#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 85 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❣️ കാശി ഫോൺ വിളിച്ചു കഴിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ അരികിൽ കാർത്തുവിനെ കാണുന്നില്ല. അത് വരെയും ശിവ പറയുന്നതെല്ലാം കേട്ട് കൊണ്ടവളും അവന്റെ അരികിലുണ്ടായിരുന്നു. അവർ പോന്നതിന് ശേഷമുള്ള നാട്ടിലെ സ്ഥിതി വിശേഷങ്ങൾ ഒന്ന് പോലും വിടാതെ ശിവ കാശി പറഞ്ഞു കേൾപ്പിച്ചു. അത് വരെയും ആർക്ക് മുന്നിലും തല കുനിക്കാത്ത അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകന്റെ അന്നത്തെ അവസ്ഥ.. അത് ശിവ പറഞ്ഞു കേൾപ്പിക്കുമ്പോൾ എത്ര വേണ്ടന്ന് വെച്ചിട്ടും കാശിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. അത് താൻ കാരണം കൂടി ആണല്ലോ എന്നുള്ളതവന്റെ നോവിന്റെ ആഴം കൂട്ടി. "നീ ഇതൊന്നും ഓർത്തു ടെൻഷനാവണ്ട കാശി. ഇതൊക്കെ ഇതിൽ പറഞ്ഞതാടാ.വെറുതെ കുഞ്ഞാറ്റ കൂടി ടെൻഷനാവും..നിന്നെ അങ്ങനെ കണ്ടാൽ. ശിവ അത് കൂടി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് പോയതും. അവൻ തിരഞ്ഞു ചെല്ലുമ്പോൾ അവൾ മുറിയിലുണ്ട്. കിടക്കുകയാണ്.. ടേബിൾ ലാമ്പിന്റെ അരണ്ട വെളിച്ചം മാത്രമേ ഒള്ളു അവിടെ.. "എന്ത് പറ്റി..." ഒരു വശം ചരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നവൾക്കടുത്തേക്കിരുന്നു കൊണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. എന്ത് പറ്റിയതാവുമെന്ന് അവനൊരു ഊഹമുണ്ട്. അശോകേട്ടന്റെ കാര്യം ശിവ പറയുന്നത് അവളും കേട്ടിരുന്നല്ലോ. ആ മുഖത്തെ സങ്കടം അവനും കണ്ടതാണ്. "ഡീ..." അനക്കമൊന്നും ഇല്ലെന്നറിഞ്ഞതും അവനവളെ പിടിച്ചൊന്നു കുലുക്കി. കണ്ണീർ നനവുള്ള ആ മുഖം.. കാർത്തു അവനെ കണ്ടതും എങ്ങി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വീണ്ടും മുഖം മറച്ചു. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ കാശി അവളെ ഒരു നിമിഷം നോക്കിയിരുന്നു. തന്നോട് തോന്നിയ പ്രണയം പോലെ തന്നെ.. അശോകേട്ടനോടും തുളസി ചേച്ചിയോടും അവൾക്കുള്ള അടുപ്പം.. അതിന്റെ ആഴം.. അതവനും അറിയാമല്ലോ. വളരെ വലുതാണതും . മകളുടെ ഏതാഗ്രഹത്തിന് നേരെയും അത് വരെയും നോ പറയാത്തവരാണ്. അതുമല്ലെങ്കിൽ അത് വരെയും അവർ നോ പറയുന്നതൊന്നും ചെയ്യാത്തവളാണ് . കാത്ത് കാത്ത് കിട്ടിയ നിധി പോലെ.. അത്രയും കാര്യമായി അവളെ സ്നേഹിച്ചവരാണ്.. പറയാതെ തന്നെ അവളുടെ ഉള്ളറിഞ്ഞവർ അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയൊരു ആഗ്രഹത്തിനു നേരെ കണ്ണും മനസ്സും പൂട്ടി അടച്ചപ്പോൾ.. അവൾക്കൊരിക്കലും അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരുവനൊപ്പം അവളുടെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചപ്പോഴൊക്കെ അവൾക്കൊരുപാട് നൊന്തു കാണും. പക്ഷെ അതൊന്നും തന്നെ അവരെ അവൾക്ക് വെറുക്കാൻ കാരണമല്ലല്ലോ. അവൾക്കവർ പ്രിയപെട്ടവർ അല്ലാതായി മാറുന്നില്ലല്ലോ.. അവരുടെ വേദനയും വിങ്ങലും അവളെയും വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കില്ലല്ലോ.. കയ്യിലുള്ള ഫോൺ ടേബിളിൽ വെച്ചു കൊണ്ടവൻ പുറത്തേക്കുള്ള വാതിലും അടുക്കള വശത്തെ വാതിലും ലോക്ക് ചെയ്തിട്ട് വന്നു. അവരുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ ചാരി കൊണ്ടവൻ അവൾക്കരികിലേക്ക് കയറി കിടന്നു.. കാർത്തു.. ഡീ.. " ഇറുകെ അവളുടെ വയറിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ പതിയെ ഒന്ന് കൂടി വിളിക്കുമ്പോൾ മഞ്ഞു കട്ടയിൽ വെച്ചത് പോലെ കാർത്തു ഒന്ന് കുളിർന്നു പോയി. ചാടി എഴുന്നേൽക്കാൻ തുനിഞ്ഞവളെ അവൻ അവന് നേരെ തിരിച്ചു കിടത്തികൊണ്ടാ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. കണ്ണീർ നനവുള്ള ആ മുഖം നിറയെ ഇപ്പോൾ പരിഭ്രമം കൂടിയാണ്. "നമ്മുടെ സ്നേഹം അശോകേട്ടനെ പറഞ്ഞു കൺവീൻസ് ചെയ്യിക്കാൻ നിനക്ക് പറ്റുമെങ്കിൽ.. ഞാൻ തിരികെ നാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാം നിന്നെ..' അലിവോടെ അവനവളുടെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി കൊണ്ട് പറയുമ്പോൾ അരുതാത്ത എന്തോ കേട്ടത് പോലെ അവളൊന്ന് നടുങ്ങി പോയി. കഴിവിന്റെ പരമാവധി അവൾ ശ്രമിച്ചിട്ടും തോറ്റു പോയൊരു കാര്യം ഒരിക്കൽ കൂടി ചെയ്ത് നോക്കാനാണ് അവൻ ആവിശ്യപ്പെടുന്നത്. അത് നടക്കില്ലെന്നുള്ളത് അവൾക്കറിയാമല്ലോ. "വേണ്ട.. വേണ്ട കാശിയേട്ട.. അച്ഛൻ നമ്മളെ.. നമ്മളെ പിരിക്കും..എന്നെ.. മഹേഷിന്.. വേണ്ട.. നമ്മുക്ക് പോണ്ട..ഇങ്ങനെ മതി.. ഇവിടെ മതി.." അതൊന്നും ഓർക്കാൻ കൂടി വയ്യെന്നത് പോലെ കാർത്തു കാശിയെ ഇറുകെ കെട്ടിപിടിച്ചു. "വേണ്ട... പോകണ്ട.. പോകണ്ട.. പക്ഷെ നീയിങ്ങനെ കരയുമ്പോ.. അത് കാണുമ്പോ.. അതിന് കാരണം ഞാൻ കൂടിയാണ് എന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ.. എനിക്കെന്തോ പോലെ.." മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ടവനത് പറയുമ്പോൾ കാർത്തു ധൃതിയിൽ മുഖം തുടച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ ഉള്ളിലാളുന്ന വേദനയുടെ കനലുള്ളത് കൊണ്ടാവാം.. അതത്ര നന്നായില്ല. വീണ്ടുമാ കണ്ണുകൾ നിറയുകയാണ് ചെയ്തത്. "പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ.. കുറച്ചു സമയമെനിക്ക് ത്താ നീ.. ഇതെല്ലാം ശെരിയാവും. ഞാൻ ശരിയാക്കും. പഴയ പോലെ തന്നെ നിന്റെ കൂടെ അച്ഛനും അമ്മയുമൊക്കെ ഉണ്ടാവും.." വാക്തനം പോലെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ..കാശി അവളുടെ നെറ്റിയിലൊരുമ്മ കൊടുത്തു. "അവർ മാത്രം പോരല്ലോ എനിക്ക്.. കാശ്യേട്ടനും വേണം.." അവളൊന്നു കൂടി അവനോട് ചേർന്ന് കിടന്നു കൊണ്ടാ കഴുത്തിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു. "ഞാൻ ഇനിയെന്നും കൂടെ ഉണ്ടല്ലോ.." അവൻ വീണ്ടുമാ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി. കാർത്തുവിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞതും അവനൊരു സമാധാനം തോന്നിയിരുന്നു. "അച്ഛന് വാശിയുണ്ടാവും കാശ്യേട്ട.. ദേഷ്യവും ഉണ്ടാവും. അതൊന്നും അത്ര പെട്ടന്ന് മാറില്ലെന്നും എനിക്കറിയാം. അത്രയും ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്നെ.. അത്രയും വിശ്വാസമായിരുന്നു കാശ്യേട്ടനെ. അത് രണ്ടും നമ്മൾ..." ശ്വാസം വിങ്ങിയത് പോലെ തോന്നിയതും അവന്റെ പിടി വിടുവിച്ചു കൊണ്ടവൾ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. "വേറെ വഴിയില്ലാത്തത് കൊണ്ടല്ലേ ഡീ.." കാശിയും അവൾക്കൊപ്പം തന്നെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. "അറിയാം.. അവിടെ തന്നെ നിന്നിരുന്നേൽ ഇപ്പൊ ഞാൻ.. മഹേഷിന്റെ.." അത് മുഴുവനും പറയാൻ പോലും വയ്യെന്നത് പോലെ കാർത്തു അസഹിഷ്ണുതയോടെ മുഖം ചുളിച്ചു. "ജീവൻ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാലും അതിന് ഞാൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കില്ലല്ലോ..." കാശി ചിരിയോടെ വീണ്ടുമവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. കാർത്തു അതിനുത്തരമൊന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. കാശിയുടെ നെഞ്ചിൽ ചാരി കൊണ്ടുള്ള ആ ഇരുപ്പ്.. എത്ര കൊതിച്ചു പോയതാണ് ഇങ്ങനൊക്കെ.. ഇത്രയും അരികെ.. ആ നെഞ്ചിടിപ്പ് കാതോർത്തു കൊണ്ട്.. ഏറെ കൊതിപ്പിച്ച ആ ഗന്ധം ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട്.. അവൾക്കനങ്ങാൻ പോലും തോന്നിയില്ല. കാശിക്കും അകന്നു മാറിയിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവളെ കാശി വിടാതെ മുറുകെ പിടിച്ചു. എവിടെ പോവാ നീ... ഇന്ന്.. ഇന്ന് നമ്മുടെ.. ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ്‌ കൂടിയാണെടി കുഞ്ഞാറ്റ കിളിയെ.." കള്ളത്തരം നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ അവൻ പറഞ്ഞതും കാർത്തു അവനെ മിഴിച്ചു നോക്കി. "നീയെനിക്കെന്റെ കാമുകി മാത്രമല്ലെന്റെ പെണ്ണേ ഇപ്പൊ .. ഭാര്യയാണ്.. എന്റെ.. എന്റെ പ്രാണനാണ്. കാർത്തുവിനെ അടിമുടി തളർത്തി കൊണ്ടവന്റെ വാക്കുകൾ. അവളുടെയാ പിടയലറിയുന്ന അവന്റെ ചുണ്ടിലെ ചിരി.. അതിന് പോലും അവളെ ഏറെ കൊതിപ്പിക്കുന്നൊരു വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. ആർദ്രതയുണ്ടായിരുന്നു. മോഹിപ്പിക്കുന്ന അരണ്ട വെളിച്ചവും തണുപ്പുമവരെ പരമാവധി പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. മുറിയിലെ തുറന്നിട്ട ജനലിൽ കൂടി എത്തുന്ന കാറ്റ്.. വേണ്ടന്ന് തന്നെയാണ് കാശിയുടെ മനസ്സിലും. പക്ഷെ ചേർന്നിരിക്കുന്നവളിലെ ചൂടും ഗന്ധവും പിന്നെ ഉള്ളിൽ അവളോട് അല തല്ലുന്ന പ്രണയതിരയും. അവനെ കൊണ്ടത് ചെയ്യിപ്പിക്കയാണ്. അവളെതിർപ്പ് പറയുമെന്നവൻ കരുതിയെങ്കിലും അതുണ്ടായില്ല. അവനോഴുക്കിയ സ്നേഹപുഴയിൽ അവളൊരു തിര പോലെ തുള്ളി.. നീ ഓക്കെയല്ലെങ്കിൽ..." കാശി പറഞ്ഞു തീർക്കും മുൻപ് കാർത്തു അവനെയൊരു ചുംബനം കൊണ്ട് തടവിലാക്കി. തുടങ്ങിയത് അവളാണെങ്കിലും പിന്നെയത് അവനെറ്റെടുത്തു. അന്നാദ്യമായിരുന്നു കാർത്തു കാശി നാഥന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ വീര്യമറിഞ്ഞത്. അവനിൽ അങ്ങനൊരു ഭാവങ്ങൾ കണ്ടതും. അതവളെ വല്ലാതെ മത്തു പിടിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു അന്നേരം കൊണ്ട് തന്നെ. അവനിൽ നിന്നും തിരികെയിറങ്ങി പോകാൻ വഴികളേതുമില്ലാത്ത വിധം കാശിയവളെ അവനിൽ തടവിലാക്കി. തമ്മിലറിയാനിനി ഒന്നും ബാക്കിയില്ലാത്ത പോലെ അവരടുത്തു.. പരസ്പരം കൊതിച്ചു.. കുതിച്ചും കിതച്ചും അവരാ പ്രണയം തുടരുന്നതിന് അന്നാ മുറിയിലെ തണുപ്പും റാന്തൽ വിളക്കിന്റെ നേർത്ത വെട്ടവും മാത്രമായിരുന്നു സാക്ഷി.. പിന്നെയാ ജനൽ വിരികളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി കൊണ്ടവിടെ വന്നു പോയ കാറ്റും.. 💥💥 ഇരിക്ക് വിഷ്ണു.. " മഹേഷ്‌ ചൂണ്ടി കാണിച്ചയിടത്തേക്ക് വിഷ്ണു ചിരിയോടെ ഇരുന്നു. സ്റ്റീഫനെ മഹേഷ്‌ കൂടെ വിളിച്ചെങ്കിലും വിഷ്ണുവിനെ നീ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയി കണ്ടാൽ മതി.. അതാവും അതിന്റെ ഭംഗിയെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടയാൾ അതിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറുകയാണ് ചെയ്തത്. അല്ലേലും നാലാളറിയെ കളത്തിലിറങ്ങി കളിക്കേണ്ടി വരുന്നത് അയാളുടെ രീതി അല്ലല്ലോ. അണിയറയിൽ ചതിയുടെ കരുക്കൾ നീക്കിയല്ലേ അയാൾക്ക് ശീലമുള്ളു.. "പറയ്യ് വിഷ്ണു.. നിനക്കെന്താ പറയാൻ.." ഗൗരവത്തോടെ തന്നെയാണ് മഹേഷ്‌ വിഷ്ണുവിന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്നത്. വന്നവന്റെ ശെരിക്കുമുള്ള ഉദ്ദേശം എന്തെന്ന് അവനപ്പോഴും അറിയില്ലല്ലോ. "മഹേഷ്‌.. നടന്നതൊക്കെ ഞാൻ അറിഞ്ഞു.. റിയലി സോറി.. അവനെന്റെ അനിയനായി പോയതിൽ എനിക്ക് ദുഃഖമുണ്ട്. എന്നും അവനെ കൊണ്ടെനിക്ക് ദുഃഖംമാത്രമേ ഉണ്ടായിട്ടൊള്ളു.. ഇപ്പോഴും അത് അങ്ങനെ തന്നെ.." കാശിയോടുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ടാവും വിഷ്ണുവിന്റെ പല്ലുകൾ ഞെരിയുന്നുണ്ട്. "ഡോണ്ട് വറീ വിഷ്ണു.. എന്റെ കാര്യം ഓർത്തിട്ട് നിനക്കൊരു ടെൻഷന്റെ ആവിശ്യമില്ല.. എന്നെ നാണം കെടുത്തി കൊണ്ട് പോയ നിന്റെയാ പുന്നാര അനിയനുണ്ടല്ലോ.. വേണേൽ നീ ഇനി അവനെ ഓർത്തു കൊണ്ട് കുറച്ചു ടെൻഷനായ്ക്കോ.. കാരണം അവനെ എന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാലുണ്ടല്ലോ.." കാശിയെ കണ്മുന്നിൽ കണ്ടത് പോലൊരു ഭാവമാണപ്പോൾ മഹേഷിന്. വിഷ്ണുവിന്റെ ചുണ്ടിലൂറി കൂടിയ ചിരിക്കപ്പോൾ ഏറെ സംതൃപ്തിയായിരുന്നു. കാശിക്ക് പറ്റിയ എതിരാളി തന്നെയാണ് മഹേഷേന്ന് അവനാ നിമിഷം ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. "വിഷ്ണു വന്നതെന്തിനെന്ന് ഇപ്പോഴും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.." മഹേഷ്‌ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. "കാശി നാഥൻ വിചാരിക്കാതെ നിനക്കവനെ കണ്ടു പിടിക്കാൻ പറ്റില്ല മഹേഷേ.." ഗൂഢമായൊരു ചിരിയോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ. മഹേഷിന്റെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. "ക്ലിയർ ആയില്ല..." അവന്റെ സ്വരവും കടുത്തു പോയിരിക്കുന്നു. അത് വരെയുമുള്ളത് പോലല്ല. "സ്വന്തം ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു കളയേണ്ടി വന്നാലും കൂടെ ഉള്ളവരെ അവൻ വിട്ടു കളയില്ല.. അതറിയാമോ നിനക്ക്.." വിഷ്ണുവിന്റെ ചോദ്യം.. മഹേഷ്‌ അറിയാമെന്ന പോലെ തലയാട്ടി. "അങ്ങനെ ഒരുവനെ മരണം കൊണ്ട് പോലും തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നാ ഞാനിപ്പോ പറഞ്ഞത്.. പകരം..." അത്രയും പറഞ്ഞു നിർത്തിയിട്ട് വിഷ്ണു മഹേഷിനെ നോക്കി. അവന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കുകയാണവനും. "അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ആരുടെയെങ്കിലും ജീവൻ വെച്ചു കളിക്ക്.. ഏത് പാതാളത്തിൽ പോയൊളിച്ചാലും അവനിറങ്ങി വരും.. നൂറ് തരം.." ഇരിക്കുന്ന കസേരയിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു കൊണ്ടൊരു വലിയ രഹസ്യം വെളുപ്പെടുത്തി കൊടുത്തത് പോലൊരു സംതൃപ്തിയോടെ വിഷ്ണു മഹേഷിനെ നോക്കി.. തുടരും.. കല്യാണത്തിന് ശേഷമുള്ള ചില കുരുത്തം കെട്ട സീനുകൾ വരുമ്പോഴാണ് പലപ്പോഴും ഞാൻ ചുറ്റി പോകുന്നത്. വെട്ടിയും തിരുത്തിയും മാറ്റി എഴുതിയും വല്ലാതെ വലഞ്ഞു പോകും.. എനിക്ക് തന്നെ ഒരു കംഫേർട്ട് തോന്നാഞ്ഞ പിന്നെ അതിടാൻ തോന്നില്ല.. ഇന്നിപ്പോൾ രാവിലെ മുതൽ ഞാനാ കലാപരുപാടി ആയിരുന്നു.. ഇപ്പോഴും ഓക്കെയാണോ എന്ന് ചോദിച്ച എനിക്കറിയില്ല.. പക്ഷെ ഇതിത്രയൊക്കെയേ എന്നെ കൊണ്ട് പറ്റൂ 🥴 രണ്ടു മൂന്ന് പാർട്ട് എഴുതേണ്ട ടൈം ഇന്നൊറ്റ പാർട്ട് കൊണ്ടോയി..😎 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ ഇങ്ങോട്ട് വരണ്ട മീര.. ഇവിടെ എല്ലാർക്കും നിന്നോട് നല്ല ദേഷ്യമുണ്ട്. നീയും ശ്രീയേട്ടനും തമ്മിൽ നേരത്തെ ബന്ധമുണ്ടെന്ന രീതിയിലാണ് ഇവിടുത്തെ സംസാരം." വേണിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മീരയുടെ നെഞ്ചിലൊരു കൊളുത്തു വീണു. "നീയും അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ വേണി." ഉദ്വേഗത്തോടെ മീര ചോദിച്ചു. "ശ്രീയേട്ടനേക്കാൾ എനിക്ക് വിശ്വാസം നിന്നെയാണ് മീര. അതുകൊണ്ട് ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഒരിക്കലും ഞാൻ നിന്നെ അവിശ്വസിക്കില്ല മീര. ആരും കാണാതെ നിനക്കെന്നെ വിളിക്കാൻ തോന്നിയത് പോലും എന്നോട് നിനക്ക് സ്നേഹമുള്ളത് കൊണ്ടല്ലേ." വേണിയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മീരയ്ക്ക് വല്ലാതെ കുറ്റബോധം തോന്നി. "ശ്രീയേട്ടൻ ഇന്നലെ മണ്ഡപത്തിൽ വച്ച് കാണിച്ച ഫോട്ടോ ശ്രീയേട്ടന് എങ്ങനെ കിട്ടിയെന്ന് കണ്ട് പിടിക്കാൻ പറ്റുമോന്ന് ഞാനും ശ്രമിക്കാം വേണി. നിന്റെ നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കേണ്ടത് എന്റെ കൂടെ ആവശ്യമാണ്." മീര ഉറപ്പോടെ പറഞ്ഞു. "നീ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് നല്ല ധൈര്യാ മീര. ഇനിയിപ്പോ ആരും കൂടെ ഇല്ലെങ്കിലും ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്ക് തെളിയിച്ചല്ലേ പറ്റു." വേണിയുടെ സ്വരത്തിൽ നിന്നും, സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളിൽ അവൾക്ക് നല്ല സങ്കടമുണ്ടെന്ന് മീരയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. "ഞാൻ നിന്റൊപ്പമുണ്ട് വേണി. നിന്റെ കഴുത്തിൽ കിടക്കേണ്ട താലിയാണ് ഇപ്പോ എന്റെ കഴുത്തിൽ കിടക്കുന്നത്. അതോർക്കുമ്പോ എന്തോ നെഞ്ചിലൊരു വിങ്ങൽ പോലെ. ഈയൊരു കാര്യത്തിലാണ് എനിക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാൻ പറ്റാത്തത്." മീര വേണിക്ക് മുന്നിൽ തകൃതിയായി അഭിനയിച്ചു. "ഒക്കെ എന്റെ വിധിയായിരിക്കും മീര." വേണി നെടുവീർപ്പിട്ടു. "വേണി... നീയും ശ്രീയേട്ടനും തമ്മിലുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണ മാറി കഴിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ തന്നെ ഒന്നിക്കണം. നിങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു കരടായി ഞാൻ ഉണ്ടാവില്ല ട്ടോ. നിങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്നത് കാണാനാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്." വേണിയുടെ മനസ്സറിയാൻ വേണ്ടിയാണ് അവളങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. "ഇല്ല മീര... ശ്രീയേട്ടന്റെ ഭാര്യ പദവി ഞാനിപ്പോ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എന്തിന്റെ പേരിലായാലും എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിച്ച ആ മനുഷ്യനെ എനിക്ക് വേണ്ടാ. എന്റെ അഭിമാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തിട്ടാണ് ശ്രീയേട്ടൻ നിന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടിയത്. അതുകൊണ്ട് എന്റെ നിരപരാധിത്വം തെളിയിച്ചിട്ട് പിന്നെയും ആ കൂടെ എനിക്ക് ജീവിക്കണ്ട. അതിന് വേണ്ടിയല്ല ഞാൻ സത്യാവസ്ഥ തെളിയിക്കാൻ മുന്നിട്ട് ഇറങ്ങുന്നത്. ഞാനൊരു പിഴച്ചവളാണെന്ന് ആണല്ലോ ശ്രീയേട്ടൻ കരുതി വച്ചിരിക്കുന്നത്. അത് തെറ്റായിരുന്നുവെന്നും തെറ്റ് പറ്റിയത് ശ്രീയേട്ടന് ആയിരുന്നു എന്നും ബോധ്യപ്പെടുത്തി കൊടുക്കണമെന്നേ എനിക്കുള്ളൂ." വേണിയുടെ തീരുമാനം കേട്ട് മീരയ്ക്ക് ആശ്വാസം തോന്നി. ഇനി ഒരിക്കലും അവൾ ശ്രീഹരിയോടൊപ്പം ഒരു ജീവിതം ആഗ്രഹിച്ചു അവന്റെ അരികിലേക്ക് വരില്ലെന്ന് മീരയ്ക്ക് ഉറപ്പായി. "അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലേ വേണി. നീ ശ്രീയേട്ടന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങി വന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ആ മനുഷ്യന്റെ ഭാര്യയായി ജീവിക്കേണ്ടി വരില്ലേ." മീര ഇടർച്ചയോടെ ചോദിച്ചു. "എന്നോടുള്ള ദേഷ്യത്തിനും വാശിക്കുമാണ് ശ്രീയേട്ടൻ നിന്നെ തന്നെ താലി കെട്ടിയത്. എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുകയും അപമാനിക്കുകയും ചെയ്തെങ്കിലും ഇപ്പഴും ശ്രീയേട്ടനെ വെറുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. വല്യ എന്തോ തെറ്റിദ്ധാരണ ശ്രീയേട്ടന് സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ പരിണിത ഫലമാണ് ഇന്നലെ അരങ്ങേറിയത്. ഇനിയിപ്പോ ആരെങ്കിലും ശ്രീയേട്ടനെ പറഞ്ഞ് കബളിപ്പിച്ചു ഞങ്ങളെ തമ്മിൽ തെറ്റിച്ചാണെങ്കിലും ആ കാര്യത്തിൽ മാത്രം ശ്രീയേട്ടനോട് ക്ഷമിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല മീര. അതുകൊണ്ട് നിനക്ക് കഴിയുമെങ്കിൽ ശ്രീയേട്ടനെ സ്നേഹിക്കാനും മനസ്സിലാക്കാനും ശ്രമിക്ക്. വാശിപ്പുറത്തു ഒരു താലി കെട്ടിയ ആണെങ്കിലും നിന്റെ വീട്ടുകാർക്കും ശ്രീയേട്ടന്റെ വീട്ടുകാർക്കും ഈ ബന്ധം ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നതല്ലേ ഇഷ്ടം. അപ്പോൾ നീ സ്വന്തം കാര്യം നോക്കി എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞ് പോയാൽ ആരും നിന്നെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യാൻ ഉണ്ടാവില്ല. എന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇവിടെ ഇത്രയൊക്കെ സംഭവിച്ചിട്ടും എന്റെ വീട്ടുകാർ എന്റെ കൂടെത്തന്നെയുണ്ട്. എല്ലാം എന്റെ തീരുമാനത്തിനാണ് വിട്ട് തന്നിരിക്കുന്നത്. അതുതന്നെ വലിയൊരു അനുഗ്രഹമല്ലേ. ആരുടെയെങ്കിലും തുണയില്ലാതെ നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. നമ്മുടെ വീട്ടുകാർ കൂടെയുള്ളതിനേക്കാൾ വലുതായി ഈ ലോകത്ത് ഒന്നുമില്ല മീര. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഏട്ടനും എന്നെ വിശ്വസിക്കുകയും കൂടെ നിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് എന്റെ സന്തോഷവും ആശ്വാസവും. " വേണി പറയുന്നതെല്ലാം മീര മൂളിക്കേട്ടു. "ഞാ... ഞാൻ... ശ്രമിക്കാം വേണി." മീര വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു. "എങ്കിൽ ശരി മീര... നീ വച്ചോ. എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നത് ആരെങ്കിലും കേട്ടിട്ട് അതിനി ഒരു പ്രശ്നം ആവണ്ട. അവരുടെയൊക്കെ കണ്ണിൽ ഞാനൊരു ചീത്ത പെണ്ണ് ആയിരിക്കുമല്ലോ." വേണി സ്വയം നിന്ദിച്ചു. "അങ്ങനെയൊന്നും ഓർക്കണ്ട വേണി. എല്ലാം ശരിയാകും." മീര അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "എന്നാ ശരി ഞാൻ വയ്ക്കുവാ." വേണി കാൾ കട്ട് ചെയ്തിട്ടും മീര കുറച്ചു സമയം ഫോണും കയ്യിൽ പിടിച്ചു ഒരേ നിൽപ്പ് നിന്നു. വേണിയെ ഈ വിധം അപമാനിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു ജീവിതം നേടേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നോർത്ത് മീരയ്ക്ക് മനസ്താപം തോന്നി. ഇങ്ങനെയൊന്നും ആയിതീരുമെന്ന് കരുതിയില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് സമാധാനിക്കാൻ മാത്രേ അവൾക്കപ്പോ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. "ശ്രീയേട്ടൻ ഇങ്ങനെയൊരു സീൻ ക്രീയേറ്റ് ചെയ്യാതിരുന്നിരുന്നെങ്കിൽ വേണിക്ക് എല്ലാരേം മുന്നിൽ അപമാനിതയായി നിൽക്കേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു. ഇനിയിപ്പോ അതൊന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. നടക്കാനുള്ളതൊക്കെ നടന്നു കഴിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതം നേരെയാക്കാൻ നോക്കണം. അതേ എനിക്കിനി ചെയ്യാനുള്ളു. ഒന്നിന്റെ പേരിലും ശ്രീയേട്ടനോടൊപ്പമുള്ള ജീവിതം നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല." മീര തന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ******** മീരയോട് സംസാരിച്ചു ഫോൺ വച്ച വേണി തലയിണയിൽ മുഖം പൊത്തി കുറേ നേരം കരഞ്ഞു. സ്വപ്നം കണ്ട ജീവിതം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തകർന്ന് വീഴുമ്പോ ആർക്കായാലും വേദനിക്കുമല്ലോ. പുറമേ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ എത്രയൊക്കെ ഓക്കേ ആണെന്ന് പറഞ്ഞ് കരയാതെ നിന്നാലും ഒറ്റയ്ക്ക് ആകുന്ന നിമിഷം നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം പുറത്തേക്ക് വരും. കുറേ സമയം കരഞ്ഞപ്പോൾ വേണിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നി. ******** വൈകുന്നേരം ശ്രീഹരി വില്ലേജ് ഓഫീസിൽ നിന്നിറങ്ങി ബൈക്ക് പാർക്ക്‌ ചെയ്തിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് വന്നപ്പോഴാണ് തന്റെ വണ്ടിക്ക് അരികിലായി ഏതേതോ ഓർമ്മകളിൽ മുഴുകി നിൽക്കുന്ന വേണിയെ അവൻ കണ്ടത്. ഇളം മഞ്ഞ കളറുള്ള ഒരു ചുരിദാർ ആയിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. നീണ്ട മുടിയിഴകൾ നേർത്ത കാറ്റിൽ പാറി പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ സമയം തന്റെ ഭാര്യയായി കൂടെ നടക്കേണ്ടവളാണ് ഇന്നിങ്ങനെ അന്യയായി മാറി നിൽക്കുന്നതെന്ന് ഓർത്തപ്പോ അവന്റെ നെഞ്ചൊന്ന് പിടഞ്ഞു. ശ്രീഹരി പാർക്കിങ്ങിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ വേണി അവനോട്‌ സംസാരിക്കാനായി അടുത്തേക്ക് വന്നു. എന്നാൽ ശ്രീഹരി അവളെ നോക്കാതെ ബൈക്കിലേക്ക് കയറി ഇരുന്ന് വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും വേണി അടുത്തേക്ക് വന്ന് ശ്രീഹരിയുടെ കൈയ്യിൽ നിന്നും താക്കോൽ പിടിച്ചു വാങ്ങി. "എനിക്ക് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും പറയാനും ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് കേട്ടിട്ട് ഇവിടെ നിന്ന് പോയാൽ മതി." അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു. "വേണി... വെറുതെ ഒരു സീൻ ഉണ്ടാക്കാൻ നിൽക്കരുത്. എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിക്കും. അതിനി അടുത്ത നാണക്കേട് ഉണ്ടാക്കേ ഉള്ളു. ഓഹ്, നാണോം മാനോം ഉള്ളവരോടല്ലേ ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമുള്ളൂ." ശ്രീഹരി അവളെ പരിഹസിച്ചു. "ശ്രീയേട്ടൻ എന്നെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഞാൻ എനിക്ക് ചോദിക്കാനുള്ളതും പറയാനുള്ളതും പറഞ്ഞിട്ടേ പോകുള്ളൂ. അതിനി എത്ര നാണംകെടേണ്ടി വന്നാലും. ഇതിൽ കൂടുതൽ ഞാനിനി നാണംകെടാൻ ഇല്ലല്ലോ." വേണി പുച്ഛത്തോടെ ചുണ്ടുകൾ കോട്ടി. "എനിക്ക് നിന്നോട് സംസാരിക്കാൻ താല്പര്യമില്ല വേണി. അത്രയ്ക്ക് അറപ്പും വെറുപ്പുമാണ് എനിക്ക് നിന്നോട്." ശ്രീഹരിയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു. "വാക്കുകൾ കൊണ്ട് എന്നെ എത്രയൊക്കെ വേദനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും അവസാനം തോറ്റു പോകുന്നത് ശ്രീയേട്ടൻ മതി മാത്രമായിരിക്കും. പിന്നെ ഞാൻ പറയാൻ വന്നത് പറഞ്ഞിട്ടേ ഇവിടുന്ന് പോകു. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് വരും." . വേണിയുടെ സംസാരം അവനെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവൻ സംയമനം പാലിച്ചു അവൾക്കെന്താ പറയാനുള്ളതെന്ന് കേൾക്കാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. "ശരി... നിനക്കെന്താ ചോദിക്കാനുള്ളത്." ശ്രീഹരി ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങി അവളുടെ മുന്നിൽ കൈ കെട്ടി നിന്നു. കഥ ആർക്കും ഇഷ്ടമാകുന്നില്ലേ?? കഴിഞ്ഞ പാർട്ടിന് ലൈക്സ് വളരെ കുറവായിരുന്നല്ലോ.. കഥ വായിക്കുന്നവർ ഈ പോസ്റ്റ് ലൈക് ചെയ്യാൻ മറക്കല്ലേ ❤️🙏

#📙 നോവൽ കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _84 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 "വിഷ്ണുവാണ് മഹേഷ്‌.. കാശിനാഥന്റെ ഏട്ടൻ " ആ ഒരൊറ്റ പരിചയപ്പെടുത്തലോടെ തന്നെ മഹേഷിന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. ഇയാളെന്തിന് തന്നെ വിളിക്കുന്നു എന്നൊരു ചിന്തയാണവന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞത്. "പറയൂ.." എന്തിനാവും അവനിപ്പോ തന്നെ വിളിച്ചതെന്നുള്ള ആശങ്കയോടെ തന്നെയാണ് മഹേഷ്‌ ആവിശ്യപ്പെടുന്നത്. അവന്റെ മുഖത്തുള്ള അതെ ആശങ്ക തന്നെ ആ വിളിച്ചത് ആരെന്നറിയാതെ അവന്റെ കൂടെ തന്നെയുള്ള സ്റ്റീഫന്റെ മുഖത്തുമുണ്ട്. "എനിക്ക്.. എനിക്ക് മഹേഷിനെ ഒന്ന് കാണണം.. എവിടുണ്ടാവും. ഞാൻ എങ്ങോട്ടാണ് വരേണ്ടത്..?" വിഷ്ണുവിന്റെ ആവിശ്യമറിഞ്ഞതും ഇനിയൊരു സന്ധി സംഭാഷണമാണോ അവന്റെ ലക്ഷ്യമെന്ന് മഹേഷ്‌ സംശയിച്ചു. കാരണം കാശി നാഥന്റെ ഏട്ടനെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞല്ലോ! "ഞാൻ.. ഞാൻ ഇയാളെ തിരിച്ചു വിളിക്കാം വിഷ്ണു " മഹേഷിന്റെ മറുപടി അങ്ങനായിരുന്നു. "കാശി നാഥന്റെ ഏട്ടൻ ആണെങ്കിലും അവന് വേണ്ടി സംസാരിക്കാനല്ല ഞാൻ മഹേഷിനെ കാണാൻ വരുന്നത് " ഇനി തിരിച്ചു വിളിക്കുമ്പോൾ മഹേഷ്‌ നോ പറയാനുള്ളൊരു സാധ്യത കൂടി മുന്നിൽ കണ്ടു കൊണ്ടായിരുന്നു പ്രലോഭനം പോലെ അത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വിഷ്ണു ഒരു മുഴം മുന്നേ എറിഞ്ഞത്. "കാശിനാഥന്റെ ഏട്ടനാ വിളിച്ചത്?" ആ കോൾ കട്ട് ചെയ്തിട്ട് മഹേഷ്‌ പറയുമ്പോൾ സ്റ്റീഫന്റെയും മുഖം ചുളിഞ്ഞു. വക്കാലത്തു പറയാൻ വല്ലതുമാണോടാ.. " താടി തടവി കൊണ്ട് സ്റ്റീഫൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ മഹേഷ്‌ അല്ലെന്ന് തലയാട്ടി. "അല്ല..അങ്ങനെ വരാൻ ഒട്ടും സാധ്യതയില്ല. ഏട്ടനും അനിയനും ആണേലും രണ്ടും രണ്ടു കൊമ്പത്താ.." സ്റ്റീഫൻ തന്നെ വല്ലാത്തൊരു ചിരിയോടെ പറയുമ്പോൾ അതെന്ത് കൊണ്ടേന്നറിയണമായിരുന്നു മഹേഷിനും. ഒടുവിൽ ആ ശത്രുതയെ കുറിച്ച് സ്റ്റീഫൻ തന്നെയാണ് അവനോട് പറഞ്ഞു കൊടുത്തതും. "അപ്പൊ ഈ വിളി നമ്മൾക്കെന്ത്‌ കൊണ്ടും ഉപകരിക്കും. അല്ലേ സ്റ്റീഫാ.." ഗൂഡമായൊരു ചിരിയോടെ മഹേഷ്‌ സ്റ്റീഫനെ നോക്കി. "എന്നാ എനിക്കും തോന്നുന്നത്. മിക്കവാറും കാശിനാഥന് പാര പണിയാൻ തന്നെയാവും ഏട്ടൻ വിളിച്ചത്. അവനെ കഷ്ടപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരവസരവും അവനായിട്ട് വെറുതെ കളയില്ല.." സ്റ്റീഫന് അതിലൊരു സംശയവുമില്ല. "എങ്കിൽ പിന്നെ ചുമ്മാ ചേട്ടൻ വന്നിട്ട് കണ്ടിട്ട് പോട്ടെ ല്ലേ.." മഹേഷ്‌ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യാൻ സ്റ്റീഫനും പറഞ്ഞതോടെ മഹേഷ്‌ വീണ്ടും വിഷ്ണുവിന്റെ നമ്പർ കോളിലിട്ടു. 💥💥 ഈ ജൂസെങ്കിലും കുടിക്ക് അശോകേട്ടാ നിങ്ങള്.. ഇപ്പൊ തന്നെ നിങ്ങൾക്കോട്ടും വയ്യാതായി." തുളസി യാചന പോലെയാണ് പറയുന്നത്. നേരം വെളുത്തിട്ടിന്നേരം വരെയും അയാളൊന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല. ഉച്ച വരെയും പല വഴിക്കും ഓടി പാഞ്ഞു തളർന്നു കൊണ്ടാണ് തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി എത്തിയത്. അപ്പോൾ മുതൽ തുളസി അയാളോട് പറയുന്നുണ്ട് വല്ലതും കഴിക്കാൻ. പക്ഷെ അശോകൻ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ.. അവരെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അയാളുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി പോയി. വിവാഹത്തിന്റെ പേരിൽ വന്നവരെല്ലാം ഏറെക്കുറെ മടങ്ങി പോയിരിക്കുന്നു. ഏറ്റവും അടുത്ത ആളുകൾ... അത് പോലൊരു ആപത്തിൽ വിട്ടിട്ട് പോകാൻ പറ്റില്ലെന്നുറപ്പായവർ മാത്രമാണപ്പോൾ ആ വീട്ടിൽ ഉള്ളത്. വിവരങ്ങൾ എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക്.. പറ്റുന്നവരെല്ലാം അവരെ കൊണ്ടാവും പോലെ അന്വേഷണം നടത്തുന്നുമുണ്ട്. പക്ഷെ പോയവരുടെ യാതൊരു വിവരവും കിട്ടിയതുമില്ല. മകളുടെ പേരിൽ ഏറ്റ അപമാനം അശോകനെ വല്ലാതെ തകർത്തു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട്. അവൾക്കൊപ്പം കാശി കൂടി ഉണ്ടെന്നുള്ളത് അശോകനപ്പോഴും വിശ്വാസമാവാത്ത പോലാണ്. അതല്ലങ്കിൽ.. കൂടെ കൂടിയതിൽ അശോകൻ ഇഷ്ടപ്പെടാത്തൊരു കാര്യം സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം കാശി ചെയ്യുന്നത് ആദ്യമായിട്ടാവും. അത് തന്നെ അയാൾക്കൊരു ഷോക്കാണ്. അതിനൊപ്പം.. കൂടെ നിൽക്കുമെന്ന് കരുതിയ മഹേഷിന്റെ നിസ്സഹകരണവും കുറ്റപ്പെടുത്തി കൊണ്ടുള്ള സംസാരവും. കാശിക്ക് താൻ മനപ്പൂർവം അവസരം കൊടുത്തു എന്നുള്ളതാണ് മഹേഷിന്റെ പ്രധാന ആരോപണം. അതും അയാൾക്ക് നൽകുന്ന ടെൻഷൻ ചില്ലറയൊന്നുമല്ല. അതിനേക്കാൾ... ഒന്നോ രണ്ടോ മണിക്കൂർ കൊണ്ട് കാർത്തുവിനെ തിരികെ എത്തിക്കാൻ കഴിയും എന്നാ വിശ്വാസം.. ഒറ്റയടിക്ക് അശോകന് ഒന്നിൽ കൂടുതൽ തിരിച്ചടികളാണ് കിട്ടിയിരിക്കുന്നത്. "അവനെന്നോട് ഇങ്ങനെ ചെയ്യരുതായിരുന്നു തുളസി...?" ക്ഷീണത്തോടെ അവർ നീട്ടി കൊടുത്ത ജ്യൂസ് വാങ്ങി കുടിച്ചിട്ട് ആ ഗ്ലാസ് തിരികെ കൊടുക്കുമ്പോൾ അയാളിൽ നിന്നും കേട്ട ആ വാക്കുകൾ. തുളസിയുടെയും കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. പക്ഷെ അവർക്കൊന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മകളുടെ ഇഷ്ടം നടന്നു എന്നുള്ള ആശ്വാസം ഒരു വശത്തുണ്ട്. അതിനപ്പുറം ഇന്ന് വരെയും ഇത്രയും തകർന്ന് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഭർത്താവ് അവരെ വല്ലാതെ നോവിക്കുന്നുമുണ്ട്. "കാർത്തു ഇങ്ങനൊക്കെ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചാലും കാശി അവൻ.. അവൻ..അത് തിരുത്തി കൊടുക്കും എന്നാ ഞാൻ കരുതിയത്." അശോകന് അത് മാത്രം അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാൻ വയ്യാത്ത പോലെ.. അവർ എവിടെങ്കിലും സന്തോഷമായിട്ട് ജീവിക്കട്ടെ എന്ന് പറയാൻ വന്നത് പിന്നെ വേണ്ടന്ന് കരുതി തുളസി വിഴുങ്ങി. കാരണം എതിരെ ഉള്ള ആളുടെ മനസ്സിൽ ഏത് വിധമാണെന്ന് അവർക്കപ്പോഴും അറിയില്ല. നാട്ടുകാർക്ക് മുന്നിലും കുടുംബക്കാർക്ക് മുന്നിലും നാണം കെട്ടു നിന്നതിന്റെ ദേഷ്യവും സങ്കടവുമൊക്കെ അശോകൻ എണ്ണി എണ്ണി പറയുന്നുണ്ട്. അതിനവസാനം അവനെന്നോട് ഇങ്ങനെ ചെയ്തല്ലോ എന്നും പറയുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ കാശി കൂടെയില്ലാത്ത ഈ പ്രതിസന്ധി അയാളെ ഒരുപാട് ഉലയിച്ചു കളയുന്നുണ്ടെന്ന് തുളസിക്ക് അശോകൻ പറയാതെ തന്നെ മനസ്സിലായി.. അത് സത്യം തന്നെയായിരുന്നു. കാശി കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിൽ ഇത് പോലെ ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ അയാളോറ്റക്കാവില്ലെന്ന് തുളസിക്കും അറിയാമായിരുന്നു. ജീവൻ കൊടുത്തു കൊണ്ടായാലും അവൻ അശോകനെ ചേർത്ത് പിടിക്കുമെന്നും അവർക്കറിയാം.. 💐💐 സണ്ണി... സണ്ണി സെബാസ്റ്റ്യൻ.. " തനിക് നേരെ കൈ നീട്ടി നിൽക്കുന്ന ആൾക്ക് നേരെ കാശിയും കൈ നീട്ടി. സണ്ണി.. മിയയുടെ കസിൻ ബ്രദർ. അവർ അവിടെത്തിയിട്ട് വേണ്ട സഹായം ചെയ്ത് ആളെ വിട്ടു എങ്കിലും ഉച്ചയോടെയാണ് സണ്ണിക്ക് അവർ താമസിക്കുന്നയിടത്തേക് എത്താൻ കഴിഞ്ഞത്. ചുറു ചുറുക്കുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. അയാളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു തിളക്കം. അത് പോലെ തന്നെ ആ ചിരിക്കും. വളരെ നന്നായി സംസാരിക്കുന്ന ഒരു സംസാരപ്രിയൻ കൂടിയാണ് സണ്ണിയെന്ന് വളരെ കുറച്ചു സമയം കൊണ്ട് തന്നെ കാശിക്ക് മനസ്സിലായി. മിയ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത ചെറിയൊരു അറിവ് മാത്രമേ അവന് അവരെ പറ്റിയൊള്ളു. എന്നിട്ടും വളരെ കാര്യമായിട്ട് തന്നെ സണ്ണി അവരോട് സംസാരിച്ചു. കാർത്തു അത്രയങ്ങോട്ട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലേലും കാശി സണ്ണിയെ ഒട്ടും നിരാശപ്പെടുത്തിയില്ല. "ഇവിടെ നിന്നും നിങ്ങൾ മനഃപൂർവം വിചാരിക്കാതെ നിങ്ങളെ ആർക്കും കണ്ടു പിടിക്കാൻ പറ്റില്ല. ആ പേടി കളഞ്ഞിട്ട് സന്തോഷമായിരിക് രണ്ടാളും.. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ഹണിമൂൺ ആഘോഷിക്കാൻ വന്ന കപ്പിൾസ് ആണെന്ന് കരുതിയാ മതി. അതിന് പറ്റിയ ബെസ്റ്റ് ഏരിയാ ആണിവിടെ.." കണ്ണുറുക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ടാണ് സണ്ണി അത് പറയുന്നത്. കാർത്തുവപ്പോൾ കാശിയുടെ പിന്നിലേക്ക് മാറി.. കാശ്ശിക്കൊപ്പം സണ്ണി കൂടി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.. അവളുടെയാ ഭാവം കണ്ടിട്ട്. ആ കുറച്ചു സമയം കൊണ്ട് തന്നെ അവർക്കിടയിൽ ചെറുതല്ലാത്തൊരു സൗഹൃദം രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. ജസ്റ്റ്‌ ഒന്നു കറങ്ങിയിട്ട് വരാം എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കാശിയെയും കാർത്തുവിനെയും കൂട്ടി സണ്ണി പുറത്തേക്കിറങ്ങി.. വനത്തിനുള്ളിലെ നാട്ടു വഴികളുടെ മാസ്മരിക സൗന്ദര്യം കാഴ്ചവെക്കുന്ന ആ വഴികളിൽ കൂടി കാശിയുടെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി കൊണ്ട് നടക്കുമ്പോൾ ഈ ലോകത്തിലെ മറ്റെല്ലാത്തിനെ കുറിച്ചും കാർത്തു മറന്നു പോയത് പോലായിരുന്നു. അടുത്തടുത്തല്ലാത്ത കുറെയേറെ കുഞ്ഞ് കുഞ്ഞ് കുടിലുകൾ. കുഞ്ഞൊരു അടുക്കളയും ഒറ്റ മുറിയും പിന്നൊരു ബാത്റൂമും വനത്തിലേക്ക് നോട്ടം എത്തുന്നാ വിധം തുറന്നു കിടക്കുന്നൊരു ബാൽക്കണിയും. അതും അത് പോലൊരു ഉൾ വനത്തിൽ അത്യാവശ്യം സൗകര്യങ്ങളോടെ തന്നെ. സണ്ണി അവിടെന്തോ ആയുർവേദ ചികിത്സകൾ കൂടി ചെയുന്നുണ്ടെന്ന് അയാൾ പറഞ്ഞു. മൊത്തത്തിൽ അയാൾ പറഞ്ഞത് പോലെ അത് അയാളുടെ ഏരിയ ആയിരുന്നു. ഇടക്കിടെ കാണുന്നവർ അയാളോട് പെരുമാറുന്നത് കാണുമ്പോൾ തന്നെ കാശ്ശിക്കും കാര്ത്തുവിനും അത് മനസ്സിലാവും. പുതുതായി വന്ന അതിഥികളെയും അവർ കാര്യമായിട്ട് തന്നെ പരിഗണിക്കുന്നുണ്ട്. പുറം ലോകവുമായി ബന്ധമില്ലെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടേലും അത്യാവശ്യം ആധുനിക സൗകര്യങ്ങളെല്ലാം അവിടുണ്ട്. ഇത്തിരി ദൂരം നടന്നിട്ട് വരാമെന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് സണ്ണിക്കൊപ്പം പോയതെങ്കിലും പിന്നെയവർ തിരികെയാ കുടിലിൽ വന്നു കയറുമ്പോൾ അന്തി മയങ്ങി തുടങ്ങിയിരുന്നു. "മൃഗങ്ങൾ വല്ലതും ഉണ്ടാവോ സണ്ണിച്ചായ എന്ന് കാർത്തു ചോദിക്കുമ്പോൾ സണ്ണി കാര്യമായിട്ട് തന്നെ അവളെ ഒന്നു പേടിപ്പിച്ചു വിട്ടു. കാശി അത് കേട്ട് അടക്കി ചിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അത് തന്നെ പറ്റിച്ചതാണെന്ന് കാർത്തു അറിഞ്ഞത് തന്നെ.. "ധൈര്യമായിട്ട് കഴിച്ചിട്ട് കിടന്നോ.. ഇവിടൊന്നും ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. എന്തെങ്കിലും ആവിശ്യമുണ്ടേൽ എന്റെ നമ്പറിൽ വിളിച്ചോ ട്ടൊ.. ഞാനിനി രാവിലെ വന്നോളാം.." സണ്ണി യാത്ര പറഞ്ഞു കൊണ്ടിറങ്ങി. രാത്രിയിൽ അവർക്ക് കഴിക്കാൻ വേണ്ടത് കൂടി സണ്ണി കൊണ്ട് വന്നിരുന്നു. അവൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്തത് പോലെ റാന്തൽ വിളക്ക് തെളിയിച്ചു കൊണ്ട് കാശി അതുമായി അകത്തേക്ക് കയറി.. അവന് പിറകെ അവളും.. അന്തി ചുവപ്പിനെക്കാൾ വേഗത്തിൽ പകൽ ഉണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാൾ തണുപ്പവിടെ വന്നിടം പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. ജീവിതത്തിൽ ഇന്നോളം കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ആ സ്വർണവെട്ടത്തിൽ കാർത്തു കാശിയെ നോക്കി. അതാ ഹാളിലെ കൊളുത്തിൽ തൂക്കി കൊണ്ടവൻ തിരിയുമ്പോൾ പോക്കറ്റിൽ കിടന്ന ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. രണ്ടാളും ഒരു പോലെ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു.. അവിടെ വന്നിട്ടന്നേരം വരെയും അതിനൊരു അനക്കവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അത്യാവശ്യഘട്ടത്തിൽ മാത്രം ഫോൺ ഉപയോഗിച്ചാൽ മതിയെന്ന് സണ്ണിച്ചായനും പറഞ്ഞിരുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ.. ആ നിമിഷം രണ്ടു പേർക്കും വല്ലാത്ത ടെൻഷനുണ്ടാക്കിയിരുന്നു ആ ശബ്ദം... തുടരും. ഡെയിലി രണ്ടു പാർട്ടെന്ന് ഇന്നലെ വീമ്പ് പറഞ്ഞിട്ട് ഇന്നൊരു പാർട്ട് പോലും ഇടാൻ പറ്റാഞ്ഞ നിങ്ങളെന്റെ അവസ്ഥ ഒന്നോർത്തു നോക്കിക്കേ..😆 അയ്യേ.. അയ്യയ്യേ...🤣 ഒരുമാതിരി രാഷ്ട്രീയക്കാരെ പോലെ.. 😖 പെരും മഴ... ഇന്നലെ മുതൽ.. കറണ്ടില്ല..വെട്ടമില്ല.. വെള്ളമില്ല.. ഒന്നുമില്ല.😬 ന്നാ നല്ല പേടിയും ണ്ട്.. കാരണം ചാലിയാറിന്റെ തീരാത്താണെന്റെ വീട് 🥴 എന്നാലും വാക്ക് പാലിക്കാൻ വേണ്ടി കുത്തി ഇരുന്നു എഴുതി.😍 എത്രത്തോളം നന്നായി ന്ന് എനിക്കറിയില്ല.🫣 ന്തായാലും വാക്ക് പാലിച്ചു ന്നൊരു സന്തോഷം ണ്ടെനിക്ക്..😁 തത്കാലം അത് മതി 🥰 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💐 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

നിന്നിലേക്കായ് : 13 "ഒരുവിധം പയ്യമാരെല്ലാം ബൈക്കിൽ ഒരു പെൺകൊച്ചു കേറിയാൽ പിന്നെ അവർക്കില്ലാത്ത ബ്രേക്ക്‌ പിടിത്തം ഉണ്ടാവില്ല... അപ്പഴല്ലേ പിറകിലിരിക്കുന്ന പെൺപിള്ളേർ അവരുടെ മേലേക്ക് വീഴുള്ളു... അവർക്കങ്ങ് സുഖിക്കാൻ മിക്കവാറും ബോയ്സ് ഇങ്ങനെ തന്നെയാ... " ഓരോന്നും ചിന്തിച്ചുകൂട്ടുന്ന തിരക്കിലാണവൾ... തലയിലൂടെ ഇട്ടിരിക്കുന്ന തട്ടം മാറിലേക്ക് വിരിച്ചിടുന്നുണ്ടവൾ.... അഷ്മിൽ മിറർ അവളെ കാണുന്ന തരത്തിലാക്കി അതിലാണ് അവന്റെ കണ്ണുകൾ... വളരെ പാടുപെട്ടാണ് അവൾ അവനെ തൊടാതെ ഇരിക്കുന്നത്... അവൻ ചിരി കടിച്ചു പിടിച്ചിരുന്നു... ന്റെ റബ്ബേ... എന്തൊക്കെ കോപ്രായങ്ങളാ ഈ പെണ്ണ് കാണിച്ചു കൂട്ടുന്നെ...!!! ചിരി അടക്കിപിടിച്ചു ഓർക്കുന്നുണ്ടവൻ... ടൗണിലെത്തിയപ്പോൾ ബ്ലോക്കിൽ കുടുങ്ങിപോയതാണവർ... അവൾ ആകെ വെപ്രാളത്തിലാണ്... എന്നും എത്തുന്നതിലേറെ നേരം വൈകി... ഇനിയിപ്പോ ഇവന്റെ കൂടെ എങ്ങനെ വീട്ടിൽ പോവാനാ...!! നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും എന്ത് കരുതും??!... ഒരുമിച്ചു കറക്കമൊക്കെ ആയെന്ന് കരുതില്ലേ...?!വിശന്നിട്ടാണെൽ കണ്ണ് കാണാൻ വയ്യ... അവൾ നന്നേ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് മനസിലാക്കിയവണം അവൻ ആ ബ്ലോക്കിനിടയിലൂടെ പതിയെ ബൈക്ക് തിരിച് അടുത്തുള്ള ഒരു ബേക്കറിയിലോട്ട് തിരിച്ചു... വീണു കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങൾ ഉപയോഗപെടുത്തിയില്ലേൽ പിന്നെ കുറ്റബോധം തോന്നിയിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ... "അതേ... എങ്ങോട്ടാ?!" അവൾ ടെൻഷനോടെ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്... "ഫുഡ്‌ എന്തേലും കഴിക്കാം..." അവളാകെ വല്ലാതയായി... അല്ലേലെ ലേറ്റ് ആണ്... ഇനി ഇവന്റെ സൽക്കാരം കഴിഞ്ഞിട്ട് പാതിരാത്രി വീട് കേറാനൊന്നും എന്നെ കിട്ടില്ല... "എന്നെ ഇവിടെ ഇറക്കിയെക്ക്.... ഇയാൾക്കു വേണേൽ ഇയാൾ പോയ്‌ കഴിച്ചോ... ഞാൻ ഒരു ഓട്ടോ എടുത്ത് പൊയ്‌ക്കോളാം..." ഹന അവളുടെ എതിർപ്പ് അറിയിച്ചു... അഷ്മിൽ കണ്ണടച്ചൊന്നു നിശ്വസിച്ചു... വന്ന് വന്ന് ഇവളെന്റെ കയ്യിന്ന് വാങ്ങിക്കും... അവൾ ബൈക്കിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി നടന്നതും ബൈക്ക് സൈടാക്കി അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച് അവൻ ബേക്കറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു... "ഇയാളെന്താ ചെയ്യണേ... ന്റെ കയ്യിന്ന് വിട്ടേ" അവൾ ചെറുതായി കൈ വലിക്കുന്നുണ്ട്... അവന്റെ പിടി ഒന്നൂടി മുറുകി... "ഹനാ... വിശക്കുന്നില്ലേ??!" അവളെ ആളുകളില്ലാത്ത ഒരു സൈഡിലേക്ക് മാറ്റി നിർത്തി ശാന്തമായി അവൻ ചോദിച്ചു... "നിങ്ങക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടേൽ വേണേൽ പോയി കഴിച്ചോ... എനിക്ക് നേരത്തിനും കാലത്തിനും വീട്ടിൽ എത്താനുള്ളതാ..."അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ അവന്റെ കൈ വിടുവിക്കാൻ നോക്കുന്നുണ്ട്... "വിശക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ??!" അവളുടെ മുഖത്തേക്കുള്ള അവന്റെ തീക്ഷണമായ നോട്ടം കണ്ടിട്ടാവണം അവൾ അറിയാതെ തന്നെ അതേയെന്ന് തലയാട്ടി... അഷ്മിൽ നേർമയായൊന്ന് ചിരിച്ചു...അവളിലെ പിടി വിട്ട് അവൻ മുന്നിൽ നടന്നു... "വാ..." ബേക്കറിക്ക് അകത്തേക്ക് അവളെയും കൂട്ടി കയറി... "കോന്തൻ..."അവൾ പിറുപിറുത്തു..അവളുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ കണ്ട് അഷ്മിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നിൽ നടന്നു.... "കേട്ടില്ല..." ഹന പറഞ്ഞത് കേട്ടെങ്കിലും അവൻ കേൾക്കാത്തെപോലെ അവൾ ഒന്നൂടി താൻ കേൾക്കെ പറയുമോന്നറിയാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.... "ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല..." അവനിരുന്നതിന്റെ ഓപ്പോസിറ്റ് സൈഡിലായി മടിച്ചാണേലും അവളിരുന്നു... മുഖഭാവം കണ്ടിട്ടാവണം അഷ്മിൽ ചിരി അടക്കിപിടിച്ചിരുന്നു... വേറെ നിവർത്തിയില്ലാതേ അവളവനോട് കെഞ്ചുന്നുണ്ട്... വിടില്ലെന്നറിയാം എന്നാലും ഒരു ശ്രമം.. .തലയും പിരടിയുമൊക്കെ പൊട്ടി പൊളിയുന്ന പോലെ... അവൾ ടേബിളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു വച്ചിരുന്നു....... അഷ്മിലിനെ നോക്കുമ്പോൾ അവനുണ്ട് അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു... ഹന ആകെ വെപ്രാളംത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കുന്നുണ്ട്... അതിനൊപ്പം പുറകോട്ട് ചാഞ്ഞു പോകുന്നുണ്ട് അവനിൽ നിന്ന് അകലാനെന്നോണം... കണ്ണുകളിലേക്കുള്ള അവന്റെ വശ്യതയാർന്ന നോട്ടം ഒരു നിമിഷം അവളുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു.... കൈകൾ ബാഗിൽ ഇറുക്കി പിടിച്ചു... തൊണ്ടയിലൂടെ ഉമിനീരിറക്കുന്നത് കണ്ടാവണം അവന്റെ നോട്ടം അവളുടെ കഴുത്തിലേക്കായി... വെയ്റ്റെർ ഓർഡർ എടുക്കാൻ വന്നു... "നിനക്കെന്താ കഴിക്കാൻ വേണ്ടേ?!" ചെറിയൊരു പതർച്ചയോടെ അഷ്മിൽ അവളോട് ചോദിച്ചു. "എന്തായാലും മതി..." വലിയ താൽപ്പര്യമില്ലാത്ത മട്ടിലാണ് അവളുടെ ഇരിപ്പ്...അഷ്മിൽ വല്ലാതെയായി... തന്റെ സാമീപ്യം...ആ നോട്ടം എല്ലാം അവളെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചോ...?!!ശേ... മോശായി തോന്നി കാണുമോ...?!! "രണ്ട് ഷവർമ, രണ്ട് വാട്ടർലെമൺ മോചിറ്റൊ." അയാൾ ഓർഡർ എടുത്ത് പോയതും ചെയർ നീക്കി അവളുടെ അടുത്തേക്കിരുന്നു. "ആളോട് ഒന്ന് വേഗം കൊണ്ട് വരാൻ പറ...എനിക്ക് പോണം... അല്ലേൽ നീ കഴിച്ചോ... ഞാൻ പൊക്കോട്ടെ..." ?! അവൾ എഴുന്നേൽക്കാനൊരു ശ്രമം നടത്തിയതും ഒന്നൂടി അടുത്തേക്കിരുന്ന് അവൾക്ക് എഴുന്നേൽക്കാൻ പറ്റാത്ത രീതിയിൽ അവളെ ബ്ലോക്ക്‌ ചെയ്തിരുന്നു... അഷ്മിൽ അവളുടെ ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ഫോൺ എടുത്ത് ഒരു നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു... "ഹലോ അഷ്‌മിലാണേ..." അവൻ ഫോൺ എടുത്ത് സംസാരിച്ചു... സംസാരത്തിൽ നിന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി അത് ഫായിയാണെന്ന്... ഹന അവൾ കൂടെയുള്ളത് അവനോട് പറയണ്ട എന്ന് അഷ്മിലിനോട് ആഗ്യം കാണിച്ചു പറയാനൊരുങ്ങിയതും അവൻ കാര്യം പറഞ്ഞു... "ഫായി ഹന എന്റെ കൂടെയുണ്ടെ... ഞാൻ കൊണ്ടാക്കാം... ഉമ്മാനോട് ഒന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്..." "അതുശെരി... പതിയെ കൊണ്ടാക്കിയാൽ മതി... ഉമ്മാനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞ് സെറ്റാക്കികോളാം..." "ശെരി... " എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ ഫോൺ വച്ചു നേരെ ഹനയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോകിയൊന്ന് ഇളിച്ചു കാണിച്ചു... അവളാണേൽ തലക്ക് കൈ വച്ചിരിപ്പുണ്ട്... "പിന്നെ കാര്യം പറയണ്ടേ... ലേറ്റ് ആവുമ്പോ അവർ ടെൻഷനാവും..." "ഇപ്പോ തല്ക്കാലം എന്റെ കാര്യം ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം... ഇയാൾ ഇപ്പൊ നോക്കാനായിട്ടില്ല... നിക്കാഹ് ഒന്നും കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ... ഞാൻ ഇനി ഉമ്മാനോട് ചെന്ന് എന്ത് പറയും??!... ഒരു പരിചയവും ഇല്ലാത്ത നിന്റെ കൂടെ... അതും നിക്കാഹ് കൂടി കഴിഞ്ഞില്ല... ഊര് തെണ്ടി നടക്കുവാന്ന് പറയും നാട്ടുകാർ..." അഷ്മിലിനു അവളുടെ വർത്താനം കേട്ട് നല്ല ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "നാട്ടുകാർ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഞാൻ തന്നെയല്ലേ കെട്ടണ്ടത്... അതിന് എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ലെങ്കിലോ..?!" അവൻ അവളെ നോക്കി തമാശയോടെ ചിരിച്ചു... അതോടെ അവളുടെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയായി...നന്നേ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നവൾ... ടേബിളിൽ കൈ താങ്ങി ചാഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്... ഏത് നേരത്താണാവോ ഇയാളുടെ കൂടെ കയറിപോരാൻ തോന്നിയെ...!! എപ്പോ വീടെത്താനെ പടച്ചോനെ... അഷ്മിൽ അവളുടെ ഓരോ മുഖഭാവങ്ങൾ കണ്ട് ആസ്വദിക്കുകയാണ്... അതിനിടക്ക് കഴിക്കാനുള്ളത് വന്നതും ഹന വേഗത്തിൽ കഴിക്കുന്നുണ്ട്... അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒറ്റ ചിന്തയെ ഉള്ളു... പെട്ടെന്ന് വീടെത്തണം... അഷ്മിൽ പതിയെ കഴിക്കുന്നതിനിടക്ക് അവളോട് ഒന്ന് ഓർമ പെടുത്തി... "നീയിങ്ങനെ ആക്രാന്തം കാണിച്ചു കഴിച്ചാലും എന്റെ കഴിഞ്ഞേ നീയിവിടെന്ന് പോവൂ... പിന്നെന്തിനാ ഇത്ര ദൃതി...?!" അതോടെ അവൾക്ക് ദേഷ്യം കൂടി... എങ്ങനെയെങ്കിലും വേഗം കഴിച്ച് ഒരു ഓട്ടോ പിടിച് വീട്ടിലേക്ക് പോകണമെന്നാണ് അവളുടെ മനസ്സിൽ... കഴിക്കുന്നെനോടൊപ്പം അഷ്മിലിനെ നല്ല വൃത്തിക്ക് പ്രാകുന്നുണ്ടവൾ... അവളുടെ കഴിഞ്ഞതും കൈ കഴുകാനായി അവളെഴുന്നേറ്റ് നടക്കുമ്പോഴാണ് അവളെ നോക്കിയ അഷ്മിൽ അവളുടെ ഇളം നീല ചുരിദാറിൽ പടർന്നിരിക്കുന്ന ചുവപ്പ് നിറം കണ്ടത്... അവളത് അറിഞ്ഞില്ലെന്നു തോന്നുന്നു...അവൾ വാഷ്റൂമിലേക്ക് കയറിയതും രണ്ടാളുകൾ കൈ കഴുകാൻ അവൾക്ക് പിറകിലായി നടക്കുന്നത് കണ്ട് അവൻ കഴിപ്പ് നിർത്തി അവളുടെ പിന്നാലെ വേഗത്തിൽ നടന്നു... കൈ കഴുകുന്ന അവളെ ഓടി ചെന്ന് പിടിച്ച്   അവർക്കിടയിൽ നിന്ന് മാറ്റി നിർത്തി ഒരു വശത്തേക്ക്... അവളത് പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതുകൊണ്ടാവണം അവനെ കണ്ണ് തള്ളി നോക്കുന്നുണ്ട്... "എന്താ...?!എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പിടിച്ച് വെച്ചേക്കുന്നേ?!" അവന്റെ ആ പ്രവർത്തിയിൽ കുറച്ചുറക്കെ ദേഷ്യത്തോടെ അവൾ ചോദിച്ചു... അവനൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ല... വന്ന രണ്ടാളുകളും കൈ കഴുകി പോയി...വീണ്ടും ആരോ കയറി വരുന്നത് കണ്ടതും അവൻ അവളെ പിടിച് അവിടെ തന്നെ നിന്നു.. അവളോട് എങ്ങനെ പറയണമെന്നോ... ഇനി എന്താ ചെയ്യണ്ടതെന്നോ അവനറിയില്ല...ഡോറിനടുത്തേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ട്... അവൾ കൈ വിടുവിക്കാൻ നോക്കുന്നുണ്ട്... ദേഷ്യം കൊണ്ട് മൂക്ക് ചുവന്നിട്ടുണ്ട്... അഷ്മിലിന്റെ മുഖത്തു അവൾക്ക് നിർവചിക്കാനാവാത്തൊരു ഭാവം... "ഇയാൾക്കെന്താ...?!.. ഈ ദേഹത്തു തൊട്ടുള്ള കളിയൊന്നും വേണ്ട.." അഷ്മിൽ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളിൽ ഒന്നും സ്പർശിക്കാതെയാണ് തന്നോട് ചേർത്ത് നിർത്തിയിരിക്കുന്നത്... എന്നിട്ടും അവളുടെ ആ അധികപ്രസംഗം കേട്ടിട്ടാവണം അവൻ ശാന്തമായികൊണ്ട് അവളോട് കാര്യം പറഞ്ഞു.... "ഹന... ടോപിന്റെ പിറകിൽ..." "ഏഹ്ഹ്...?!" അവൾക്ക് മനസ്സിലാവാതെ അവനെ സംശയത്തോടെ നോക്കുന്നുണ്ട്... "നിനക്ക് പിരിഡ്‌സ് ആയി..." മടിച്ചാണെലും അവൻ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു ...അവളുടെ കൈ വിട്ടു... വല്ലാത്തൊരു പരവേഷം തോന്നി അവന്... അവൾ ഉടനെ ടോപിന്റെ പിൻഭാഗമെടുത്ത് നോക്കുന്നുണ്ട്... ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല.... പടച്ചോനെ... ഈ മാസം നേരത്തെയാണല്ലോ... എന്താ ചെയ്യാ?!... എന്തിനാ ഇങ്ങനൊരു അവസ്ഥയിൽ കുടുക്കിയത് റബ്ബേ...!!ഇവന്റെ കൂടെ... എങ്ങനെ ഫേസ് ചെയ്യും... ഒരുനിമിഷമൊന്ന് ആലോചിച്ചു... പിന്നെ ഓർത്തു...കഴുകി നോക്കാം... "ഹന..." അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... അന്യപുരുഷന്റെ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ ഒരവസ്ഥയിൽ... അവൾക്കത് എങ്ങനെ നേരിടണമെന്നറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല... ബാത്‌റൂമിലേക്ക് കയറുന്നതിനു മുമ്പേ അഷ്മിൽ അവളെ വിളിച്ചെങ്കിലും അവൾ നോട്ടം കൊടുത്തില്ല... അവനെന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പുറത്തവളെ കാത്ത് നിന്നു... ഇത്രയും നേരം... എത്ര പേരുടെ മുന്നിലൂടെയാണ് നടന്നത്...? ആരെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടാകുമോ...? ആ ചിന്ത മാത്രം മതി അവളുടെ ഹൃദയം വിറയ്ക്കാൻ. സിങ്കിനരികിലുണ്ടായിരുന്ന ലിക്വിഡ് സോപ്പ് കൈയിലെടുത്ത് അവൾ തുണിയിൽ ഉരച്ച് കഴുകാൻ തുടങ്ങി. ഒരുവട്ടം... രണ്ടുവട്ടം... വീണ്ടും... വീണ്ടും... രക്തക്കറ കുറച്ചൊക്കെ മങ്ങിയെങ്കിലും, ഇളം നിറത്തിലുള്ള തുണിയായതുകൊണ്ട് നനഞ്ഞ ഭാഗം ഒരു പാടായി വ്യക്തമായി തന്നെ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഹന ബാത്‌റൂമിൽ ലോഷൻ എടുത്ത് കുറെ കഴുകി നോക്കി... കുറച്ചൊക്കെ പോയെങ്കിലും ലൈറ്റ് കളറിൽ ആയതുകൊണ്ട് ആ നിറം വേറിട്ട്‌ കാണുന്നുണ്ട്...അത് മാത്രമല്ല... വെളുത്ത നിറമുള്ള പാന്റിലും ആകെ പടർന്നിട്ടുണ്ട്... "പടച്ചോനെ... ഇത് പോകുന്നില്ലല്ലോ...എങ്ങനെ പുറത്തിറങ്ങും..!??". പുറത്തേക്ക് ഒരു ചുവടുവെക്കാനുള്ള ധൈര്യം പോലും അവൾക്കില്ലായിരുന്നു. വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന അഷ്മിലിന്റെ മനസ്സ് ആകെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. അകത്ത് നിന്ന് വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം.... ഞാൻ എന്താ ചെയ്യണ്ടേ...?! അവൾക്ക് ഈ ഡ്രസ്സ്‌ ഇട്ടോണ്ട് വരാൻ കഴിയില്ലല്ലോ...?!! അവൾ..... അവൾ കരയുകയാണോ...? ഭയന്നിരിക്കുകയാണോ...? അതോ പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയാതെ നിൽക്കുകയാണോ...? അവളുടെ മാനം കാക്കാൻ സ്വന്തം അസ്വസ്ഥത പോലും മറന്ന് നിൽക്കുന്ന ഒരാളായിരുന്നു പുറത്തുണ്ടായിരുന്നത്. പുറത്തുനിന്ന അഷ്മിൽ ഒടുവിൽ ധൈര്യം സംഭരിച്ചു വാതിലിനടുത്തേക്ക് പതിയെ നടന്നു. വളരെ പതുക്കെ, മറ്റാരും കേൾക്കാത്ത വിധം അവൻ വാതിലിൽ മുട്ടി. "ഹന..." അകത്ത് നിന്ന് മറുപടിയില്ല. "ഹന... കേൾക്കുന്നുണ്ടോ...?" കുറച്ച് നേരത്തെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം വളരെ നേർത്തൊരു ശബ്ദം കേട്ടു. "...ഉണ്ട്." കരച്ചിൽ അടക്കിവെച്ച ശബ്ദം. അത് കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. അവൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി... കണ്ണ് കലങ്ങിയിരിക്കുന്നതവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.. ."ഹന...ഞാൻ... ഞാൻ ഇപ്പൊ വരാം... പിന്നെ...നീയിവിടെ തന്നെ നിൽക്കണേ... " അവളോട് പറഞ്ഞവൻ ബാത്‌റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി ഓടി... വല്ലാത്ത വെപ്രാളം തോന്നി അവന്.... "ന്റെ പെണ്ണല്ലേ??!... അതേ...." മനസിന്റെ ഏതോ ഒരു കോണിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.... തുടരും...... 🤍 ഞാൻ ഇനി ആഴ്ചയിൽ ഒരു പാർട്ട്‌ ഇട്ടാലോന്ന് ആലോചിക്കുന്നു... സ്റ്റോറിയും കൊള്ളില്ല... ആരും ഒന്നും മിണ്ടുന്നും ഇല്ല.... 🥺 എന്തോരം ലെങ്ത്തിലാ ഞാൻ പോസ്റ്റുന്നെ.... 🥲 പോട്ടെ... പോട്ടെ... ഞാൻ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു... അഷ്മിലിനെ വേഗം കൊൽക്കത്തക്ക് കയറ്റി വിടണം... അവന്റെ പോക്കത്ര ശെരിയല്ല...😤 എന്നിട്ട് ഹനയെ അൻവറിനു കൊടുക്കണം... #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💘 Love Forever #📔 കഥ #💑 Couple Goals 🥰 അതെങ്ങനെയുണ്ടാവും?!!😌❤‍🩹🔥

മിഴിയിൽ നിന്നും മിഴിയിലേക്ക് ✨♥️ ​(ഭാഗം - 1) 'നിധി റെഡി ആയില്ലേ??? അവർ ഇപ്പോൾ വരും' പുറത്ത് കതകിൽ മുട്ടി കൊണ്ട് അമ്മ അവളോട് ചോദിച്ചു. 'കഴിയാറായി ' അവൾ വാതിൽ നോക്കി മറുപടി പറഞ്ഞു. വേഗം ഇറങ്ങാൻ പറഞ്ഞ് അമ്മ അവിടെ നിന്ന് പോയി.അമ്മയുടെ ശബ്ദം അകന്നു പോകുന്നത് അവൾ കേട്ടു. കണ്ണാടിയിലെ സ്വന്തം പ്രതിബിംബത്തെ നോക്കി അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറയാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ കാതുകളിൽ അപ്പോഴും രണ്ട് വർഷം മുൻപുള്ള അതേ നിശ്ചയത്തിന്റെ ആരവങ്ങളായിരുന്നു. 2 വർഷം മുൻപ്⌛ 'അച്ഛൻ ശിവദാസും അമ്മ ഗംഗ ശിവദാസും ചേച്ചി കൃതി ശിവദാസും പിന്നെ നിധി ശിവദാസ് എന്ന ഞാനും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ച സമയം.അതിനിടയിലാണ് അമ്മയുടെ സുഹൃത്തിന്റെ മകൻ വിഷ്ണുമായി എന്റെ ചേച്ചിക്ക് ഒരു വിവാഹ ആലോചന വന്നത്.വീട്ടുക്കാർ അത് ഉറപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു . ' നിശ്ചയ ദിവസം 💍 'നിധി, കൃതി ഒരുങ്ങിയോ എന്ന് നോക്ക് ' അമ്മ പറഞ്ഞതും കൃതിയെ നോക്കാൻ നിധി മുറിയിലോട്ട് പോയി. ' ചേച്ചി റെഡി ആയില്ലേ??? അവർ ഇപ്പോൾ വരും' മറുപടി ഒന്നും വന്നില്ല. നിധി വീണ്ടും ചോദിച്ചു. നിശബ്‍ദത മാത്രം.പതിയെ നിധി വാതിൽ തുറന്നു അകത്തേക്ക് കേറി മുറിയിൽ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.കണ്ണാടിക്ക് അടുത്തായി ഒരു പേപ്പർ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് നിധി അത് തുറന്ന് നോക്കി വായിച്ചു. ' എല്ലാരും എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം....എനിക്ക് ഈ ബന്ധത്തിൽ താല്പര്യം ഇല്ല. എനിക്ക് ഇഷ്ട്ടം ഉള്ള ആളോട് ഒപ്പം ഞാൻ പോകുന്നു ....എന്നേ തിരക്കരുത്  ...എന്ന് കൃതി.' അങ്ങനെ ആ നിശ്ചയം മുടങ്ങുന്നു. ​വീണ്ടും ഒരു വിവാഹ നിശ്ചയം... അതേ വീട്, അതേ ആളുകൾ. പക്ഷേ വധുവിന്റെ സ്ഥാനത്ത് മാത്രം മാറ്റം. ചേച്ചിയുടെ സ്ഥാനത്ത് ഞാൻ . ​മനസ്സിലെ ഓർമ്മകളുടെ ഭാരം മാറ്റിവെച്ച് ഞാൻ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ഹാളിൽ എല്ലാവരും എത്തിയിട്ടുണ്ട്. അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് പഴയ ആ സന്തോഷമില്ല, പകരം ഒരുതരം പേടിയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.മനസ്സില്ല മനസ്സോടെ ഞാൻ അതിന് നിന്ന് കൊടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു . ​അവർ വന്നിരിക്കുന്നു. എന്റെ ഭാവി വരനായ വിഷ്ണുവും കുടുംബവും.രണ്ട് വർഷം മുൻപ് ചേച്ചി ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ അതേ ആൾ. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്നോടുള്ള പ്രണയമാണോ അതോ ചേച്ചിയോടുള്ള പ്രതികാരമാണോ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. മോതിരം മാറ്റുന്ന ചടങ്ങിലുടനീളം അയാളുടെ ആ നോട്ടം എന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി കൊണ്ടിരുന്നു.അങ്ങനെ 6 മാസത്തിനുള്ളിൽ എന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും വിവാഹം നടത്താൻ രണ്ട് വീട്ടുകാരും തീരുമാനിച്ചു. ഇതേ സമയം തൊട്ട് അടുത്ത വീട്ടിൽ ⌛ പുതിയ വാടക വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ബൈക്ക് പാർക്ക് ചെയ്ത് ധീരജ് അകത്തേക്ക് കയറി. ജോലി ആവശ്യത്തിനാണെങ്കിലും സിറ്റിയിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി ഈ ശാന്തമായ സ്ഥലത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ ധീരജിന് ഒരു സമാധാനം തോന്നി. കൂടെ അവന്റെ കൂട്ടുകാർ ആയ അമീനും അജയുമുണ്ട്. കൃഷ്ണകുമാറിന്റെയും മഞ്ജിമ കൃഷ്ണകുമാറിന്റെയും രണ്ട് മക്കളിൽ രണ്ടാമൻ ആണ് ധീരജ് . ധീരജിന്റെ ചേട്ടനും ചേട്ടന്റെ ഭാര്യയും അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും ഒപ്പം ആണ് താമസം. 'അവിടെ എന്തോ പരുപാടി ആണ് എന്ന് തോന്നുന്നു അമീനെ...' 'എന്റെ പൊന്ന് അജയ് അതും നോക്കി നിൽക്കാതെ സാധനങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കാൻ ഒന്ന് സഹായിക്ക് ' 'അവൻ എന്തെ ധീരജ്???' 'അവൻ അവന്റെ പെണ്ണിനോട് പഞ്ചാരയടിക്കുവാ ' റിയ മാത്യു ധീരജിന്റെ 2 കൊല്ലത്തെ പ്രണയം.സംസാരം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിൽ എല്ലാം അടുക്കി വെച്ച് എല്ലാരും ഫ്രഷ് ആയി രാത്രിയിലെ ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് മുറിയിൽ പോയി.റൂമിലെത്തിയ ധീരജ് ജനൽപ്പാളികൾ വലിച്ചടച്ചു. പുതിയ വീട്ടിലെ ആദ്യ രാത്രിയായതുകൊണ്ട് തന്നെ മനസ്സ് അല്പം അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ ബെഡിലേക്ക് കിടന്നു. അവന്റെ ചിന്തകളിൽ നിറയെ റിയയുടെ മുഖമായിരുന്നു. അവളോടുള്ള പ്രണയവും, വരാനിരിക്കുന്ന വിവാഹവും, പുതിയ ഓഫീസിലെ ജോലി തിരക്കുകളും... എല്ലാം കൂടി ഒരു നൂലാമാല പോലെ അവന്റെ മനസ്സിൽ കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടന്നു. 'റിയ... നിനക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ് ഞാൻ ഇത്രയും ദൂരം വന്നത്. ഈ ദൂരം അധികം വൈകാതെ നമ്മൾ ഇല്ലാതാക്കും.' അവൻ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു. നാളെ രാവിലെ ഓഫീസിൽ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യേണ്ടതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച് അവൻ പതുക്കെ കണ്ണുകളടച്ചു. ​അതേസമയം അപ്പുറത്തെ വീട്ടിൽ നിധി തന്റെ കട്ടിലിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുകയായിരുന്നു. കുറച്ചു മുൻപ് നടന്ന നിശ്ചയത്തിന്റെ അടയാളമായി വിരലിൽ തിളങ്ങുന്ന ആ മോതിരം അവൾക്ക് ഒരു വലിയ ഭാരമായി തോന്നി. 6 മാസത്തിന് ശേഷം തന്റെ ജീവിതം വിഷ്ണുവിനോടൊപ്പം എങ്ങനെയുള്ളതായിരിക്കും എന്ന് അവൾക്ക് ഊഹിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. 'വീട്ടുകാരുടെ സന്തോഷത്തിന് വേണ്ടി ഞാൻ ഇത് ചെയ്തു... പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ്?' അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ തലയണയിലേക്ക് അടർന്നു വീണു. അവർക്കിടയിലെ ആ വലിയ മതിൽക്കെട്ടിന് അപ്പുറം മറ്റൊരു ജീവിതം തുടിക്കുന്നത് ഇരുവരും അറിഞ്ഞില്ല. തന്റെ ഭാവി സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് ധീരജും, തന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വപ്നങ്ങളെ ഓർത്ത് നിധിയും രണ്ട് മുറികളിലായി നിശബ്ദരായി ഇരുന്നു. ​പുറത്ത് രാത്രിയുടെ കാഠിന്യം കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ജനാലകൾക്കും വാതിലുകൾക്കും അപ്പുറം വിധി അവർക്കായി ചില കരുക്കൾ നീക്കി തുടങ്ങിയിരുന്നു. അപരിചിതരായി തുടങ്ങിയ ഈ രാത്രി, വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റിന് മുൻപുള്ള ശാന്തത മാത്രമായിരുന്നു. ​നാളത്തെ പുലരിയിലേക്ക് അവർ രണ്ടുപേരും കണ്ണുകളടച്ചു. തങ്ങൾക്കിടയിലെ ദൂരം കുറയാൻ പോകുകയാണെന്നോ, ജീവിതം അപ്രതീക്ഷിതമായ ചില വഴിത്തിരിവുകളിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണെന്നോ ഉള്ള യാതൊരു സൂചനയുമില്ലാതെ... ആ രാത്രി കടന്നുപോയി.                   (തുടരും) ✏️​എഴുത്തുകാരിയുടെ കുറുപ്പ്🌸: ​പ്രിയ വായനക്കാരെ, ഇത് എന്റെ പുതിയ നോവൽ ആണ്.​'5 Days of Love' എന്ന novel ന് തന്ന അതെ support നിങ്ങളിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ വിലയേറിയ അഭിപ്രായങ്ങൾ comment ആയി രേഖപെടുത്തുക. Like ചെയ്ത് support ചെയ്യുക. ♥️ സ്നേഹത്തോടെ♥️, നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം എഴുത്തുകാരി.🦋 #📙 നോവൽ #💑 സ്നേഹം #💞 നിനക്കായ് #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💝 ആശംസകള്‍

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 65 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ.. 💥 തനിക്ക് മുന്നിൽ നിറഞാടുന്ന ആ വിഡിയോക്കു നേറെ കാർത്തു പകച്ചു നോക്കി. കാശിയെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്തു കൊണ്ട് പോകുന്നതാണ്. ശ്വാസമില്ലാത്തത് പോലെ അവളുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു പോയി. ചതി.. ഉള്ളിലിരുന്ന് കൊണ്ടാരോ ഉറക്കെ ഉറക്കെ അലമുറയിട്ട് പറഞ്ഞിട്ടും അവൾക്കത് പുറത്തേക്ക് പകർത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തുളസിക്ക് അത് കണ്ടിട്ടും വലിയ ഞെട്ടലൊന്നുമില്ല. അതിനർത്ഥം അവരത് മുന്നേ അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ്. "കണ്ടില്ലേ.അവനായിട്ട് എനിക്ക് ഉണ്ടാക്കി തന്ന കുരുക്ക്.. ഇത്രയുമൊന്നും അവനിൽ നിന്നും ഞാനും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നിലായിരുന്നു. എന്റെ നിഴൽ പോലെ ഞാൻ കൊണ്ട് നടന്നത് അവനെ എനിക്കത്രയും കാര്യമായിട്ട് തന്നെയാണ്. എന്നും കരുതി അത് നിന്നേ അവന് കെട്ടിച്ചു കൊടുത്തേക്കാം എന്നതിന്റെ ലൈസൻസ് ഒന്നുമല്ല.." അശോകൻ അങ്ങേയറ്റം ഗൗരവത്തിലാണ്. എന്തൊക്കെയോ പറയാനുണ്ടായിട്ടും അതിനൊന്നും വയ്യാതെ അച്ഛനെയും നോക്കി കാർത്തുവും പകച്ചു നിൽപ്പാണ്. പെട്ടന്നറിഞ്ഞ ആ വാർത്തയും അത് നൽകിയ ഷോക്കും. അതിനേക്കാൾ അവനിനി എങ്ങനെ പുറത്തിറങ്ങും. അവനില്ലങ്കിൽ ആര് തന്നെ മഹേഷിന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കും. അവൾക്കുറക്കെ കരയാൻ തോന്നി. "പ്രായത്തിന്റെ തിളപ്പിൽ അവന് നിന്നോടൊരു അഡ്രാക്ഷൻ തോന്നി. നിനക്കത് തിരിച്ചും അതവിടം കൊണ്ട് തീരണം. തീർക്കണം. അതാണ്‌ നിങ്ങൾക്ക് രണ്ടു പേർക്കും നല്ലത്. എനിക്ക് ജീവനുള്ളടത്തോളം കാലം അത് നടക്കില്ലെന്നും ഞാൻ നടത്തിക്കില്ലെന്നും അവനോട് വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. നിന്നോട് ഞാൻ ഇപ്പോ പറയുന്നു. കാശി നാഥൻ നിന്റെ ലൈഫിൽ ഇനി ഉണ്ടാവില്ല. ഉണ്ടാവാൻ പാടില്ല. അവന്റെ വീട്ടിൽ പോയിട്ട് അവനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്നോട് എതിർത്തൊരു വാക്കും പറയാതെ എല്ലാം സമ്മതിച്ചവനോട് പിന്നെയും ഒരു ഇഷ്ടകെടും വെറുപ്പും കൊണ്ട് നടക്കേണ്ട കാര്യമില്ലെന്ന് കരുതി തന്നെയാണ് അവനെ ഞാൻ തിരികെ വിളിച്ചത്.. വിശ്വാസിച്ചത്. അത് പക്ഷേ എനിക്കിത്രയും വലിയൊരു പണിയാകും എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല.. അവനിത് മനഃപൂർവം... " അല്ല.. അല്ല.. അവനങ്ങനെ ചെയ്യില്ല.. " ഇനിയും ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കാൻ വയ്യെന്നത് പോലെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ അവളുറക്കെ പറയുമ്പോൾ അശോകനും തുളസിയും ഞെട്ടി പോയി. "അച്ഛനെ തോല്പിക്കാൻ അവനത് ചെയ്യില്ല.. അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ അവനെ കൊണ്ട് പറ്റില്ല.. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.." കാർത്തു അശോകന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടുറക്കെ പറഞ്ഞു. "വിടെടി..." കാശിക്ക് വേണ്ടി പിന്നെയും കാർത്തു നിന്ന് പറയുന്നതും കരയുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ അശോകന്റെ നില തെറ്റി തുടങ്ങി. ബസ്സിന്റെ പേരിൽ വരുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ വേറെയും. "ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കഛാ . അവനാരുമില്ല.. അവനൊരു തെറ്റും ചെയ്ത് കാണില്ല.. എന്നെ.. എന്നെ സ്നേഹിച്ച കുറ്റം ചാർത്തി ചെയ്യാത്ത തെറ്റിന് അവനെ ശിക്ഷിക്കല്ലേ. അവനത് അർഹിക്കുന്നില്ല..അത്രയും അവൻ അച്ഛനെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്.. അച്ഛനോട് അത്രയും കടപ്പാട് സൂക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കുന്നുണ്ട്." അവൾ വീണ്ടും അശോകന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുലച്ചു. "നീ.. നീയെന്താ പറയുന്നേ..." അവളാ പറഞ്ഞു കേട്ടതും അശോകൻ അവളെ തുറിച്ചു നോക്കി. മാനസിക സംഘർഷം കൊണ്ടയാളുടെ സ്വരം തീ പിടിച്ചത് പോലൊരു പൊള്ളലാണ്. കാർത്തു മുഖം അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ടൊരു പോരിനിറങ്ങും പോലെ റെഡിയായി. എല്ലാം കാണുന്ന തുളസിക്ക് ശ്വാസമില്ലാത്ത പോലാണ്. ആ അച്ഛനെയും മകളെയും അവർക്ക് ഒരുപോലെ വേണമായിരുന്നു.. അത് തന്നെയായിരുന്നു അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ സങ്കടമപ്പോൾ.. "കാർത്തു.. നിന്നോടാ ഞാൻ ചോദിച്ചത്.. നീയിപ്പോ എന്താ പറഞ്ഞത്.. ഒന്നൂടെ ക്ലിയർ ആയിട്ട് പറഞ്ഞേ.." അശോകൻ കാർത്തുവിനെ തന്നെ നോക്കി. "പറഞ്ഞത് തന്നെ... ഞാനിനിയും പറയും. അതിനെനിക്ക് ആരെയും ഭയമില്ല." അവളുടെയും മുഖം കടുത്തു. അവന് വേണ്ടി കരഞ്ഞു വിളിക്കുകയല്ല.. നേരിട്ടു കളത്തിലിറങ്ങുകയാണ് വേണ്ടതെന്നൊരു തോന്നൽ അവളിലാ നിമിഷം ശക്തമായി. "കാശിയേട്ടന് എന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.. എനിക്ക് കാശ്യേട്ടനെയും. ഒരു ജീവിതമുണ്ടെങ്കിൽ ഞങ്ങളത് ഒരുമിച്ച് ഷെയർ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതിനി അച്ഛൻ കൂടെ നിന്നാലും ഇല്ലേലും..." ഒട്ടും പതറാതെ അവൾ അശോകന്റെ നോക്കി. തുളസി ഞെട്ടലോടെ നെഞ്ചിൽ കൈ ചേർത്ത് കൊണ്ടവളെ നോക്കി. അശോകനും വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെ അവൾക്ക് നേരെയാണ് നോട്ടം. "അച്ഛനോടാണോ കുഞ്ഞാറ്റെ നീ ഈ പറയുന്നേ.. തുളസിയൊരു വിങ്ങലോടെ അവളെ നോക്കി. ആ കണ്ണുനീർ കണ്ടോന്ന് നെഞ്ച് വിങ്ങിയെങ്കിലും ഇവിടെയിപ്പോ തോൽക്കാതിരിക്കാൻ താൻ അങ്ങേയറ്റം ശ്രമിച്ചേ മതിയാവൂ എന്നൊരു തോന്നലിൽ അവളത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. ആരോടാണേലും എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഞാൻ പറയും അമ്മേ.." അവളൊരു കൂസലുമില്ലാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു. "മഹേഷിനെ ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കണമെന്നതല്ലേ നിങ്ങളുടെ ആവിശ്യം.. ആഗ്രഹം. അതിനിടക്ക് വന്നു ചേരുന്ന തടസ്സങ്ങളെ തട്ടി നീക്കുക എന്നതുമപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ആവിശ്യം തന്നെയാണ്. അതിന് വേണ്ടി.. കാശ്യേട്ടനെ ഇവിടുന്ന് മാറ്റണം. നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ചത് പോലെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കാൻ.. അതിന് വേണ്ടി എന്തിനാ ഇങ്ങനൊരു ചതി ആ പാവത്തിനോട്..." അത് പറഞ്ഞു തീരും മുന്നേ അശോകന്റെ കൈകൾ ശക്തിയായി കാർത്തുവിന്റെ കവിളിൽ പതിഞ്ഞു. മുഖം ഒരു വശത്തേക്ക് കോടി പോയത് പോലെയാണ് അവൾക്കപ്പോൾ തോന്നിയത്. ആകെയൊരു മൂടൽ മഞ്ഞിൽ പെട്ടത് പോലെ. തുളസി ഭയത്തോടെ വാ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചുവരിൽ ചാരി. അത്ര ദേഷ്യത്തിൽ അവരോരിക്കലും അശോകനെ കണ്ടിട്ടില്ല.. അതുമല്ല.. ഇത്രയും കാലത്തിനിടെ തമാശയിൽ പോലും ഒന്നു നുള്ളി നോവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത മകളെയാണ് അദ്ദേഹം ഈ വിധത്തിൽ തല്ലിയത്. എന്നിട്ടും അടങ്ങാത്ത ദേഷ്യം അയാളുടെ മുഖത്തെങ്ങനെ നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്. ഇതൊക്കെ എവിടെ ചെന്നവസാനിക്കും ദൈവമേ.. ഭയത്തോടെ.. പ്രാർത്ഥനയോടെ.. കണ്ണീരോടെ തുളസി നെഞ്ചിൽ കൈ ചേർത്ത് കൊണ്ടങ്ങനെ നിന്ന് പോയി.. 💐💐 വേണ്ട.. മിണ്ടണ്ട.. നിങ്ങൾക്കൊന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞതിപ്പോഴും വിശ്വാസമായിട്ടില്ല.. എനിക്കറിയാം.. നിങ്ങളുടെ ഭാഗത്തു തന്നെയാണ് ന്യായം. അതും ഞാൻ സമ്മതിച്ചു.. പക്ഷേ.. എത്ര പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞു ഞാൻ.. എനിക്കൊരു ചതി പറ്റി പോയതാ.. അതറിഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെ ഞാനതിൽ നിന്നും തിരിച്ചു നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് നിന്നെ ഓർത്തു കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ചിത്രേ.. എന്നിട്ടും നിനക്കെന്നെ അൽപ്പം പോലും മനസ്സിലായില്ല.. അതിലെനിക്കെത്ര സങ്കടമുണ്ടെന്ന് നിനക്കറിയാമോ.. എന്റെ ഭാഗത്തൊരു തെറ്റ് വന്നല്ലോ എന്നുള്ള കുറ്റബോധം കൊണ്ട് ഞാനത് സഹിക്കുന്നതാ. പക്ഷേ.. ഞാൻ ഒരു മനുഷ്യനാ.. പച്ചയായ ഒരു മനുഷ്യൻ. ചില നേരം എനിക്കെന്നെ തന്നെ പിടിച്ച കിട്ടുന്നില്ല. സ്വയം ഇല്ലാതാക്കി കളയാൻ പോലും തോന്നുന്നു. ഇങ്ങനെ ഈ അവഗണന.. എനിക്കിത് മടുത്തു.. ഇനിയും എങ്ങനെയാണ് ഞാൻ മാപ്പ് പറയേണ്ട. അതെങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞു താ നീ. ഞാനത് പോലെ തന്നെ ചെയ്യാം.. " സോപ്പിങ്ങിന്റെ അവസാന ലെവൽ വരെയും എത്തി നിൽപ്പാണ് ബിബിൻ. താൻ ഭവ്യയെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞതിൽ ഒരു തൊണ്ണൂറ് ശതമാനം വീട്ടിൽ എല്ലാവരും വിശ്വാസിച്ച മട്ടാണ്. പക്ഷേ ബാക്കി വരുന്നു ആ പത്തു ശതമാനത്തിന്റെ കുത്തൽ.. അതവന് സഹിക്കാൻ വയ്യ. ചിത്ര മാനസികമായൊരു അകലതോടൊപ്പം ശാരീരികമായും അത് തന്നെ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അതിൽ അവന് ഭയമുണ്ട്. ആദ്യം അവളെയാണ് മെരുക്കി എടുക്കേണ്ടത്. അവൾ വഴിയെ അപ്പച്ചനും അമ്മച്ചിയും പൂർണ്ണമായും മെരുങ്ങൂ. അതിനിറങ്ങി തിരിച്ചവന്റെ ഏറ്റവും വലിയൊരു ശത്രു എന്നതപ്പോൾ ചിത്രയുടെ നിഗംഗതയാണ്. അവനെന്ത്‌ പറഞ്ഞാലും അൽപ്പം പോലും തെളിവ് വരാത്ത മുഖം. കൈ നിവർത്തി ഒന്നു കൊടുക്കണം എന്നൊക്കെയുണ്ട് ബിബിന്. ഇത്രയൊക്കെ തുള്ളാൻ അവളുണ്ടോ എന്നായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിൽ. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ അങ്ങനെയൊക്കെ ആണേലും അതിലൊരു അംശം പോലും അവൻ പുറമേക്ക് കാണിചിട്ടില്ല. എങ്കിൽ പിന്നെ അതോടെ തീർന്നു എന്നും അവനറിയാം. ഇപ്പൊ തന്നെ മാനസ പുത്രിയുടെ മുഖത്തുള്ള സങ്കടത്തെ കുറിച്ച് അപ്പച്ചനും അമ്മച്ചിയും ചർച്ചകൾ ചെയ്തു തുടങ്ങി. അത് കൊണ്ട് തന്നെ സംഗതി കൂടുതൽ വഷളാവും മുന്നേ അതിനൊരു തീരുമാനം വേണമെന്ന് അവനും കരുതി.. പക്ഷേ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും ചിത്ര അങ്ങനെ തന്നെ. ബലമായോന്നും ചെയ്യാനുമാവില്ല. ഇനിയിപ്പോ വിഷ്ണുവിന്റെ ഐഡിയ അത് മാത്രമാണ് തനിക്കു മുന്നിലെ ഒരേ ഒരു രക്ഷ.. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ബിബിൻ വീണ്ടും ചിത്രയേ നോക്കി.. 💥💥 വിഷ്ണു പറഞ്ഞു കൊടുത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് അവൻ പറഞ്ഞതിലും നേരത്തെ എത്തിയിരുന്നു ശിവ. നേരിട്ടു സ്റ്റേഷനിൽ ചെല്ലണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു അവന്. പക്ഷേ വിഷ്ണുവിന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ അനുസരിക്കാത്ത പക്ഷം അവനിനി തീരുമാനം മാറ്റിയെക്കുമോ എന്ന് കരുതി അവൻ പറഞ്ഞിടത്തേക്ക് തന്നെ എത്തി. അത്യാവശ്യം വലിയൊരു റസ്റ്റോറന്റ് ആണത്. അകത്തേക്ക് കയറാതെ അവൻ അവിടിരുന്നു കൊണ്ട് തന്നെ വിഷ്ണുവിന്റെ നമ്പറിൽ എത്തിയെന്നു പറയാൻ വിളിച്ചെങ്കിലും അവനത് എടുത്തില്ല. റൂം നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. നേരെ അങ്ങോട്ട് ചെന്നാൽ മതിയെന്നാണ് പറഞ്ഞത്. അവിടെ നിന്നും ഒരുമിച്ച് പോകാമെന്നും സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് പറയാനുള്ള കുറച്ചു കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ടെന്നുമാണ് വിഷ്ണു പറഞ്ഞത്. ശിവ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഒൻപത് മണിക് പത്തു മിനിറ്റ് കൂടിയേ ബാക്കിയൊള്ളു. പിന്നെയൊട്ടും താമസിക്കാതെ അവൻ റിസപ്ഷന് നേരെ നടന്നു. റൂം നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തപ്പോൾ ആള് അകത്തുണ്ടെന്നും അങ്ങോട്ട് പോകേണ്ട വഴിയും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. അൽപ്പം ധൃതിയിലാണ് ശിവ ലിഫ്റ്റിനു നേരെ ചെന്നത്. അവർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തയിടത്തേക്ക് തന്നെ ചെന്നിറങ്ങി. അകത്തേക്ക് കയറാതെ അവനാ മുറിയുടെ മുന്നിൽ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. അകത്തൊരുത്തൻ ഇനി ഇതിന്റെ പേരിൽ എന്തൊക്കെയാണാവോ വിളിച്ചു പറയുന്നത്. എന്ത് പറഞ്ഞാലും അതെല്ലാം കേൾക്കുക തന്നെ.. എന്തായാലും അതൊക്കെ അനുഭവിക്കുക തന്നെ.. കാശിക്കു വേണ്ടി ആയി പോയില്ലേ... നെഞ്ചിൽ പതിയെ ഒന്ന് തട്ടി കൊണ്ട് ശ്വാസമെടുത്തു. പിന്നെയാ ഡോറിലെ ഹാന്റിൽ പിടിച്ചു അത് തുറന്നു കൊണ്ടകത്തേക്ക് കയറി... തുടരും.. തുടരണ്ടേ... പക്ഷേ പ്രണയം മാത്രം പറഞ്ഞാൽ പോരല്ലോ.. അതിനിടയിൽ വന്നു പോകുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ പറ്റി പിന്നെ ആര് പറയും. നിങ്ങളിങ്ങനെ ഇടക്ക് വെച്ച് പ്രശ്നം തീർന്നിട്ട് വരാമെന്നു പറഞ്ഞു കൊഴിഞ്ഞു പോയാൽ ഞാൻ പിന്നെ ആരോടു പറയും.. അത് കൊണ്ട് ശ്രമിക്കൂ.. ക്ഷമിക്കൂ.. ക്ഷമ ആട്ടിൻ സൂപ്പിന്റെ ഫലം ചെയ്യും ന്നല്ലേ.. അത് കൊണ്ട് കൂടെ ഉണ്ടാവണം.. ഞാനെ... ഇത് വരെയും വീട്ടിലെ ജോലിയും എന്റെ എഴുത്തും വായനയുമായി മാത്രം ഒതുങ്ങി കൂടി പോകായിരുന്നു.. ഈ ആഴ്ച മുതൽ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനി കൂടിയാണ്..😆 ഇനിയിപ്പോൾ എഴുതൊക്കെ ഒരു വകയാവും.. പക്ഷേ നിർത്തി പോകില്ല.. അതിനെനിക്ക് പറ്റില്ലല്ലോ.. നിങ്ങളൊന്നു ഉഷാറായി കൂടെ നിന്ന് തന്നില്ലേൽ ചിലപ്പോൾ വീണു പോയേക്കും.. അത്രയും തിരക്കിലാണിപ്പോ.. എന്തിനാ പഠിക്കുന്നെ എന്നൊന്നും ചോദിക്കരുത്.. 🤣 ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിക്കുവാ അത്.. മാറ്റം നല്ലതല്ലേ.. ഒരു റിഫ്രഷ്.. അത്രേം ഒള്ളു.. സ്നേഹത്തോടെ jif💥💥 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ MY DOCTOR❤️ 16       " എന്ത് വീഡിയോ ..." വൈശാഖ് ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു. " അത് നീ അറിഞ്ഞില്ലേ............. ഫ്രഷേഴ്‌സ് ഡേയ്ക്ക് ഞാനും സാക്ഷാൽ സിറിയസ് സിയോണും കൂടെ ഒരു couple dance കളിക്കുന്നുണ്ട് " അഞ്ചു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് സിറിയെ നോക്കി. '' അത് പൊളിക്കും ....." സിറിയുടെ പുറം നോക്കി ഒരടി കൊടുത്തു കൊണ്ട് ആരോൺ പറഞ്ഞു.  നാലു പേരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.അവരുടെ കൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ അഞ്ചു ഒരുപാട് ഹാപ്പി ആവുന്ന പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ഈ പ്രേശ്നത്തിൽ കൂടെ എന്റെ ഐഷു ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് നന്നായി അവൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ഐഷുവിന്റെ കുറവ് ഇവർ നികത്തുന്നത് പോലെ ..... സിറി അപ്പോൾ തന്നെ മൊബൈൽ എടുത്ത് അഞ്ജുവിന് ഡാൻസ് വീഡിയോ അയച്ചു. എന്നിട്ട് അവന്റെ ഫോൺ അവൾക്കു നേരെ നീട്ടി.  ഡാൻസ് കണ്ട് ഞെട്ടി നിസ്സഹായതയോടെ അഞ്ചു സിറിയെ നോക്കി.  വസീഗരാ... എന്ന തമിഴ് സോങ്ങിൽ ഒരു അടിപൊളി റൊമാന്റിക് ഡാൻസ്.  ഡാൻസ് കണ്ടതും വൈശാഖും ആരോണും സിറിയെ വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ നോക്കി. " നീ തുനിഞ്ഞിറങ്ങിയതാണല്ലേ..?" വൈശാഖ് സിറിയുടെ ചെവിയിലായി ചോദിച്ചു. " പോടാ........." സിറി വൈശാഖിനെ നോക്കി പുച്ഛം വാരി എറിഞ്ഞു. " ഇത്ര കോംപ്ലിക്കേറ്റഡ് സ്റ്റെപ് ഒന്നും എന്നെ കൊണ്ട് പറ്റില്ല " അഞ്ചു വീഡിയോ പോസ് ചെയ്ത് പറഞ്ഞു. " നാളെ രാവിലെ ഒരു ഏഴേ മുക്കാൽ ആവുമ്പോഴേക്കും ക്യാമ്പസ്സിലേക്ക് വാ.... ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചു തരാം ...," സിറി ഭാവ വിത്യാസമില്ലാതെ അവളെ നോക്കി. " ഇവനെ കൊണ്ട് ..." നിസ്സഹായതയോടെ അവൾ താടിക്ക് കൈ കുത്തി . നാലു പേരും ഭക്ഷണം കഴിച്ചെണീറ്റു. വൈശാഖിന് ആരെയോ കാണാൻ ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു വൈശാഖും ആരോണും മുന്നേ നടന്നു. " നീ ക്ലാസ്സിൽ പൊക്കോ , ഞാൻ ഇനി കേറുന്നില്ല " ഒപ്പം നടക്കുന്ന സിരിയെ നോക്കി അഞ്ചു പറഞ്ഞു.  " അതെന്തേ ...."  " കുറച്ചു പരിപാടികൾ ഉണ്ട് . ഇന്ന് റെസ്റ്റോറന്റിലും ലീവ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഒരു സുഖം തോന്നുന്നില്ല ." അഞ്ചു ഒരു നെടുവീർപ്പുതിർത്തു. " എന്നാൽ ഞാനും വരാം ..." സിറി ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. " ഓ ... വേണ്ട  , എനിക്ക് ഒറ്റക്ക് ചെയ്യാൻ കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ട്. മോൻ ക്ലാസ്സിൽ പൊക്കോ ................." ഒറ്റയടിക്ക് നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തി അവനെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു അഞ്ചു.  സ്കൂളിലേക്ക് ആക്കുന്ന അമ്മയോടുള്ള പരിഭവം പോലെ വാടി നിൽക്കുന്ന അവന്റെ മുഖം കണ്ടതും അഞ്ജുവിന് എന്തെന്നില്ലാതെ വാത്സല്യം തോന്നി അവനോട് . പരിഭവത്തോടെ ഒന്ന് കൂടി അവളെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി സിറി . കൈ കൊണ്ട് അടി .... എന്ന് കാണിച്ചവൾ അവനോട് കയറി പോവാൻ പറഞ്ഞു. ഇന്നലെ മഹേഷിന്റെ മുന്നിൽ കണ്ട സിറിയും ഇപ്പോൾ അഞ്ജുവിന്റെ മുന്നിൽ കാണുന്ന സിറിയും രണ്ടാളാണോ എന്ന് തോന്നി പോകും. അഞ്ചു ചിരിയോടെ ഗേറ്റ് കടന്നു പുറത്തിറങ്ങി.  ആദ്യം പോയത് പൊതു വായനശാലയിലേക്കായിരുന്നു. രണ്ടാഴ്ച മുന്നെടുത്ത രണ്ടു ബുക്കുകൾ കൊടുത്തു പുതിയ രണ്ടെണ്ണം എടുത്തു. എന്നിട്ട് കുറച്ചു നേരം അതിൽ ഒന്ന് വായിച്ചവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. അവൾക്കീ വായനശാല ഒരുപാട് പ്രിയപ്പെട്ടതാണ് . പഴയൊരു കെട്ടിടത്തിൽ പഴമയുടെ എല്ലാ സൗന്ദര്യവും നിറച്ച നിശബ്ദമായൊരിടം. ഏത് പ്രേശ്നങ്ങളെയും അലിയിച്ചു കളയാൻ അവിടുത്തെ അന്തരീക്ഷത്തിനാവും. ബുക്കുകളുടെ മനം മയക്കുന്ന മണവും ഗാഢമായ നിശബ്ദദയും.  സമയം അഞ്ചുമണി ആയെന്നു കണ്ടതും അവൾ ബുക്കുകൾ എടുത്ത് ബാഗിൽ വച്ച് പുറത്തിറങ്ങി. പുറത്തൊരു ഓട്ടോക്ക് കൈ കാണിച്ചു.  "സിറ്റി ഹോസ്പിറ്റൽ " അവൾ ഓട്ടോക്കാരനോട് പറഞ്ഞു.  ഓട്ടോ നേരെ ഹോസ്പിറ്റലിന് മുന്നിൽ പോയി നിന്നു. ക്യാഷ് കൊടുത്തവൾ ഹോസ്പിറ്റലിനകത്തേക്കു കടന്നു.  അതൊരു മൾട്ടിസ്പെഷ്യലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റൽ ആയിരുന്നു. അത്യവശ്യം തിരക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജു നേരെ റിസെപ്ഷനിലേക്കു ചെന്ന്.  റിസെപ്ഷനിസ്റ് അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. " ഗുഡ് ഈവെനിംഗ് മാം , any help ?"  " ഏതെങ്കിലും ഗൈനെക്കോളജിസ്റ് അവൈലബിൾ ആണോ?"  അഞ്ചു ചോദിച്ചു. " ഒന്ന് വെയിറ്റ് ചെയ്യൂ മാം , നോക്കട്ടെ " അവർ കംപ്യൂട്ടറിലേക്കു നോക്കി .  " മാം , dr. Eadhan miller അവൈലബിൾ ആണ് . സർ ഇപ്പോൾ ലേബർ റൂമിൽ ആണ് . ഒരു 15 മിനുറ്റിൽ ഒപിയിൽ എത്തും. ബുക്ക് ചെയ്യട്ടെ മാം ?" " ആ ചെയ്തോളൂ ........"  " ഇവിടുന്ന് റൈറ്റിലോട്ട് പോയാൽ  മൂന്നാമത്തെ റൂം ആണ് . അവിടൊരു നേഴ്സ് കാണും അവരോട് പറഞ്ഞാൽ മതി."  അഞ്ചു പതുക്കെ അവർ പറഞ്ഞിടത്തേക്കു നടന്നു. ഏദൻ മില്ലർ എന്ന പേര് മനസ്സിൽ കുരുങ്ങി കിടക്കുന്നു.  " ഏയ് ആ ഏഥൻ ആയിരിക്കില്ല ..." സ്വയം പറഞ്ഞവൾ റൂമിനു മുന്നിലെത്തി. വെയ്റ്റിംഗ് ഏരിയയിൽ നാലുപേർ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. റൂമിന് മുന്നിലായുള്ള ടേബിളിന് അടുത്തുള്ള കസേരയിൽ മുഖം കുനിച്ചു ഫോണിൽ നോക്കുന്ന നഴ്സിനടുത്തേക്ക്‌ അഞ്ചു ചെന്നു.  " എസ്ക്യൂസ്‌ മീ ..." അവളുടെ വിളികേട്ട് മീര മുഖമുയർത്തി നോക്കി. " അഞ്ജന .......... നീ എന്താ ഇവിടെ" ആശ്ചര്യത്തോടെ അവളെ കണ്ടു എണീറ്റ് നിന്ന് മീര ചോദിച്ചു . " മീര......." അഞ്ചു ഞെട്ടലോടെ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. " ഞാൻ ഇവിടെ ആണെടീ പിജിക്ക് പഠിക്കുന്നത്. നീ എപ്പോ വർക്കിന് കേറി" " ഞാൻ നമ്മടെ പ്ലസ്ടു കഴിഞ്ഞു 2 വർഷം നഴ്സിംഗ് പഠിച്ചു. ഒരു വര്ഷം നാട്ടിൽ തന്നെ വർക്ക് ചെയ്തു . ഇപ്പൊ 1 ഇയർ ആയി ഇവിടെയാണ്. നിനക്കെന്തു പറ്റി ."  " പീരിയഡ്‌സ് കറക്റ്റ് അല്ലെടി. ഇപ്പൊ തന്നെ 2 മാസം പീരിയഡ്‌സ് ആയിട്ടില്ല. അപ്പൊ ഒരു ഡോക്ടറെ കാണിക്കാമെന്നോർത്തു വന്നതാണ്. കോളേജിനടുത്തായതു കൊണ്ട് ഇങ്ങോട്ട് പോന്നു ."  " നിനക്ക് നല്ല ഭാഗ്യം ഉണ്ട് മോളെ... ഇന്ന് തിരക്ക് കുറവാ ഇല്ലെങ്കിൽ ഒരു 7, 8 മണി വരെ ആളായിരിക്കും ." മീര പറഞ്ഞു. " നല്ല ഡോക്ടർ ആണോ? " " ആണോന്നോ .... അടിപൊളി ആണ് . കാണാനും സൂപ്പർ , നല്ല സ്വഭാവവും " മീര ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. " എന്താണ് നിനക്ക് വല്ല നോട്ടവും ഉണ്ടോ? " ഒറ്റ പുരികം ഉയർത്തി അഞ്ചു സംശയത്തോടെ മീരയെ നോക്കി. " ഏയ് ........... ഇവിടെ തന്നെ ഉള്ള ഒരു പീഡിയാട്രീഷ്യൻ ഉണ്ട് , മെർലിൻ ഡോക്ടർ. ഏഥൻ ഡോക്ടറും മെർലിൻ ഡോക്ടറും ചെറിയൊരു ചുറ്റിക്കളി ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. ഒരിക്കൽ രണ്ടാളും കെട്ടിപിടിച്ചിരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. " മീര നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും അഞ്ചു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.  "പോടീ ... കളിയാക്കാതെ.. എല്ലാവരും നോക്കുന്നു ." മീര കുറുമ്പോടെ അഞ്ജുവിന്റെ കയ്യിൽ അടിച്ചു. അഞ്ചു ചുറ്റും നോക്കി ചിരി നിർത്തി . മീര വാച്ചിൽ സമയം നോക്കി. " നീ അങ്ങോട്ടിരുന്നോ , ടോക്കൺ ആവുമ്പൊ ഞാൻ വിളിക്കാം. സർ ഇപ്പൊ വരും " " മ്മ്...................." അഞ്ചു മൂളി നേരെ വെയ്റ്റിംഗ് ഏരിയയിൽ പോയിരുന്നു. ബാഗിൽ നിന്നും നേരത്തെ വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ബുക്ക് എടുത്ത് വായിച്ചു തുടങ്ങി.  ഒരു അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞതും മീര അഞ്ജുവിനെ വിളിച്ചു. ബുക്ക് ബാഗിലേക്കു വച്ച് അവൾ എണീറ്റ്. " നീ ലാസ്റ്റ് ആണ് . വേറെ ബുക്കിംഗ് ഒന്നുല്ല ... കേറിക്കോ ......."  അഞ്ചു ഡോക്ടറുടെ റൂമിലേക്ക് കയറി. ഡോക്ടറെ കണ്ടതും അവൾ വാ പൊളിച്ചു നിന്നു. അവളെ കണ്ടതും ഏഥൻറെ അവസ്ഥയും മറിച്ചായിരുന്നില്ല.  വാതിൽക്കൽ തന്നെ വാ പൊളിച്ചു നിൽക്കുന്നവളെ കണ്ട് ഏഥൻ ചിരിച്ചു. " അഞ്ജന............." ഏഥൻ വിളിച്ചതും ഞെട്ടലോടെ അവൾ യാന്ത്രികമായി അവന്റെ അടുത്തുള്ള കസേരയിൽ പോയിരുന്നു. " എന്തുപറ്റി " ഏഥൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. " എന്ത് ...."  " അല്ല എന്തിനാപ്പോ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത് ? " ടേബിളിൽ കൈ കുത്തി മുഖം അതിലേക്കു വച്ച് കള്ള ചിരിയോടെ ഏഥൻ ചോദിച്ചു. അഞ്ജുവിനാകെ വെപ്രാളം തോന്നി.  " കൃഷ്ണാ.... ഇങ്ങേരായിരുന്നോ മീര പറഞ്ഞ അടിപൊളി ഏഥൻ ഡോക്ടർ " അവൾ മനസ്സിലോർത്തു.  " അത്......... "  " അത്.........?" അഞ്ചു പറഞ്ഞ ഈണത്തിൽ തന്നെ ഏഥൻ ചോദിച്ചു. അഞ്ചു ആത്മധൈര്യം സംഭരിച്ചു അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. '' അത്.... 2 മാസമായിട്ടത് പീരിയഡ്‌സ് ആയിട്ടില്ല. ഇടക്കൊക്കെ ഇങ്ങനെ ആണ് . റെഗുലർ അല്ല..."  " വേറെ എന്തേലും പ്രശ്നം ഉണ്ടോ "  " ഇടക്കിടക്ക് വയറുവേദന ഉണ്ട് , പിന്നെ മൂഡ് സ്വിങ്സ് അതും ഉണ്ട്...."  " ടെൻഷൻ ഉണ്ടോ? "  "അതേ ഉള്ളു ..." ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അഞ്ചു പറഞ്ഞു. " എങ്കിൽ അതായിരിക്കും കാരണം .... അഞ്ചു ആ ബെഡിലേക്ക് കിടക്ക് ഞാൻ ഒന്ന് നോക്കട്ടെ " പറഞ്ഞു കൊണ്ട് എണീറ്റു ഏഥൻ . അഞ്ജു ബാഗ് ടേബിളിന് മുകളിൽ വച്ചു എണീറ്റ് ബെഡിൽ കിടന്നു. ഏഥൻ അവൾക്കടുത്തേക്കു വന്നു. അവൻ അടുത്ത് വരും തോറും അഞ്ജുവിന്റെ ഹൃദയം അകാരണമായി ഇടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.ഏഥൻ ടോപ്പ് പൊക്കി അവളുടെ വയറിനെ അനാവൃതമാക്കി . അഞ്ചു കാൽ വിരലുകൾ കൂട്ടി പിടിച്ചു. അവളുടെ വയറിന്റെ പലഭാഗങ്ങളിലായി ഏഥൻ അമർത്തി നോക്കി.  ഏഥൻറെ തണുത്ത വിരലുകൾ വയറിൽ അമർന്നതും അഞ്ചു കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. " ന്റെ കൃഷ്ണാ .......... ഇയാൾ തൊടുമ്പോ എനിക്കെന്താ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ?" അഞ്ചു മനസ്സിൽ ഓർത്തു. എന്തോ ചോദിക്കാനായി മുഖമുയർത്തിയ ഏഥൻ കണ്ണിറുക്കി കിടക്കുന്നവളെ കണ്ട് കൗതുകത്തോടെ നോക്കി. ഇത്രനേരം ഒരു ഡോക്ടർ എന്നതിലപ്പുറം അവൻ ഒന്നും ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവളുടെ വയറിൽ തൊട്ടപ്പോൾ പോലും സ്വാഭാവികമായിരുന്നു. പക്ഷെ കണ്ണിറുക്കി കീഴ്ച്ചുണ്ട് കടിച്ചു പിടിച്ചുള്ള ആ കിടത്തം കണ്ടതും മനസ്സിൽ മറ്റെന്തയൊക്കെയോ ചിന്തകൾ കടന്നു വരുന്നത് ഏഥൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ വയറിൽ വിരലോടിച്ചു. അഞ്ചു ഞെട്ടി കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ഏഥൻ വലതു കൈ മുഴുവനായി അവളുടെ വയറിൽ അമർത്തി മുഖം അവൾക്കടുത്തേക്കു കൊണ്ടുവന്നു .  " നീ എന്തിനാ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കിടിച്ചു കയറി വന്നത്? ആരോടും തോന്നാത്ത ഫീൽ എനിക്ക് നിന്നോട് മാത്രം തോന്നുന്നതെന്താ ? നീ ആരാ എന്താ ഒന്നും അറിയാതിരുന്നിട്ടും നിന്നെ ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ എന്റെ ഉള്ളം വെമ്പുന്നതെന്തിനാ? മനസ്സ് തളരുന്ന നേരം നിന്നെ കണ്ടാൽ മതിയെന്ന് തോന്നുന്നതെന്താ ? എന്റെ salvation പോലും നീയാണെന്നു തോന്നുന്നതെന്താ ? പറ ............ ശരിക്കും നീ ആരാ ? " ഏഥൻ കാറ്റു പോലെ അവളുടെ കാതിൽ പറഞ്ഞു.  അവന്റെ നിശ്വാസത്തിന്റെ ചൂടിൽ അഞ്ജുവിന്റെ ദേഹം കുളിരു കോരി . അവൻ പറയുന്നതെന്താണെന്നു പോലും തലച്ചോർ മനസിലാക്കാത്ത പോലെ തോന്നിയവൾക്ക്.  ''ഏഥൻ ....നിങ്ങൾ..... നിങ്ങൾ എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നുണ്ടോ?"    അഞ്ചു വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അവന്റെ ചെവിയിൽ ചോദിച്ചു.  തുടരും.................

#📙 നോവൽ ഇത്തിരി രൂക്ഷമായി സംസാരിച്ചതും ഗംഗയ്ക്കു വല്ലാത്ത നൊമ്പരം തോന്നി. താൻ കാരണം ഈ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് അവൾ ഏറെ ഭയപ്പെട്ടു. ഫോൺ എടുത്തു അനുജത്തിയായ പൂജയെ കാൾ ചെയ്തു... താൻ എവിടെ ആണെന്ന് പോലും ഇതെ വരെ ആയിട്ടും ആരും വിളിച്ചു ചോദിച്ചില്ല.. എന്നാലും അങ്ങോട്ട് അറിയിച്ചേക്കാം.. വിഷ്ണുവിനെ താൻ പ്രേമിച്ചു പോന്നത് ആണെന്ന് അവരുടെ ധാരണ. അതുകൊണ്ട് ആവും പൂജപോലും ഒന്ന് വിളിക്കാത്തത്. ഗംഗ മൂന്നു വട്ടം വിളിച്ചു. ബെല്ല് ഫുൾ റിങ് ചെയ്തു തീർന്നു. എന്നാലും അവൾ എടുത്തില്ല. ഉറങ്ങാൻ സമയം ആയിട്ടില്ലാന്നു അവൾക്ക് അറിയാം.. ഇത് അച്ചൻ പറഞ്ഞ പ്രകാരമാണ്. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ഗംഗ അങ്ങനെയിരുന്നു. എന്ത് പറ്റി... ആരും ഫോണെടുത്തില്ലേ... അനന്തൻ ചോദിച്ച കേട്ട് കൊണ്ട് അവൾ ഞെട്ടലോടെ അവനെ നോക്കി. എന്ത് പറ്റി...?.. അത് പിന്നെ... അനുജത്തി എടുത്തില്ല.. ബെസ്റ്റ്.... അപ്പൊ ഇനിയെന്തു ചെയ്യും. അറിയില്ല.... ഒന്നുടെ നോക്കാം. അവൾ വീണ്ടും വിളിച്ചു. എന്താടി &%%% മോളെ.... കരണം പൊട്ടും പോലെ അച്ചൻ ഉച്ചത്തിൽ ചീത്ത വിളിക്കുന്നത് ഗംഗ കേട്ടു. നേരം കുറെ ആയല്ലോടി തുടങ്ങിയിട്ട്.. നിന്റെ സൂക്കേട് തീർന്നോടി എരണംകെട്ടവളെ... അച്ഛന്റെ വായിൽന്ന് വീഴുന്നത് കേട്ട്കൊണ്ട് അവൾ ഫോണ് ഇത്തിരി കൂടി കാതിലേക്ക് ചേർത്തു. ഒപ്പം അനന്തൻ അച്ഛന്റെ സംസാരമൊന്നും കേൾക്കല്ലേ എന്നൊരു പ്രാർത്ഥനയും. ഇനി മേലിൽ നീയ് ഞങ്ങളെ ആരേം വിളിച്ചു പോകല്ല്. നീയുമായിട്ട് യാതൊരു ബന്ധോംമില്ല. എനിക്കും എന്റെ ഭാര്യയ്ക്കും ഒരേയോരു മകൾ ഒള്ളു.. ഞങളുടെ പൂജമോള്.. യാതൊരവകാശവും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞങ്ങടെ വീടിന്റെ പടി കയറിപോകരുത്.. നീയേ മുടിഞ്ഞവളാ... നീയൊക്കെ ചെന്ന് കേറുന്നിടം മുടിഞ്ഞു മുത്തെടുക്കും. അയാളുടെ ശാപവാക്കുകൾ പേറി, പാവം ഗംഗ വിതുമ്പി. കൊള്ളാം... നല്ല ബെസ്റ്റ് തന്ത... അനന്തൻ ചിറി കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞു.. എടി... മോങ്ങിയത് മതി.. കിടന്നുറങ്ങാൻ നോക്ക്.. അനന്തൻ അവളെ നോക്കി. ഗംഗ ഫോണ് മേശപ്പുറത്തു വെച്ചു. എന്നിട്ട് കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. നീ കിടക്കുന്നില്ലേടി.. ഞാൻ... ഞാനിവിടെ കിടക്കാം. അവൾ തറയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. നിന്നോട് പറഞ്ഞത് അനുസരിക്കാൻ വയ്യേ.. കട്ടിലിന്റെ ഒരു വശത്തേയ്ക്കു ചെരിഞ്ഞു കിടന്നു കൊണ്ട് ഗംഗ തേങ്ങൽ അടക്കി പിടിച്ചു ഉറങ്ങാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല. ജീവിതത്തിൽ എന്തെല്ലാമാണ് സംഭവിച്ചത്..താനിപ്പോൾ ഇങ്ങനെ ഒരു വീട്ടിൽ കഴിയേണ്ടി വരുമെന്ന് സ്വപ്‌നത്തിൽ പോലും പ്രതീക്ഷിചതല്ല ദൈവമേ, എന്റെ വിധി ആർക്കും വരുത്തരുതേ തുടരും

#💕Love wishes #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾

#📙 നോവൽ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💞 നിനക്കായ്