ഒരു കഥയുടെ അവസാനത്തെക്കുറിച്ച് പുസ്തകപ്രകാശന പരിപാടികൾ കഴിഞ്ഞാൽ ഒരു വിചിത്രമായ നിശ്ശബ്ദതയുണ്ട്. അഞ്ചു മിനിറ്റ് മുമ്പ് കൈയടികളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന ഹാൾ പെട്ടെന്ന് ഒഴിഞ്ഞുപോകും. കസേരകൾ മാത്രം ബാക്കിയാകും. മേശപ്പുറത്ത് പകുതി കുടിച്ച ചായക്കപ്പുകൾ. വേദിയിൽ മറന്നുവെച്ച ഒരു പേന. താഴെ വീണ ഒരു ക്ഷണക്കത്ത്. എനിക്ക് ആ നിമിഷങ്ങളാണ് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം. പരിപാടികളേക്കാൾ അവശേഷിക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദതയിലാണ് മനുഷ്യരുടെ യഥാർത്ഥ മുഖം കാണാൻ കഴിയുന്നത്. ആ ദിവസം തിരക്കൊഴിഞ്ഞ ശേഷം മാത്രമാണ് ഞാൻ പുസ്തകസ്റ്റാളിനരികിലേക്ക് നടന്നത്. പുതുതായി പുറത്തിറങ്ങിയ നോവലിന്റെ കുറച്ച് കോപ്പികൾ മാത്രമേ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഒന്ന് കൈയിലെടുത്തു. പുറംചട്ട മനോഹരമായിരുന്നു. ആദ്യ പേജ് തുറന്നു. എഴുത്തുകാരന്റെ ഒപ്പ്. തീയതി. ഒരു ചെറിയ സമർപ്പണം. അപ്പോഴാണ് അരികിൽ നിന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. "പുസ്തകം അതിന്റെ ആദ്യ അധ്യായം വായിച്ചിട്ടേ വാങ്ങാവൂ." ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവളായിരുന്നു. ഇത്തവണ കയ്യിൽ ഇന്നലെ കണ്ട അതേ പുസ്തകമില്ല. പകരം തുണിസഞ്ചിയിൽ മൂന്ന് പുസ്തകങ്ങൾ. "ആദ്യ അധ്യായം മാത്രം വായിച്ചിട്ട് എങ്ങനെ തീരുമാനിക്കും?" ഞാൻ ചോദിച്ചു. അവൾ ചിരിച്ചില്ല. "ആദ്യ അധ്യായത്തിൽ എഴുത്തുകാരൻ വായനക്കാരനെ ബഹുമാനിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് മനസ്സിലാകും." ആ മറുപടി ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. "ബഹുമാനം?" "അതെ." അവൾ പുസ്തകം എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വാങ്ങി ആദ്യ പേജ് തുറന്നു. "ചില എഴുത്തുകാർ ആദ്യ പേജിൽ തന്നെ വായനക്കാരനെ പിടിച്ചിരുത്താൻ ശ്രമിക്കും. ചിലർ വിശ്വസിക്കും. 'നീ കുറച്ചുദൂരം എന്നോടൊപ്പം നടക്കൂ; കഥ പതിയെ തുറക്കാം' എന്ന് പറയും." ഞാൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു. "എനിക്ക് രണ്ടാമത്തെ കൂട്ടരെയാണ് ഇഷ്ടം." അവൾ പുസ്തകം തിരിച്ചുതന്നു. സ്റ്റാളിലെ മറ്റൊരു പുസ്തകം എടുത്തു. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കിയാൽ അതൊരു സാധാരണ സംഭാഷണമായിരുന്നു. പക്ഷേ എനിക്ക് അങ്ങനെ തോന്നിയില്ല. കാരണം അവൾ പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ചല്ല സംസാരിച്ചിരുന്നത്. മനുഷ്യരെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. --- പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ മഴ തുടങ്ങി. എല്ലാവരും വരാന്തയിലേക്ക് നീങ്ങി. ആരോ രാഷ്ട്രീയത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. രണ്ടുപേർ പുതിയ നോവലിനെക്കുറിച്ച് തർക്കിക്കുന്നു. ഒരു കുട്ടി പുസ്തകസഞ്ചി മഴയിൽ നനയാതിരിക്കാൻ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ മഴയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. "നിങ്ങളല്ലേ ആദി?" അവൾ ചോദിച്ചു. "അതെ." "പ്രതിലിപിയിൽ എഴുതുന്ന?" ഞാൻ തലകുലുക്കി. "നിങ്ങളുടെ 'മഴയ്ക്ക് ശേഷം' വായിച്ചിരുന്നു." എനിക്ക് നന്ദി പറയാനായിരുന്നു തോന്നിയത്. പക്ഷേ അവൾ തുടർന്നു. "അവസാനം എനിക്ക് ഇഷ്ടമായില്ല." ഞാൻ ചിരിച്ചു. "അതെന്തുകൊണ്ട്?" "നിങ്ങൾ കഥാപാത്രത്തെ വളരെ വേഗം ക്ഷമിച്ചു." "ജീവിതത്തിൽ ആളുകളെ ക്ഷമിക്കേണ്ടി വരില്ലേ?" അവൾ അല്പസമയം മിണ്ടിയില്ല. ശേഷം പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "ക്ഷമിക്കണം. പക്ഷേ ക്ഷമിക്കപ്പെടാൻ അവർക്ക് സമയവും കൊടുക്കണം." മഴ അപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവളും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പത്ത് സെക്കൻഡോളം ഞങ്ങൾ മഴ നോക്കി നിന്നു. അവൾ പോകാൻ തിരിഞ്ഞു. രണ്ടടി നടന്നിട്ട് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുനോക്കി. "എഴുത്തുകാരനോട് കഥയെക്കുറിച്ച് സത്യം പറയാൻ പറ്റുന്ന വായനക്കാരെ നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്." അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ മഴയിലേക്ക് നടന്നു. ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. ആ വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തി ഞാൻ ഒരു വരി പോലും എഴുതിയില്ല. പകരം എന്റെ കറുത്ത നോട്ട്ബുക്കിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം കുറിച്ചു. "ഒരു കഥയെ സത്യസന്ധമായി വായിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ, ഒരു ദിവസം നമ്മുടെ ജീവിതത്തെയും സത്യസന്ധമായി വായിച്ചേക്കുമോ?" #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ