#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _92 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 "നിന്റെ കൂടെ നിഴൽ പോലെ നടന്നവൻ തന്നെ ഇത് പോലൊരു പണി തരുമെന്ന് നീ ഓർത്തില്ല.. അല്ലേലും സ്വന്തം നിഴലിനെ പോലും വിശ്വസിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കാൻ പറ്റാത്ത കാലമല്ലേ അശോക. നീ ശ്രദ്ധിക്കണമായിരുന്നു.. " രക്തം പടർന്ന വെറും നിലത്ത് അവശതയോടെ കിടക്കുമ്പോൾ അകലെ എവിടെ നിന്നോ എന്നത് പോലെയാണ് അശോകൻ ആ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത്. മുഖം തിരിച്ചൊന്നു നോക്കാൻ പോലും അയാൾക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ പോലും വല്ലാത്ത വേദന.. ശരീരം മൊത്തം.. "നീയല്ല ലക്ഷ്യം.. നിന്റെ മകളും അവൾക്കൊപ്പം കിട്ടുന്ന കോടികളും. കൂടെ നടന്നു കൊണ്ട് നിന്നെ എന്നോ സ്കെച് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയ ആ ശത്രുവിനെ.. ഇത്രയും ബുദ്ധിയും വിവേകമുള്ള നീയെന്താ അശോക അറിയാതെ പോയത്. അത് കൊണ്ടല്ലേയിപ്പോ.. നിനക്കിത് പോലൊരു ഗതി വന്നത്.. ജീവനോടെ നിന്നെ വേണമെന്നില്ല എന്നാണ് ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയ നിർദേശം.. അത്രയും പകയൊക്കെ തോന്നാൻ മാത്രം കൂടെ ഉള്ള ശത്രു വളർന്നിട്ടും നീ അറിഞ്ഞില്ലേന്ന് പറയുമ്പോ.. താനെന്തൊരു തോൽവിയാണ് അശോകാ..താനൊക്കെ മരിക്കുന്നത് തന്നെയാ നല്ലത്. " തനിക്കു പിറകിൽ നിൽക്കുന്ന ആ ആള് വിളിച്ചു പറയുന്ന ഓരോ വാക്കും.. മരണം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ആ സമയത്തും അശോകന്റെ മുഖം വല്ലാതെ മുറുകി.. മുഷ്ടികൾ ചുരുട്ടി പിടിക്കേ..അയാളിലെ മുറിവുകളിൽ നിന്നും രക്തം കുതിച്ചോഴുകി. കണ്ണുകൾക്ക് മങ്ങൽ.. തല പൊക്കാൻ പോലും വയ്യാത്ത ക്ഷീണം.. തന്റെ മരണം തന്നെ അയാൾ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അത്രക്കുണ്ട് ശരീരത്തിലെ പരിക്ക്. പക്ഷെ അതിനേക്കാൾ ദയനീയമായി അയാളുടെ ഹൃദയം തകർക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇനിയൊരു മടങ്ങി വരവിനു പോലും സാധ്യമല്ലാത്ത വിധം അതയാളെ ഒന്നാകെ പിടിച്ചടക്കി കഴിഞിട്ടുണ്ട്.. ചെയ്ത് കൂട്ടിയ പലതും അയാൾക്ക് ഒരു തിര ശീലയിലെന്ന പോലെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അതിൽ പലതും അനീതി തന്നെയായിരുന്നു. തനിക്കു മുന്നിൽ തടസ്സങ്ങൾ ഒന്നും പാടില്ലെന്നുള്ള വാശി.. അങ്ങനെ തകർക്കപ്പെട്ട എത്രയോ കുടുംബങ്ങൾ.. ആളുകൾ.. ഇന്നിപ്പോ ആ കിടപ്പിൽ അയാൾക്കറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ട് ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിസ്സഹായത.. വേദന.. എന്നിട്ടും തീരാതൊരു ധാർഷ്ഢ്യം അയാളിൽ അപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ട്. "കൂടെ നിഴൽ പോലെ നടന്നവൻ.. തന്നെ കൊന്ന് കളയണമെന്ന് ചിന്തിക്കാൻ മാത്രം വളർന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടും അത് അറിയാത്ത തോൽവി തന്നെ ആയി പോയല്ലോ അശോകൻ. പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടത് ഓർക്കുമ്പോഴും ആ മനസ്സിൽ കാശിയുടെ മുഖമായിരുന്നു. തന്റെ മകളിലൂടെ തന്നെ നശിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അശോകൻ ഉണ്ടാക്കിയ സ്വത്തും പേരും പെരുമായും ചുളുവിൽ സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിച്ച കാശി നാഥൻ.... അശോകൻ വെറുപ്പോടെ അവനെ ഓർത്തു.. 💥💥 ദൈവം കഴിഞ്ഞാ പിന്നെ.. ഏറ്റവും മനക്കരുത്തു വേണ്ടത് ഒരു ഡോക്ടർക്കാ.. കാർത്തൂ.കാരണം.. ദൈവത്തെ പോലെ തന്നെ ഒരു ജീവൻ കാക്കാൻ ഒരു ഡോക്ടർക്ക് കഴിയും.." കാശി ഉറപ്പോടെ... പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോൾ കാർത്തു ദയനീയമായി അവനെ നോക്കി. "പക്ഷെ നീയിങ്ങനെ ഇത്രയും ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങൾക്കൊക്കെ ഈ വിധം ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ എങ്ങനെ ശരിയാവും ന്റെ പെണ്ണേ..എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകും " അവനൊരു ചിരിയോടെ തന്നെ അവളോട് ചോദിച്ചു. നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. അത് വരെയുമുള്ള യാത്രയിൽ ഒരു പോള കണ്ണടച്ചുറങ്ങാൻ കൂടി കഴിയാതെ കാശിയെ മാത്രം നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നവൾ. അങ്ങനെ ഒരുവളോട് അവനൊന്നും പറഞ്ഞു കൊടുക്കാനും തോന്നിയില്ല. അവന്റെ മനസ്സിൽ സങ്കടവും ടെൻഷനും ഉണ്ടെങ്കിൽ കൂടിയും സാഹചര്യങ്ങളോട് ഏറെക്കുറെ പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞു. മനസിനെ ബാലപ്പെടുത്താൻ കഴിഞ്ഞു.. കാത്തിരിക്കുന്നത് ഇനി എന്തായാലും അതിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടാതെ നേരിടാൻ തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു. അവനെ കൊണ്ടാവും പോലൊക്കെ കാർത്തുവിനെ പറഞ്ഞു ചാർജ് ചെയ്യിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അത് മാത്രം നടന്നതുമില്ല. ഏറ്റവും അടുത്ത ടൗണിൽ എത്തും മുൻപ് ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിൽ കയറിയതാണ്. വേണ്ടന്ന് അവളാവതും പറഞ്ഞിട്ടും കാശി നിർബന്ധിച്ചു കൊണ്ട് പോയി.വീട്ടിലെത്തിയാൽ സ്ഥിതി എന്താവുമെന്ന് അവനൊരു ഊഹമുണ്ട്. "കഴിക്ക്.. സമയം പോണെടി.. ഇടയ്ക്കിടെ അവനോർമിപ്പിച്ചിട്ടും അവൾക്കതിൽ നിന്നും അൽപ്പം പോലും കഴിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചങ്കിലൊരു വെപ്രാളം താങ്ങി നിൽക്കും പോലാണ്. യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ അവളുടെ ഭക്ഷണം തനിക്കരികിലേക്ക് നീക്കി വെച്ചിട്ട് കാശി തന്നെ അത് വാരി നീട്ടുബോൾ കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടവൾ അത് മുഴുവനും കഴിച്ചു തീർത്തു. അത് മുഴുവനും കഴിച്ചു തീരുവോളം അവനൊന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. "പോയി കാറിലിരിക്ക്.. ഞാൻ ബില്ല് കൊടുത്തു വരാം.." കൈ കഴുകി തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞിട്ടും കാർത്തു വിട്ട് പോകാതെ അവന്റെ കയ്യും ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ടാവിടെ തന്നെ നിന്നു. "ഇനി എന്തേലും വേണോ നിനക്ക്..?" കാശി ചോദിച്ചു. കാർത്തു വേണ്ടന്ന് തലയാട്ടി. രണ്ടു പേരും കൂടി ഒരുമിച്ചാണ് കാറിലേക്ക് കയറിയത്.. "നമ്മളിറങ്ങി പോന്നതിനെക്കാൾ രൂക്ഷമാവും കാര്യങ്ങൾ നമ്മളങ്ങോട്ട് കയറി ചെല്ലുമ്പോൾ.. കാർത്തുവിന്റെ കയ്യെടുത് ഗിയറിയിൽ വെച്ച് അതിനൊപ്പം അവന്റെ കയ്യും ചേർത്ത് കൊണ്ട് കാശി തുടങ്ങി വെച്ചു. വീട്ടിലേക്ക് ഇനിയൊരു പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് കൂടിയേ കാണൂ. "കരയരുത് എന്നല്ല.. നിന്റെ കൺട്രോൾ പോകരുത് എന്നാ ഞാൻ പറയുന്നത്..നിന്റെ അച്ഛൻ ചെന്ന് ചാടിയ ചതി.. അത് നമ്മുക്കുള്ളതാ.. കൊണ്ട് പോയതാരായാലും അത് നമ്മുടെ കൂടി ശത്രുവാണ്. പക്ഷേ എന്ത് വന്നാലും.. ഈ ലോകം തന്നെ എതിര് നിന്നാലും നിന്നെ പ്രാണനെ പോലെ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന ഈ ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും.. അതോർമ വേണം.." ഹൃദയം നിറച്ചുള്ള ആ വാക്തനം.. കാർത്തു അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. "തുളസി ചേച്ചി... നമ്മൾ കരുതുന്നതിന്റെ എത്രയോ ഇരട്ടി ആള് തകർന്ന് പോയി കാണും.നീ കൂടെ ഇല്ലല്ലോ.ഒറ്റക്കായി പോയത് പോലെ തോന്നി കാണും..നിന്റെ അച്ഛൻ അങ്ങനെ കൊണ്ട് നടന്നതാണെന്ന് നിനക്കും അറിയാല്ലോ.. ല്ലേ.." അവനെന്താണ് പറഞ്ഞു വരുന്നതെന്ന് മനസിലാവാത്തൊരു പകപ്പുണ്ട് കാർത്തുവിന്റ മുഖം നിറയെ. "അമ്മ.... അമ്മ വിളിച്ചു പറയുന്ന വാക്കുകൾ ചിലപ്പോൾ നമ്മളെ നോവിക്കും. വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കും.പക്ഷെ തിരിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അമ്മയെ നീ വേദനിപ്പിക്കരുത്. കാരണം അതവരുടെ സങ്കടം കൊണ്ട് വിളിച്ചു പറയുന്നതാ.. നിന്റച്ഛനെ കാണാൻ കഴിയാത്ത വേദനയോടെ വിളിച്ചു പറയണതാ.. അതെല്ലാം ആ സെൻസിലെ എടുക്കാവൂ.. കേട്ടോ." മ്മ്.. അവളൊന്ന് കൂടി അവനിലേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു. "അഞ്ചു മിനിറ്റ് കൊണ്ട് നമ്മൾ വീട്ടിലെത്തും. അറിയുന്നതും അറിയാത്തതുമായ ഒരുപാട് പേര് കാണും. ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും കുറ്റപ്പെടുത്തലും പരിഹാസങ്ങളും ഒക്കെ ഉണ്ടാവും അതിനെയെല്ലാം സ്വീകരിക്കാനുള്ള മനസ്സോടെ വേണം അങ്ങോട്ട്‌ നമ്മൾ ചെല്ലാൻ.. നിന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കാണാൻ വന്നതാ നമ്മള്.. ഇതൊരു ചെറിയ പ്രശ്നമാണ്.. ഇതിന്റെ ഈ ഇരുണ്ട മുഖമൂടി ഞാൻ പറിച്ചു കളയും.. അതിന്റെ അവസാനം നമ്മള് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നൊരു വെളിച്ചമുണ്ട്.. അത് കണ്ടു കിട്ടും വരെയും കുറച്ചൊക്കെ വേദന കാണും.. പക്ഷേ എന്ത് വന്നാലും നിനക്കൊപ്പം.. ഞാനുണ്ട്.. കേട്ടോ.." ഏറ്റവും മൃദുവായി അവനത് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ച നിമിഷം തന്നെ അവരുടെ കാർ അമ്പലപറമ്പിൽ എന്നെഴുതി തൂക്കിയ വലിയ പഠിപ്പുര കടന്ന് കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറിയിരുന്നു.. 💥💥 നീയെങ്ങോട്ടാ ഡീ... " പിന്നിൽ നിന്നും വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും ഗായത്രി ഞെട്ടി കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവനവിടെ നിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടില്ലായിരുന്നു. "ഞാൻ.. ഭവ്യക്ക് മരുന്ന്.." അവനെ എപ്പോ എവിടെ വെച്ച് കണ്ടാലും കയറി വരുന്നൊരു വിക്കൊടെ തന്നെയാണ് ഗായത്രി മറുപടി പറഞ്ഞത്. "നിന്നോട് ഞാൻ മര്യാദക്കല്ലെടി പറഞ്ഞത്.. എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ കാര്യം നോക്കാൻ എനിക്കറിയാം.അതിന് നിന്റെ സഹായം വേണ്ടന്ന്.. അത് നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ.." യാതൊരു ആവിശ്യവുന്നില്ലാതെ അവൻ വെറുതെ ഒച്ചയിട്ടു. ഗായത്രി പിന്നിലേക്ക് മാറി. ആ കൂടെ വന്ന കല്ലു മോള് അവൾക്ക് പിറകിലൊളിച്ചു. ഗായത്രിയോടെന്ന പോലെ കല്ലു മോളോടും ഭവ്യയിപ്പോ കാര്യമായിട്ടാണ് ഇടപെടുന്നത്.. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഗായത്രിക്കൊപ്പം കല്ലു മോൾക്ക് കൂടി മുകളിലേക്ക് വരാനിപ്പോ നല്ല ഉത്സാഹമാണ്. "അവൾക്കൊട്ടും വയ്യ.ഇന്നലെ പിന്നെയും പനി കൂടിയിട്ടുണ്ട്. നേരത്തിനു മരുന്ന് കൊടുത്തില്ലേൽ ...." ഗായത്രിക്ക് പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷേ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവന്റെ നോട്ടവും ഭാവവും കാണുമ്പോൾ അവൾക്കതിനു പറ്റുന്നില്ല. "നീയല്ലേ മരുന്ന് കൊടുത്തു കൊണ്ടവളെ പരിചരിക്കുന്നത്.. പനിയൊക്കെ മാറിയാ പേടിച്ചാ മതി.. എന്തേലും കാര്യം മര്യാദക്ക് ചെയ്യാൻ നിനക്കറിയുമോ.." വിഷ്ണുവിന്റെ ദേഷ്യം എന്തെന്നു പോലും ഗായത്രിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. വീണ്ടും അവനെന്തൊക്കെയോ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്. അതിലേറെയും അവളോടുള്ള വെറുപ്പ് തന്നെയാണ്. "മരുന്ന് ഇങ്ങ് തന്നിട്ട് നീ നിന്റെ പാട് നോക്കി പോ.. ഇനി ഇതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കി കൊള്ളാം.നീയാവളെ കൊല്ലാനും മടിക്കില്ല.. എത്രയൊക്കെ ആയാലും നിന്നെ ദ്രോഹിച്ച ദേഷ്യമൊന്നും അത്രയും പെട്ടന്ന് നിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും പോകില്ല.. അത് കൊണ്ട് എനിക്കെന്റെ അനിയത്തിയുടെ ജീവൻ നോക്കണം.." വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു വിപത്തിന് തിരി കൊളുത്തി കൊണ്ട്.. ഒരു മുഴം മുന്നോടിയായി കൊണ്ടാണ് അവനാ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞതെന്നോ.. തനിക്കൊരു ഉഗ്രൻ വാരി കുഴി കുഴിച്ചു കൊണ്ടാണ് അവനാ മരുന്ന് വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ട് ഭവ്യയുടെ മുറിയിലെക്ക് പോയതെന്നോ അപ്പോഴൊന്നും ഗായത്രി അറിഞ്ഞതുമില്ല.. 💥💥 കാശി പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ.. വീട്ടിൽ ഒരുപാട് ആളുണ്ടെന്ന് അകത്തേക്ക് കാർ കയറി ചെന്നപ്പോൾ തന്നെ കാർത്തുവിന് മനസ്സിലായി. അവളൊന്ന് വിറച്ചു പോയി. ഇനിയിങ്ങോട്ട് എന്നെങ്കിലും കയറി വരുമ്പോൾ ഈ സിറ്റൗട്ടിൽ കാണുമെന്നു കരുതിയ ആള് മാത്രമില്ല.. "ഇറങ്ങി വാ.." കണ്ണ് നിറച്ചു നോക്കുന്നവൾക്ക് നേരെ അവളിരിക്കുന്ന ഭാഗത്തെ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു കൊണ്ട് കാശി കൈ നീട്ടി.. അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നതും. കണ്ടു നിൽക്കുന്നവർക്കെല്ലാം ഒരു അമ്പരപ്പ്. എന്ത് പറയണം എന്നറിയാത്തൊരു പകപ്പ്. രണ്ട് പേരും ആരെയും നോക്കാതെ ആദ്യം സിറ്റൗട്ടിലേക്കും പിന്നെ ഹാളിലേക്കും കടന്നു. കാർത്തുവിന്റെ വിറയലു കൂടുമ്പോ കാശി അവളെ കൂടുതൽ മുറുക്കത്തിൽ അടക്കി പിടിക്കും.. അത്രയും ആളുകൾ പുറത്തും അകത്തുമുണ്ടായിട്ടും വല്ലാത്തൊരു കനമുള്ള മൗനമാണ് അവിടെ. ഹാളിലേക്ക് കയറി ചെന്ന അവരെ കണ്ടതും അവിടെ ഉള്ളവർ പൊള്ളിയത് പോലെ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റ് തുറിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ട്. "തുളസി ചേച്ചി എവിടെ.." ശാന്തമായി കാർത്തുവിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് തന്നെയാണ് കാശി അത് ചോദിച്ചത്. അവളപ്പോഴും ആരെയും നോക്കാതെ മുഖം കുനിച്ചു നിൽപ്പാണ്. "ഇനിയെന്ത് വേണം നിനക്ക്.. ഏഹ്.." ആദ്യത്തെ പകപ്പും ഞെട്ടലും മാറിയതും ആദ്യം ശബ്ദമുയർത്തിയത് തുളസിയുടെ ആങ്ങളമാർ തന്നെയാണ്. "ആ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ വളർത്തിയതാടി നിന്നെ. എന്നിട്ട് നീ ചെയ്തതോ.. എന്നിട്ടും അവൾ വന്നിരിക്കുന്നു.. നിനക്കെങ്ങനെ ധൈര്യം വന്നെടി ഇത് പോലൊരു ചെറ്റത്തരം ചെയ്തിട്ടും ഇത് പോലെ മുന്നിൽ വന്നു നിവർന്നു നിൽക്കാൻ.." ചെറിയച്ഛന് ഏട്ടനെ കാണുന്നില്ല എന്നതിനേക്കാൾ സങ്കടം അവള് പോയതാണോ എന്ന് പോലും തോന്നി പോകുന്നത് പോലൊരു പ്രകടനം. വീണ്ടും ആരൊക്കെയോ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു. അതെല്ലാം കേട്ട് ഒരു ശില പോലെ നിന്ന് കണ്ണീർ വാർക്കുന്നവളെ അവൻ തന്നിലെക്കടക്കി പിടിച്ചു നിന്നു.. "അശോകൻ ഇവിടില്ല എന്നുള്ള ധൈര്യം കൊണ്ട് വന്നതാ നീ.. അല്ലേടി.." പറഞ്ഞിട്ടും തീരാത്ത ദേഷ്യത്തോടെ അവരിൽ ആരോ ഒരാൾ കാർത്തുവിനെ അവനിൽ നിന്നും വലിച്ചു മാറ്റി മുഖം നോക്കി അടിക്കാൻ കൈ നിവർത്തിയതും ഞൊടിയിട കൊണ്ട് കാശിയാ കൈകളിൽ കയറി പിടിച്ചു.. "വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പറയ്യ്.. ഞങ്ങള് കേൾക്കും. അതിനുള്ള തെറ്റ് ഞങ്ങൾ ചെയ്തു എന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം..അല്ലാതെ എന്റെ മുന്നിലിട്ടെന്റെ പെണ്ണിനെ എങ്ങാനും തൊട്ടാ.." അവളെ വീണ്ടും തന്റെ നെഞ്ചിലൊതുക്കി പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടവൻ വിരൽ ചൂണ്ടി. ആ ഭാവം കണ്ടിട്ട്.. കണ്ണിലെ രോഷം കണ്ടിട്ട്.. കാർത്തുവിനെ അടിക്കാൻ ഓങ്ങിയവൻ അറിയാതെ തന്നെ പിന്നിലേക്ക് മാറി.. "കാർത്തു അവളുടെ അമ്മയെ കാണാൻ വന്നതാ.. കാണിക്കാമെന്ന് ഞാനവൾക്ക് വാക്കും കൊടുത്തു.. കണ്ടിട്ടേ പോകൂ.." വാക്കുകൾക്കൊപ്പം അവന്റെ നോട്ടം കൂടി ഹാളിൽ കൂടി ആകെയൊന്നു വട്ടം കറങ്ങി. അതോടെ അത് നടക്കില്ലെന്നും ഇവൾക്കിനി ഇവിടെ ആരുമില്ലെന്നും വന്ന വഴി തന്നെ രണ്ടും കൂടി തിരിച്ചു വിട്ടോ ഇല്ലെങ്കിൽ വന്നത് പോലെ പോകില്ല എന്നൊക്കെയുള്ള ഭീക്ഷണിയുടെ സ്വരം.. അതും അത്യാവശ്യം ഉറക്കെ തന്നെ. ഒരു കൈ കൊണ്ട് കാർത്തുവിനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.. ഒരു കൈ പോക്കറ്റിലിട്ട് കാശി അതേ നിൽപ്പ് തന്നെയാണ്. കണ്ടിട്ടേ ഞാൻ പോകൂ.. " ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ മുഖത്തുള്ള ഭാവം പോലെ തന്നെ കടുത്തു പോയിരിക്കുന്നു. "ഒന്ന് നിർത്തുന്നുണ്ടോ.." വീണ്ടും മുറുകിയ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ അതിനേക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ തുളസിയുടെ ശബ്ദം. കാർത്തു ഞെട്ടി കൊണ്ട് മുഖമുയർത്തി നോക്കി.. തുടരും.. ഒരടിയുടെ ശബ്ദമല്ലേ നിങ്ങളിപ്പോ കേട്ടത്.. 🫣 എന്താവും എന്നത് വിട്ട് വരുന്നിടത്തു വെച്ച് കാണാം ന്നുള്ള മൈന്റിലേക്ക് വാ പിള്ളേരെ.. പിന്നെ എല്ലാം രസാണ്.. പുതിയൊരു കഥ.. അതെന്നെ വല്ലാണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു.. എപ്പോഴത്തെയും പോലെ.. ജസ്റ്റ്‌ ഒന്ന് എഴുതി തുടങ്ങി.. ഒന്നിട വിട്ട് ഇടാനുള്ള പരുവത്തിൽ ആകുമ്പോ.. ഇട്ട് തുടങ്ങിയാ.. കൂടെ ണ്ടാവുമല്ലോ ല്ലേ... 🥰🥰 സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _91 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 കാശ്യേട്ടാ.. ന്റച്ഛൻ.. " കാർത്തുവൊരു പിടപ്പപ്പോടെ അവനെ പുണർന്നു കൊണ്ട് കരഞ്ഞു പോയിരുന്നത് പറയുമ്പോൾ. അശോകേട്ടൻ മിസ്സിങ്ങാണെന്ന് അവളോട് പറയാതെ വയ്യായിരുന്നു അവന്. അറിയിച്ചു കഴിയും വരെയും ഒരു ശില പോലെ നിന്നവൾ അവനൊന്നു തൊട്ട നിമിഷം പൊട്ടി പിളർന്നു പോയി. ആ നെഞ്ചിൽ മുഖമിട്ടുരുട്ടി കരയുമ്പോൾ അവളോളം തന്നെ ഹൃദയവേദന അവനിലുമുണ്ട്. "കരയല്ലേ..." അവനലിവോടെ ആ മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി. തന്റെ കൂടെ വന്നതിൽ പിന്നെ നിറഞ്ഞു കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ആ കണ്ണുകൾ..അതങ്ങനെ നിർത്താതെ പെയ്യുന്നുണ്ടപ്പോൾ മുതൽ. അവനുള്ളം പിടഞ്ഞു..അവളെക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ ഉള്ള് കൊണ്ട് കരഞ്ഞു.. "കരയല്ലേ.." പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിലത് പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവനാ നെറ്റിയിലൊരുമ്മ കൊടുത്തു. "അച്ഛന്.. അച്ഛനെ ആരാ.. എന്തിനാ കാശ്യേട്ടാ.." അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ കൂടി വയ്യായിരുന്നു. സ്നേഹമില്ലാത്തത് കൊണ്ടല്ലല്ലോ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും വിട്ട് ഓടി പോന്നത്. അതിനോളം സ്നേഹം ഈ ചേർത്ത പിടിച്ചവനോടും ഉള്ളത് കൊണ്ടല്ലേ.. എന്നെങ്കിലും അച്ഛന്നത് മനസ്സിലാവും എന്ന് തന്നെയായിരുന്നു ഇത് വരെയും വിശ്വസിച്ചത്. ഇനിയങ്ങോട്ടും ആ വിശ്വസത്തെ തന്നെയാണ് മുറുകെ പിടിക്കുന്നത്. "നീയിങ്ങനെ കരയാതെ.." പിന്നെയും പിന്നെയും നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ടവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. "ഈ ലോകത്തെവിടെ ആണേലും അശോകേട്ടനെ ഞാൻ കണ്ടു പിടിക്കുമല്ലോ ഡീ.. പിന്നെന്താ.. മൂപ്പരിപ്പോ എന്റേം കൂടെ അച്ഛനല്ലേ.." അവനവളുടെ രണ്ടു കവിളിലും കൈകൾ കൊണ്ട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "പക്ഷെ... പക്ഷെ നമ്മളങ്ങോട് പോകേണ്ടി വരും.." വല്ലാത്തൊരു നോവും വേവും തിങ്ങിയാ അവന്റെയാ വാക്കുകൾ. കാർത്തു അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. അച്ഛനെ കാണാനില്ല. കാശ്യേട്ടൻ കണ്ട് പിടിക്കും എന്നുറപ്പും തന്നു കഴിഞ്ഞു. പക്ഷെ അപ്പോഴും ഇത് പോലൊരു അപകടം.. അവൾക്കോർക്കാൻ കൂടി കഴിയില്ലത് .. അവനൊപ്പം അവൾ ജീവിച്ചു തീർക്കുന്ന ആ സ്വർഗതുല്യമായ ദിനങ്ങൾ. അത് അവസാനിക്കും എന്നല്ലേ അവനിപ്പോൾ സൂചന തന്നത്. നാട്ടിലെത്തിയാൽ ഇത്‌ പോലെ.. ഇത്രയും ഫ്രീ ആയിട്ട്.. ഒരുമിച്ച്.. അതുണ്ടാവുമോ..? കാശ്യേട്ടാ. കാർത്തു വീണ്ടും ഭയത്തോടെ അവനെ ഇറുകെ പിടിച്ചു. "അച്ഛനെ കണ്ടു പിടിക്കണ്ടേ.." ആ ഭയമറിഞ്ഞത് കൊണ്ടാണവൻ സൗമ്യമായിട്ട് തന്നെ ചോദിച്ചത് . കണ്ണീരോടെ തന്നെ വേണമെന്നവൾ തലയാട്ടി. "നമ്മളിവിടെ നിന്നെങ്ങനെ കണ്ട് പിടിക്കും കാർത്തു.. അത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.. നമ്മളങ്ങോട്ട് പോകേണ്ടി വരും.ന്ന് ." അവനവളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. പക്ഷെ.. നമ്മളെങ്ങോട്ട് ചെന്നാൽ.. " കാത്തു വിറയലോടെ അവനെ ഒന്നിറുകെ പിടിച്ചു. "ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല.. നീയിപ്പോ എന്റെ ഭാര്യയാണ്. ഇനിയും ആർക്കാ നമ്മളെ അകറ്റി മാറ്റാൻ കഴിയുന്നത്.. അത് കൊണ്ടെന്റെ മോള് അതോർതൊന്നും ഭയക്കെണ്ടാ കേട്ടോ.." അവൻ അരുമയോടെ അവളുടെയാ നെറുകയിൽ ഒന്നു മുത്തി. "ഇനിയുള്ള ഒരു നിമിഷവും വെറുതെ കളയാനില്ല.. അച്ഛനെ കണ്ടു പിടിക്കേണ്ടതിപ്പോ എന്റെ കടമ കൂടിയാണ്. അത് കൊണ്ട് പെട്ടന്ന് പോകണം നമ്മുക്ക്.." അവനൊന്നു കൂടി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. പോകണം.. അതി തീവ്ര നോവോടെ കാർത്തു അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. ഒരിക്കൽ തന്റെ പ്രണയം... അന്നത് ഒരുപാട് അവഗണിച്ചു പോയവൻ. പക്ഷെ തന്നേ അവൻ കൂടെ കൂട്ടിയ നിമിഷം തൊട്ട്.. ഇഷ്ടമാണെന്ന് നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് നിർത്തി അവൻ പറഞ്ഞ ആ നിമിഷം തൊട്ട് ഇന്നീ നേരം വരെയും പ്രണയത്തിൽ അവൾപ്പോലും തോറ്റു പോകുന്നത്രേം പരിഗണന അവൻ നൽകിയിരുന്നു. അവൻ നൽകിയ അവഗണനയുടെ പലിശയും കൂട്ട് പലിശയും അടക്കം അവൻ അടച്ചു കഴിഞ്ഞു. കുസൃതിയും കുറുമ്പും കള്ളത്തരവും ആവോളം നിറഞ്ഞു നിന്നവനായി. പ്രണയം കൊണ്ടും വാത്സല്യം കൊണ്ടും അവൻ തന്നിൽ പുതിയൊരു കാവ്യം തന്നെ തീർത് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവനറിയാത്തതായി.. അവൻ അലിയാത്തതായി തന്നിലിനി ഒന്നും ബാക്കിയില്ല.. ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെ കൊണ്ട് നടക്കുന്നത് പോലെയാണ്.. കാർത്തുവിപ്പോ പ്രണയത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അവന് മുന്നിൽ ദക്ഷിണ വെച്ചു ശിഷത്വം സ്വീകരിക്കേണ്ട പോലെയാണ്. ഇവനിതെല്ലാം ഇത്രയും കാലം എങ്ങനെ ഹൃദയതിലടക്കി പിടിച്ചു എന്നുള്ളതായിരുന്നു അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം. തന്നോളം തന്നെ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ഭാവിയേയും കൂടി സ്നേഹിച്ചവൻ. കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഈ നാല് ദിവസവും.. ഓർക്കുമ്പോൾ പോലും ഹൃദയം നിറഞ്ഞു പോകുന്നത്രേം കാര്യമായി തന്നെ കൊണ്ട് നടന്നവൻ. ഇനിയും നുകർന്നു മതി വരാത്ത അവന്റെ ഹൃദയം ചൂടിൽ നിന്നും പോകണമല്ലോ എന്നുള്ള ആ അറിവ്.. കാർത്തു വെന്തുരുകി പോയി.. "ഒന്നുല്ല.. ഇനിയിപ്പോ നമ്മളിങ്ങനെ ഒന്നിച്ചു തന്നെ ആയിരിക്കും.. ഇത് പോലൊക്കെ നമ്മൾക്കിനിയും ട്രിപ്പ്‌ വരണം. ഇതിപ്പോ അച്ഛനെന്ത് പറ്റിയെന്ന് അറിയാൻ വേണ്ടി പോകുന്ന ചെറിയൊരു ബ്രേക്ക്‌.. അത്രേം ഒള്ളു.. കേട്ടോ." അവളെക്കാൾ നോവോടെ ഹൃദയം പിടയുമ്പോഴും അവന് അവളെ ആശ്വാസിപ്പിക്കാതെ വയ്യായിരുന്നു. അവനറിയാം തിരിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ കാത്തിരിക്കുന്നതൊന്നും അത്ര നല്ലതാവില്ലെന്നുള്ളത്. കാർത്തു ഒരു പൊട്ടിയെ പോലെ തലയാട്ടി. ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ടവൾ ശൂന്യമായി പോയത് പോലെ.. നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുന്നേ പോലും ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷവതി ആരെന്ന് ചോതിച്ചാൽ അവളൊരു മടിയും കൂടാതെ അവളുടെ പേര് പറയുകയായിരുന്നു. "ചെല്ല്.. പോയെന്നു കുളിച്ചിട്ട് പോകാൻ ഒരുങ്ങിക്കൊ.. ഞാൻ സണ്ണിച്ചായനെ വിളിക്കട്ടെ.. പോകുന്ന കാര്യം പറയണ്ടേ.." അവനാ പറഞ്ഞതും അവള് തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. പക്ഷെ എന്നിട്ടും അവനെ അൽപ്പം പോലും വിട്ട് മാറാതെ ആ നെഞ്ചിൽ തന്നെ പറ്റി പിടിച്ചു നിന്നു. ഒടുവിൽ കാശി തന്നെയാണ് അവളെ ബാത്റൂമിൽ ആക്കികൊടുത്തത്. പെട്ടന്ന് കുളിച്ചിറങ് കേട്ടോ.. ഡ്രസ്സ്‌ ഞാനങ്ങോട്ട് തരാം.. " വാതിലടക്കും മുന്നേ അവനോർമിപ്പിച്ചു. അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ അവനെ നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. അവനൊരു നിമിഷം കണ്ണടച്ച് നിന്ന് പോയി. സങ്കടവും ടെൻഷനും കൊണ്ടാ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു ചുവന്നിരുന്നപ്പോൾ. അവളോട് ഓർമ്മിപ്പിച്ചത് പോലെ.. ഒരു നിമിഷവും വെറുതെ കളയാനില്ലെന്ന പോലെ.. തലയൊന്ന് കുടഞ്ഞു.. തോളു കൊണ്ട് കണ്ണൊന്നു തുടച്ചിട്ടവൻ ഫോൺ എടുത്തു സണ്ണിയെ വിളിച്ചു. ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകൾ കൊണ്ടയാളോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. അര മണിക്കൂർ കൊണ്ടവിടെ എത്താമെന്ന് സണ്ണിയും പറഞ്ഞു. പിന്നെ തിടുക്കത്തിൽ കാശി അവന്റെയും കാർത്തുവിന്റെയും ഡ്രസ്സും സാധനങ്ങളൊക്കെയും കൊണ്ട് വന്ന ബാഗിൽ കുത്തി നിറച്ചു. ചുരുണ്ടു കൂടി കിടന്ന ബെഡ് ഷീറ്റ് വൃത്തിയായി വിരിച്ചു.. അടുക്കളയിൽ.. ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്ന ഭക്ഷണം പുറത്തേക്ക് കളഞ്ഞു.. പാത്രങ്ങളൊക്കെയും കഴുകി കമഴ്ത്തി.. വാതിലച്ചു പൂട്ടി അവനൊരു നിമിഷം ചുറ്റും നോക്കി. നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തൊരു നീറ്റൽ. ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ.. താനും അവളുമുള്ള സുന്ദരമായ കുറെയേറെ നിമിഷങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും കഴിഞ്ഞു പോയയിടം. അവനവിടം തന്നെയാണ് സ്വർഗം.. അത്രമേൽ സന്തോഷമായി അവനും അവനൊപ്പമുള്ള അവൾക്കും.. അവൾക്കൊപ്പം കൂടിയ ഓരോ നിമിഷവും സന്തോഷതിന്റെതായിയിരുന്നു. അത് വരെയും സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽ നിന്നും കിട്ടാതെ പോയ സ്നേഹത്തിന്റെയുംപരിഗണനയുടെയും നിറവിലായിരുന്നു അവൻ അവളോട് ചേർന്നത് മുതൽ.. ഈ ലോകത്തിൽ ഇനിയാരും സ്നേഹിക്കാൻ വേണ്ടന്ന പോലെ കാശി നാഥനെ മാത്രം സ്നേഹിച്ചവൾ.. അവനിൽ മാത്രം ഒഴുകി നടന്നവൾ.. അവനെ എങ്ങനെയെല്ലാം സ്നേഹിക്കാമോ.. സന്തോഷിപ്പിക്കാമോ.. അങ്ങനെ എല്ലാം ചെയ്തവൾ.. നോട്ടം കൊണ്ടും വാക്കുകൾ കൊണ്ടും തന്നിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി പോയൊരു പെണ്ണ്. നാട്ടിലേക്ക് പോകാനോ.. എന്തിന് മരിക്കാൻ പോലുമോ കാശിനാഥന് ഭയമില്ല. പക്ഷെ.. ഇനിയാ പെണ്ണിൽ നിന്നോരു നിമിഷം പോലുമുള്ള മോചനത്തെ അവന് ഭയമാണ്. വല്ലാത്ത ഭയം.. അവളില്ലാതെ അവനിനി ഒരു നിമിഷം പോലും വയ്യെന്നുള്ള ഹൃദയത്തിന്റെ വിലാപം അവനപ്പോൾ വ്യക്തമായും കേൾക്കാൻ കഴിയും.. പക്ഷെ പോകാതെയും വയ്യ. അവളോളം പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാൾ തന്നെയാണ് അപകടത്തിൽ. അതും കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ കഴിയില്ല.. ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്തു കൊണ്ട് അവൻ തിരികെ മുറിയിലേക്ക് തന്നെ ചെന്നു. അടുക്കി വെച്ച ബാഗുകൾ രണ്ടും പുറത്തേക്ക് എടുത്തു വേച്ചു. അവനും കാർത്തുവിനും മാറ്റി ഇടാനുള്ള തുണികൾ എടുത്തു വെച്ചു.. വാച്ചും വാലറ്റും ഫോണും അതിന്റെ അടുത്തേക്ക് വേച്ചു.. അവനത്രയൊക്കെ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ ബാത്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു കൊണ്ട് കാർത്തു ഇറങ്ങി വന്നിട്ടില്ല. "കാർത്തു.. തീർന്നില്ലേ ഇനിയും." ചോദിച്ചു കൊണ്ടവൻ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ അവൻ കയറ്റി വിട്ട അതേ പരുവത്തിൽ.. ശവറിന് കീഴെ നനഞ്ഞു കുതിർന്നു നിൽക്കുന്നവൾ. ഈ പെണ്ണിത്.. " അവന് വല്ലാതെ ദേഷ്യം വന്നിരുന്നു. അത്രയും തണുപ്പുണ്ട്. അപ്പോഴാണ് ഇത്രയും നേരം ഒഴുകുന്ന വെള്ളത്തിനു കീഴെ ഒരേ നിൽപ്പ്.. പക്ഷെ അത്രയും തകർന്ന് നിൽക്കുന്നവളോട് അവന ദേഷ്യം കാണിക്കാനും വയ്യ. തോർത്തെടുത്ത് തോളിലിട്ട് കൊണ്ട്.. ഉടുത്തിരുന്ന ലൂങ്കി ഒന്നൂടെ മുറുക്കി എടുത്തു മടക്കി കുത്തി അവനകത്തു കയറി. "എന്തൊരു പണിയാ കുഞ്ഞേ നീ ഈ കാണിക്കുന്നേ..." സ്നേഹത്തോടെയുള്ളോരു ശാസനയോടെ അവനാ ഷവർ അടച്ചു. അവൻ തന്നെയാണ് നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് വെച്ചവളുടെ തല തോർത്തി കൊടുത്തത്. അപ്പോഴും വിറക്കുന്നുണ്ടവൾ. "എനിക്ക്.. എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു..കാശ്യേട്ടാ.അവര് നമ്മളെ.." അവൾ വീണ്ടും കരച്ചിലോടെ അവനെ ചുറ്റി പിടിച്ചു. "ഞാനില്ലേ.. പേടിക്കേണ്ട ട്ടൊ.. ജീവൻ പോകേണ്ടി വന്നാലും കാശ്നാഥൻ ഇനി എന്റെ യീ ജീവനെ വിട്ട് കളയില്ല.. കേട്ടോ.." അവനാ കണ്ണീർ നനവുള്ള മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി.. വിറക്കുന്ന.. തണുത്തു മരവിച്ച അവളുടെ ചുണ്ടിലവൻ അമർത്തി ഉമ്മ വെച്ചു.. അവനുള്ളിലെ പിടപ്പ് മാറുവോളം.. കാർത്തു ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടയുവോളം..രണ്ടാളുമാ ചുംബനചൂടിൽ ഒതുങ്ങി നിന്നു. ആ തോർത്തുടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ തന്നെയാണ് അവളുടെയാ നനഞ്ഞു പോയ ഡ്രസ്സ്‌ അഴിച്ചു മാറ്റിയത്.. ലജ്ജയിലാതെ .. സ്ഥലകാലം ബോധമില്ലാതെ അവൾ എതിർപ്പൊന്നും പറയാതെ അവൻ മുന്നിൽ നിന്ന് കൊടുത്തു. അവളത്ര മാത്രം തകർന്ന് പോയിട്ടുണ്ടെന്ന് അവനും അറിയാമല്ലോ.. വാരി എടുത്തു ബെഡിൽ കൊണ്ട് വന്നിരുത്തി. തണുത്തു വിറച്ചു തുടങ്ങിയവളെ ഡ്രസ്സ്‌ ഉടുപ്പിച്ചു.. നനവ് മാറാത്ത അവളുടെ മുടി മറ്റൊരു തോർത്ത്‌ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി കൊടുത്തു.. "കാപ്പി ഇട്ട് തരണോ ഞാൻ.." ഇനിയും അടങ്ങാത്ത അവളുടെ തണുപ്പു കണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടവൾ വേണ്ടെന്ന് തലയാട്ടി. വിറക്കുന്നുണ്ട്.. അവൻ പറഞ്ഞു. ഇവിടിരിക്കോ..? " കാർത്തു അവളുടെ അരികെ തൊട്ട് കാണിച്ചു. നേരം പോണെന്ന് പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും പിന്നെ അത് വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു കണ്ടവൾ അവളുടെ അരികിലേക്കിരുന്നു. അവനിരുന്ന നിമിഷം തന്നെ കാർത്തു അവനിട്ടിരുന്ന ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൺ അഴിച്ചു മാറ്റി.. ആ നെഞ്ചിലെ ചൂടിലേക്ക് പതുങ്ങി.. അവളിലെ തണുപ്പ് അവന്റെ നെഞ്ചിലെ ചൂടുമായി ഇണ ചേർന്നലിഞ്ഞു.. "സണ്ണിച്ചായൻ ഇപ്പൊ വരും കാർത്തു.." വിട്ട് മാറി പോകാൻ ഒട്ടുമേ തോന്നാഞ്ഞിട്ടും കാശിക്കതപ്പോൾ പറയേണ്ടി വന്നു. കാർത്തു അവനിൽ നിന്നകന്നു മാറി. 'ഞാൻ കുളിച്ചിട്ട് വരാം.. " അവനാ ഷർട്ടഴിച്ചു മാറ്റി കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. "ഇനി കരയല്ലേ..ഇപ്പൊ തന്നെ.. കാണാൻ വയ്യാത്ത കോലമായി.." തോർത്ത്‌ എടുത്തു കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ കാശി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ബാത്റൂമിൽ കയറും മുൻപ് അവനൊന്നു കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. താൻ അഴിച്ചിട്ട ഷർട്ടിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി ഇരിക്കുന്നവളെ കാണെ അവന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.. 💥💥 ഇത് വല്ല ട്രാപ്പും ആണോടാ കാശി ഇനി.. " സണ്ണിയുടെ ആ സംശയം കൂടി കേട്ടതോടെ ആദ്യമേ ഭയന്ന് കൂനി കൂടി നിന്നവൾ ഒന്ന് കൂടി കാശിയോട് ഒട്ടി ചേർന്നു. "എന്തായാലും എനിക്ക് പോയേ പറ്റൂ സണ്ണിച്ചായാ.." കാശിയുടെ മുഖം മുറുകി.. "സൂക്ഷിക്കണം.. എന്തെങ്കിലും ആവിശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്ക് കേട്ടോ.. ഞാൻ ഇവിടാണ് എന്നൊന്നും നോക്കണ്ട.. നാട്ടിലും നമ്മുക്ക് ആളുണ്ട്.." സണ്ണി കണ്ണ് ചിമ്മി കൊണ്ടവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.. കാശി തലയാട്ടി. "ഒരുക്കങ്ങൾ തീർന്നെങ്കിൽ ഇനി കാറിൽ കയറിക്കോ. ഞാൻ ടൗണിൽ വിട്ടേക്കാം..അവിടെയല്ലേ നിന്റെ കാറ്.." സണ്ണി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവരുടെ ബാഗുമായി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. "പോവല്ലേ.." കാർത്തുവിന്റെ അസ്ഥികൾ പോലും അമരും വിധം അവനൊന്നു പുണർന്നു. മ്മ്.. നെഞ്ചിൽ ചേർന്ന് നിന്നൊരു കിളി കുഞ്ഞിനെ പോലെ അവൾ മൂളി. "പേടിക്കേണ്ട.. പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ.. കാർത്തിക ഇല്ലാതെ ഇനി കാശിനാഥൻ ഇല്ല..വിട്ട് കൊടുക്കില്ല ഞാൻ ആർക്കും.. എന്റെയാണ്. എന്റെ.. എന്റെ മാത്രമാണ്.." അവനൊന്നു കൂടിയാ ചുണ്ടിൽ ഉമ്മവെച്ചു. കുസൃതിയും കുറുമ്പും ആവോളം അറിയുന്നവൾ അന്ന് പക്ഷെ മൗനത്തിലാണ്.. ഹൃദയം നൊന്തുള്ള കരച്ചിലാണ്.. ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട എന്തോ ഒന്ന് ഉപേക്ഷിച്ചു പോകും പോലൊരു പിടച്ചിലോടെയാണ് കാർത്തുവിനെയും ചേർത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് കാശി കാറിന്റെ പിൻ സീറ്റിലേക്ക് കയറിയത്. അവർ കയറിയ നിമിഷം തന്നെ സണ്ണി കാർ മുന്നോട്ടെടുത്തു. പിന്നേലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ രണ്ടു പേർക്കും നെഞ്ച് പൊട്ടും പോലെ തോന്നി. "ഈ പ്രശ്നമെല്ലാം തീർന്നിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ വരണം രണ്ടാളും.. സമാധാനത്തോടെ നിങ്ങൾക്ക് മടുക്കും വരെയും ഇവിടെ കൂടാം.. ഇപ്പൊ സന്തോഷമായിട്ട് പോയിട്ട് വരൂ.. ഇവിടെല്ലാവരും നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കും.." സണ്ണി പറഞ്ഞപ്പോൾ കാശി ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. കാർത്തു അതിന് പോലും വയ്യത്തെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി കിടന്നു.. ആ ചൂടും ചൂരും അവൾക്കപ്പോഴും അനുഭവിച്ചു മതിയായയിട്ടില്ല.. അപ്പോഴും രണ്ടു പേർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു..ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന അതി ഭീകരമായൊരു വിരഹത്തെ കുറിച്ചൊന്നും... തുടരും.. പരിഗണനയാണ് സ്നേഹം..ല്ലേ.. സ്നേഹമുള്ളവരെയല്ലേ നമ്മൾ പരിഗണിക്കൂ.. നിങ്ങൾക്കീ നോവ് ഫീൽ ചെയ്യാൻ പറ്റിയോ..? ഒരുപാട് വെട്ടിയും തിരുത്തിയും ഞാൻ മടുത്തു പോയിരിക്കുന്നു ഇന്ന്. കാശിയുടെ പ്രണയം...വിരഹം.. നോവ്...അത് നിങ്ങളെ കൺവീൻസ് ചെയ്യിപ്പിക്കാൻ എനിക്കീ പാർട്ട് വേണമായിരുന്നു. കാർത്തുവിന്റെ പ്രണയം.. വിരഹം നോവ് എല്ലാം വേണ്ട വിധത്തിൽ പറഞ്ഞപ്പോഴും കാശിയെ ഞാൻ ഇങ്ങനൊരു അവസരത്തിന് വേണ്ടി മാറ്റി നിർത്തിയതാണ്.. ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയുമ്പോൾ അല്ലല്ലോ.. ആ ആളെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് സ്നേഹിക്കപ്പെട്ട ആള് മനസ്സിലാകുമ്പോൾ അല്ലെ ശെരിക്കും സ്നേഹം ജയിക്കുന്നത്.. ഇനി നിങ്ങള് പറയ്യ്.. ന്റെ ചെക്കനിപ്പോ ജയിച്ചു നിൽപ്പല്ലേ.. 🥰 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. എന്താവോ..ഇന്നലെ ഒട്ടും വയ്യായിരുന്നു.. അത് കൊണ്ട് മുങ്ങിയതാ 🤣 സ്നേഹത്തോടെ..jif💥 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

Part 72 " സത്യം പറയാലോ മാഷേ എന്റെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കാളും സമാധാനം എനിക്ക് ഇവിടെ നിന്ന് കിട്ടുന്നുണ്ട് " : ചുണ്ടിലെ ചിരി മായാതെ തന്നെ അവൾ പറഞ്ഞു. അവളുടെ പ്രസന്നമായ മുഖവും, ഒപ്പം ഉള്ള മറുപടിയും കേട്ടതും അത് വരെ കത്തി കൊണ്ട് നിന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിന് അല്പം സമാധാനം കിട്ടി എങ്കിലും പൂർണമായി വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ ഒരു സംശയത്തോടെ അവളെ നോക്കി. " മാഷിന് വിശ്വാസം വരുന്നുണ്ടാവില്ല അല്ലെ പക്ഷെ അതാണ് സത്യം. അമ്മ പോയതിൽ പിന്നെ സമാധാനമായി, കണ്ണീർ ഇല്ലാതെ ഞാൻ ഒന്ന് ഉറങ്ങുന്നത് ഇവിടെ വന്നതിന് ശേഷമാണ്. നടുറോട്ടിൽ ഇട്ട് മറ്റുള്ളവരെ തല്ലുന്നത് നേരിട്ട് കണ്ടത് മുതൽ പേടി തന്നെ ആയിരുന്നു എനിക്ക് ആ മനുഷ്യനെ. ഒപ്പം കേൾക്കുന്നതും അത് പോലെ ഉള്ള കാര്യങ്ങൾ ആണല്ലോ. അട, ഇടി, പുകവലി, വെള്ളമടി, പോലീസ് കേസ് എന്നിങ്ങനെ പേടി തന്നെ ആയിരുന്നു ആ മനുഷ്യനെ എനിക്ക് പക്ഷെ ആ ഭയത്തിനൊക്കെ കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ മുൻപ് വരെ ആയുസ് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു എന്ന് മാത്രം. " : എന്ന് തുടങ്ങി കല്യാണം കഴിഞ്ഞ അന്ന് മുതൽ ഇന്നലെ താൻ നൃത്തത്തെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഉണ്ടായ അവന്റെ മറുപടിയും അങ്ങനെ ഇന്ന് രാവിലെ അവൻ പോയത് വരെ ഉള്ള് കാര്യങ്ങൾ അവൾ പറഞ്ഞു. ഒക്കെ കേട്ടിട്ടും മാഷിന്റെ സംശയം അങ്ങനെ പൂർണമായിട്ട് മാറുന്നുണ്ടായിരിന്നില്ല. അതിന് കാരണം പലപ്പോഴും കണ്ണനെ തല്ല് പിടിയിലും പോലീസ് കൊണ്ട് പോകുന്നതും ഒക്കെ അദ്ദേഹവും കണ്ടിട്ടുള്ളത് തന്നെയാണ്. അങ്ങനെ ഒരു വെക്തി ഇത്ര പെട്ടന്ന് മാറുക എന്ന് പറയുന്നത് മാഷിന് തീരെ വിശ്വാസയോജ്യം അല്ലായിരുന്നു. ഗൗരിയെ പോലെ പുറം ലോകം കാണാതെ ഈ ചുറ്റുവട്ടം മാത്രം കണ്ട് ജീവിച്ചവൾക്ക് പുറം ലോകത്തെ കാപട്യം ഒന്നും അറിയണം എന്ന് ഇല്ല. ചിരിച്ച് കാണിക്കുന്ന മുഖത്തിന് പിന്നിലെ ചതി തിരിച്ചറിയണം എന്നുമില്ല. ഒരു പക്ഷെ കണ്ണൻ ഗൗരിക്ക് മുന്നിൽ നല്ലവന്റെ മുഖം മൂടി അണിഞ്ഞ് നിറഞ്ഞാടുക ആണെങ്കിലോ. അത് ഓർത്തതെ മാഷിന്റെ ഉള്ള സമാധാനം കൂടി നഷ്ടമായി. കാരണം മനസ്സിൽ ഒന്നും വെക്കാതെ പ്രവർത്തിക്കുവരേക്കാളും അപകടകാരി ആണ് ഉള്ളിൽ ഒന്ന് വെച്ച് പുറമേക്ക് മറ്റൊരു രീതിയിൽ പെരുമാറുന്നത് പലതും ഓർത്തിരുന്നതും ഗൗരിയുടെ ശബ്ദം ആണ് മാഷിനെ വീണ്ടും സ്വാബോധത്തിൽ കൊണ്ട് വന്നത്. " അറിയില്ല മാഷേ എന്താ ഇങ്ങനെ എന്ന്. ഒരിക്കൽ തല ഉയർത്തി നോക്കാൻ പോലും ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന വ്യക്തിയുടെ ധൈര്യത്തിലാണ് ഇന്ന് ഞാൻ ഈ വീട്ടിൽ കഴിയുന്നത്. ഞാൻ ഇവിടെ വന്നതിൽ പിന്നെ ഒരു ദുശീലങ്ങൾ പോലും ഈ പാടി കടന്ന് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നിട്ടില്ല, മാത്രമോ അങ്ങനെ അതൊന്നും ഉപയോഗിച്ചിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് വന്നിട്ടില്ല. ആദ്യം ഒക്കെ എനിക്കും ഭയങ്കര സംശയമായിരുന്നു ഇനി കേട്ടതൊക്കെ സത്യം തന്നെ ആണോ എന്ന് അത് അല്ലെന്ന് തെളിയിക്കും വിധം റോഡിൽ കിടന്ന് തല്ല് ഉണ്ടാകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടത് ഓർമ വരും. പിന്നെ കരുതും ഇനി ഞാൻ ഈ കാണുന്നത് സ്വപ്നം വല്ലതും ആണോ എന്ന്. പക്ഷെ ഉണ്ടല്ലോ മാഷ് പറയാറില്ലേ ഒരാളുടെ വ്യക്തിത്വം നമ്മുക്ക് അയാളുടെ പ്രവർത്തിയിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും എന്നൊക്കെ മാഷിന് അറിയോ എനിക്ക് സത്യത്തിൽ കണ്ണേട്ടൻ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കുക എന്നല്ലാതെ എനിക്ക് യാതൊരു ജോലിയും ഇല്ല. ഇടുന്ന തുണി ഉൾപ്പടെ കഴിക്കുന്ന പാത്രം വരെ കണ്ണേട്ടൻ തന്നെയാ കഴുകുന്നത്. ഇന്ന് വരെ അതൊക്കെ കഴുകന്നായി എന്നെ കൊണ്ട് തൊടിയിച്ചിട്ട് കൂടി ഇല്ല എന്തിന് കിടന്നിട്ട് എന്നീക്കുന്ന കട്ടിൽ പോലും വിരിച്ച് ഇട്ടിട്ടാണ് പുറത്തേക്ക് വരുന്നത്. എല്ലാത്തിനും ഒരു അടുക്കും ചിട്ടയും ഉള്ളത് പോലെ. എന്തായാലും പഴയ പോലെ പേടിയോ ഭയമോ ഒന്നും എനിക്ക് ഇപ്പൊ ഇല്ല. ഒരിക്കൽ കണ്ണേട്ടനോട് ഉള്ള ഭയം പുറത്ത് കാട്ടിയപ്പോൾ എന്നോട് പറയുവാ ' ഞാൻ എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട് എങ്കിൽ മാത്രം കണ്ണേട്ടനെ പേടിച്ചാൽ മതി എന്ന് ' അതിൽ പിന്നെ പതിയെ പതിയെ എന്റെ പേടിയും കുറഞ്ഞ് വന്നു. സത്യത്തിൽ പുറത്ത് കാണുന്നതോ കേൾക്കുന്നതോ ഒന്നും അല്ല കണ്ണേട്ടൻ വീട്ടിൽ തികച്ചും മറ്റൊരാൾ ആണ്. സംസാരത്തിലും അതെ എന്തോരം കാര്യങ്ങൾ ആണെന്നോ മാഷേ എനിക്ക് പറഞ്ഞ് തരുന്നത്. എന്തോ അതൊക്കെ കാണുമ്പോഴും കേൾക്കുമ്പോഴും എനിക്ക് കണ്ണേട്ടനോട് ബഹുമാനം ആണ് തോന്നുന്നേ. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ അന്ന് സാബു ഇക്ക എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു കണ്ണേട്ടൻ പറഞ്ഞ് കൊടുത്ത് നേരെ ആകാൻ ഒന്നും ആരും ഇല്ലല്ലോ അതായിരിക്കും കണ്ണേട്ടൻ ഇങ്ങനെ ആയെ എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞ് കൊടുത്താൽ ചിലപ്പോൾ കണ്ണേട്ടൻ മാറും എന്നും, കൂട്ടിന് ഒരാൾ ഉണ്ടെന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ അല്ലെ ജീവിക്കാൻ തോന്നു എന്നൊക്കെ. ഇതൊക്കെ ആലോചിക്കുമ്പോ എന്തോ എനിക്ക് വേണ്ടി ആണ് കണ്ണേട്ടൻ മാറാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് എന്ന് തോന്നും. ഇനി കാരണം എന്ത് തന്നെ ആയാലും എനിക്ക് ഇവിടെ ഇത്രയും വർഷങ്ങൾ അന്യമായി നിന്ന സമാധാനവും സുരക്ഷിതത്വവും ഒക്കെ കിട്ടുന്നുണ്ട് അല്ല കണ്ണേട്ടൻ നൽകുന്നുണ്ട്. ഇനി നന്നാവാൻ ശ്രെമിക്കുകയാണെങ്കിൽ എനിക്ക് ഉറപ്പ് ഉണ്ട് മാഷേ ഇന്ന് കണ്ണേട്ടനെ കുറ്റം പറയുന്ന നാട്ടുകാരെ കൊണ്ട് നാളെ നല്ലത് പറയിക്കാൻ കഴിയിക്കും എന്ന് അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ കൊണ്ട് അതിന് കഴിയും എന്ന്. " : കേൾക്കാൻ ഒരാളെ കിട്ടിയത് പോലെ ഗൗരി അത്രയും പറഞ്ഞു. എന്ത് കൊണ്ട് താൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞു എന്ന് അവൾക്ക് അറിയില്ല എങ്കിലും അവസാനം പറഞ്ഞതിന് അത്രയും ദൃഡത ഉണ്ടായിരുന്നു അത് പറഞ്ഞ് നിർത്തുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണ് മതിൽ കടന്ന് വരുന്നവനിൽ ആയിരുന്നു. മാഷും നോക്കി കാണുവായിരുന്നു തന്റെ ചോദ്യത്തിന് വാചാലം ആയവളെ. പൊതുവെ ഇഷ്ടം ഇല്ലാത്ത കാര്യം ആണെങ്കിലും മുക്കിയും മൂളിയും അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ വാക്കിൽ മറുപടി തരുന്നവൾ ഇപ്പോൾ ഇത്രയും വാചാലം ആയെങ്കിൽ കണ്ണൻ അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ ചെലുത്തിയ സ്വാധീനം ചെറുതല്ല എന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി. ഒപ്പം ഗൗരി അവനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത വിളിയും അവനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭാവം, അത് പക്ഷെ പ്രണയത്തിന്റെയോ സ്നേഹത്തിന്റെയോ ഭാവം ആയിരുന്നില്ല മറിച്ച് ആരിൽ നിന്നോ പരിഗണിക്കപ്പെട്ട സന്തോഷവും, സമാധാനവും അതെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എല്ലാം കൊണ്ടും അദ്ദേഹത്തിന് ഉള്ള ആകെ പുകയുന്നത് പോലെ തോന്നി. വീണ്ടും അവളോട് എന്തോ പറയാൻ വന്നതും അകത്തേക്ക് കയറി വന്ന കണ്ണനെയും അത് കണ്ട് എണീറ്റ് മാറി നിൽക്കുന്ന ഗൗരിയെയും ആണ് കാണുന്നത്. പതിവിന് വിപരീതമായി മുൻ വാതിൽ തുറന്ന് കിടക്കുന്നതും പരിചയം ഇല്ലാത്ത ചെരുപ്പും കണ്ടതും ഒരു സംശയത്തോടെ ആണ് കണ്ണൻ അകത്തേക്ക് കയറിയത്. അകത്ത് ഇരിക്കുന്ന മധ്യവയസകൻ ആയ വ്യക്തിയെ കണ്ടതും അവന്റെ നെറ്റി ഒന്നും കൂടി ചുളിഞ്ഞു. എങ്കിലും ഗൗരിയുടെ മുഖത്തെ ഭാവം ഒക്കെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് അറിയുന്ന വെക്തി ആണെന്ന് അവൻ ഊഹിച്ചു. " കണ്ണേട്ടാ ഇതാ രാഘവൻ മാഷ്.... ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ എന്നെ നൃത്തം പഠിപ്പിച്ച മാഷിനെ കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ആണിത്. ചെന്നൈയിൽ ഒരു പ്രോഗ്രാമിന് പോയതായിരുന്നു ഇന്നലെയാ വന്നേ അപ്പോഴാ എന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ വിവരം മാഷറിഞ്ഞേ, ഇന്ന് എന്നെ കാണാൻ വന്നതാ, വന്നിട്ട് കുറച്ച് നേരമായി " : മാഷ് കാണാൻ വന്ന സന്തോഷത്തിൽ ഗൗരി തിടുക്കത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവളുടെ വാക്കുകളിൽ മറഞ്ഞ് ഇരുന്ന സന്തോഷം കണ്ണനും മാഷിനും ഒരു പോലെ മനസ്സിലായി. മാഷിന് അവളോട് അലിവ് തോന്നിയെങ്കിൽ കണ്ണന്റെ ഭാവം എന്തെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കണ്ണൻ അദ്ദേഹത്തെ ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് മാഷിന് എതിരെ ഉള്ള കസേരയിൽ ഇരുന്നു.   വെള്ള മുണ്ടും ഷർട്ടുമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേഷം ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ കണ്ടാൽ ഒരു നർത്തകൻ ആണെന്ന് പറയില്ല കണ്ണൻ ഓർത്തു. മാഷും മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നവനെ അളക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. കാവി മുണ്ടും ഒരു അയഞ്ഞ ഷർട്ടും ആണ് അവന്റെ വേഷം, മുടി കുറച്ച് നീട്ടി വളർത്തിയിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും താടി മുൻപത്തെ അത്രയും ഇല്ല. മുൻപ് കണ്ണനെ കണ്ടിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും ഇത്രയും അടുത്ത് ആദ്യമായിട്ടാണ് അവനെ അദ്ദേഹം കാണുന്നത്. കണ്ണൻ കസേരയിൽ ഇരുന്നത് കണ്ടതും ഗൗരി മാഷ് കുടിച്ച വെച്ച ഗ്ലാസും എടുത്ത് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി തിരിച്ച് വരുമ്പോൾ മറ്റൊരു ഗ്ലാസ്സ് മോരും അവളുടെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു അത് കണ്ണൻ കൊടുത്ത് കൊണ്ട് മതിലിൽ ചാരി നിന്നു. " എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിരുന്നോ...? " : ഏറെ നേരത്തെ മൗനം വെടിഞ്ഞ് കൊണ്ട് കണ്ണൻ തിരക്കി. സത്യത്തിൽ അവർക്ക് രണ്ട് പേർക്കും എന്ത് പറഞ്ഞ് സംസാരിച്ച് തുടങ്ങണം എന്ന് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. " ഹ്മ്മ് ഞാൻ പ്രാതൽ കഴിച്ചിട്ടാണ് ഇറങ്ങിയത് " : അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. " അത് രാവിലെ അല്ലെ ഇപ്പൊ ഊണ് കഴിക്കാൻ ഉള്ള സമയം ആയില്ലേ, ഊണ് ഒക്കെ കഴിച്ചിട്ട് പോകാം " : അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടി കേട്ടതും അവൻ പറഞ്ഞത് അതാണ്. അത് കേട്ടതും ഗൗരിയുടെ മുഖം ഒന്ന് വിടർന്ന് പോയി. " അതൊന്നും വേണ്ട ഞാൻ കുറച്ച് കഴിയുമ്പോൾ ഇറങ്ങും ഇവളെ ഒന്ന് കാണാൻ വന്നതാ " : അവന്റെ മറുപടിക്ക് ഒരു വല്ലായിമയോടെ എടുത്ത് അടിച്ചത് പോലെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. " അത് ഒന്നും പറഞ്ഞാൽ പറ്റത്തില്ല.... കുറച്ച് മുന്നേ മാഷ് തന്നെ അല്ലെ പറഞ്ഞെ എന്നെ മോളെ പോലെ ആണ് കാണുന്നത് എന്ന് എന്നിട്ട് മോൾടെ വീട്ടിൽ വന്നിട്ട് ഒന്നും കഴിക്കാതെ പോകുവാണോ... നേരം ഇത്രയും ആയില്ലേ ഇനി കഴിച്ചിട്ട് പോകാം മാഷേ.... ഞാൻ പോയി എല്ലാം തയ്യാറാക്കട്ടെ.. " : മാഷിനുള്ള മറുപടി നൽകിയത് ഗൗരി ആണ്. അതും പറഞ്ഞ് കണ്ണൻ കുടിച്ച് വെച്ച ഗ്ലാസും എടുത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടിക്ക് കാക്കാതെ അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. അവൾക്ക് അങ്ങനെ ഒരു ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു പിന്നെ കണ്ണൻ എന്ത് പറയും എന്ന് ഓർത്താണ് അവൾ അതെ കുറിച്ച് പറയാഞ്ഞത്, കാരണം പണ്ടൊരിക്കൽ മാഷ് വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ ചായക്ക് ഒപ്പം പലഹാരം കൂടി എടുത്ത് വെച്ചപ്പോൾ സരസ്വതി കയ്യിൽ പിച്ചിയ വേദന ഇന്നും അവൾക്ക് ഓർമയുണ്ട്. ഇപ്പോൾ ഇതാ അവളുടെ മനസ്സ് അറിഞ്ഞത് പോലെ കണ്ണൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതും അവൾ അത്രയേറെ സന്തോഷത്തോടെ അവളുടെ പണിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. " എന്താ നിന്റെ ഉദ്ദേശം...? ഗൗരി ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയാണ് നിന്റെ അഭിനയം ഒന്നും അവൾക്ക് മനസ്സിലാക്കണം എന്ന് ഇല്ല " : ഗൗരി കണ്ണിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞതും തികഞ്ഞ രോഷത്തോടെ മാഷ് അവന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം അദ്ദേഹം എന്താണ് ചോദിച്ചത് എന്ന് മനസ്സിലാകാതെ അവനെ ഒന്ന് സംശയിച്ചു എങ്കിലും അടുത്ത നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിന്തകൾ ഏത് ഒക്കെ വഴി സഞ്ചരിച്ച് കാണും എന്ന് ഓർത്ത് കൊണ്ട് അവന്റെ അധരത്തിൽ ചെറു ചിരി വിരിഞ്ഞു. പല അർത്ഥങ്ങളും നിറച്ചൊരു ചിരി..........!!!!!!! തുടരും...... ഈ രാഘവൻ മാഷ് നമ്മുടെ ഗൗരിയുടെയും കണ്ണന്റെയും ജീവിതത്തിൽ ഒരു ചോദ്യ ചിഹ്നം ആകുമോ 🧐🧐🧐 ഇന്നലെ ഇട്ട part ന്റെ കമന്റ്സ് ഒക്കെ ഇപ്പോഴാണോ വായിച്ചേ. And എന്താ പറയാ കഥ വായിച്ചിട്ട് നിങ്ങളുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും അഭിപ്രായം കേൾക്കുമ്പോൾ നല്ല സന്തോഷം തോന്നുന്നുണ്ട്. ഹാ പിന്നെ കഥ എനിക്ക് daily തരാൻ പറ്റൂല്ല കേട്ടോ. എന്നിട്ടും ഞാൻ മാക്സിമം ഒന്നിടവിട്ട് തരാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. സൊ നിങ്ങൾ എല്ലാം support ചെയ്ത് കൂടെ നിക്കുക 🫂❤️ #കഥ #തുടർകഥ #mallu stories #പ്രണയം #പ്രണയ കഥ #നോവൽ #തുടർകഥ #പ്രണയം #love #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ വാതിൽ തള്ളി തുറന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയതും മീര നിലത്തേക്ക് ശർദിച്ചു. ആ ഒപ്പം അവൾ നിലത്തേക്ക് തളർന്നിരുന്നു പോയി. അപ്പോഴേക്കും അവളുടെ പിന്നാലെ എത്തിയ ശ്രീഹരി ഒരു നിമിഷം ബാത്‌റൂമിനുള്ളിലെ രംഗം കണ്ട് ഞെട്ടിതരിച്ചു. തലേ ദിവസം രാത്രി അവർ ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് പോയി കഴിച്ച ബിരിയാണി മൊത്തം ബാത്‌റൂമിലെ ഫ്ലോറിൽ ചിതറി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. തലേന്ന് രാത്രി കഴിച്ച മുഴുവനും മീര ശർദിച്ചു. ശ്രീഹരി മെല്ലെ അവളുടെ പുറം ഉഴിഞ്ഞു കൊടുത്തു. "എന്താ മീര നിനക്ക് പറ്റിയെ? ഇതുവരെ ഒരു കുഴപ്പോം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ. ഇന്നലെ കഴിച്ചത് വയറ്റിന് പിടിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല." ചോദ്യവും ഉത്തരവും ശ്രീഹരി തന്നെ പറഞ്ഞു. "എനിക്കറിയില്ല ശ്രീയേട്ടാ... ഇത്രയും നേരം ഒരു അസ്വസ്ഥതയും തോന്നിയില്ല. രാത്രി ചെറിയൊരു തലവേദന മാത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മീരയുടെ ശബ്ദം കുഴഞ്ഞു പോയി. അത് പറഞ്ഞ് മുഴുവിക്കുമ്പോഴേക്കും അവൾ വീണ്ടും ശർദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇത്തവണ കുറച്ചു ബ്ലഡ് കൂടി വന്നു. ആ ഒപ്പം തലേന്ന് ഉച്ചക്ക് കഴിച്ച ചോറ് പോലും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭക്ഷണാവശിഷ്ടങ്ങൾക്കൊപ്പം ചോര കൂടി കണ്ടപ്പോൾ മീര ഭയന്ന് പോയി. ശ്രീഹരിയും അത് കണ്ട് ചെറുതായി പരിഭ്രമിച്ചു. "ശ്രീ.... ശ്രീയേട്ടാ... ചോ... ചോര..." മീരയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. "തൊണ്ട പൊട്ടിയതാവും മീര. എന്നാലും ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ ശർദ്ധിക്കുന്നെ... നമുക്ക് വേഗം ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി കാണിച്ചു നോക്കാം. ഫുഡ് പോയ്സൺ ആയിട്ടുണ്ടാവും." ശ്രീഹരി അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. "എനിക്ക് ദേഹമൊക്കെ വേദനിക്കുന്നു ശ്രീയേട്ടാ." മീര തൊണ്ടയിലും വയറ്റിലുമൊക്കെ അമർത്തി കൊണ്ട് വേദനയാൽ പുളഞ്ഞു. ശ്രീഹരി അവളുടെ പുറമൊക്കെ തിരുമി കൊടുത്തു. അതിനിടെ മീര പിന്നെയും ശർദിച്ചു. ഇത്തവണ മഞ്ഞ കളറിലുള്ള വെള്ളമാണ് പോയത്. "നിന്റെ വയറ്റിലുള്ള എല്ലാം പോയെന്നാ തോന്നണേ. കണ്ടില്ലേ മഞ്ഞ വെള്ളം വന്നത്. ഇനി ശർദ്ധി നിന്നോളും." ശ്രീഹരി അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. എന്തായാലും അവൻ പറഞ്ഞത് പോലെത്തന്നെ സംഭവിച്ചു. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോ ശർദ്ധി നിന്നു. അത് കണ്ട് ശ്രീഹരി മെല്ലെ മീരയെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു ദേഹമൊക്കെ കഴുകി കൊടുത്ത ശേഷം കട്ടിലിൽ കൊണ്ട് വന്ന് കിടത്തി. അത് കഴിഞ്ഞ് അവൻ ഉടനെ തന്നെ ബാത്രൂം ക്‌ളീൻ ചെയ്തു. "നമുക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി ഡോക്ടറെ ഒന്ന് കാണിച്ചു വരാം മീര. ഫുഡ് പോയ്സൺ ആണെങ്കിൽ ചിലപ്പോ ഇനി എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചാലും ശർദ്ധി വന്നേക്കാം. പിന്നെ പനിക്കാനും സാധ്യത ഉണ്ട്." "മ്മ്മ്... പോവാം... എനിക്ക് എണീറ്റ് ഇരിക്കാനൊന്നും വയ്യ ശ്രീയേട്ടാ. ഏതെങ്കിലും പാന്റും ടോപ്പും അലമാരയിൽ നിന്നെടുത്തു ഒന്ന് ഇട്ട് തരോ." തല ഉയർത്താൻ പോലും ശക്തി ഇല്ലാതെ മീര കിടന്നു. "അതൊക്കെ ഞാൻ ഇട്ട് തന്നോളാം. നീ കിടന്നോ." "ഇന്നലെ നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ഒരേ ആഹാരം തന്നെയല്ലേ കഴിച്ചത്. പിന്നെ എനിക്ക് മാത്രം എന്താ ഫുഡ് പോയ്സൺ വന്നത്." കുഴഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ മീര പറഞ്ഞു "അതിപ്പോ എല്ലാവർക്കും ഒരേപോലെ ആവില്ലല്ലോ." പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ശ്രീഹരി അലമാര തുറന്ന് മീരയ്ക്കുള്ള ഡ്രസ്സ് തിരയാൻ തുടങ്ങി. അഞ്ചു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഇത്തിരി ലൂസ് ഉള്ള ഒരു ടോപ്പും പ്ലാസോ പാന്റും അവൻ അവൾക്ക് ഇട്ട് കൊടുക്കാനായി എടുത്തു. കൂടെ ഇന്നേഴ്സും. പാതി മയക്കത്തിൽ എന്നോണം കിടന്ന മീരയെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതെ തന്നെ ശ്രീഹരി വസ്ത്രം ധരിപ്പിച്ചു. അതിനുശേഷം ശ്രീഹരി പല്ല് തേച്ച് ജസ്റ്റ്‌ ഒന്ന് മേല് കഴുകി ഡ്രസ്സ്‌ മാറി. "മീര... ഞാൻ സ്വരൂപിന്റെ കാർ എടുത്തിട്ട് വരാം. ഈ അവസ്ഥയിൽ നിന്നെ ബൈക്കിൽ കൊണ്ട് പോകാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. അതുവരെ നീ കിടന്നോ. നിനക്ക് ഒരു ഇഞ്ചി ചായ ഇട്ട് കൊണ്ട് തരാൻ ഞാൻ അമ്മയോട് പറയാം." അവളെ തട്ടി വിളിച്ചു ശ്രീഹരി പറഞ്ഞു. "എനിക്കൊന്നും വേണോന്നില്ല ശ്രീയേട്ടാ..." മീര ഞരങ്ങി. "അതൊന്നും പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല. ഒന്നും കുടിക്കാതെ ഇരുന്നാൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പിടിച്ചു അഡ്മിറ്റ്‌ ആക്കും." ", എന്തെങ്കിലും കുടിച്ച ഞാൻ ചിലപ്പോ വീണ്ടും ശർദ്ധിക്കും. "അത് സാരമില്ല... നമ്മൾ എന്തായാലും ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുവല്ലേ. അവളെ ശിരസ്സിൽ തഴുകിയിട്ട് ശ്രീഹരി മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. "അമ്മേ... മീരയ്ക്ക് പെട്ടെന്നൊരു ശർദ്ധി. അമ്മ അവൾക്ക് കുറച്ച് ഇഞ്ചി ചായ ഇട്ട് കൊടുക്ക്. അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ അവളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ട് പോകാൻ സ്വരൂപിന്റെ കാർ എടുത്തു വരാം. അടുക്കളയിൽ വന്ന് ശ്രീലതയോട് പറഞ്ഞിട്ട് ശ്രീഹരി ഉമ്മറത്തേക്ക് പോയി. "അതെന്താ ഹരി മീരയ്ക്ക് പെട്ടെന്നൊരു ശർദ്ധി. ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ട് പോകാൻ മാത്രം ഉണ്ടോ? ശ്രീലത മകന് പിന്നാലെ വന്നു. "ഇന്നലെ കഴിച്ചതൊക്കെ നല്ലോണം ശർദിച്ചു. പിന്നെ കുറേ മഞ്ഞ വെള്ളം. ഫുഡ് പോയിസൻ ആയോന്ന് സംശയം ഉണ്ട്. എന്തായാലും ഒന്ന് കാണിച്ചേക്കാന്ന് കരുതി. അമ്മയുടെ മറുപടിക്ക് കാക്കാതെ അവൻ അപ്പോൾ തന്നെ ബൈക്കും എടുത്തു പോയി. ശ്രീലത ഉടനെ മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് നോക്കി. ബെഡിൽ ഒരു വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു ക്ഷീണിച്ച് കിടക്കുന്നവളെ അലിവോടെ നോക്കി അവർ. "നല്ല ക്ഷീണമുണ്ടോ മോളേ." ശ്രീലത അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തടവി. "മ്മ്മ്... ഉണ്ട്." "കുറേ ശർദ്ധിച്ചോ?" "ആഹ്..." മീരയ്ക്ക് സംസാരിക്കാൻ ഒന്നും കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. "മോള് കിടന്നോ. ഞാൻ പോയി കുറച്ച് ഇഞ്ചി ചായ ഇട്ട് കൊണ്ട് വരാം." ഒന്നൂടെ ഒന്ന് മീരയുടെ നെറ്റിയിൽ തഴുകിയിട്ട് ശ്രീലത അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോ ആവി പറക്കുന്ന ഇഞ്ചി ചതച്ചിട്ട ചായയുമായി ശ്രീലത അവൾക്കരികിലേക്ക് വന്നു. അവർ തന്നെ അവളെ മെല്ലെ കട്ടിലിന്റെ ക്രാസിയിൽ ചാരി ഇരുത്തി ചായ കുടിപ്പിച്ചു. അത് ഒരു ഗ്ലാസ്‌ കുടിച്ചപ്പോ തന്നെ മീരയ്ക്ക് നല്ല ആശ്വാസം തോന്നി. അഞ്ചു മിനിറ്റ് കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോ ശ്രീഹരി കൂട്ടുകാരന്റെ നാനോ കാറുമായി വന്നു. ആ കാർ ചെറുതായത് കൊണ്ട് വീടിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് കൊണ്ട് വരാൻ പറ്റും. "ഇപ്പോ എങ്ങനെയുണ്ട് മീര. ക്ഷീണം കുറഞ്ഞോ?" എഴുന്നേറ്റ് ഇരിക്കുന്ന മീരയെ കണ്ട് ശ്രീഹരി ചോദിച്ചു. "ഇഞ്ചി ചായ കുടിച്ചപ്പോ നല്ല ഭേദണ്ട് ഹരി. " ശ്രീലതയാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്. "എന്തായാലും ഹോസ്പിറ്റലിൽ കാണിച്ചേക്കാം." ശ്രീഹരി പറഞ്ഞു. "ഇനിയിപ്പോ മോൾക്ക് വിശേഷം ഉണ്ടായിട്ട് വന്ന ശർദ്ധി ആണോ. പെണ്ണുങ്ങൾ ഗർഭിണി ആയാലും ശരീരം കാണിക്കുന്ന ലക്ഷണം ഇതൊക്കെ തന്നെയാ. അതുകൊണ്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുമ്പോ അതൂടി ഒന്ന് നോക്കിയേക്ക്. എന്റെ സംശയം അതാവുന്ന." ശ്രീലത വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും മീരയുടെ മുഖം മങ്ങി. ശ്രീഹരിയുടേം അവസ്ഥ അതായിരുന്നു. "ഏയ്‌... ഇത് അതൊന്നും അല്ലമേ. " ശ്രീഹരി പറഞ്ഞു . "അത് നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം. ഇക്കാര്യത്തിൽ നിന്നെക്കാൾ വിവരം എനിക്കുണ്ട് ഹരി. അതുകൊണ്ട് വെറുതെ ഒന്ന് ടെസ്റ്റ്‌ ചെയ്ത് നോക്കുന്നത് കൊണ്ട് കുഴപ്പൊന്നൂല്ലല്ലോ. ഇനിയിപ്പോ വിശേഷം ഇല്ലെങ്കിൽ ഉണ്ടാക്കണം. രണ്ടാൾക്കും അതിനുള്ള പ്രായം ആയല്ലോ നിനക്ക് ജോലിയും ഉണ്ട്. പിന്നെ ന്ത്‌ പേടിക്കാന." "അമ്മ ഇവിടെ ഓരോന്നു ഊഹിച്ചിരിക്ക്. ഞാൻ ഇവളെ ഡോക്ടറെ കാണിച്ചു വരാം. വാ മീര." ശ്രീഹരി അവളെ മെല്ലെ കാറിന് അടുത്തേക്ക് നടത്തിച്ചു. അവർ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്ന ശ്രീലത നല്ല വാർത്ത കേൾക്കാൻ കഴിയണേ എന്ന് നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുന്ന വഴി പിന്നേം മീര ശർദിച്ചു. കുടിച്ച ചായ മുഴുവനും അതുപോലെ പുറത്ത് പോയി. അത് കാരണം ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തുമ്പോ മീര അർദ്ധ ബോധവസ്‌ഥയിലായി പോയി. അതുകൊണ്ട് മീരയെ ശ്രീഹരി കാറിൽ നിന്നും എടുത്തോണ്ട് ആണ് കാഷ്വലിറ്റിയിലേക്ക് പോയത്. ഡോക്ടർ പരിശോധനയ്ക്ക് വന്നപ്പോ ശ്രീഹരി തലേന്ന് കഴിച്ച ഭക്ഷണവും ഫുഡ്‌ പോയ്സൺ ആയത് ആണോന്ന് സംശയം ഉണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു. "വൈഫ്‌ ക്യാരിഗ് ആണോ?" എല്ലാം കേട്ടിട്ട് ഡോക്ടർ ആദ്യം ചോദിച്ചത് അതാണ്. ",അല്ല ഡോക്ടർ." "ഒക്കെ... ലാസ്റ്റ് പീരിയഡ്സ് എന്നായിരുന്നു." ഡോക്ടർ ചോദിച്ചു. "അത് വൈഫിനെ അറിയൂ." ശ്രീഹരി പറഞ്ഞു. മീര പാതി മയക്കത്തിൽ ആയത് കൊണ്ട് അത് അവളോട് ചോദിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. "ആൾ പ്രെഗ്നന്റ് ഒന്നുമല്ലെങ്കി മറ്റെന്തെങ്കിലും ഇഷ്യൂ കൊണ്ടും ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കാം. എന്തായാലും കുറച്ചു ബ്ലഡ് ടെസ്റ്റും യൂറിൻ ടെസ്റ്റും ഒക്കെ ഞാൻ എഴുതുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ റിസൾട്ട്‌ വന്നിട്ട് നമുക്ക് നോക്കാം. ഇപ്പോ തത്കാലം ഡ്രിപ് ഇട്ട് കിടത്താം." പറഞ്ഞിട്ട് ഡോക്ടർ അടുത്ത രോഗിയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി. അധികം വൈകാതെ മീരയും ബ്ലഡും യൂറിനുമൊക്കെ ടെസ്റ്റിന് കൊടുത്തു വിട്ടു. തുടരും

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ MY DOCTOR❤️ 3                            ശ്രീ കൃഷ്ണ ക്ഷേത്രവും കഴിഞ്ഞാണ് ആദർശിന്റെ വീട് .അവിടെയും പോയി തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴേക്കും സമയം എട്ടര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 9 അരക്ക് നാട്ടിൽ നിന്നൊരു ബസ് ഉണ്ട് അതിൽ പോയാൽ പത്തു മണിക്കുള്ള ട്രെയിൻ കിട്ടും.ട്രെയിൻ രാത്രി എട്ടര ആവുമ്പോഴേക്കും കൊച്ചുവേളി എത്തും.അവിടുന്ന് ഓട്ടോ പിടിച്ചാൽ ഒൻപത് മണിക്ക് മുൻപ് ഹോസ്റ്റലിൽ കയറാം.പ്രൈവറ്റ് ഹോസ്റ്റൽ ആയത് കൊണ്ടാണ് 9 മണിവരെ സമയം ഉള്ളത് ,കോളേജ് ഹോസ്റ്റൽ ആയിരുന്നെങ്കിൽ ആറു മണിക്ക് ഗേറ്റ് അടച്ചേനെ. ഇങ്ങനെ ഓരോന്നോർത്തു കൊണ്ടാണ് വീട്ടിലേക്ക് കയറുന്നത്.ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ തന്നെ ഹാളിൽ പല ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഹാളിലെ ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിനു ചുറ്റുമായി മൂന്നു പേരിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു.മഹേഷും മഹിമയും അജുവും.നിർമല അവർക്ക് വിളമ്പി കൊടുക്കുകയായിരുന്നു.ഒന്ന് തിരിഞ്ഞതും ഉമ്മറപ്പടിയിൽ അവരെ നോക്കി നിലക്കുന്നവളെ കണ്ടവർ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "പറയാതെ ആണോടീ അസത്തെ എവിടേലും പോകുന്നത്"ദേഷ്യപ്പെട്ട്  നിർമല ചോദിച്ചു. "പറഞ്ഞിട്ടും,അറിഞ്ഞുട്ടുമോന്നുമല്ലല്ലോ ഇവിടെ ആരും ഒന്നും ചെയ്യാറ്". അവളുടെ മറുപടി കേട്ടതും നിർമല വിളറി ഒന്ന് അജുവിനെ നോക്കി.അവനവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.എന്നാൽ അവളെ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ച മഹേഷിൻ്റെ ചുണ്ട് പുച്ഛത്തോടൊരു വശത്തേക്ക് കോടി.അവരെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ അഞ്ചു റൂമിലേക്ക് പോയി. "എന്നാലും അമ്മായി ഞങ്ങളൊക്കെ ഇവിടെ ഉണ്ടായിട്ട് അഞ്ചു ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ലല്ലോ.അവളുടെ ഭർത്താവാവാൻ പോവുന്ന മഹേഷേട്ടനോട് പോലും അവൾക്കൊരു ബഹുമാനം ഇല്ല."മഹിമ വിഷമം നടിച്ചു പറഞ്ഞു. "എത്രയെന്ന് വെച്ച മോളെ ഞാൻ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാൻ നോക്കുന്നെ.തന്നിഷ്ടം അല്ലെ അവൾക്ക്. "|മഹിമ അത് കാര്യമാക്കണ്ട ,അവൾ നന്നയിക്കോളും ഇല്ലെങ്കി ദാ...മഹേഷേട്ടൻ നന്നാക്കിക്കോളും."അജു പറഞ്ഞു. മഹേഷ് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു ഒപ്പം മഹിമയും. മഹേഷ് എണീറ്റ് കൈ കഴുകി . "ഞാൻ അവളുടെ റൂമിൽ ഒന്ന് കേറട്ടെ അമ്മായി? ,എനിക്ക് ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ....."മഹേഷ് നിര്മലയോട് ചോദിച്ചു. "അതിനെന്താ മോനെ ,അവൾ ഇനി മോന്റെ പെണ്ണല്ലേ.പോയി സംസാരിക്ക്." സാധനങ്ങൾ ഒക്കെ ധൃതിയിൽ എടുത്തു വെക്കുകയായിരുന്ന അഞ്ചു ഡോർ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "മഹേഷേട്ടന്റെ അഞ്ചു പോകുവാണോ?" ചോദ്യം കേൾക്കാത്ത പോലെ അവൾ പാക്കിങ് തുടർന്നു.മനസിൽ അവനോടുള്ള ഭയം കൊണ്ട് കൈ ചെറുതായി വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.കാറ്റുപോലെ വന്നവൻ ഭിത്തിയിലേക്കവളെ ചേർത്ത് നിർത്തി.അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു.എന്ത് സംഭവിച്ചാലും പ്രതികരിക്കരുത് എന്നവൾ മനസിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.അവൻ്റെ ഒരു വാക്കിൽ തന്റെ പഠിത്തം പോലും മുടങ്ങുമെന്നവൾക്കറിയാം. "ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ നീ........."ചെവിക്കടുത്തു വന്നു കൊണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. "പോകുവാണ്."പതുക്കെയൊരു മറുപടി . "നിന്റെ പഠിത്തം കഴിഞ്ഞു മതി കല്യാണം എന്ന് എന്റെ അച്ഛന്റെ കല്പന ആയി പോയി ഇല്ലെങ്കിൽ ഇന്ന് ഈ പോക്കു പോലും നടക്കില്ലായിരുന്നു."അവളുടെ കഴുത്തിൽ മുഖമിട്ടുരച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞവൻ. കഴുത്തിൽ പാമ്പ് അരിക്കുന്നത് പോലെ വെറുപ്പോടെ തല തിരിച്ചവൾ. "നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ എത്ര കഷ്ട്ടപെട്ടെന്ന് അറിയാമോ നിനക്ക്.മഹിമയും അർജ്ജുനും തമ്മിൽ പ്രണയത്തിൽ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞത് മുതൽ തുടങ്ങിയതാ എൻ്റെ ഈ നല്ല കുട്ടി നാടകം .ഇല്ലെങ്കിൽ നിന്നെ എനിക്ക് എൻ്റെ അച്ഛൻ തരില്ലെന്ന് നന്നായിട്ട് അറിയാം." കഴുത്തിൽ നിന്നും നീങ്ങി അവൻ്റെ മുഖം ചുണ്ടുകളിലേക്കെത്തി.ഈ നിൽപ്പിൽ മരിച്ചു പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നി പോയി അഞ്ജുവിന്. "അജു മഹിമയെ ചോദിച്ചു വന്നപ്പോൾ ഞാനാ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞത് ,എൻ്റെ അനിയത്തിയെ അവന് കൊടുക്കണമെങ്കിൽ അവൻ്റെ അനിയത്തിയെ എനിക്ക് വേണമെന്ന്.ഒരുപാടു പേരുദോഷം കേൾപ്പിച്ചു നല്ലവനായി മാറിയ എനിക്ക് വേറെ പെണ്ണ് കിട്ടില്ലെന്നറിയാവുന്നതു കൊണ്ട് അച്ഛൻ സമ്മതിച്ചു.  നിന്റെ അമ്മയ്ക്കും ഏട്ടനും പിന്നെ അങ്ങേരു പറയുന്നതാണല്ലോ വേദ വാക്യം." അവളുടെ കീഴ് ചുണ്ടിൽ തള്ളവിരലും ചൂണ്ടുവിരലും കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു ഞെരടിയവൻ. "അന്നു കിട്ടിയ അടിക്കു ശേഷം കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ,  ഇത്രയും കാലം എൻ്റെ ശല്യമില്ലാതെ നടന്നില്ലേ നീ....ഇനി അങ്ങോട്ട് നീ എന്റേതാണ്,എൻ്റെത് ......" ഇതും പറഞ്ഞവൻ അവളുടെ ചുണ്ടിലേക്കാഞ്ഞു വന്നു...അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു.പെട്ടന്നവന്റെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. ഞെട്ടലോടവൻ മുഖമുയർത്തി .അഭിലാഷ് ആണെന്ന് കണ്ടതും ഫോൺ എടുത്ത് ചെവിയിൽ വച്ചു.അപ്പുറത്തും നിന്നും എന്തോ പറഞ്ഞത് കേട്ടതും, "ദാ... ഞാൻ ഇറങ്ങി "എന്നും പറഞ്ഞവൻ ഫോൺ പോക്കറ്റിലേക്കിട്ടു.അവളിൽ നിന്നും അകന്നു മാറി. "വേഗം പഠിപ്പ് ഒക്കെ പൂർത്തിയാക്കി വാ..ഏട്ടൻ ഇവിടെ കാത്തിരിക്കും.അതിനിടക്ക് വേറെ ഒന്നിലും ചെന്ന് ചാടാതെ നോക്കിക്കോ." ഇത്രയും പറഞ്ഞു വാതിൽ വലിച്ചു തുറന്ന് പുറത്തേക്കു പോയവൻ.                          *******************************            "ഏഥൻ.........."സർജറി റൂമിൽ നിന്നും തൻ്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നവൻ പിൻവിളി കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "what happend merlin?" "nothinhg ഞാൻ ഏഥനെ കണ്ടപ്പോൾ വിളിച്ചെന്നെ ഉള്ളു .താൻ ഇന്ന് നൈറ്റ് ഫ്രീ ആണോ? "എന്തുപറ്റി ഫ്രീ ആണോന്ന് ചോദിക്കാൻ." "ഒരു ഡിന്നർ നൈറ്റ് ആയാലോ ,തന്നോട് എനിക്ക് കുറച്ചു സംസാരിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു"ഒരു പരുങ്ങലോടെ മെർലിൻ പറഞ്ഞു. "ഇന്ന് വേണ്ടെടോ നാളെ ആക്കിയാലോ,സൺ‌ഡേ നൈറ്റ് ഞാൻ പുറത്തു പോവാറില്ല.എനിക്ക് വീട്ടിലിരിക്കണം ,എൻ്റെ ഒരു own time ആണത്." "ഓക്കേ ഫൈൻ ,നാളെ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞു ഒരു 7 ആവുമ്പോഴേക്കും പോവാം"മെർലിൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. "എങ്കിൽ ഞാൻ പോട്ടെ മെർലിൻ,എമർജൻസി c section ആയപ്പോൾ ഓടി വന്നതാണ്." ഏഥൻ ക്ഷീണത്തോടെ പറഞ്ഞു. രണ്ടു മൂന്നു ദിവസമായി മര്യാദക്ക് ഉറക്കം പോലും കിട്ടിയിട്ടില്ലെന്നുള്ളത് ആ മുഖത്തു വ്യക്തമായിരുന്നു. "ഓക്കേ ഏഥൻ ."മുന്നോട്ടാഞ്ഞവൾ അവനെ ഒന്ന് പുണർന്നു. ഏഥൻ ക്യാബിനിലേക്കു നടന്നു.മെർലിൻ അവൻ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു ഒരുപാട് പ്രണയം നിറച്ച മിഴികളോടെ........ ഏഥൻ മില്ലർ എന്ന young and intelligent gynecologist . രണ്ടു വർഷമായി ഏഥൻറെ കൂടെ മെർലിൻ വർക്ക് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്. അവൾ പീഡിയാട്രീഷ്യൻ ആണ്.എല്ലാവരും ആരാധനയോടെ നോക്കുന്ന ഏഥൻ ഡോക്ടർ . ഏത് നട്ടപാതിരാക്ക് വിളിച്ചാലും ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഓടി വരുന്നവൻ.അധികം സൗഹൃദങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ,പ്രൈവസിയിലേക്ക് മറ്റാരെയും കടത്തി വിടാത്തൊരു മനുഷ്യൻ.മുപ്പത്തഞ്ചു വയസുള്ള ഏഥൻ പക്ഷെ കാഴ്ച്ചയിൽ ഇരുപത്തെട്ടുകാരൻ ആണെന്ന് തോന്നിപ്പോവും.അത്രയും കൃത്യനിഷ്ടതയോടുള്ള ജീവിത ശൈലി .നിയന്ത്രിത ഭക്ഷണവും വ്യായാമവും അവൻ്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.കണ്ടാൽ ആരും നോക്കി പോകുന്നൊരു വ്യക്തി.അടുത്താൽ ആരും ഇഷ്ട്ടപെട്ടു പോകുന്നൊരു വ്യക്തിത്വവും. ആദ്യമായി കണ്ടതു മുതൽ മനസ്സിൽ കയറി കൂടിയതാണങ്ങേര്.ചില നേഴ്സ് പിള്ളേരൊക്കെ  ഏഥനെ വായിനോക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് അവളുമാരെ കാരണമുണ്ടാക്കി നല്ല ചീത്ത പറയാറുണ്ട്. ഏഥൻ ഒരിക്കലും ഒരടുപ്പം കാണിച്ചതായി തോന്നിയിട്ടില്ല.പക്ഷെ തൻ്റെ മനസിൽ ഉള്ളത് തുറന്ന് പറയണം .നാളെ അവന്റെ പ്രതികരണം എന്താവുമെന്നോർത് ചെറിയൊരു വെപ്രാളം തോന്നി മെർലിന് .അവനെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് ''കിട്ടാക്കനി നോക്കി വെള്ളമിറക്കത്തെ ഉള്ളു........"എന്നും പറഞ്ഞു ഏഥൻറെ ഒരേ ഒരു ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്തായ   dr നവീൻ കളിയാക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.അതിൽ പിന്നെ വാശിയാണ് ആ കിട്ടാക്കനി എത്തി പറിച്ചെടുത്തു തൻ്റെ ബാഗിൽ ഇട്ട് കൊണ്ട് നടക്കാനുള്ളൊരു വാശി.അതും പറഞ്ഞു നവീനോട് ബെറ്റ് വരെ വെച്ചിട്ടുണ്ട്. "ഡോക്ടറെ ......"ആലോചനയിൽ മുഴുകി നിന്ന മെർലിൻ വിളി കേട്ട് പെട്ടന്ന് ഞെട്ടി നോക്കി.ഒരു നേഴ്സ് കൊച്ചാണ്. "എന്ത് പറ്റി"മെർലിൻ ചോദിച്ചു. "മാം ഒരു കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്,casuality വരെ വരാമോ?നേഴ്സ് ചോദിച്ചു  "ആ .....ദാ വരുന്നു.......താൻ പൊക്കോ" നേഴ്സ് തിരിച്ചു പോയി.മെർലിൻ ക്യാബിനിൽ നിന്നും ഹോസ്പിറ്റലിന് പുറത്തേക്ക് പോകുന്ന ഏഥനെ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കി നിന്നു.     ****************************** ''എന്തായെടാ..?''നിർത്തിയുടനെ ബൈക്കിൽ നിന്നും ചാടി ഇറങ്ങി മഹേഷ് ചോദിച്ചു. "വാ അങ്ങോട്ടിരിക്കാം.''പാടവരമ്പത്തുള്ള ചെറിയ ഷെഡിലേക്ക് നടന്നു അഭിലാഷ് . "പറയെടാ പോയ കാര്യം എന്തായി?'' മഹേഷ് ഷെഡിലേക്ക് വന്നിരുന്നു കൊണ്ട് വെപ്രാളത്തോടെ ചോദിച്ചു. "എടാ മൈ%*$ ....... നിന്റെ മറ്റവൾ ഗർഭിണി ആണ് ."അഭിലാഷ് ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. മഹേഷ് ഞെട്ടലൊടെ അവനെ നോക്കി. "അവളുടെ പിന്നാലെ പ്രേമം എന്നും പറഞ്ഞു തൊലിച്ചു നടന്നപ്പോഴേ ഞാൻ പറഞ്ഞതാ നിന്നോട് വേണ്ട .......വേണ്ടാന്ന്........ ഇന്നലെ നിന്റെ നിശ്ചയ വാർത്ത കേട്ടതും ബോധം പോയി ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ട് പോയതാ ,അപ്പോഴാ അറിഞ്ഞത്  ഒരു കോണ്ടം വാങ്ങാൻ പറ്റില്ലെങ്കി നീ എന്ത് കോപ്പിനാ ഈ പണിക്ക് പോണത് മൈ#@$.............''അഭിലാഷിന് നല്ല ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മഹേഷ് നഖം കടിച്ചു തലങ്ങും വിലങ്ങും നടന്നു. "അഞ്ജനയെ കിട്ടാനാണെകിലും നിന്റെ അഭിനയം കൊണ്ട് നാട്ടിലും വീട്ടിലും ഇപ്പൊ ഒരു വിലയൊക്കെ ഉണ്ട്,ഇതറിയുമ്പോ എല്ലാം തീർന്നോളും.അഞ്ജനയും കയ്യിന്ന് പോവും.ഒന്നെങ്കി റാണിയുടെ അച്ഛൻറെ കയ്യ് കൊണ്ടേ അല്ലെങ്കി നിന്റച്ഛൻ്റെ കയ്യുകൊണ്ട് നീ തീരും."അഭിലാഷ് കത്തി കയറി. "കുറ്റ പെടുത്തിയത് മതി എന്തേലും വഴി പറഞ്ഞു താ നീ."മഹേഷ് ദയനീയതയോടെ അഭിലാഷിനെ നോക്കി. "ടെൻഷൻ ആവാൻ പറഞ്ഞതല്ല ഞാൻ "അവന്റെ വെപ്രാളം കണ്ടതും അഭിലാഷ്‌ഒന്നടങ്ങി . "നീ കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് ഇവിടന്ന് മാറി നിൽക്ക്."അഭിലാഷ് പറഞ്ഞു. "അപ്പൊ മറ്റവളുടെ ഗർഭത്തിന്റെ കാര്യമോ?''മഹേഷ് അറപ്പോടെ ചോദിച്ചു. ''അതോർത്ത് പേടിക്കണ്ട നീ ,അവൾടെ തന്ത അത് വെച്ചോണ്ടിരിക്കത്തില്ല.അയാളൊരു പ്രാന്തൻനാണെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ."അഭിലാഷ് അവനെ തോളിൽ കയ്യിട്ട് പറഞ്ഞു. കാര്യം മഹേഷ് എന്തൊക്കെ വൃത്തികേട് കാണിച്ചാലും അഭിലാഷിനവൻ പ്രിയപെട്ടവനാണ്.അവൻ്റെ സകല തരികിടക്കും അഭിലാഷും ഉണ്ടാവും.അതുകൊണ്ടവനെ ഇതിൽ ഒറ്റപ്പെടുത്താൻ അഭിലാഷിന് മനസ് വന്നില്ല. അവർ മഹേഷിന്റെ ഒളിച്ചോട്ടത്തിനുള്ള പ്ലാൻ ഉണ്ടാക്കി തുടങ്ങി.അവർക്കറിയില്ലല്ലോ കാലം എല്ലാത്തിനും ഒരു കണക്ക് സൂക്ഷിച്ചിട്ടിട്ടാവുമെന്ന്.ആ കണക്കിന്നുത്തരം ഒരിക്കൽ കൊടുക്കേണ്ടി വരുമെന്ന്...... തുടരും..........

#📋 കവിതകള്‍ #📙 നോവൽ #💭 Quote for life

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mlzNZbra?d=n&ui=v64j8rk&e1=cകുങ്കുമപ്പാടം..17 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 ബീന വാതിൽ തുറന്ന ശേഷം ആദ്യം നോക്കിയത് വാർഡ്‌ മെമ്പർ സതിയമ്മയുടെ മുഖത്തേക്കാണ്. താൻ അക്ഷയയിൽ ഇരിയ്ക്കുമ്പോൾ വാർഡിന്റെ പല പല ആവശ്യങ്ങൾക്കുമായി അന്യോന്യം സഹകരിയ്ക്കേണ്ടത് ഉണ്ടായിട്ടുള്ളതിനാൽ രണ്ട് പേർക്കും തമ്മിൽ നല്ല പരിചയമുണ്ടായിരുന്നു. ബീനയെ അവിടെ കണ്ട് സതിയമ്മയുടെ മുഖത്ത്‌ ആശ്ചര്യം വിടർന്നപ്പോൾ ബീനയുടെ മുഖമാകട്ടെ, പെട്ടന്ന് അവരെ അവിടെ കണ്ട് വിളറി വെളുത്തു പോയി. "ബീനയോ.. ഇത് നിന്റെ വീടായിരുന്നോ ബീനേ.." സതിയമ്മ ചുറ്റിനും നോക്കികൊണ്ട് പരിചയ ഭാവത്തിൽ അവളോട് ചോദിച്ചു. "ആ.. അതേ.." അവരോട് എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ പെട്ടന്ന് അവളുടെ വായിൽ വന്നത് അതാണ്‌. സതിയമ്മയിൽ നിന്നും മറ്റൊരു ചോദ്യം കൂടി ഉണ്ടാകാതിരിയ്ക്കാൻ ബീന അവിടെ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കി 'അമ്മേ 'എന്ന് വിളിച്ചു. അതിന് ശേഷം അവൾ ആരോടെന്നില്ലാതെ പുറത്ത് സിറ്റൗട്ടിൽ കിടക്കുന്ന കസേര കൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി 'ഇരിയ്ക്കൂ 'എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് അകത്തേയ്ക്ക് പോയി. അവൾ പോയി അഞ്ച് മിനിറ്റോളം കഴിഞ്ഞ ശേഷമാണ് സുഭാഷിണി ഇറങ്ങി പുറത്തേയ്ക്ക് വരുന്നത്.. അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ മുടി വാരി ഉച്ചിയിൽ കെട്ടി വച്ച ശേഷം ഉറക്കം മുറിഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവർ അതിഥികളെ നോക്കി. "ശരീരത്തിന് വല്ലാത്ത ക്ഷീണം പോലെ തോന്നിയിട്ട് ഞാനങ്ങോട്ട് ചെന്നൊന്നു കിടന്നതേ ഓർമ്മയുള്ളൂ മെമ്പറേ... കണ്ണങ്ങു അറിയാണ്ട് അടഞ്ഞു പോയി. ബീനമോള് അമ്മേന്ന് വിളിയ്ക്കുന്നത് കേട്ടാ ഞാൻ കണ്ണ് തുറക്കുന്നത്.. ഞാൻ കരുതിയത് ബീന മോടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ആരാണ്ടും വിരുന്ന് വന്നതായിരിയ്ക്കുമെന്നാ. ചെറുക്കൻ കല്യാണം കഴിച്ചതോടെ വീട്ടിൽ ആളുണ്ടായത് കൊണ്ട് എനിയ്ക്ക് പിന്നെ വീട്ടുകാര്യം ഒന്നുമേ അറിയേണ്ട... എല്ലാം ബീനമോള് നോക്കിക്കോളും. എത്രയോ നാളു കൊണ്ട് പറയുന്നതാ ഞാനവനോട് എവിടെങ്കിലും പോയൊരു പെണ്ണിനെ വിളിച്ചോണ്ട് വാടാ സനലേ എന്ന്.. എന്തായാലും അവന് നല്ല ബുദ്ധി തോന്നാൻ ഇത്രേം നാൾ കാത്തിരിയ്ക്കേണ്ടി വന്നു." അവരുടെ നോട്ടം തന്റെ മുൻപിലിരിയ്ക്കുന്നവരിലൂടെ കടന്ന് തങ്ങൾക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യനിൽ ചെന്ന് നിന്നു. സിറ്റൗട്ടിൽ ഒരു തൂണിൽ പിടിച്ച് പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് സംഗീതയെ ഇവിടെ നിന്നും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോയ അവളുടെ അച്ഛൻ ശശിധരൻ ആണെന്ന് കണ്ടതോടെ അവരുടെ മുഖം ഇരുണ്ടു. വളരെ ബുദ്ധി പൂർവമുള്ള സംസാരമാണ് സുഭാഷിണിയുടേത് എന്ന് സതിയമ്മയ്ക്ക് തോന്നി. തന്നോട് ഒരു ചോദ്യവും ഈ വന്നിരിയ്ക്കുന്നവർ ചോദിയ്ക്കാൻ പാടില്ലെന്നും അതിന് മുമ്പേ അവർക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം അവരുടെ മുമ്പിലേക്ക് ഇട്ടു കൊടുത്തേക്കണമെന്നും സുഭാഷിണിയ്ക്ക് നിർബന്ധമുള്ളത് പോലെയായിരുന്നു അവരുടെ സംസാരം. "സുഭാഷിണിയുടെ മകന്റെ ഭാര്യയാണോ ബീന. അവളെ ഞാൻ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച അക്ഷയയിൽ വച്ചു കാണുമ്പോഴും അവളുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്നല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ .." സതിയമ്മയ്ക്ക് പക്‌ഷേ തങ്ങൾ വന്ന കാര്യം അവരോട് സംസാരിയ്ക്കാതെ മടങ്ങി പോകാൻ വയ്യ. "ആം.. അവര് തമ്മില് വളരെ കാലമായി ഇഷ്ടത്തിലായിരുന്നു മെമ്പറേ.. അവന് എന്നോട്, ബീനയെ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചു കൊടുക്കണം എന്ന് പറയാനുള്ള മടി കൊണ്ട് പറയാതിരുന്നതാ ഇതുവരെ. പക്‌ഷേ ദൈവം വിടുവോ.. ചേരേണ്ടുന്നതെല്ലാ ദൈവം ചേരും പടി ചേർക്കൂ. ഇതാ അതിനുള്ള സമയമെന്ന് ദൈവത്തിനു തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും. കുറച്ച് ദിവസം മുൻപ് ഓട്ടം കഴിഞ്ഞു വരുന്നതിനിടയ്ക്ക് ആ പാടത്തിന്റെ കരയിലേക്ക് വണ്ടി കയറ്റുമ്പോ അവന്റെ കയ്യീന്ന് വണ്ടിയൊന്നു ചെരിഞ്ഞു. ചെറുക്കൻ കൈ കുത്തി റോഡിലേക്ക് വീണപ്പോൾ അവന്റെ തോളെല്ലിനു ഒരു ചെരിവുണ്ടായി. നാല് ദിവസമാ അവന് ആശുപത്രി കിടക്കേല് കിടക്കേണ്ടി വന്നത്. അന്നാ സനലിന് മനസിലായത് അവന്റെ കൂടെ ഒരു പെണ്ണില്ലാത്തതിന്റെ ദെണ്ണം. ആ നിമിഷം അവൻ ബീനയെ വിളിച്ചു കൂടെ നിർത്തിയിട്ട് ആശുപത്രിയിൽ നിന്നിറങ്ങി നേരെ പോയത് രെജിസ്റ്റർ ഓഫീസിലേക്കാ.. അവന് നല്ല ബുദ്ധി തോന്നാനുണ്ടായ കാരണമാ ആ ഓട്ടോ അപകടം എന്നുപറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ.. അതുകൊണ്ട് ഇപ്പൊ എനിയ്ക്കെന്താ.. അടുക്കളയിൽ കേറണ്ട.. മറ്റു വീട്ടു ജോലി ചെയ്യണ്ട.. സനലിന് നേരത്തിനും കാലത്തിനും വിളമ്പി വച്ചു അടുത്തിരുന്ന് ഊട്ടാൻ നോക്കണ്ട.. പരമസുഖം എന്ന് തന്നെ പറയാം .. സനലിന്റെ കാര്യം മാത്രമല്ല, എന്റെ കാര്യോം, ഈ വീട്ടിലെ ഓരോ കാര്യോം ആരും പറഞ്ഞുകൊടുക്കാതെ തന്നെ ബീന മോള് കണ്ടറിഞ്ഞു നോക്കിയ്ക്കോളും.അതിന്റെ വളർത്തു ഗുണമാണേ അത്.. പെൺപിള്ളേർ ആയാൽ ഇങ്ങനെ വേണം. എന്തൊരു അച്ചടക്കം.. എന്തൊരു വിനയം.. എന്തൊരു മര്യാദ.. ഇക്കാലത്ത്‌ ബീനമോടെ പ്രായമുള്ള ഒറ്റ പെൺപിള്ളേരിലും കാണില്ല മെമ്പറേ ഇതേ പോലുള്ള സ്വഭാവ ഗുണം." സുഭാഷിണി അവർക്ക് മുൻപിൽ തലയെടുപ്പോടെ ഒന്ന് ഞെളിഞ്ഞിരുന്നു. സുഭാഷിണി പറഞ്ഞതെല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കുന്ന മട്ടിൽ ഇരുന്ന ശേഷം സതിയമ്മ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. "സുഭാഷണീ.. ഈ ഇരിയ്ക്കുന്നത് നമ്മുടെ ഒൻപതാം വാർഡ്‌ മെമ്പർ ജോൺസൺ സാറാണ്. സാർ വിളിച്ചു ഇന്നലെ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ട ഒരു പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരം ഉണ്ടാക്കാനാണ് ഞങ്ങൾ മൂന്ന് പേർ ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നിരിയ്ക്കുന്നത്.. എന്നെയും ജോൺസൺ സാറിനെയും സുഭാഷിണിയ്ക്ക് മനസിലായല്ലോ അല്ലേ.. ഈ നിൽക്കുന്ന ആളേ സുഭാഷിണി അറിയുവോ.." ശശിധരനെ ചൂണ്ടി സതിയമ്മ ചോദിച്ചു. സുഭാഷിണിയെ അഭിനയിയ്ക്കാൻ ഒന്നും ആരും പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. അവർ അൽപ്പസമയം ശശിധരന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയിരുന്ന ശേഷം തനിയ്ക്ക് യാതൊരുവിധ മുൻപരിചയവും ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ കൈകൾ മലർത്തി കാട്ടി. "എന്നോട് കള്ളം പറയല്ലേ സുഭാഷിണീ.. ഈ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്.. ഈ വീട്ടിൽ.. നമ്മളിരിയ്ക്കുന്ന ഇതേ ഇടത്ത്‌... സുഭാഷിണി ഒന്നോർത്ത്‌ നോക്ക് അതെന്തിനായിരുന്നെന്ന്..." സതിയമ്മ പറയുന്നത് കേട്ട് സുഭാഷിണി അവർക്ക് മുമ്പിൽ വീണ്ടും ഒരഭിനയം കാഴ്ചവച്ചു. "ഈ വീട്ടിലോ.. ഒന്ന് പോ മെമ്പറേ.. ഇയാൾ ഈ വീട്ടിൽ വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ കാണാതിരിയ്ക്കുവോ.. ചിലപ്പോൾ ഇനി ഞാനില്ലാത്ത നേരത്തെങ്ങാനും ആയിരിയ്ക്കുവോ ഇയാളിവിടെ വന്നിട്ടുണ്ടാവുക.. അങ്ങനെയും വരാമല്ലോ.." സുഭാഷിണിയുടെ സംസാരവും, മുഖഭാവവും കണ്ടാൽ അവർ പറയുന്ന ഒരക്ഷരത്തിൽ പോലും കള്ളത്തരം തൊട്ടു തേച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ആരും പറയുമായിരുന്നില്ല. "നിങ്ങളില്ലാത്തപ്പോളല്ല സുഭാഷണീ.. നിങ്ങൾ ഈ വീട്ടിൽ ഉള്ളപ്പോൾ തന്നെയാണ് ശശിധരൻ ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നിട്ടുള്ളത്.. ഇയാളിവിടെ വന്നത് അഞ്ച് വർഷം നിങ്ങൾക്കൊപ്പം, നിങ്ങളുടെ മകന്റെ ഭാര്യയായി താമസിച്ചിരുന്ന ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മകളെ ഇവിടെനിന്നും ജീവനോടെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാനായിരുന്നു.. ഇപ്പോൾ ഓർമ്മകിട്ടിയോ സുഭാഷിണിയ്ക്ക്..." സതിയമ്മ അവരുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് തന്നെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയിരുന്നു. "എന്റെ മെമ്പറേ.. നിങ്ങളെ ഈ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യൻ പറഞ്ഞു തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചു വച്ചേക്കുവാ എന്നാണ് എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നേ.. അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ അഞ്ച് ദിവസം മുമ്പ് കല്യാണം കഴിഞ്ഞ എന്റെ കൊച്ചിന്റെ കല്യാണം നിങ്ങൾ അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് നടന്നെന്ന് പറയുവോ... ഇയാളുടെ മകൾ അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് കണ്ണിൽ കണ്ടവന്റെ കൂടെ പൊറുക്കാൻ പോയത് നിങ്ങളെല്ലാം ചേർന്ന് എന്റെ സനലിന്റെ തലയിൽ വച്ചു കെട്ടാൻ നോക്കല്ലേ ... അവള് ഏതവന്റെ കൂടെയാണോ ഇറങ്ങിപ്പോയത്, അവനെ തേടിക്കണ്ടു പിടിച്ച് അവന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്നിരുന്നു പ്രസംഗിയ്ക്ക് എല്ലാരും കൂടെ. അല്ലാതെ ഏതവന്റെയെങ്കിലും തൊലി വെളുപ്പ് കണ്ട് ഇയാളുടെ മോൾ വീട് വിട്ടു കൂത്താടാൻ പോയതിനു നിങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നിരുന്നല്ല അവളുടെ വിഴുപ്പ് അലക്കേണ്ടത്.. ഇത് നല്ല കൂത്തായി പോയല്ലോ.." അവർ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും ശശിധരൻ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ഒറ്റ ആട്ടാട്ടി. "ബ്ഫ.. എരണം കെട്ട സ്ത്രീയേ.. നിങ്ങളെന്താ എന്റെ മോളേ കുറച്ചു പറഞ്ഞത്... കൂത്താടാൻ പോയെന്നോ.. കൈനിറയെ പണവും സ്വർണ്ണവും എടുത്തുകൊണ്ട് എന്റെ കുഞ്ഞ് നിന്റെ മകന്റെ ചതിയിൽ പെട്ട് ഈ വീട്ടിൽ വന്നപ്പോ അവളെ രണ്ട് കയ്യും പിടിച്ച് ആനയിച്ചു കൊണ്ട് പോയിട്ട് ഇപ്പോൾ നീ പറയുന്നോ എന്റെ മോൾ തോന്നിയാസം കളിച്ചതാണെന്ന്..." ബാക്കി എന്തോ കൂടി പറയാൻ വന്നിട്ട് അത് വിഴുങ്ങിയ ശേഷം ശശിധരൻ അവർക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. ജോൺസൺ മെമ്പർ എണീറ്റ് ചെന്ന് അയാളുടെ ചുമലിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചെങ്കിലും അയാൾക്ക് കോപം അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "ജോൺസൺ കേട്ടില്ലേ അവര് പറയുന്നത്.. എന്റെ മോൾ ഈ വീട്ടിൽ വന്നിട്ടില്ലെന്ന്.. അവളെ ഇവരുടെ മകൻ കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടില്ലെന്ന്... എന്റെ മോൾ... അവൾ..." ശശിധരൻ കോപത്തോടെ ജോൺസന്റെ തോളിന് മുകളിലൂടെ സുഭാഷിണിയെ നോക്കി. "ഈ പറയുന്ന തെമ്മാടിത്തരത്തിനു ഇവരുടെയും ഇവരുടെ മകന്റെയും മുഖം അടിച്ചു പൊളിയ്ക്കയാ വേണ്ടത്.." അയാൾ പല്ലുകൾ ഞറുമ്മി. "അത് പോട്ടെ ചേട്ടാ.. അവരല്ലല്ലോ അക്കാര്യം തീരുമാനിയ്ക്കേണ്ടത്. സനല് പറയട്ടെ ചേട്ടന്റെ മോളേ സനലിന് അറിയില്ലെന്ന്.. അവനല്ലേ പറയേണ്ടത് സംഗീതയെ അവൻ കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടില്ലെന്ന്. അല്ലാതെ ഇവരുടെ വാക്കിന് എന്ത് വില." ജോൺസൺ അയാളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "എന്റെ വാക്കിന് എന്ത് വിലയെന്നോ..." സുഭാഷിണി ഇരുന്നിടത്ത്‌ നിന്ന് ചാടി എണീറ്റു. "എന്റെ വീട്ടിൽ കയറി വന്നു സുഭാഷിണിയുടെ വാക്കിന് എന്ത് വിലയെന്ന് പറയാൻ തനിയ്ക്കെന്താടോ അവകാശം.. താൻ പഞ്ചായത്ത്‌ മെമ്പറായി ഒമ്പതാം വാർഡിൽ കിടന്ന് മലമറിക്കുണ്ടെങ്കിൽ അത് തന്റെ വാർഡിലുള്ളവരുടെ മുമ്പിൽ മതി. സുഭാഷിണിയുടെ അടുത്ത്‌, സുഭാഷിണിയുടെ വീട്ടിൽ വന്നു ഒലർത്തേണ്ട.. അതിനി മെമ്പറല്ല ഏത് മറ്റവൻ ആണെന്ന്പറഞ്ഞാലും..." "ദേ.. സ്ത്രീയെ.. ഇത്രയും നേരം നിങ്ങള് പറയുന്ന അഭ്യാസമെല്ലാം കേട്ടും കൊണ്ട് ഞങ്ങളിവിടെ ഇരുന്നത് ഞങ്ങളെല്ലാം വെറും പൊട്ടൻമാരായിട്ടല്ല.. നിങ്ങൾ ഉന്തി തള്ളി എവിടം വരെ പോകുമെന്ന് അറിയാൻ വേണ്ടിയാ... അമ്മയും മോനും ചേർന്ന് ഒരുപാവം പെണ്ണിന്റെ കയ്യിലുള്ളതെല്ലാം തട്ടിയെടുത്തിട്ട് അതിന്റെ ജീവിതം മുച്ചൂടും നശിപ്പിച്ചതും പോരാഞ്ഞ് ചെയ്ത തെറ്റിനെകുത്തിയിരുന്നു ന്യായീകരിയ്ക്കുന്നോ.. നിങ്ങളുടെ ഭീഷണിയും വിരട്ടലും ഒക്കെ കയ്യിൽ വച്ചിരുന്നാൽ മതി.. അതിവിടെ ഞങ്ങൾക്ക് മുമ്പിൽ വിലപ്പോവില്ല.. മര്യാദയ്ക്ക് മകനോട് വരാൻ പറയ്‌.. നിങ്ങളുടെ നാടകം കാണാനല്ല ഞാനും മെമ്പറുമൊന്നും ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നത്. ഞങ്ങൾക്ക് സംസാരിയ്ക്കാനുള്ളത് അവനോടാ.. നിങ്ങടെ മോൻ സനലിനോട്. വിളിയ്ക്കവനെ ഇങ്ങോട്ട്.." ജോൺസൺ കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഇത്ര നേരം അവരുടെ കള്ളത്തരം കേട്ടിരുന്നു തന്നെ അയാൾക്ക് മടുത്തിരുന്നു. "മനസില്ലെടോ.. സനലിനെ ഇപ്പോൾ നിന്റെയൊക്കെ മുൻപിലോട്ട് വിളിച്ചോണ്ട് വരാൻ എനിയ്ക്ക് മനസ്സില്ല.. നിനക്കൊക്കെ എന്തെങ്കിലും അവനോട് പറയാനുണ്ടെങ്കിൽ അത് എന്നോട് പറഞ്ഞാൽ മതി. ഞാനവന്റമ്മയാ. എന്റെ മോൻ അറിയേണ്ട കാര്യമാ നിങ്ങൾ പറയുന്നതെങ്കിൽ ഞാനവനെ അറിയിച്ചോളാം. വയ്യാതെ കിടക്കുന്ന എന്റെ കൊച്ചിനെ വിളിച്ചിറക്കി കൊണ്ട് വന്നു ഞാനിപ്പോൾ വിചാരണ ചെയ്യാൻ നിർത്തിത്തരാം.." "ഒരു വിചാരണയും ചെയ്യാനല്ല സുഭാഷണീ ഞങ്ങൾ സനലിനെ വിളിപ്പിയ്ക്കുന്നത്." സതിയമ്മ പറഞ്ഞു. "നമുക്കൊക്കെ എത്ര നാൾ വേണമെങ്കിലും കണ്ണടച്ചു പിടിയ്ക്കാം.നമ്മളപ്പോൾ കണ്ണ് മൂടിയിരിയ്ക്കുന്ന കൺപോളകൾ ക്കുള്ളിൽ മാത്രമേ ഇരുട്ടുണ്ടാകൂ. നമ്മുടെ കണ്ണിന് വെളിയിൽ വെളിച്ചം നിറഞ്ഞിരിയ്ക്കുകയാണെന്ന് നമ്മൾ മറന്നു പോകരുത്.. അതുപോലെയാണ് സുഭാഷിണി ഇപ്പോൾ ചെയ്യുന്ന കാര്യവും. സനൽ അഞ്ച് വർഷം മുൻപ് അവനിഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പെൺകുട്ടിയെ, ഈ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ മകളെ വീട്ടിൽ നിന്ന് വിളിച്ചിറക്കികൊണ്ട് പോയി ഏതോ ഒരു ക്ഷേത്രത്തിൽ വച്ചു താലി കെട്ടി അവളെ ഭാര്യയാക്കി കൂടെ താമസിപ്പിച്ചിരുന്നതാണെന്ന് സുഭാഷിണിയ്ക്കും ഈ ഇരിയ്ക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്കുമൊക്കെ നന്നായി അറിയാവുന്നതാണ്. എന്നിട്ടും സുഭാഷിണി എന്തിനാ അങ്ങനൊരു സംഭവമേ നടന്നിട്ടില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു ഞങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിയ്ക്കാൻ നോക്കുന്നതെന്നാ എനിയ്ക്ക് മനസിലാകാത്തത്.." അവർ ഒന്ന് നിർത്തിയിട്ട് സുഭാഷിണിയെ ശ്രദ്ധിച്ചു. താൻ ഇതുവരെ പറഞ്ഞുയർത്തി നിർത്തിയിരുന്ന നുണകളുടെ ചീട്ടുകൊട്ടാരം ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് നിലം പൊത്തി പോയത് കണ്ട് അവരുടെ മുഖത്തൊരു വിളർച്ചയുണ്ടായി. അവർ ഒന്നും പറയുന്നില്ലെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ സതിയമ്മ തുടർന്നു. "സുഭാഷിണി കരുതും പോലെ സനലിനെ കണ്ട് ഞങ്ങൾ അവനെ ഭീഷണി പ്പെടുത്താനോ, അവനോട് വഴക്കുണ്ടാക്കാനോ ഒന്നുമല്ല വന്നിട്ടുള്ളത്.. ഞങ്ങൾക്ക് സംസാരിയ്ക്കണം. അത് സനലിനോട് നേരിട്ട് വേണം താനും.. ഞങ്ങൾക്ക് പറയാനുള്ളത് കേൾക്കേണ്ടതും, അതിനൊരു മറുപടി ഞങ്ങൾക്ക് തരേണ്ടതും സനലാണ്.." "അവൻ വിശ്രമത്തിലാണ്.. ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് രണ്ടാഴ്ച കിടക്കയിൽ നിന്ന് എണീൽക്കാനേ പാടില്ല എന്നാണ്..." "എങ്കിൽ ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ട് ചെന്ന് കണ്ടോളാം സനലിനെ... അതിന് ബുദ്ധിമുട്ടില്ലല്ലോ നിങ്ങൾക്ക്.." "എന്നാലും നിങ്ങൾക്ക് വന്നകാര്യം എന്നോട് പറയാൻ വയ്യേ. ഞാൻ അത് അവനോട് ചെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് അതിന് അവന് തരാനുള്ള മറുപടി ഇപ്പോൾ തന്നെ നിങ്ങളെ വന്നു അറിയിച്ചോളാം. പോരേ.." "പോരാ സുഭാഷണീ.. ഞങ്ങൾ വന്ന കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം ഇപ്പോഴും സുഭാഷിണിയ്ക്ക് പിടികിട്ടിയിട്ടില്ലെന്നാ ഞാൻ കരുതുന്നത്. അല്ലെങ്കിൽ സുഭാഷിണി ഇങ്ങനെ വാശിപിടിയ്ക്കില്ലായിരുന്നു. നോക്കൂ... അത്യന്തം ഗൗരവ തരമായ ഒരു കാര്യമാ ഇതെന്ന് എനിയ്ക്കും ജോൺസൺ സാറിനും എന്ന പോലെ എല്ലാവർക്കും അറിയാം. ഇത് ഞങ്ങളുടെ കയ്യിൽ നിന്നേക്കില്ല എന്ന് പോലും അറിഞ്ഞിട്ടും ഞങ്ങൾ ഇതിൽ ഇടപെട്ടത് ആർക്കും ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാകാതെ പ്രശ്നം തീർന്നു പോകുന്നെങ്കിൽ തീർന്നു പൊയ്ക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതിയാ.. വെറുതെയെന്തിനാ എല്ലാവരും ദിവസവും പോയി പോലിസ് സ്റ്റേഷന്റെ തിണ്ണ നിരങ്ങുന്നത്.." സതിയമ്മ അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് സുഭാഷിണിയെ നോക്കി. താൻ പറഞ്ഞ അവസാന വാചകം ആ കുതന്ത്ര ശാലിയിൽ ഒരു മാറ്റമുണ്ടാക്കുമെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. എന്തോ ചിന്തിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന മട്ടിൽ രണ്ട് നിമിഷം ഇരുന്ന ശേഷം സുഭാഷിണി ഇരുന്നിടത്ത്‌ നിന്നെണീറ്റു. പിന്നെ സാവധാനം അകത്തേയ്ക്ക് കയറിപ്പോയി. (തുടരും ) കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ MY DOCTOR❤️ 24  കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ക്രിക്കറ്റ് ഗ്രൗണ്ടിന്റെ നടുവിലായി അന്തരീക്ഷം മുഴുവൻ പൊടി പറത്തി കറുപ്പ് കളർ മഹീന്ദ്രാ താർ അതിവേഗത്തിൽ വന്നു നിന്നു. ബാറ്റ് ചെയ്യാനാഞ്ഞ സിറി കാർ കണ്ടു സംശയത്തോടെ അതിനടുത്തേക്കു നടന്നു. കൂടെയുള്ളവരും അവനു പുറകെ നീങ്ങി. കാറിന്റെ വിൻഡോയിൽ കൈകൊണ്ടു മുട്ടനാഞ്ഞതും കാർ ഡോർ വേഗത്തിൽ തുറന്നു അതിൽ നിന്നൊരു കാൽ സിറിയുടെ നെഞ്ചു നോക്കി ആഞ്ഞു ചവിട്ടി .  ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ചവിട്ടായതു കൊണ്ട് തന്നെ സിറി മലർന്നടിച്ചു പുറകിലേക്ക് വീണു.  തല പോയി നിലത്തടിച്ചതിന്റെ വേദനയിലും ദേഷ്യത്തിലും അവൻ ചാടി എഴുന്നേറ്റു.  സിറിയെ ചവിട്ടിയത് കണ്ടതും ചുറ്റുമുള്ളവർ കാർ ഡോർ വലിച്ചു തുറന്നു.  മാർട്ടിൻ ചെകുത്താന്റെ ചിരിയോടെ പുറത്തിറങ്ങി. ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ നിന്നും തോമസും പുറകിൽ നിന്നും എബിനും മറ്റു രണ്ടു പേരും പുറത്തേക്കിറങ്ങി. നാലു പേരും അവർക്കു മുന്നിലായി വന്ന് നിന്നു.  " എന്റെ മോനെ തൊട്ടവന്മാരൊഴികെ ബാക്കി ഒന്നിനെയും ഇവിടെ  കാണരുത്. " അന്തരീക്ഷം മുഴങ്ങുമാർ മാർട്ടിൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.  സിറി പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. " പണിയാണല്ലോ  ആരോണെ...." വൈശാഖ് ആരോണിന്റെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു. " ചോദിച്ചു വാങ്ങിച്ചതല്ലേ.... ഇനി വരുന്നിടത്തു വച്ച് കാണാം." ആരോൺ മറുപടി പറഞ്ഞു. സിറി ആരോണിനെയും വൈശാഖിനെയും നോക്കി. അവന്റെ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസിലായെന്ന പോലെ ആരോൺ മറ്റുള്ളവരോട് പോകാൻ പറഞ്ഞു. എല്ലാവരും പോകാൻ താല്പര്യമില്ലാത്ത മട്ടിൽ അവൻ പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രം നടന്നു ഗ്രൗണ്ടിൽ നിന്നും പുറത്തു പോയി. എബിനൊഴികെ മറ്റുള്ള 3 തടിമാടൻ മാർക്ക് മുന്നിൽ തീയാളുന്ന കണ്ണുകളോടെ ആ മൂന്നു പേർ നിന്നു. " ഈ മാർട്ടിന്റെ കൊച്ചനെ തൊടാൻ നിനക്കൊക്കെ എവിടുന്നാടാ ഇത്രേം ധൈര്യം? "  " നിങ്ങൾ നന്നാക്കി വളർത്താത്തതു കൊണ്ട് അവനെ ഞങ്ങളൊന്ന് നന്നാക്കാൻ നോക്കിയതാ.... അവന്റെ മറ്റേ പരിപാടി ഇനിയും തുടർന്നാൽ ഇനിയും ഞങൾ അടിക്കും.അവൻ കൊള്ളും ."  സിറി മാർട്ടിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു ഉറ്റു നോക്കി പറഞ്ഞു.  " ഡാ നായെ...." മാർട്ടിൻ പാഞ്ഞു വന്നു സിറിയെ ചവിട്ടാനഞ്ഞതും സിറി കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ക്രിക്കറ്റ് ബാറ്റ് വച്ച് മാർട്ടിന്റെ തല നോക്കി ഒറ്റയടി.  മാർട്ടിൻ നിലത്തേക്കിരുന്നു പോയി . തലയിൽ നിന്നും ചൂട് ചോര പരന്നൊഴുകാൻ തുടങ്ങി. അത് കണ്ടതും എബിൻ പകച്ചു നിന്നു.  തോമസും മറ്റു രണ്ടു പേരും പകയോടെ അവർക്ക് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു.  എബിനോടും ഗ്യാങ്ങിനോടും മുട്ടി നിൽക്കും പോലെ എളുപ്പമായിരുന്നില്ല അവർക്ക് ഈ മല്ലന്മാരോട് എതിർത്ത് നിൽക്കുന്നത്. സിറി സകല ശക്തിയുമെടുത്തു ക്രിക്കറ്റ് ബാറ്റ് കൊണ്ട് ഓരോരുത്തരെയായി അടിച്ചു തകർത്തു. വൈശാഖും ആരോണും മർമ സ്ഥാനങ്ങൾ മാത്രം നോക്കി പ്രഹരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.  അവരിൽ നിന്നും നല്ല രീതിയിൽ അടി വൈശാഖിനും സിരിക്കും ആരോണിനും കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് വക വെക്കാത്തവർ പൊരുതി കൊണ്ടിരുന്നു. ഇരുന്നിടത്തു നിന്നും മാർട്ടിൻ എണീറ്റ് വന്നു സിറിയുടെ പുറകിൽ നിന്നും ചവിട്ടി വീഴ്ത്തി. സിറി വീണ്ടും വെറിയോടെ എണീറ്റു.  അപ്പോഴേക്കും മറ്റുള്ളവർ തോൽവി സമ്മതിച്ചു ഗ്രൗണ്ടിലേക്ക് വീണ് പോയിരുന്നു. ഇനിയൊന്നിനും വയ്യെന്ന പോലെ തോമസും വീണു. എബിൻ ഒന്നെതിർക്കാൻ പോലുമാകാതെ എല്ലാത്തിനും കാഴ്ചക്കാരനായി.  ചോരയൊലിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തലയോടെ വെറിപിടിച്ച നായയെ പോലെ മാർട്ടിൻ സിറിക്കു മുന്നിൽ നിന്നു. തളർന്നു പോയെങ്കിലും സിറിയെ ഒറ്റക്കാകാൻ വയ്യാത്തത് കൊണ്ട് ആരോണും വൈശാഖും അവനു പുറകിൽ വന്ന് നിന്നു. " ഇത് നിങ്ങൾ കണ്ടാൽ മതി... ഞാൻ ഒറ്റക്ക് കളിച്ചോളാം ..." അവരുടെ അവസ്ഥ മനസിലാക്കിയ പോലെ കിതച്ചു കൊണ്ട് സിറി പറഞ്ഞു. പോർകോഴികളെ പോലെ അവർ പരസ്പ്പരം കണ്ണ് കൊരുത്തു. മാർട്ടിൻ സിറിയുടെ നേർക്ക് പാഞ്ഞു വന്നു മുഖം നോക്കി ഒറ്റയടി. പിന്നവിടെ നടന്നത് മാർട്ടിന്റെ തകർച്ചയായിരുന്നു . മർമം മാത്രം നോക്കി അടിക്കുന്ന അടികളെ തടുക്കാൻ മാർട്ടിനായില്ല. സിറി ഭ്രാന്തു പിടിച്ചത് പോലെ അയാളെ പ്രഹരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. മാർട്ടിൻ തളർന്നു വീണു.  " മതിയെടാ... ചത്ത് പോകും..." ആരോൺ സിരിയെ വലിച്ചു പുറകിലേക്ക് മാറ്റി പറഞ്ഞു. സിരി നിന്ന് കിതച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ശരീരത്തിൽ നിന്നെവിടെ നിന്നൊക്കെയോ ചോര ഒലിക്കുന്നതവനു തിരിച്ചറിയാമായിരുന്നു. സിറി ഭയന്നു വിറയ്ക്കുന്ന എബിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. " നിന്നെ ഉണ്ടാക്കിയ നേരം അങ്ങേർക്ക് വല്ല വാഴ വെച്ചാ മതിയായിരുന്നല്ലോടാ മൈ#%$ ..........."   എബിൻ തല താഴ്ത്തി . " ജീവൻ വേണെങ്കി എടുത്തോണ്ട് പോടാ.... " വൈശാഖ് അലറി.  ക്രിക്കറ്റ് ബാറ്റ് ഗ്രൗണ്ടിനറ്റത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു സിറി നിലത്തേക്ക് തളർന്നിരുന്നു. ബോധം മറയുന്ന മാർട്ടിന്റെ കണ്ണുകളിൽ സിറിയുടെ കണ്ണുകൾ  ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത വിധം പതിഞ്ഞു പോയിരുന്നു. ***************** " ആ വായടക്കേടോ.." അവൻ പറയുന്നത് കേട്ട് വാ പൊളിച്ചിരിക്കുന്ന അഞ്ജുവിനെ നോക്കി സിറി കളിയോടെ പറഞ്ഞു.  അഞ്ചു പെട്ടന്ന് വാ അടച്ചു. " ഭയകരമാണ ആള് സർ നീങ്കെ ...." അഞ്ചു അവനു നേരെ തൊഴുകൈയ്യോടെ പറഞ്ഞു. സിറി പുഞ്ചിരിച്ചു. " വെറുതെയല്ല നിന്റെ ഒറ്റയടിക്ക് ആ മഹേഷിന്റെ വായിന്ന് ചോര വന്നത്. "  അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. " ഇനി ഒരിക്കൽ കൂടെ അയാളെ കണ്ടാൽ , കല്യാണത്തിന് മുന്നേ  നിന്നെ ഞാൻ വിധവ ആക്കി തരാം..." അവൻ ഒറ്റകണ്ണിറുക്കി. " സത്യം..." അഞ്ചു ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു. സിറി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. " അപ്പോൾ ആ കാർ കണ്ടിട്ടാണോ റെസ്റ്റോറന്റിന് മുന്നിൽ നിന്നും അത്രയും വേഗം പോന്നത്?"  " അതെ..... പക്ഷെ ഞാൻ വരുമ്പോൾ തന്നെ ആ കാർ പതുക്കെ നീ നിൽക്കുന്നിടത്തേക്കു വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അതിന്റെ കാരണം എന്താണെന്നു മാത്രം മനസിലാകുന്നില്ല.... " ഒരു ആലോചനയോടെ സിറി പറഞ്ഞു. " എനിക്ക് അവരെ യാതൊരു പരിചയവുമില്ലല്ലോ..."  " ചിലപ്പോ ഏതാ ഈ സുന്ദരി എന്നോർത്ത് പിടിച്ചോണ്ട് പോകാൻ വന്നതായിരിക്കും. "  അവളെ ഭയപെടുത്തരുതെന്നോർത്തു തമാശയോടെ സിറി പറഞ്ഞെങ്കിലും എന്തോ ഒരു അപകടം അഞ്ജുവിനു പിന്നാലെയുള്ള മാർട്ടിന്റെ വരവിലുണ്ടെന്നു അവനു ഉറപ്പായിരുന്നു.  ആ പ്രശനത്തിനു ശേഷം എബിൻ uk പോയെന്നു അറിഞ്ഞു. വീണ്ടുമൊരു അറ്റാക്ക് അവരിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അതില്ലെന്നു കണ്ടതും അവൻ ആശ്വസിച്ചിരുന്നു.അത്രത്തോളം കിട്ടി ബോധിച്ചതു കൊണ്ട് ആയിരിക്കും എല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ചതെന്ന് വൈശാഖ് അന്നേ പറഞ്ഞിരുന്നു.പക്ഷെ വീണ്ടും ഇങ്ങനൊരു കൂടിക്കാഴ്ച സിറി പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. " ഓ... പിന്നേ.........." അഞ്ചു ചിറി കോട്ടി.  അവളുടെ പിന്നിയിട്ട നീളൻ മുടി പിടിച്ചു സിറി താഴേക്ക് വലിച്ചു.  അഞ്ചു തിരിച്ചവന്റെ മുടിയിലും പിടിച്ചു വലിച്ചു. രണ്ടു പേരും ചിരിയോടെ പരസ്പ്പരം മോചിപ്പിച്ചു. ഇല്ലെങ്കിൽ മിക്കവാറും രണ്ടാളുടേം മുടി ബാക്കി കാണില്ല എന്നവർക്ക് തന്നെ തോന്നി .  " മഴ മാറി പോണ്ടേ? "  അവൻ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവൾ പുറത്തേക്കു നോക്കുന്നത്. മഴ പൂർണ്ണമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അഞ്ചു എണീറ്റു.  " പോണം..."  സിറി അവളുടെ തണുത്ത കൈ പിടിച്ചു ബസ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ബൈക്കിൽ കയറി . അഞ്ജുവും കയറി. തണുത്ത കാറ്റിനെ വകഞ്ഞു മാറ്റി ബൈക് നീങ്ങി തുടങ്ങി. ******************* " മോനെ......." ഫോണിൽ നോക്കി കിടക്കുന്ന മഹേഷിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് ലയ വിളിച്ചു. അവരെ കണ്ടതും ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്തു മഹേഷ് കട്ടിലിൽ നിന്ന് എണീറ്റു . സാരി തലയിൽ വിരൽ ചുറ്റി കൊണ്ട് ലയ മഹേഷിനടുത്തേക്കിരുന്നു.  ജ്യോത്സ്യനെ കണ്ടു വന്നതിൽ പിന്നെ ഈ നിമിഷം വരെ അവർക്ക് മനസിന് ഒരു സമാധാനം ഉണ്ടായിട്ടില്ല. അവിടിന്നു ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞു നിർമല ഒരുപാടു ഉപദേശിച്ചിരുന്നു ലയയെ . ജ്യോത്സ്യന്മാർ പറയുന്നതെല്ലാം സത്യമായിരിക്കില്ലെന്നും , എല്ലാം നല്ലപോലെ നടക്കുമെന്നുമൊക്കെ പറഞ്ഞു നിർമല. ഇതൊരിക്കലും വിശ്വേട്ടനും മഹേഷും അറിയരുതെന്ന് താക്കീതു പോലെ പറഞ്ഞാണ് അവർ പോയത്. പക്ഷെ ലയയുടെ അമ്മ മനസ് എത്ര നിയന്ത്രിച്ചിട്ടും കൈവിട്ടു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ജോത്സ്യർ പറഞ്ഞതൊന്നും വെറുതെയല്ല എന്ന് ഉൾമനം പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ഒരിക്കലും അഞ്ചു മഹേഷിനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കുന്നത് ലയ കണ്ടിട്ടില്ല.മഹേഷ് അവളെ പ്രണയിക്കുന്നു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും ലയ അത് വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷെ അവൾക്കു വേണ്ടി എല്ലാ തല്ലുകൊള്ളിത്തരങ്ങളും നിർത്തി മഹേഷ് കുടുംബം നോക്കി തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ലയയ്ക്ക് ആശ്വാസമായത്.  മഹേഷിനെ കണ്ണിലെ കൃഷ്ണമണി പോലെയാണ് ലയയും വിശ്വനും വളർത്തിയത്. അവൻ ചെറുപ്പത്തിൽ ചെയ്‌ത തെറ്റുകളൊക്കെ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു . പക്ഷെ വളരും തോറും അവർക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലപ്പുറം മഹേഷ് കൈവിട്ടു പോയിരുന്നു. ഇനി ഒരിക്കലും മാറില്ലെന്ന് വിചാരിച്ചവൻ അഞ്ജുവിനു വേണ്ടി  കുടിയും വലിയും പെണ്ണുപിടിയും തുടങ്ങി എല്ലാ വഷളത്തരവും നിർത്തി സൂപ്പർമാർകെറ്റിൽ സ്ഥിരം പോയി തുടങ്ങിയപ്പോഴൊക്കെയാണ് അവർ ഉറപ്പിച്ചത് അഞ്ജന മഹേഷിനുള്ളതാണെന്ന്. പക്ഷെ ഇന്നലെ കേട്ടതൊക്കെയും അവരെ തളർത്തി കളഞ്ഞു. വിശ്വേട്ടനോട് പറയാൻ ലയക്ക് പേടിയാണ്. അയാളെ പോലെ തന്നെ മഹേഷും കേട്ടാൽ ദേഷ്യപെടുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും അവനോട് എല്ലാം തുറന്നു പറയാൻ ലയ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു.  മഹേഷിന്റെ ജീവനേക്കാൾ അവർക്ക് വലുതല്ലല്ലോ മറ്റൊന്നും.  " എന്തെ അമ്മ.........." ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി ഇരിക്കുന്നവരെ നോക്കി മഹേഷ് ചോദിച്ചു.  " 'അമ്മ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ മോൻ അനുസരിക്കുമോ ? "  ലയ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. " ആദ്യം കാര്യം പറ ......"  " മോൻ അഞ്ജനയെ മറക്കണം , അവളുമായൊരു കല്യാണം അതെന്റെ മോന് വേണ്ട."   വലിയ ശബ്‌ദത്തിൽ എന്തോ വീണുടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും ലയ ഞെട്ടി. റൂമിലെ അലമാരയുടെ കണ്ണാടി പൊട്ടി ചിതറി നിലത്തു മുഴുവൻ പരന്നു കിടക്കുന്നത് നോക്കി ലയ പകച്ചു പോയി. നിലത്തായി മഹേഷിന്റെ ഫോണും വീണു കിടക്കുന്നു. " മോനെ .... ഞാൻ....." ദേഷ്യത്താൽ ചുവന്നു നിൽക്കുന്ന മഹേഷിനെ നോക്കി ലയ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു. മഹേഷ് എണീറ്റ് ലയയ്ക്ക് നേരെ പാഞ്ഞു വന്നു. അവരുടെ കഴുത്തിലായി കുത്തി പിടിച്ചു മഹേഷ്. അവന്റെ ഭാവം ലയയെ ഭയപ്പെടുത്തി,അതിലുപരി അവരുടെ മാതൃത്വത്തെ മുറിവേൽപ്പിച്ചു.  " അവളെ.... അവളെ ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കരുതെന്ന് പറയാൻ നിങ്ങളാരാ ..... എനിക്ക് വേണം അവളെ. എന്റെ പ്രണയവും പ്രതികാരവും എല്ലാം അവളാണ്. ആര് എതിരെ നിന്നാലും കൊന്നു കളയും ഞാൻ ...കൊന്നുകളയും ."  മഹേഷിന്റെ കൈ ലയയുടെ കഴുത്തിൽ മുറുകി. അവർ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു. കണ്ണ് തുറിച്ചു.  പെട്ടന്നവരിൽ നിന്നും കൈ വലിച്ചെടുത്തു മഹേഷ് വേഗത്തിൽ പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോയി.  അവൻ മുറുക്കിയിടത്തു പിടിച്ചു ലയ ആഞ്ഞു ചുമച്ചു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അവന്റെ സമനില നഷ്ട്ടപെട്ടു പോയോ എന്ന് ചിന്തിച്ചു പോയവർ.  അവനെ ഒരിക്കലും ഈ അപകടത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കാനാവില്ലെന്നു അവർക്കു തീർച്ചയായി.  പ്രണയത്തിലപ്പുറം മറ്റൊരു ഭ്രാന്തു അഞ്ജനയോട് മഹേഷിനുണ്ടെന്നുള്ളത് ലയ വേദനയോടെ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.  തുടരും ................. ഉഷാറാല്ലെ??? 😌

#നോവൽ #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #🌟 താരങ്ങള്‍ #💞 നിനക്കായ് #💔 നീയില്ലാതെ

#❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്