#📙 നോവൽ - ജീവാംശം 🔻 പാർട്ട് _2 (അവസാനഭാഗം ) ✍️ രചന -അഞ്ജു തങ്കച്ചന്‍ ഇന്നെന്താ മോളെ നേരത്തെ ഉണർന്നത്?? ദേവിക വേദയോട് ചോദിച്ചു. ഒന്നുമില്ലമ്മേ വെറുതെ... എന്തായാലും നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റതല്ലേ നമുക്കൊന്ന് അമ്പലത്തിൽ പോയാലോ?? കോളേജിൽ പോകാനിനിയും ഒരുപാട് സമയമുണ്ടല്ലോ... ഉം... പോകാം... എന്നാൽ മോള് പോയി പല്ലൊക്കെ തേച്ച് കുളിച്ചിട്ട് വാ, അപ്പോഴേക്കും അമ്മ അരി തിളപ്പിച്ച് റൈസ് കുക്കറിലേക്ക് ഇറക്കി വയ്ക്കാം. അതാവുമ്പോൾ മോൾ കോളേജിലേക്ക് പോകാറാകുമ്പോഴേക്കും ചോറാകുമല്ലോ. ശരിയമ്മേ...അവൾ അപ്പുറത്തേക്ക് പോയി. ദേവിക അടുക്കളപ്പണികൾ ഓരോന്നായി പെട്ടെന്ന് ഒതുക്കിയിട്ട് ഓടിപ്പോയി കുളിച്ച്, ഒരു ചുരിദാറും ധരിച്ചു... മോളെ നീ റെഡിയായില്ലേ ഇതുവരെ ? ദേവിക ചോദിച്ചു. ദാ വരുന്നമ്മേ... വേദ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വന്നു. സെറ്റ് സാരിയാണ് അവൾ ഉടുത്തിരിക്കുന്നത്... ഇന്നെന്താ മോളെ നീ സെറ്റ് സാരിയുടുത്തത്?? ചുമ്മാ തോന്നിയപ്പോൾ ഉടുത്തതാ. നന്നായിട്ടുണ്ടോ, ഞാൻ സെറ്റ് സാരി ഉടുത്തിട്ട്...?? കുറച്ചുകൂടെ ശരിയാകാനുണ്ട്, ദേവിക അവളെ നന്നായി സാരി ഉടുപ്പിച്ചു. കൊള്ളാം ഇപ്പോൾ നല്ല സുന്ദരി ആയിട്ടുണ്ട്... പെട്ടെന്ന് വേദ കുനിഞ്ഞ് അമ്മയുടെ കാലിൽ തൊട്ടു തൊഴുതു... ഹേയ്... എന്താ മോളെ ഇത്? ദേവിക മകളെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു... ദേവിക മകളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു.... ഇന്ന് താൻ നീരവിനൊപ്പം പോകുകയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് അമ്മയുടെ അനുഗ്രഹം വാങ്ങിയത്.... ഭാഗ്യം അമ്മയ്ക്ക് തന്നെ സംശയമൊന്നും ഇല്ല... അവർ വാതിലടച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അടുത്തുതന്നെയാണ് അമ്പലം. ഏറി വന്നാൽ ഒരു പത്തുമിനിറ്റ് നടക്കണം അത്രയേ ഉള്ളൂ..... അവർ അങ്ങോട്ട് നടന്നു. ചെറിയ ക്ഷേത്രമാണ്. അവർ മനം നിറയെ ഭഗവാനു മുന്നിൽ തൊഴുതു നിന്നു... പുറത്ത് കുറച്ചു മാറി വലിയൊരു ആൽ മരമുണ്ട്. അതിന് താഴെ പുഴയും... പുഴയിലേക്ക് രണ്ടുമൂന്നു പടികൾ കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ബലിതർപ്പണം പോലുള്ള ചടങ്ങുകൾക്കും മറ്റുള്ള ചടങ്ങുകൾക്കും ഒക്കെയായി പുഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങുവാനായി പുതുതായി കെട്ടിയ പടികളാണവ.. ഇന്നെന്തോ മനസ്സ് തുറന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചതിനു ശേഷം മനസ്സ് ശാന്തമായത് പോലെ തോന്നുന്നു. മോൾക്ക് അങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ടോ??ദേവിക ചോദിച്ചു. ഉം... നമുക്ക് കുറച്ചുനേരം ആ പടിക്കെട്ടിൽ ഇരുന്നാലോ.. ഉം... ദേവിക ഇരുന്നു. അതിനടുത്തായി വേദയും. ദേവിക മകളുടെ അരികിലേക്ക് കുറച്ചുകൂടി ചേർന്നിരുന്നു. മോള് അമ്മമ്മയെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?? ഉണ്ട്.. ഉം... ഓർമ്മയുണ്ടാകും, മോൾക്ക് പത്തു വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് അമ്മമ്മ പോയത്. കുട്ടിക്കാലത്ത് ഞാൻ അമ്മയുടെ സാരിപ്പിറകിൽ നിന്നും മാറില്ലായിരുന്നു. അത്രയ്ക്കും ഇഷ്ടമായിരുന്നു എനിക്കെന്റെ അമ്മയെ.. അമ്മയെ മാത്രമല്ല അച്ഛനെയും എന്റെ സഹോദരനെയുംഒക്കെ എനിക്കൊത്തിരി ഇഷ്ടമാണ്.എന്നാലും അമ്മയോട് ഇത്തിരി അടുപ്പം കൂടുതലുണ്ട്. ഈ ലോകത്തിൽ അമ്മ എന്ന് പറയുന്നത് നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്താണ്, പ്രത്യേകിച്ചും പെണ്മക്കളുടെ.. ഉം...വേദ മൂളി... മറ്റൊരു കുടുംബത്തിലേക്ക് കയറി ചെന്നപ്പോഴും, എനിക്ക് നല്ലൊരമ്മയെ തന്നെയാണ് കിട്ടിയത്. മോളുടെ അച്ഛമ്മയും നല്ലവൾ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ നിന്റെ അച്ഛന്റെ മരണത്തോടെ അച്ഛന്റെ സഹോദരങ്ങൾ, സ്വത്തുക്കൾ അവർക്ക് കിട്ടാൻ വേണ്ടി,നമ്മളെ അവിടെ നിന്നും ഇറക്കിവിട്ടു. മാക്സിമം ഞാൻ പൊരുതി നോക്കിയതാണ് അവിടെത്തന്നെ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ. അവിനാശിന്റെ അമ്മ എന്റെ പക്ഷത്തായിരുന്നു, പക്ഷേ മറ്റുള്ളവർ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കുത്തിത്തിരിപ്പുണ്ടാക്കി അമ്മയെ എന്നിൽ നിന്നകറ്റി. ഞാൻ മോളെയും കൊണ്ട് അവിടെ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ കൈയിൽ ആകെ ഉള്ള സമ്പാദ്യം ഒരു മാലയും കമ്മലും മൂവായിരം രൂപയുമായിരുന്നു. എന്റെ സ്വർണ്ണമൊക്കെ ഓരോരോ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് മോളുടെ അച്ഛൻ നേരത്തെ തന്നെ വിറ്റിരുന്നു.. വേദ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.. അമ്മ ഇന്നേവരെ ഒരു വിഷമവും പറഞ്ഞിട്ടില്ല... തനിക്ക്‌ ഓർമ്മയുറച്ച കാലം മുതൽ അമ്മയും താനും ഒരു വാടക വീട്ടിലാണ്....അമ്മ ഇത്രയേറെ വിഷമിച്ചതൊന്നും ഇതിന് മുൻപ് പറഞ്ഞിട്ടില്ല... മാല പണയം വച്ചാണ് വാടകയ്ക്ക് വീട് എടുത്തത്. അഡ്വാൻസ് കൊടുത്തതിനൊപ്പം നാലു മാസത്തെ വാടകയും ഒരുമിച്ചു കൊടുത്തു.. കൈയ്യിലുള്ള പണം തീർന്നാൽ പിന്നെ വാടക കൊടുക്കാൻ ഒന്നുമുണ്ടാവില്ലല്ലോ എന്നോർത്താണ് അമ്മ അന്നങ്ങനെ ചെയ്തത്... നിന്നെ സ്കൂളിൽ വിട്ടിട്ട് ഞാൻ പല വീട്ടിലും അടുക്കളപ്പണിക്ക് വരെ പോയിട്ടുണ്ട്... മോളുടെ കോളേജിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി ഒരു വലിയ റിസോർട്ട് കാണത്തില്ലേ, ആ റിസോർട്ടിൽ ബാത്റൂം ക്ലീനിങിന് വരെ അമ്മ പോയിട്ടുണ്ട്... ദേവികയുടെ ശബ്ദം ഇടറി... വേദയ്ക്കും സങ്കടം വന്നു.. അന്നൊക്കെ അമ്മ ഓർത്തിട്ടുണ്ട് പഠിച്ച്‌ ഒരു ജോലി വാങ്ങിയിരുന്നെങ്കിൽ വല്ലയിടത്തും ക.ക്കൂ.സും കഴുകി ജീവിക്കേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നല്ലോ എന്ന്... പതിനെട്ടു വയസ്സിൽ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതാ... അന്ന് ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയില്ല... എനിക്ക് ഒരു കെട്ടിയോനെ കിട്ടും അവൻ എന്നെ പൊന്നുപോലെ നോക്കും എന്നൊക്കെയാ എന്റെ ചിന്ത... പക്ഷെ, ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതൊന്നുമായിരുന്നില്ല ജീവിതം... ഒരു ജോലി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അഭിമാനത്തോടെ തല ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു ജീവിക്കമായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്... മോൾ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ മോളുടെ കൂട്ടുകാരിയുടെ വീട്ടിൽ അമ്മ അടുക്കളപ്പണിക്ക് ചെന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞ് കൂട്ടുകാരി കളിയാക്കി, ഞാനിനി സ്കൂളിൽ പോകില്ല എന്നും പറഞ്ഞ് മോൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വന്ന ദിവസം.... ഉം...വേദയുടെ ശബ്ദം താഴ്ന്നിരുന്നു... എന്റെ വീട്ടുകാരും എന്നെ പലപ്പോഴും കൈ അയച്ചു സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാലും എല്ലാത്തിനും ഒരു പരിധിയില്ലേ, കാരണം അവരും കഷ്ടപ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്നവരാണല്ലോ.. ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന എല്ലാ ജോലികളും ചെയ്താണ് അമ്മ സ്വന്തമായി ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ വാങ്ങിയത്. അതിൽ പിന്നെ എനിക്ക് ആരുടെയും മുമ്പിൽ കൈ നീട്ടേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല.... മോൾക്കും ആരുടേയും മുന്നിൽ തല കുനിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല അല്ലേ... ഉം... അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുളുമ്പി... ഈ അമ്പലത്തിൽ വന്ന് മനസ്സ് നിറയെ തൊഴുതു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മനസ്സ് ശാന്തമായത് പോലെ തോന്നി. അതാ ഇക്കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഞാൻ മോളോട് പറഞ്ഞത്.... നമുക്ക് പോകാം, മോൾക്ക് കോളേജിൽ പോകാനുള്ളതല്ലേ.... ഉം.. പോകാം... അവർ എഴുന്നേറ്റു... വീട്ടിൽ എത്തിയതും വേദ സെറ്റ് സാരി മാറ്റി. ചുരിദാർ ധരിച്ചു... ദേവിക അടുക്കളയിൽ ആയിരുന്നു.. മോൾക്ക് കൊണ്ടുപോകാനുള്ള കറി ഉണ്ടാക്കുകയാണ്. എന്റെ മോള് കരുതിയത്, ഈ അമ്മ അവളുടെ ഒരു കാര്യങ്ങളും അറിയില്ലെന്നാണ്.. പക്ഷെ മോളെ ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയാണ്. നിന്റെ ചെറിയ മാറ്റം പോലും അമ്മയ്ക്കറിയാം. ഇന്ന് നീ സെറ്റ് സാരി ഉടുത്തതും, അമ്മയുടെ കാലിൽ തൊട്ട് അനുഗ്രഹം വാങ്ങിയതും എന്തിനാണെന്നും അമ്മയ്ക്കറിയാം. ആ പയ്യനെയും അമ്മയ്ക്കറിയാം.... എന്റെ ലോകം തന്നെ നീയാണെന്നിരിക്കെ എന്നെ പറ്റിക്കാമെന്ന് കരുതിയോ കുഞ്ഞേ നീ.. അങ്ങനെ പാതിവഴിയിൽ നശിപ്പിച്ചു കളയാനുള്ളതല്ല നിന്റെ ജീവിതം.. അതിന് ഈ അമ്മ സമ്മതിക്കില്ല... ദേവിക മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ബാഗിലേക്ക് ബുക്കുകൾ എടുത്ത് വയ്ക്കുകയായിരുന്ന വേദയുടെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു.. അവൾ ഫോണെടുത്തു നോക്കി.. നീരവാണ്... അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് എത്തി നോക്കി. അമ്മ കറി ഉണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. അവൾ കാൾ എടുത്തു. . 💙💙💙💙💙 . അവിടുന്ന് പോന്നോ...?? അധികം സാധനങ്ങൾ ഒന്നും എടുക്കണ്ട. നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് സംശയമൊന്നും തോന്നരുത്. നീരവ് പറഞ്ഞു... വേദ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഹേയ്.... നീയെന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്...??നീരവ് ചോദിച്ചു. ഞാൻ വരില്ല നീരവ്... വരില്ലെന്നോ, അതെന്താ ഇപ്പോഴങ്ങനെ പറയുന്നത്?? എന്താ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ. പ്രശ്നമൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടല്ല. പക്ഷേ ഞാനിപ്പോൾ വന്നാൽ ശരിയാവില്ല. ആദ്യം എന്റെ പഠനം കഴിയട്ടെ ഞാൻ നല്ലൊരു ജോലി സമ്പാദിക്കട്ടെ. എന്നിട്ട് നമുക്കെല്ലാവരുടെയും സമ്മതത്തോടെ വിവാഹം കഴിക്കാം. നീയെന്താ എന്നെ കളിയാക്കുകയാണോ..? അല്ല കുഞ്ഞാ, എനിക്കിപ്പോഴും ഇഷ്ട്ടമാണ്... പഠനം നിർത്തി ഞാനിറങ്ങി വന്നാൽ ശരിയാവില്ല. അതിന് പഠനം നിർത്തണമെന്നാര് പറഞ്ഞു. ഇവിടെ വന്നാലും പഠിക്കാൻ പോകാവുന്നതല്ലേ ഉള്ളൂ... ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചോളാം. ഇവിടെ നിന്നാലും പഠിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.. ഞാനെന്തായാലും ഇപ്പോൾ വരില്ല. അത് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച കാര്യമാണ്. എന്നാണോ ഞാനൊരു ജോലി നേടുന്നത് അപ്പോൾ മാത്രമേ ഞാനൊരു വാഹത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കൂ... വേദ പറഞ്ഞു. ഇനി മേലിൽ നീയെന്നെ വിളിച്ചേക്കരുത്. നീ വഞ്ചകിയാണ്, കാര്യത്തോടടുത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നിന്റെ തനി സ്വഭാവം പുറത്തുവന്നല്ലോ, സന്തോഷം. അയാൾ ദേഷ്യത്തോടെ ഫോൺ കട്ടാക്കി... അടുക്കളയിൽ പാചകത്തിലായിരുന്ന ദേവികയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.. ദേവിക മകൾക്കുള്ള ലഞ്ച് എടുത്തു വച്ചു.. അമ്മേ... ഞാൻ പോകുവാണെ... ദാ.. മോളെ, ചോറ്... അവൾ ലഞ്ച് ബോക്സ്‌ വാങ്ങി ബാഗിൽ വച്ചു.. ദേവിക മകളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.. ചെല്ല് പോയി നന്നായി പഠിക്ക്.. അവൾ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി... അവൾ പോകുന്നത് ദേവിക നോക്കി നിന്നു. 🍀🍀🍀🍀🍀🍀 വർഷങ്ങൾ അതിവേഗം കടന്നു പോയി... അതേ... മുഹൂർത്തത്തിനുള്ള സമയമായി.. താലി കെട്ടിക്കോളൂ... വരൻ താലി വാങ്ങി ദേവികയുടെ കഴുത്തിൽ കെട്ടി... വേദ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അത് നോക്കി നിന്നു. തനിക്കായ് മാത്രം ജീവിച്ച അമ്മയാണ്. ആരുടേയും സഹായമില്ലാതെ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് തന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.. ഒരു സ്ഥിരവരുമാനം തന്റെ ലക്ഷ്യമായിരുന്നു. താനിപ്പോൾ ഹൈസ്കൂൾ അധ്യാപികയാണ്. കഴിഞ്ഞവർഷം, തന്റെയാ വർക്ക്ഷോപ്പ് പണിക്കാരനെ താനങ്ങ് സ്വന്തമാക്കി... അമ്മയെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കാൻ തീരെ മനസ്സ് അനുവദിക്കാത്തത് കൊണ്ട് ഇവിടേം,നീരജിന്റെ വീട്ടിലും മാറി മാറിയാണ് വേദ നിൽക്കുന്നത്. ദേവിക ഇപ്പോഴും ഓട്ടോ ഓടിക്കാൻ പോകുന്നുണ്ട്... മ.രി.ക്കണത് വരെ അധ്വാനിച്ച്‌ ജീവിക്കണം എന്നൊരാഗ്രഹം മാത്രേ ദേവികയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അമ്മ ഓട്ടോ ഓടിക്കുന്ന സ്റ്റാൻഡിൽ തന്നെ, ഓട്ടോ ഓടിക്കുന്ന മുരളി അമ്മയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചതാണ്... അമ്മ ആദ്യം ഒഴിഞ്ഞു മാറി.. പക്ഷെ അമ്മയുടെ ഉള്ളിലും നേരിയ ഇഷ്ട്ടം ഉണ്ടെന്ന് വേദക്ക് തോന്നി. എത്രയോ വർഷങ്ങളായി അദ്ദേഹത്തെ പരിചയമുള്ളതാണ്. നന്മ നിറഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യനാണ് മുരളി. ഇനി ഈ പ്രായത്തിൽ ഒരു കൂട്ട് വേണ്ടാ എന്നൊക്കെ ദേവിക പറഞ്ഞെങ്കിലും വേദ സമ്മതിച്ചില്ല... തനിച്ചാകുക എന്ന വേദന മനുഷ്യന് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല.. കൗമാരത്തിന്റെ പ്രസരിപ്പിലോ,യൗവനത്തിലോ ഒക്കെ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കാനുള്ള ധൈര്യവും ആരോഗ്യവും ഉണ്ടായേക്കാം.. പക്ഷെ പ്രായമേറുമ്പോൾ ഒരു കൂട്ട് വേണം. വേറൊന്നിനുമല്ല... കാത്തിരിക്കാൻ ഒരാളുണ്ടാകുക എന്നത് ജീവിതത്തിലെ ഭാഗ്യം തന്നെയാണ്... സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രമറിയാവുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ ഇനിയെന്നും കൂടെയുണ്ടാകുമെന്നുള്ള സന്തോഷം, ദേവികയുടെ മുഖത്തും തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു. 💚💚💚💚💚💚 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ