അപരിചിത (PART 7) "കാണുന്നതെല്ലാം സത്യമല്ല... വിശ്വസിക്കുന്നതെല്ലാം മിഥ്യയുമല്ല." 217-ാം നമ്പർ റൂമിൽ നിന്ന് നാലുപേരും പേടിച്ചോടിയത് നേരെ വാർഡന്റെ റൂമിലേക്കായിരുന്നു. വാതിലിൽ ശക്തമായി മുട്ടിയതും വാർഡൻ ഉറക്കപ്പിച്ചോടെ വാതിൽ തുറന്നു. "എന്താ മക്കളേ? ഈ സമയത്ത്?" അലീനയ്ക്ക് ശരിക്കും സംസാരിക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. മീരയാണ് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞത്. "മാഡം... ഞങ്ങൾ റൂം മാറാൻ വേണ്ട സാധനങ്ങൾ എടുക്കാൻ പോയതായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് വാതിൽ തനിയെ അടഞ്ഞത്. പിന്നെ തുറക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ലൈറ്റ് മിന്നി... ഫാനും തനിയെ സ്പീഡായി... ഞങ്ങൾക്ക് അവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല." വാർഡൻ ഒരു നിമിഷം നാലുപേരുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ഭയം വ്യക്തമായിരുന്നു. "വാ... നമുക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ പോയി നോക്കാം." വാർഡൻ മുന്നിലും നാലുപേരും പിന്നിലുമായി 217-ാം നമ്പർ റൂമിന്റെ മുന്നിലെത്തി. "ഇതാണല്ലേ?" "അതെ മാഡം..." വാർഡൻ വാതിലിന്റെ ഹാൻഡിൽ പിടിച്ചു. ക്ലിക്ക്... വാതിൽ വളരെ എളുപ്പത്തിൽ തുറന്നു. റൂമിനുള്ളിൽ എല്ലാം പഴയപടി. ലൈറ്റ് സാധാരണ പോലെ കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫാൻ കറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനലും അടഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന പോലെ. വാർഡൻ റൂം മുഴുവൻ ഒന്ന് നോക്കി. പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് ചോദിച്ചു. "ഇവിടെയാണോ നിങ്ങൾക്ക് ഇത്രയും പ്രശ്നം ഉണ്ടായത്?" ആർക്കും ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അൽപസമയം മുമ്പ് നടന്നതെല്ലാം തെളിവില്ലാത്ത ഒരു കഥയായി മാറിയിരുന്നു. "ഇന്ന് രാത്രി എല്ലാവരും ഇവിടെ തന്നെ കിടന്നോളൂ. നാളെ രാവിലെ റൂം മാറ്റുന്ന കാര്യം നോക്കാം." അതും പറഞ്ഞ് വാർഡൻ നടന്നു. --- വാർഡൻ പോയതോടെ റൂമിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു. അനന്യ പതിയെ കട്ടിലിലിരുന്ന് പറഞ്ഞു. "ഡീ... ഇനി എനിക്ക് ഇവിടെ ഒരു നിമിഷം പോലും നിൽക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല." "പക്ഷേ ഇപ്പോൾ വേറെ വഴിയില്ല." മീര മറുപടി പറഞ്ഞു. നന്ദന ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾ അമ്മയെ വിളിച്ച് കുറച്ചുനേരം സംസാരിച്ചു. സംസാരിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും റൂമിന്റെ ഓരോ മൂലയിലേക്കും പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അലീന ബാഗിൽ നിന്ന് അമ്മ നൽകിയ ചെറിയ കുരിശ് എടുത്ത് കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ആ രാത്രിയിൽ നാലുപേരും ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തില്ല. ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ആർക്കും ഉറക്കം വന്നില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ അനന്യ ഓരോ തമാശ പറഞ്ഞ് അന്തരീക്ഷം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും... ആർക്കും ചിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സമയം പതിയെ കടന്നുപോയി. റൂമിൽ കേൾക്കുന്നത് ഭിത്തിയിലെ ക്ലോക്കിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം. ടിക്ക്... ടിക്ക്... ടിക്ക്... അലീന വെറുതെ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി. 2:17 അതേ നിമിഷം... ടിങ്... അവളുടെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. റൂമിലെ നാലുപേരും ഒരേസമയം ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. "ഈ സമയത്ത് ആരാ?" അനന്യ ചോദിച്ചു. സ്ക്രീനിൽ ഒരു Unknown Number. ഒരു ഫോട്ടോ മാത്രമായിരുന്നു വന്നത്. "തുറക്കണ്ട..." നന്ദന പതിയെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ... അലീനയുടെ ഉള്ളിലെ കൗതുകം ഭയത്തേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു. അവൾ മെല്ലെ ഫോട്ടോ തുറന്നു. അത് കണ്ടതും അവളുടെ മുഖം വിളറി. "ഡീ... ഇത് നോക്കിയേ..." ഫോൺ മീരയുടെ കൈയിലേക്ക് നീട്ടി. മൂന്നുപേരും അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്ന് നിന്നു. അത്... 217-ാം നമ്പർ റൂമിന്റെ പഴയൊരു ഫോട്ടോയായിരുന്നു. റൂമിലെ ബെഡുകളും ജനലും മേശയും... എല്ലാം അതുപോലെ തന്നെ. ആദ്യം ഒന്നും അസ്വാഭാവികമായി തോന്നിയില്ല. പക്ഷേ... മീര പെട്ടെന്ന് സ്ക്രീനിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "അലീന... ഒന്ന് സൂം ചെയ്തേ..." അലീന മെല്ലെ ഫോട്ടോ സൂം ചെയ്തു. അവസാനത്തെ ബെഡിൽ... നീല ചുരിദാർ ധരിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ മുടി മുഖത്തേക്ക് വീണതുകൊണ്ട് മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. റൂമിൽ ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അനന്യ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. "ഇത്... രണ്ട് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ച ആ കുട്ടിയായിരിക്കുമോ...?" അലീന ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ ഫോട്ടോയുടെ താഴെയുള്ള വിവരങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി. 📅 14 ജൂലൈ 2024 രണ്ട് വർഷം മുമ്പ് എടുത്ത ചിത്രം. അപ്പോഴേക്കും... അലീനയുടെ കൈയിലിരുന്ന ഫോൺ ഒന്ന് മിന്നി. അടുത്ത നിമിഷം... ആ ഫോട്ടോ സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് തനിയെ അപ്രത്യക്ഷമായി...! (തുടരും...) #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ