ലക്ഷ്മി ഗേൾസ് ഹോസ്റ്റൽ part - 1 ഹോസ്റ്റലിന് പുറത്തേക്ക് വലിയ ബോർഡൊന്നുമില്ല. പഴയൊരു സർക്കാർ കോളേജിന്റെ പിന്നിൽ, മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വിജനമായ സ്ഥലത്ത് നിൽക്കുന്ന മൂന്നു നില കെട്ടിടം. കരിങ്കൽ ഭിത്തികളിൽ പായലും ഈർപ്പവും പടർന്നുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇരുണ്ട ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ മുഖപ്പിൽ തുരുമ്പെടുത്ത അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിവെച്ചിരുന്നു—'ലക്ഷ്മി ഗേൾസ് ഹോസ്റ്റൽ'. പകൽ സമയം ഇവിടെയെല്ലാം സാധാരണമായിരുന്നു. വിദ്യാർത്ഥിനികളുടെ ചിരിയും വർത്തമാനങ്ങളും ഫോൺ കോളുകളും കൊണ്ട് ആ പ്രദേശം സജീവമായിരിക്കും. കോളേജിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തുന്ന പെൺകുട്ടികൾ മുറികളിൽ കയറി പാട്ടുവെക്കും, സംസാരിച്ചിരിക്കും. പക്ഷേ, സമയം രാത്രി പതിനൊന്ന് മണി കഴിയുന്നതോടെ ആ ഹോസ്റ്റലിന്റെ മുഖം പൂർണ്ണമായി മാറും. എല്ലാവരും വേഗത്തിൽ ലൈറ്റുകൾ ഓഫ് ചെയ്യും. മുറികളുടെ വാതിലുകൾ ഇരട്ടത്താക്കോടുകൂടി അടയ്ക്കും. ജനലുകൾ തുറന്നിടാൻ ആരും ധൈര്യപ്പെടില്ല. കാരണം, ആ ഹോസ്റ്റലിൽ വർഷങ്ങളായി ഒരു അലിഖിത നിയമമുണ്ട്. രാത്രി കൃത്യം 12:12-ന് ഹോസ്റ്റലിലെ മൂന്നാം നിലയിൽ എന്തോ ഒന്ന് നടക്കും. ആർക്കും അതിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം എന്താണെന്ന് വ്യക്തമായി പറയാനാവില്ല. പക്ഷേ, എല്ലാവരും അത് കേൾക്കും... കാലടി ശബ്ദങ്ങൾ! നന്നായി ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടാൽ മനസ്സിലാകും—അതൊരാളുടേതല്ല, ഒരു കൂട്ടം ആളുകളുടേതാണ്. മരപ്പലകകളിൽ ഉരസിയുള്ള ആ നടത്തം രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിക്കും. ഈ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് ഫസ്റ്റ് ഇയർ വിദ്യാർത്ഥിനിയായി എത്തിയതായിരുന്നു അനഘ. ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് പഠനത്തിനായി എത്തിയതാണെങ്കിലും അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ നല്ല ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നിനെയും പെട്ടെന്ന് ഭയപ്പെടാത്ത പ്രകൃതം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഹോസ്റ്റലിലെ മൂന്നാം നിലയിലെ ആ ഒറ്റപ്പെട്ട മുറിയിൽ താമസിക്കാൻ അവൾക്ക് യാതൊരു മടിയും തോന്നിയില്ല. മറ്റാരും അങ്ങോട്ട് വരാൻ തയ്യാറാകാതിരുന്നതുകൊണ്ട് ആ വലിയ ഫ്ലോർ അവൾക്ക് മാത്രമായി. എന്നാൽ, ആ ധൈര്യം അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല. ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഹോസ്റ്റൽ മുഴുവൻ ഒരു ഞെട്ടിക്കുന്ന വാർത്ത പരന്നു: 'അനഘയെ കാണാനില്ല!' അവളുടെ മുറിയിൽ ചെന്നു നോക്കിയ വിദ്യാർത്ഥികളും വാർഡനും കണ്ട കാഴ്ച ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. അനഘയുടെ ബെഡ് വളരെ ചിട്ടയായി കിടക്കുന്നു. പഠിക്കുന്ന നോട്ടുപുസ്തകങ്ങളും ബാഗും മേശപ്പുറത്തുണ്ട്. അവളുടെ മൊബൈൽ ഫോൺ ആകട്ടെ, ചാർജിൽ കുത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന നിലയിലാണ്. ഒളിച്ചോടിപ്പോകുന്ന ഒരാൾ ഫോൺ ചാർജിലിട്ട്, സ്വന്തം ബാഗും കിടക്കയും അങ്ങനെ വെച്ചുപോകുമോ? വിവരം അറിഞ്ഞെത്തിയ ലോക്കൽ പോലീസ് മുറി പരിശോധിച്ച ശേഷം നൽകിയ മറുപടി ലളിതമായിരുന്നു: "ഇത് വെറുമൊരു ഒളിച്ചോട്ടമായിരിക്കും. പ്രായത്തിന്റെ ആവേശത്തിൽ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോയതാകാം. അന്വേഷിക്കാം." പോലീസ് കേസ് ലഘൂകരിച്ച് തള്ളിക്കളഞ്ഞെങ്കിലും, അടുത്ത മൂന്ന് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ ഹോസ്റ്റലിൽ നടന്ന അസ്വാഭാവികമായ കാര്യങ്ങൾ പെൺകുട്ടികളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂട്ടി. രാത്രികാലങ്ങളിൽ ഹോസ്റ്റലിലെ പ്രധാന വാതിലുകൾ തനിയെ തുറക്കപ്പെടുകയും അടയുകയും ചെയ്തു. ഹോസ്റ്റലിനുള്ളിലെ മൊബൈൽ നെറ്റ്‌വർക്ക് പൂർണ്ണമായും ബ്ലോക്ക് ചെയ്യപ്പെട്ടു. പേടിയോടെ ഒരു പെൺകുട്ടി കൂട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞു: "രാത്രി കട്ടിലിന് സമീപമുള്ള കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ, എന്റെ പിന്നിൽ കറുത്തൊരു രൂപം നിൽക്കുന്നതായി കണ്ടു!" മറ്റൊരാൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "നമ്മളെല്ലാം ഉറങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ, പുറത്തെ ഇടനാഴിയിലൂടെ ആരോ വന്ന് ക്ലാസിലെ ഹാജർ വിളിക്കുന്നതുപോലെ പേര് വിളിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു..." ഈ ഭയം ഹോസ്റ്റലിൽ കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു. അറിയാതെ പോലും രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് ശേഷം എഴുന്നേൽക്കാൻ ആർക്കും കഴിയാതെ വന്നു. രാത്രി മൂന്നാം നിലയിൽ നിന്ന് പഴയതുപോലെ ഒരുകൂട്ടം ആളുകൾ നടക്കുന്നതും, പെൺകുട്ടികൾ അടക്കിപ്പിടിച്ചു കരയുന്നതും വീണ്ടും കേട്ടുതുടങ്ങി. ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചു കേട്ടാൽ... ആ ശബ്ദത്തോടൊപ്പം ഒരു സ്ത്രീയുടെ നേരിയ വിറയാർന്ന സ്വരം എണ്ണുന്നത് വ്യക്തമായി കേൾക്കാം: "ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന്... പതിനേഴ്..." ആരും അറിയാത്ത, ആ പഴയ ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഇരുണ്ട ചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് വലിയൊരു അപകടത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ എന്ന നിശ്ചയദാർഢ്യമുള്ള പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ആ കേസ് ഏറ്റെടുക്കുമ്പോൾ, അതൊരു സാധാരണ മിസ്സിംഗ് കേസ് മാത്രമല്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായിരുന്നു തുടരും......... #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ