേണ്ടത്... കല്യാണം കഴിഞ്ഞു വിന്നിച്ചൻ എന്നെയും കൂട്ടി താമസിയ്‌ക്കാൻ കരിക്കോട് ഒരു വീടെടുത്തിട്ടുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ... ഞാൻ അവിടെ പോയി അന്വേഷിച്ചു. വിന്നിച്ചൻ മറ്റൊരു കല്യാണം കഴിച്ചിട്ട് എന്നെ കയ്യൊഴിയാനായിരുന്നു പ്ലാനെങ്കിൽ കരിക്കോട് റെന്റിന് വീടെടുത്തു വലിയ അഡ്വാൻസ് തുക നൽകേണ്ട കാര്യമുണ്ടായിരുന്നോ..." "ചേച്ചി അവിടെ പോയി കണ്ടോ ആ വീട്..." "കണ്ടു. ആ വീടിന്റെ ഉടമയുമായി സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. അയാളോടും വിന്നിച്ചൻ എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ വിന്നിച്ചന് എന്ത് സഹായം ചെയ്തു കൊടുക്കാനും തയ്യാറായിരുന്നു. ആ വിന്നിച്ചനാണോ എന്നെ പറഞ്ഞു പറ്റിയ്ക്കുകയായിരുന്നെന്നു അവരെല്ലാം പറഞ്ഞത്.." ആശാലത അത് അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന വിധത്തിൽ തലയാട്ടി. ആശാലത അതെല്ലാം ഒരിയ്ക്കൽ കൂടി കണ്മുമ്പിൽ കണ്ടു. താൻ ഓഫീസിലേക്ക് പോകയാണെന്ന് പറഞ്ഞു അന്ന് ബസിൽ വന്ന് കരിക്കോട് ഇറങ്ങിയത്. അവിടെ നിന്ന് ഓട്ടോ വിളിച്ചു വിന്നിച്ചൻ എടുത്ത വാടകവീട്ടിലേക്ക് പോയത്. ആ വീടിന്റെ അടുത്ത്‌ താമസിയ്‌ക്കുന്ന വീട്ടുടമസ്ഥനുമായി സംസാരിച്ചത്... ''ചേച്ചീ.. ചേച്ചി അവിടെ വരെ അന്വേഷിച്ചു പോയ സ്ഥിതിയ്ക്ക് മറ്റൊന്ന് കൂടി ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നു... എല്ലാവരും പറഞ്ഞത് പോലെ വിന്നിച്ചൻ കല്യാണം കഴിയ്ക്കാൻ പോകുന്ന ഒരു പെണ്ണ് കൊല്ലത്ത്‌ ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന്... " ആവണി പറയുന്നത് കേട്ട് ആശാലത അവളെ മുഖമുയർത്തി നോക്കി. അപ്പോഴാണ് ആശാലതയും അങ്ങിനെ ഒരു സാധ്യതയെ പറ്റി ചിന്തിയ്ക്കുന്നത്. "ആശ ചേച്ചി വിന്നിച്ചന്റെ വീടന്വേഷിച്ചു ചെല്ലുമ്പോഴല്ലേ വിന്നിച്ചനെ കുറിച്ച് ഏതോ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു ആദ്യമായി ഇങ്ങനെ കേൾക്കുന്നത്.. വിന്നിച്ചൻ അങ്ങിനെ ഒരു ബന്ധത്തിലേക്ക് പോകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് എവിടെയാ, ആരാ എന്നൊക്കെ അറിയാതിരിയ്ക്കുമോ." "ശക്തി കുളങ്ങര എന്നാ അവർ സ്ഥലം പറഞ്ഞത്. ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പേര് ജസീന്ത. അയർലൻറ്റിൽ നഴ്‌സ് ആണെന്നും ആ കല്യാണത്തോടെ വിന്നിച്ചന്റെ കുടുംബം രക്ഷപ്പെടുമെന്നും അവർ പറഞ്ഞിരുന്നു." "ശക്തി കുളങ്ങര.. അവിടല്ലേ ചേച്ചീ ഒരു ഹാർബർ ഉള്ളത്.." "അതേ. പക്‌ഷേ അവർ പറഞ്ഞ സ്ഥലം ശക്തികുളങ്ങരയിൽ..." ആ സ്ഥലപ്പേര് ഓർത്തെടുക്കും മട്ടിൽ നിന്നിട്ട് ആശാലത അത് ആവണിയ്ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. "അവിടെ പോയി അന്വേഷിച്ചാൽ ഒരു പക്‌ഷേ സത്യം അറിയാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും. അല്ലേ ചേച്ചീ..." "അന്വേഷിയ്ക്കാനോ.. അവിടെ എന്ത് അന്വേഷിയ്ക്കാൻ..." ആശാലതയുടെ മുഖം മുറുകി. "വേണ്ട.. വിട്ടു കളഞ്ഞേക്ക് അത്...ഞാനിപ്പോൾ ഒരു വിധം ഒന്ന് പിടിച്ചു നിന്ന് പോകയാ.. നമ്മൾ അന്വേഷിച്ചിട്ട് അവിടെ അങ്ങനൊരു പെൺകുട്ടിയോ, അവളുടെ വീട്ടുകാരോ ഇല്ലെന്നാണ് അറിയുന്നതെങ്കിൽ... എനിയ്ക്കറിയില്ല പിന്നെ ഞാൻ എന്തൊക്കെയാണ് ചെയ്തു പോകുന്നതെന്ന്. ഇപ്പോൾ ഞാനും എല്ലാ കുറ്റവും എന്റെ വിന്നിച്ചന്റെ ചുമലിൽ കൊണ്ട് വച്ചിട്ട് എന്റെ സഹോദരനെയും, ഭർത്താവിനെയുമൊക്കെ ഒന്ന് സ്നേഹിക്കാനും അംഗീകരിയ്ക്കാനും ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിയ്ക്കയാ... നൂറ്‌ തവണ ഞാൻ മനസ്സിൽ കരുതിയതാ വിന്നിച്ചന്റെ അമ്മച്ചിയേ കൊണ്ട് ഉയർന്ന പോലീസ് അധികാരികൾക്കും, ആഭ്യന്തര വകുപ്പിനുമൊക്കെ പരാതികൾ കൊടുപ്പിച്ചു വിന്നിച്ചന്റെ മരണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രതികളെ കണ്ടെത്തിയ്ക്കണം എന്ന്... ഒരു പക്‌ഷേ നീയൊ,ഞാനോ അന്വേഷിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ അവിടെ അങ്ങനൊരു കുടുംബമോ, പെൺകുട്ടിയോ, അല്ലെങ്കിൽ അത് പോലൊരു ബന്ധം കൊതിച്ചു വിന്നിച്ചനോ പോയിട്ടില്ലെന്നാണ് തെളിയുന്നതെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ പിന്നെ ഞാൻ ക്ഷമിച്ചെന്നു വരില്ല.. അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ പറഞ്ഞത് വേണ്ടെന്ന്." "ചേച്ചിയ്ക്ക് വേണ്ടെങ്കിൽ വേണ്ട.. നമ്മളാരും അതിന് പിന്നാലേ പോകുന്നില്ലെന്നും വയ്ക്കാം. എങ്കിലും ഞാനൊന്ന് ചോദിച്ചോട്ടെ ചേച്ചിയോട്.. നമ്മൾ അവിടേയ്ക്ക് അന്വേഷിച്ചു പോയെന്ന് തന്നെ ഇരിയ്ക്കട്ടെ.. അവിടെ ചെല്ല്മ്പോൾ അങ്ങിനെയൊരു വീടുണ്ട്... ആ വീട്ടിൽ ജസീന്ത എന്നൊരു പെൺകുട്ടിയുണ്ട്.. അവൾ അയർ ലാന്റിൽ ജോലിചെയ്തിട്ട് നാട്ടിൽ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.. അവൾക്ക് വിന്നിച്ചനുമായികല്യാണം പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചു വച്ചിരുന്നതുമാണ്... ഇങ്ങനെയാണ് നമ്മൾ അവിടെ ചെല്ലുമ്പോൾ കേൾക്കുന്നതെങ്കിൽ ചേച്ചി എന്ത് ചെയ്യും." ശാന്തമായി ചോദിച്ചു കൊണ്ട് ആവണി, ആശാലതയെ നോക്കി. ചാട്ടുളി പോലെയാണ് ആ ചോദ്യം വന്നു തന്നെ ചുറ്റിയതെന്ന് ഓർക്കേ ആശാലത നടുങ്ങിപ്പോയി. അവളുടെ ചിന്തകളിലോ, ഓർമകളിലോ ഒന്നുമില്ലാത്തൊരു ചോദ്യമായിരുന്നു അത്. (തുടരും) അനുപല്ലവി എവിടെന്ന് ചോദിയ്ക്കണ്ട. നാളെ. 😁😁 കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ