#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _81 ✍️ രചന - ജിഫ്‌ന നിസാർ.. 💥 ഡീ...കാർത്തു. കാശി വിളിക്കുമ്പോൾ കാർത്തു ഞെട്ടി കൊണ്ടവനെ നോക്കി. ആവിശ്വസനീയതയുടെ ഒരായിരം കറുത്ത നിഴലുകൾ അവനവളുടെ കണ്ണിൽ കണ്ടു. ആ കൈകളപ്പോഴും താൻ അണിയിച്ചു കൊടുത്ത താലിയിലാണ് പിടി മുറുക്കിയിട്ടുള്ളത്. അവനവളോട് വല്ലാത്തൊരിഷ്ടം തോന്നി ആ ഇരിപ്പ് കണ്ടതും. ഗതി മാറി ഒഴുകാൻ ഒരുപാട് കൈ വഴികൾ ഉണ്ടായിട്ടും കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടും താനെന്ന കടലിലേക്ക് മാത്രം ഒഴുകി വന്നവൾ. കലഹിച്ചും പ്രണയിച്ചും ഒഴുകി ഒഴുകി തന്നിലേക്കണഞ്ഞ ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ പുഴ.. "എന്ത് പറ്റി..?" അവളുടെയാ മൗനം കണ്ടിട്ടാണ് അവനങ്ങനെ ചോദിച്ചത്. പുറപ്പെട്ടു പോന്നിട്ടിപ്പോ ഒരു മണിക്കൂറിലേറെ നേരമായി. ഏറെക്കുറെ അതിർത്തി വിട്ട് കഴിഞ്ഞു. ഇനിയിപ്പോ അശോകേട്ടൻ അത്രയും പെട്ടന്ന് എത്തി പെടാത്തത്രയും ദൂരെ.. അവനപ്പോൾ മുതലാണ് ശ്വാസം നേരെ വീണതും. സാമാന്യം സ്പീഡിൽ തന്നെ പരിചിതമായ ആ വഴികളിൽ കൂടി മുന്നോട്ട് കുതിക്കുമ്പോൾ പോലും ആ വഴികളിൽ ഇരുളിന്റെ മറവിൽ പതുങ്ങിയിരിക്കുന്ന അപകടങ്ങളെ കുറിച്ച് കൂടി അവന് നന്നായി അറിയാം. തനിക്കെന്തെങ്കിലും പറ്റിയാലും തന്റെ കൂടെ ഉള്ളവക്കെന്തെങ്കിലും പറ്റിയാലും തനിക്കും അവൾക്കും ഒരുപോലെ നോവും. അത് കൊണ്ട് തന്നെ.. ശിവ ഓർമ്മിപ്പിച്ചത് പോലെ കരുതലോടെ തന്നെയാണ് അവൻ മുന്നോട്ട് പോയതും. ഇടക്കെപ്പഴോ ശിവ വിളിക്കാൻ പറഞ്ഞത് പോലെ ആ നമ്പറിൽ വിളിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ വളരെ ഹൃദ്യമായിരുന്നു മറുവശം കേട്ട ശബ്ദം. സൂക്ഷിച്ചു പെട്ടന്ന് വാ.. ഞാനിവിടെ കാത്തിരിപ്പാണെന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ തോന്നുന്ന ആശ്വാസം.. ശെരിക്കും ഇങ്ങനൊരു ഷെൽട്ടർ പെട്ടന്ന് കിട്ടിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ പെട്ടു പോയേനെ എന്നായിരുന്നു കാശിയപ്പോൾ ഓർത്തതും. "നമ്മുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞോ കാശ്യേട്ട.." പതറി കൊണ്ടുള്ള അവളുടെയാ ചോദ്യം. കാശിക്ക് ചിരി വന്നു. "മ്മ്..." തലചെരിച്ചു കൊണ്ടവളെ നോക്കി അവനൊരു താളത്തിൽ മൂളി കൊടുത്തു. "പക്ഷെ...." എന്തോ ചോദിക്കാൻ വന്നിട്ട് അവള് പിന്നെ അത് വേണ്ടന്ന് വെച്ച് തല കുടഞ്ഞു. കാശി പതിയെ കാർ റോഡിനോരം ചേർത്ത് നിർത്തി. "നമ്മളെത്തിയോ..?" ഇനിയും വിട്ടു പോകാത്ത ഇരുട്ട് നോക്കി കാർത്തു വെപ്രാളത്തോടെ അവനെ നോക്കി. കാശി ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി കൊണ്ടവളെ നോക്കി ആ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി. "പിന്നെന്താ ഇവിടെ നിർത്തിയെ.." ചുമ്മാ.." അവന് മൊത്തത്തിൽ ഒരു കള്ളത്തരം. "അച്ഛൻ പിറകെ വന്നാലോ.." വരട്ടെ.. " "യ്യോ നമ്മളെ പിടിച്ചോണ്ട് പോകും.." അവൾ ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഏയ്.. നമ്മളെയല്ല.നിന്നെ... നിന്നെ മാത്രം പിടിച്ചോണ്ട് പോകും.. എന്നെ ഇവിടെ തന്നെയിട്ട് വെട്ടി മൂടും..അത്ര തന്നെ.. അതേയ്... അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകനാ.." അവനതേ ചിരിയോടെ തന്നെ പറഞ്ഞപ്പോൾ കാർത്തു ദേഷ്യത്തോടെ അവന്റെ കയ്യിൽ നുള്ളി പറിച്ചു. "വേണ്ടാത്തത് പറയല്ലേ.." ശാസനയോടെ പറഞ്ഞിട്ടവൾ കണ്ണുരുട്ടി. "നടക്കാൻ പോണതാ ഞാനിപ്പോ പറഞ്ഞത്.." "അങ്ങനിപ്പോ നടക്കണ്ട.. ഇങ്ങോട്ട് വരട്ടെ പിടിച്ചോണ്ട് പോകാൻ.. കാശ്യേട്ടനോപ്പം അല്ലാതെ അവർക്കൊരടി എന്നെ ഇവിടുന്ന് കൊണ്ടോവാൻ പറ്റൂല " അവൾ പെട്ടന്ന് തന്നെ വാശിക്കാരിയായി. "അത്രയ്ക്കൊക്കെ ഇഷ്ടം തോന്നാൻ മാത്രം ഈ കാശിനാഥൻ ഉണ്ടോ ഡീ.." അതേ ഇരുപ്പോടെ മനോഹരമായ ചിരിയോടെ അവൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ അവനെ പോലെ തന്നെ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി കിടന്നു കൊണ്ടാ നേരെ നോക്കി അവളോന്ന് മൂളി. ഉള്ളിലെ നീറുന്ന ടെൻഷനും ആകുലതകലും വിട്ട് പ്രണയം മാത്രം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഒരു തരം ഉന്മാദിയായ മൗനം അവർക്കിടയിൽ വളർന്നു തിങ്ങി. ചോദിക്കാനും പറയാനും ഒത്തിരിയുണ്ടായിട്ടും രണ്ടാളും ഒന്നും മിണ്ടാതെ അങ്ങനെയിരുന്നു. "പോവാം..." ഇത്തിരി നേരം കൂടി അങ്ങനെ പരസ്പരം നോക്കിയിരുന്നു കൊണ്ട് കാശി വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു. അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ അവനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. "എങ്ങനാ.. ജയിലിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയെ.." വീണ്ടും മുന്നോട്ടുള്ള യാത്ര തുടരവേ കാർത്തു ചോദിച്ചു. എനിക്കറിയില്ല.. "ഏഹ്.. അറിയില്ലന്നോ.. കാർത്തു അമ്പരപ്പോടെ അവനെ നോക്കി. "ആഹ്.. അറിയില്ലന്ന് തന്നെ..ആരോ ഒരാൾ പറഞ്ഞിട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടൊരു വക്കീൽ വന്നു സ്റ്റേഷനിൽ. മൂപ്പര് കുറച്ചു മാസ്സ് ഡയലോഗ്.. എനിക്ക് ജാമ്യം കിട്ടി.." കാശി നേർത്തൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "അച്ഛൻ പറഞ്ഞു വിട്ട ആളാവുമോ ഇനി..?" അൽപ്പനേരത്തേ മൗനതിന്നു ശേഷം അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. അറിയില്ല... അത് പറയുമ്പോൾ വല്ലാതെ പതിഞ്ഞു പോയിരുന്നു അവന്റെ സ്വരം. ആ മുഖത്തുള്ള ചിരിയും അപ്പോൾ മുതൽ ഇല്ലായിരുന്നു. "എന്താ പിന്നെ അറിയുന്നത്.." അവനിനി ഒന്നും വിട്ടു പറയാത്തതാണോ എന്നൊരു കുഞ്ഞ് കെറുവോടെ കാർത്തു മുഖം വീർപ്പിച്ചു. അങ്ങേയറ്റം ടെൻഷൻ നിറഞ്ഞ ആ അവസ്ഥയിൽ നിന്നൊക്കെ രണ്ടാളും പുറത്ത് കടന്നിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ സന്തോഷം തന്നെയാണ്. "അറിയുന്നൊരു കാര്യം പറഞ്ഞു തരട്ടെ.." കാശി വീണ്ടും സ്പീഡ് കുറച്ചു കൊണ്ടവളുടെ കൈ പിടിച്ചെടുത്തു. "എനിക്കെന്റെ ഭാര്യയെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണെന്ന്.. അതെനിക്കിപ്പോ നന്നായി അറിയാം.." കൈകൾ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ തുറന്നു പറച്ചിൽ.. കാർത്തു ഒന്നാകെ വിറച്ചു പോയതാ വിരൽ തുമ്പിൽ നിന്നും അവൻ തൊട്ടറിഞ്ഞു. ഇങ്ങനൊക്കെ പറയാൻ അറിയാവുന്ന ഇവനാണോ ദൈവമേ അന്ന് തന്നിടത്രേം കലിപ്പിട്ട് നടന്നതെന്നൊരു പകപ്പോടെ കാർത്തു അവനെ മിഴിച്ചു നോക്കി. അതിനുമപ്പുറം അവനാ പറഞ്ഞ ഭാര്യയെന്ന പദവി. ഒരു വേള അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടുമാ താലി മാലയിലേക്ക് നീണ്ടു. "ഒരുപാട് കാര്യം പറയാനുണ്ടെനിക്ക്. നമ്മളിപ്പോ പോകുന്നത് എങ്ങോട്ടാണ് എന്നതടക്കം. എല്ലാം പതിയെ പറഞ്ഞു തരും. ഇപ്പൊ കുറച്ചു നേരം ഉറങ്ങിക്കോ.. ഒരുപാട് നാളായില്ലേ ഉറങ്ങിയിട്ട്.. സ്ഥലം എത്തുമ്പോ ഞാൻ വിളിക്കാം..! ഒരാൾക്ക് സാധ്യമാവുന്നത്രേം സ്നേഹത്തോടെ പറയുന്നവൻ. അവൾക്കൊന്നവനെ ഇറുകെ കെട്ടിപിടിക്കാൻ തോന്നി. കാശിനാഥൻ പൂർണ്ണമായും ഇനി തനിക്ക് സ്വന്തമാണല്ലോ എന്നുള്ള ആ സത്യം.. അതിൽ മാത്രം അവളുടെ മനസങ്ങനെ കുരുങ്ങി കിടന്നു. അവൾക്കുറങ്ങാൻ വേണ്ടിയവൻ പാട്ടിട്ട് കൊടുത്തു. പതിയെ... അവനെ നോക്കി കൊണ്ട് തന്നെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു പോകുന്നവൾക്ക് ചാരി കിടക്കാൻ പാകത്തിന് അവൻ കുറച്ചു കൂടി അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു. അവന്റെ തോളിൽ ചാരി കൊണ്ടവൾ ഗാഡമായ ഉറക്കത്തിൽ വീണെന്ന് ഉറപ്പായ നിമിഷം... ഹൃദയം നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ കാശി പതിയെ അവളുടെ നെറുകയിലൊന്നുമ്മ വെച്ചു.. അത്രയും സ്നേഹത്തോടെ.. വാത്സല്യത്തോടെ. 💥💥 കുറച്ചു കൂടി കുടിക്ക് തുളസി..." അശോകന്റെ സ്വരം വല്ലാതെ മുറുകിയിരുന്നു അത് പറയുമ്പോൾ. അയാൾ നീട്ടിയ ഗ്ലാസ് വെള്ളം വാങ്ങിച്ചു കുടിക്കുമ്പോൾ തുളസി വല്ലാതെ വിറക്കുന്നുണ്ട്. ടെൻഷൻ കൊണ്ടും ഭയം കൊണ്ടും അവർ വല്ലാതെ തളർന്നു പോയിരുന്നു. "അശോകേട്ട.. നമ്മുടെ മോള്...?" ഗ്ലാസ്‌ തിരികെ വാങ്ങിക്കുന്ന അയാളെ നോക്കി അവരൊന്നു വിതുമ്പി. "ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോണോ നിനക്ക്. വയ്യായ്ക വല്ലതും തോന്നുന്നുണ്ടോ?" അവരുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടില്ലെന്ന മട്ടിലാണ് അശോകന്റെ മറു ചോദ്യം. "വേണ്ട..." തുളസി അയാളിൽ കാണുന്ന ആ കടുത്ത ഭാവത്തിലേക്ക് നോക്കി ഭയത്തോടെ തന്നെ പറഞ്ഞു. "എങ്കിൽ കുറച്ചു റസ്റ്റ്‌ എടുക്ക്.. എനിക്ക് കുറച്ച് പണിയുണ്ട്.." അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ധൃതിയിലിറങ്ങി പോകാൻ തുടങ്ങിയ അയാളെ തുളസി കയ്യിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി. "കൈ വിട് തുളസി..എന്ത് വേണമെന്ന് എനിക്കറിയാം." അങ്ങേയറ്റം ഗൗരവത്തോടെ അയാളത് പറയുമ്പോൾ ആ നോട്ടത്തിലെന്റെ കാടിന്യം കൊണ്ടാണ് അവരുടെ പിടി അയഞ്ഞു പോയതും. ബാത്‌റൂമിൽ ഉറക്കെ വിളിച്ചും വാതിൽ തട്ടിയും അവരങ്ങനെ കുടുങ്ങി കടന്നത് ഒരു മണിക്കൂറോളമാണ്. എന്ത് പറ്റിയെന്നോ താനെങ്ങനെ അതിനുള്ളിൽ കുരുങ്ങി പോയെന്നോ അറിയില്ല. അതിനേക്കാൾ.. അകത്തെ മുറിയിലുള്ള മകളെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ തോന്നുന്ന ഭയം. എല്ലാം കൂടി വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു തുളസി അശോകൻ വന്നു വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ. അവരുടെ നോട്ടം വീണ്ടും അശോകന് നേരെ നീണ്ടു. മേശപ്പുറത്തു വെച്ച കാർത്തുവിന്റെ ഫോൺ അയാളെടുത്തു നോക്കുന്നത് കണ്ടു. "അശോകനെ ചതിച്ചു പോയവരെ ഇന്ന് വരെയും ആരെയും ഞാൻ വേറുതെ വിട്ടിട്ടില്ല..ഇനിയും അതങ്ങനെ തന്നെയാവും " അത് വരെയും ഉള്ളതിനേക്കാൾ ഗൗരവം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആ വാക്കുകൾ. തുളസിയുടെ ചങ്കിടിച്ചു. എത്രയായാലും അവൾ മകളാണ്. ഇപ്പോഴും അവളുടെ മുഖമൊന്നു വാടിയാൽ തന്റെ കണ്ണും കലങ്ങും. കാശിയെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് തോന്നിയ ആ നിമിഷം മുതൽ അവൾ അനുഭവിച്ച ആ ടെൻഷൻ അവരും അത്രയും അരികെ നിന്ന് കണ്ടതുമാണ്. അന്നതിനെതിരെ ഒന്നും പറയാഞ്ഞത് അശോകേട്ടൻ അവളുടെ ലൈഫിനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞും അത് കാശിയോടപ്പമാകുമ്പോൾ വരാൻ സാധ്യതയുള്ള അപകടങ്ങളെ കുറിച്ചുമെല്ലാം പറഞ്ഞത് കൊണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇപ്പൊ കാർത്തുവിനെ കാണുന്നില്ലെന്നറിഞ്ഞ നിമിഷം.. സങ്കടത്തേക്കാൾ ആശ്വാസമാണ് തോന്നിയതും. കാർത്തു പോയെങ്കിൽ.. തീർച്ചയായും അത് കാശിയുടെ കൂടെയാവുമെന്ന് അവർക്കറിയാം. അവന്റെ കൂടെ അവൾ സന്തോഷവതിയായിരിക്കും എന്നും അവർക്കുറപ്പുണ്ട്. പക്ഷെ അപ്പോഴും പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോയ സ്വന്തം ഭർത്താവിനെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ അവരിൽ ചെറുതല്ലാത്തൊരു ഭയവും വന്നു നിറയുന്നുണ്ട്.. 💥💥 എപ്പോ പോയെന്നറിയില്ല... " മഹേഷിനോടത് പറയുമ്പോൾ അശോകൻ പല്ല് കടിച്ചു പിടിച്ചിരുന്നു. എങ്ങനെ പോയെന്നും അറിയില്ലായിരിക്കും. അല്ലേ അങ്കിളെ.. " അവനൊരു പരിഹാസത്തോടെയാണാ ചോദ്യമെന്നും അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി. "ഇങ്ങനൊരു അറ്റാക്ക് ഉണ്ടാവും എന്ന് അപ്പഴേ ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ.. അന്നേരം അവൻ അങ്ങനൊന്നും ചെയ്യില്ല.. നെറികേട് കാണിക്കില്ല.. പറഞ്ഞ വാക്കിനു വിലയുള്ളവനാണ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞത് നിങ്ങളല്ലേ..എന്നിട്ടിപ്പോ ആ നാറി തന്നെയല്ലേ ഇതൊക്കെ ചെയ്തതും." അവൻ ദേഷ്യമൊതുക്കാൻ വല്ലാതെ കഷ്ടപെടുന്നുണ്ടെന്ന് കൂടി അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി. "ഇതൊക്കെ കൊണ്ടാ അവനെ ജാമ്യത്തിലിറക്കരുതെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. അന്നതും കേൾക്കാതെ ഓരോന്നു ചെയ്തിട്ട്.. ഇപ്പൊ അവനായിട്ട് തന്നെ പണി തന്നില്ലേ.." കാശിയുടെ ജാമ്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അപ്പോഴും തീരാത്ത.. തീരാൻ സ്റ്റീഫൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കാത്ത മഹേഷിന്റെ ഉള്ളിലെ സംശയം അവനറിയാതെ തന്നെ പുറത്ത് ചാടി. കാശിയെ കുറിച്ച് താൻ അങ്ങനൊക്കെ പറഞ്ഞത് ശെരിയായത് കൊണ്ട് അത്രയും നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നിരുന്ന അശോകൻ അവനാ പറഞ്ഞത് കേട്ടതും മുഖം ചുളിച്ചു. "അവനെ ഞാനല്ല പുറത്തിറക്കിയതെന്ന് പറഞ്ഞത് നീയപ്പോ വിശ്വസിച്ചില്ലേ.." അവനെക്കാൾ ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോൾ അശോകനും. "ഇനിയിപ്പോ അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞു നിൽക്കാതെ എങ്ങനെ അവരെ കണ്ട് പിടിക്കുമെന്ന് ആലോചിക്ക്.. അതായിപ്പോ വേണ്ടത്.. ഞാനും നോക്കട്ടെ.. കിട്ടിയ തന്നെ ഇനിയിപ്പോ കെട്ടണോ ന്നാ.." അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അശോകന് പറയാനുള്ള ഉത്തരം പോലും കാക്കാതെ മഹേഷ്‌ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു പോയി.. തുടരും.. മ്യാമനും മോനും ഇപ്പഴേ അടി തുടങ്ങിയോ.. 😆 എജ്ജാതി സ്നേഹം ഉള്ളവരായിരുന്നു ല്ലേ 😁 സ്നേഹത്തോടെ jif💐 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

ഏഴ് തലയുള്ള നാഗം #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #📔 കഥ #കാവൽ നാഗം. #സ്വർണ നാഗം #നാഗം

നിഴലായി വന്നവൾ വിധി എഴുതിയ ഒരു അപൂർവ പ്രണയം... 🖤 Part 8 "നമുക്ക്... കുറച്ചുനേരം സംസാരിക്കണം." ശരത്ചന്ദ്രന്റെ ഗൗരവമുള്ള ശബ്ദം കേട്ടതും വൃന്ദയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടിപ്പോയി. അവൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞു. ശരത്ചന്ദ്രൻ വാതിൽ അടച്ചില്ല. മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി, കുറച്ച് അകലം പാലിച്ചാണ് നിന്നത്. "ഇരിക്കൂ..." അദ്ദേഹം സോഫയിലേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി. വൃന്ദ പതിയെ ഇരുന്നു. അൽപനേരം ഇരുവരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ആ നിശ്ശബ്ദത ഭേദിച്ചത് ശരത്ചന്ദ്രനായിരുന്നു. "വൃന്ദ..." "ഈ വിവാഹം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചതാണെന്ന് നിനക്കറിയാം." അവൾ തലയാട്ടി. "എന്റെ ജീവിതത്തിൽ..." "ദീപ്തിയുടെ സ്ഥാനം മറ്റാർക്കും എടുക്കാൻ കഴിയില്ല." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വൃന്ദയുടെ മുഖം ഒന്ന് മങ്ങി. "അതുകൊണ്ട് നിന്നെ ഒരിക്കലും അവളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യില്ല." "നീ... നീ മാത്രമാണ്." "ഈ വീട്ടിൽ നിനക്ക് അർഹിക്കുന്ന ബഹുമാനവും സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉണ്ടാകും." "പക്ഷേ..." "എനിക്ക് കുറച്ച് സമയം വേണം." വൃന്ദ ശാന്തമായി തലയാട്ടി. "എനിക്ക് മനസ്സിലാകും... സർ." ശരത്ചന്ദ്രൻ നേർത്തൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "'സർ' എന്ന് വിളിക്കേണ്ട." "നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതുപോലെ വിളിച്ചാൽ മതി." വൃന്ദ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. അതോടെ... മുറിയിലെ ഭാരം നിറഞ്ഞ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് അൽപം അയവ് വന്നു. അപ്പോഴാണ്... ടക്... ടക്... "മോനെ..." സാവിത്രിയമ്മയുടെ ശബ്ദം. ശരത്ചന്ദ്രൻ വാതിൽ തുറന്നു. "സംസാരം കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ ഇനി രണ്ടുപേരും പോയി ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആവാൻ നോക്ക്." അവരുടെ കയ്യിൽ ഒരു ഇളം ക്രീം നിറത്തിലുള്ള സെറ്റ് സാരിയും, മറൂൺ ഡിസൈനുള്ള ബ്ലൗസും ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് അവർ വൃന്ദയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തു. "ഇന്ന് ഇത് ഉടുത്തോളൂ മോളേ." പിന്നെ അലമാര മുഴുവൻ തുറന്ന് കാണിച്ചു. പുതിയ സാരികൾ... ഡ്രസ്സുകൾ... ചെരിപ്പുകൾ... കോസ്മെറ്റിക്സ്... അവൾക്ക് ആവശ്യമായ എല്ലാം അതിനുള്ളിൽ ഭംഗിയായി അടുക്കിവെച്ചിരുന്നു. വൃന്ദ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. "ഇതൊക്കെ... എനിക്ക് വേണ്ടിയാണോ?" സാവിത്രിയമ്മ ചിരിച്ചു. "പിന്നല്ലാതെ എല്ലാം നിനക്ക് വേണ്ടി വാങ്ങീതാ. എന്റെ മരുമകൾക്ക് യാതൊരു കുറവും ഉണ്ടാവാൻ പാടില്ല . വൃന്ദയുടെ കവിളിൽ തലോടി സാവിത്രി പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് വൃന്ദയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു നേർത്ത അഹങ്കാരത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി മിന്നിമാഞ്ഞു... "ശരി... മോൾ പോയി ഫ്രഷ് ആയിട്ട് വാ." സാവിത്രിയമ്മ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ശരത്ചന്ദ്രനും പറഞ്ഞു. "ഞാനും ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയി വരാം." അദ്ദേഹവും പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അരമണിക്കൂറിന് ശേഷം... കുളിച്ചിറങ്ങിയ വൃന്ദ... സാവിത്രിയമ്മ നൽകിയ സാരീ ധരിച്ചിരുന്നു. കല്യാണത്തിലെ ഭാരമുള്ള ആഭരണങ്ങൾ മാറ്റിയിരുന്നു. കഴുത്തിൽ താലി മാത്രം. നെറ്റിയിൽ ചെറിയ കറുത്ത പൊട്ട്. നെറുകയിൽ നേർത്ത സിന്ദൂരം. നനഞ്ഞ മുടി പിന്നിലേക്ക് വിടർത്തിയിട്ടിരുന്നു. അവൾ പതിയെ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. കണ്ണാടിയിലുള്ള സ്വന്തം പ്രതിബിംബം കണ്ടപ്പോൾ... ഒരു നിമിഷം അവൾ അനങ്ങാതെ നിന്നു. ഇന്നലെ വരെ... സ്വന്തം വീട്ടിലെ ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടി. ഇന്ന്... ഒരാളുടെ ഭാര്യ. ഒരു വലിയ വീട്ടിലെ മരുമകൾ. കഴുത്തിലെ താലിയിൽ അവൾ അറിയാതെ വിരലോടിച്ചു. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ നേർത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ്... ടക്... ടക്... "വൃന്ദമ്മേ..." മീനാക്ഷിയുടെ ശബ്ദം. വൃന്ദ വാതിൽ തുറന്നു. മീനാക്ഷി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽകുന്നു. "അമ്മൂമ്മ വിളിക്കുന്നു." "താഴേക്ക് വരാൻ പറഞ്ഞു." "ശരി..." വൃന്ദ മീനാക്ഷിക്കൊപ്പം താഴേക്കിറങ്ങി. ഹാളിൽ സാവിത്രിയമ്മ ഒരു ഗ്ലാസിൽ ചൂടുപാലുമായി കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. "മോളേ..." "ഇത് കൊണ്ടുപോ." പാൽഗ്ലാസ് വൃന്ദയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്ത ശേഷം അവർ അവളുടെ നെറുകയിൽ സ്നേഹത്തോടെ തലോടി. "സന്തോഷമായി ജീവിക്കണം." വൃന്ദ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ച് തലയാട്ടി. പാൽഗ്ലാസ് കൈയിൽ പിടിച്ച് അവൾ വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് നടന്നു. മുറിയുടെ വാതിൽ പതിയെ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ... കടും മറൂൺ നിറത്തിലുള്ള ഷർട്ടും വെള്ള മുണ്ടും ധരിച്ച് ശരത്ചന്ദ്രൻ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. "ഏയ്യ്... അത് സാരമില്ലടാ വരാൻ പറ്റാത്തതിൽ വിഷമിക്കണ്ട." "നിനക്ക് അവിടത്തെ ജോലി ഒഴിവാക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം." വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട അദ്ദേഹം... ഒരു നിമിഷം വൃന്ദയെ നോക്കി. പിന്നെ സംസാരം നിർത്താതെ... അകത്തേക്ക് വരാൻ കൈകൊണ്ട് പതിയെ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. വൃന്ദ ശാന്തമായി അകത്തേക്ക് കയറി. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പാൽഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച്... എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു. "ഹാ..." "അടുത്ത തവണ നീ നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ കാണാം." "ഓക്കേ... "ഗുഡ് നൈറ്റ്." കോൾ അവസാനിപ്പിച്ച ശേഷം ശരത്ചന്ദ്രൻ ഫോൺ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. അപ്പോഴാണ്... അദ്ദേഹം വീണ്ടും വൃന്ദയെ നോക്കിയത്. "താഴെ എല്ലാവരും പോയോ?" "മ്മ്..." വൃന്ദ പതിയെ മറുപടി പറഞ്ഞു. ശരത്ചന്ദ്രൻ ചെറുതായി തലയാട്ടി. മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു. ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം... പറയാൻ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളായിരുന്നു... (തുടരും...) #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ

#📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

#🥳 അടിപൊളി ചൊവ്വാഴ്ച സ്റ്റാറ്റസുകൾ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

#💃 Reels വീഡിയോസ് #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #👌 വൈറൽ വീഡിയോസ് #🤔 ചിരിയും ചിന്തയും #📖 കുട്ടി കഥകൾ

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! 😲 #📔 കഥ #📙 നോവൽ

അത്രെയും പേരുടെ മുമ്പിൽ വച്ച് മോള് എന്നേ പ്രൊപ്പോസ് ചെയിതിട്ടു ഞാൻ നിന്നെ വേണ്ടെന്ന് വിചാരിച്ചാൽ അവരൊക്കെ എന്ത് വിചാരിക്കും.... എനിക്ക് ജാഡയാണെന്ന് കരുതില്ലേ.... സോ ഞാൻ നിന്നെ പ്രേമിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു..... തമാശയായി തുടങ്ങിയ പ്രൊപോസൽ... പക്ഷെ അവന്റെ തീരുമാനം ജാനകിയെ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞിരുന്നു.... കഥയുടെ ഫുൾ പാർട്സ് ഇവിടെ ഉണ്ടേ ♥️ https://share.aksharathalukal.in/s/43928/view #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ ഇതുപോലെയുള്ള നിരവധി കഥകൾ വായിച്ചു ആസ്വദിക്കാനും... നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലുള്ള കഥകൾ എഴുതി പണം സമ്പാദിക്കാനും ഇന്ന് തന്നെ അക്ഷരതാളുകൾ ഡൗൺലോഡ് ചെയ്യണേ ❤️

#📖 കുട്ടി കഥകൾ