കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഭാഗം 2 കരിമ്പനക്കാവ് ഗ്രാമത്തിൽ ആ വർഷം മഴ നേരത്തെ തന്നെ എത്തി. ആദ്യമഴയിൽ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം ഗ്രാമമാകെ പരന്നിരുന്നു. നെൽപ്പാടങ്ങളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞു. കേശവനും ലോകേഷും വിത്തിറക്കാനുള്ള തിരക്കിലായിരുന്നു. "മോനേ... ഇത്തവണത്തെ മഴ നല്ല ലക്ഷണമാണ് . വിളവും നന്നായിരിക്കും" കേശവൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. "അതെ അച്ഛാ... ഇത്തവണ നമുക്ക് പടിഞ്ഞാറെ പാടവും കൃഷി ചെയ്യാം." മകന്റെ ആത്മവിശ്വാസം കണ്ട് കേശവന്റെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു. അധികം പഠിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും കൃഷിയെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവും അധ്വാനിക്കാനുള്ള മനസ്സും ലോകേഷിനുണ്ടായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം പണി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ ലോകേഷ് പതിവുപോലെ തോടിൻകരയിൽ കുറച്ചുനേരം ഇരുന്നു. അവിടെ നിന്ന് അസ്തമയസൂര്യനെ നോക്കുക എന്നത് അവന്റെ ശീലമായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഒരു കാർ പൊടിപറത്തി അവന്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയി. ഗ്രാമത്തിൽ കാറുകൾ വിരളമായതിനാൽ അവൻ വെറുതെ നോക്കി നിന്നു. അത് ശങ്കരന്റെ വീടിന്റെ മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നു. വൈദേഹി വന്നിരിക്കുമോ എന്നൊരു ചിന്ത അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി… പക്ഷേ ഉടനെ അവൻ ആ ചിന്ത മാറ്റി. "വന്നാൽ വന്നോട്ടെ എനിക്ക് എന്താ…” അവൻ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. === അതേസമയം ശങ്കരന്റെ വീട്ടിൽ സന്തോഷമായിരുന്നു… നഗരത്തിൽ നിന്ന് അവധിക്ക് വന്ന വൈദേഹിക്ക് ഗ്രാമം പഴയപോലെ തോന്നിയില്ല… വീടും വഴികളും പാടങ്ങളും എല്ലാം അവൾക്ക് ചെറുതായി തോന്നി. "മോളേ... നാളെ കമലചേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ പോകണം" ലീല പറഞ്ഞു. "എന്തിനാ അമ്മേ" "കുറെ നാളായില്ലേ അവരെയൊക്കെ കണ്ടിട്ട്."... വൈദേഹി ഒന്ന് മടിച്ചു. "പിന്നെ പോകാം."... "അത് ശരിയല്ല.ഞങ്ങൾ നീ വന്നിട്ട് അവിടേക്ക് പോകാൻ ഇരുന്നതാണ്.. ." ലീല പറഞ്ഞതിന് അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല…. ===== പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കമല വീട്ടുമുറ്റം അടിച്ചുവാരുകയായിരുന്നു… അപ്പോഴാണ് ഒരു കാർ അവരുടെ പടിക്കൽ വന്ന് നിന്നത്… അതിൽ നിന്നും ശങ്കരനും കുടുംബവും ഇറങ്ങി… അവരെ കണ്ട് കയ്യിൽ ഇരുന്ന ചൂൽ താഴെ ഇട്ടിട്ട് കമല അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു…. "ഏട്ടാ….".. കമല സന്തോഷത്തോടെ അവരെ സ്വീകരിച്ചു. ലോകേഷ് അപ്പോഴേക്കും പാടത്തേക്ക് പോയിരുന്നു… "ലോകേഷ് എവിടെ" ശങ്കരൻ ചോദിച്ചു. "രാവിലെ തന്നെ പാടത്തേക്ക് പോയി.".. വൈദേഹി അവരെ കണ്ടിട്ട് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല… അവൾ മുറ്റം മുഴുവൻ നോക്കി. ചുമരിൽ പഴയ ഘടികാരം. ഓടിട്ട വീട്. മുറ്റത്ത് കെട്ടിയ പശു.. ചെറിയ പൂന്തോട്ടം. എല്ലാം പഴയപോലെ തന്നെ. "ഇവിടെ ഒന്നും മാറിയിട്ടില്ല..." അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ==== ഉച്ചയോടെ ലോകേഷ് വീട്ടിലെത്തി. മുറ്റത്ത് കാറ് കണ്ടപ്പോൾ അതിഥികൾ വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ എല്ലാവരും സംസാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. "ലോകേഷ് വന്നല്ലോ..." കമല പറഞ്ഞു. "വാ മോനേ ഞങ്ങൾ നീ വരുന്നതും നോക്കി ഇരിക്കുക ആയിരുന്നു…." ലീല ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു…. ലോകേഷ് എല്ലാവരോടും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിച്ചു… "സുഖമാണോ വൈദേഹി" അവൻ വൈദേഹിയെ നോക്കി… "മ്….”.. അവൾ ചെറുതായി ഒന്ന് മൂളി… പഴയപോലെ അവൾ അവനോട് സംസാരിച്ചില്ല. അത് ലോകേഷ് ശ്രദ്ധിച്ചു. പക്ഷേ അതിന്റെ കാരണം അവൻ അന്വേഷിച്ചില്ല.. ==== ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ശങ്കരൻ കേശവനൊപ്പം പുറത്തിരുന്നു. സംസാരം പല വിഷയങ്ങളിലേക്കും പോയി. "ലോകേഷിന് ഇനി എന്താ പരിപാടി" ശങ്കരൻ ചോദിച്ചു. "കൃഷി തന്നെ. അവനത് ഇഷ്ടമാണ്." കേശവൻ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടപ്പോൾ വൈദേഹിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുച്ഛച്ചിരി വിടർന്നു… അവളുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ജീവിതമായിരുന്നു. നല്ല ജോലി. നഗരത്തിലെ ഫ്ലാറ്റ്. കാർ. ഉയർന്ന ജീവിതനിലവാരം. കൃഷി ചെയ്യുന്ന ഒരു ഭർത്താവിനെ അവൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. === വൈകുന്നേരം എല്ലാവരും മടങ്ങാനൊരുങ്ങി. കമല ഒരു പൊതിയിൽ വീട്ടിൽ ഉണ്ടാക്കിയ അച്ചാറും വാഴക്കായ ചിപ്സും നൽകി. "ഇത് മോൾക്ക് വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയതാണ്. മോൾക്ക് ഇഷ്ടമല്ലേ.".. കമല ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു… വൈദേഹി അവരോട് നന്ദി പറഞ്ഞെങ്കിലും പഴയ സന്തോഷം മുഖത്തില്ലായിരുന്നു…. കാർ പോയതിന് ശേഷം കമല നെടുവീർപ്പിട്ടു. "അവൾ ആകെ മാറിപ്പോയി അല്ലേ" അവരുടെ ചോദ്യം കേട്ട് കേശവൻ ചിരിച്ചു. "പഠിക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരും മാറും."... പക്ഷേ കമലയുടെ മനസ്സിലെ സംശയം മാറിയില്ല. === ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വൈദേഹി വീണ്ടും നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അവിടെ അവളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ സംസാരവിഷയം ഭാവി ജീവിതമായിരുന്നു. "എനിക്ക് ഒരു ഡോക്ടറെയാണ് വിവാഹം കഴിക്കേണ്ടത്." "എനിക്ക് വിദേശത്തുള്ള ഒരാളെ." "എനിക്ക് ബിസിനസുകാരൻ." ഓരോരുത്തരും അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ പങ്കുവച്ചു…. "നീ എന്താ തീരുമാനിച്ചത്.." ഒരു സുഹൃത്ത് വൈദേഹിയോട് ചോദിച്ചു. വൈദേഹി കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഞാൻ ഇനിയും തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല.".... പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായിരുന്നു. താൻ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് ലോകേഷിനെ അല്ല… === അതേസമയം ലോകേഷിന്റെ ജീവിതം പഴയതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു. രാവിലെ പാടത്ത് ജോലി..ഉച്ചയ്ക്ക് പശുക്കളുടെ പരിപാലനം… വൈകുന്നേരം കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഗ്രാമവായനശാല. അവൻ സന്തോഷവാനായിരുന്നു. ആരോടും അസൂയയില്ല… ആരെയും അവൻ കുറ്റം പറയാറില്ല. "മോനേ... പഠനം നിർത്തിയതിൽ വിഷമമുണ്ടോ" ഒരു ദിവസം ഗോപാലൻ മാഷ് അവനോട് ചോദിച്ചു. "ഇല്ല മാഷേ." "അതിന് കാരണം..".... "എല്ലാവർക്കും ഒരേ വഴി ആവണമെന്നില്ലല്ലോ. എനിക്ക് ഈ മണ്ണ് മതി." ഗോപാലൻ മാഷ് അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി. "ആ ചിന്ത കൈവിടരുത്.".... === ആ രാത്രിയിൽ ശങ്കരന്റെ വീട്ടിൽ മറ്റൊരു സംഭാഷണം നടന്നു. "വൈദേഹി... നിന്റെ പഠിപ്പ് കഴിഞ്ഞാൽ കല്യാണത്തിന്റെ കാര്യം നോക്കണം." വൈദേഹിയോട് ആയി ശങ്കരൻ പറഞ്ഞു.. "അച്ഛാ..." "എന്താ.." "എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്." ശങ്കരൻ അവളെ നോക്കി… "ലോകേഷിനെ എനിക്ക് വിവാഹം കഴിക്കാൻ താൽപര്യമില്ല."... ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ശങ്കരൻ നിശ്ശബ്ദനായി.. ഈ സമയം ലീല അടുക്കളയിൽ ആയിരുന്നു… "എന്താണ് നീ പറയുന്നത്"ശങ്കരൻ മകളെ നോക്കി ചോദിച്ചു…. "അച്ഛാ... എനിക്ക് അവനെ ഇഷ്ടമല്ല." "കാരണം" അവൾ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു. പിന്നെ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "അവന് പഠിപ്പില്ല... നല്ല ജോലിയില്ല... പണമില്ല... എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒരു ജീവിതം വേണ്ട."... ആ വാക്കുകൾ ശങ്കരന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ഭാരമായി വീണു… അയാൾ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് മുറിയിലേക്ക് പോയി…. തന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ളത് അച്ഛനോട് പറഞ്ഞ സന്തോഷത്തിൽ വൈദേഹി അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി… എന്നാൽ ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം വർഷങ്ങളായി രണ്ട് കുടുംബങ്ങളെയും ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്ന പഴയ ആ വാക്കുറപ്പിന് ആദ്യമായി വിള്ളൽ വീണിരുന്നു…. തുടരും... ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ