#📔 കഥ സാക്ഷി കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ മുഖവുമായി സിത്താര ജോണിനോട് പറഞ്ഞു.......... "ടാ, ഞാൻ പരമാവധി പിടിച്ചുനിന്നു. പക്ഷേ, ഒന്നും നടക്കില്ല. അപ്പച്ചന് രണ്ട് പ്രാവശ്യം അറ്റാക്ക് വന്നതാണ്. ഇനി എന്റെ പ്രണയം കൂടി അറിഞ്ഞാൽ അതോടെ തീരും എല്ലാം. ഞാൻ മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യ ആയാലും നിന്നെ മറക്കില്ല, നീ എന്റെ ജീവനാണ്." "എടീ, നിനക്ക് ഒന്ന് പറഞ്ഞൂടെ നിന്റെ അപ്പച്ചനോട് നമ്മൾ തമ്മിൽ പ്രണയത്തിലാണ് എന്ന്?" ജോണിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് സിത്താരയുടെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായ്‌ഞ്ഞു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ആ കണ്ണീർ അവന്റെ ഷർട്ടിൽ പടർന്നുപിടിച്ചു........ "പറയാൻ എനിക്കും ആഗ്രഹമുണ്ട് ജോൺ... പക്ഷേ, ഒരു തർക്കത്തിനോ തിരുത്തലിനോ ഉള്ള ആരോഗ്യം ഇനി ആ ശരീരത്തിനില്ല. ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ഒരു ചെറിയ മാനസികവിഷമം പോലും അപ്പച്ചന്റെ ജീവനെടുക്കുമെന്നാണ്. ജാതിയും മതവും പണവും നോക്കി അവർ ആലോചിച്ച ഈ കല്യാണം മുടങ്ങിയാൽ അപ്പച്ചൻ പിന്നെ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകില്ല. എന്റെ പ്രണയത്തിന് വേണ്ടി സ്വന്തം അപ്പച്ചന്റെ ജീവൻ പണയം വെക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലടാ... നീ എന്നെ മനസ്സിലാക്കണം. എന്നെ ഒരു വഞ്ചകിയായി കാണരുത്." ജോൺ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ നോട്ടം ദൂരേക്ക് നീണ്ടു. കോളേജ് ക്യാമ്പസിലെ മരത്തണലിൽ തുടങ്ങി, ഒരുമിച്ച് കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളും പടുത്തുയർത്തിയ പ്രതീക്ഷകളും ഇങ്ങനെ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തകർന്നടിയുമെന്ന് അവൻ കരുതിയിരുന്നില്ല. എങ്കിലും, സിത്താരയുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭയവും നിസ്സഹായതയും അവന് മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു. സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിനെ സ്വന്തമാക്കാൻ വേണ്ടി അവളുടെ അപ്പച്ചന്റെ മരണത്തിന് കാരണക്കാരനാകാൻ അവനും ആഗ്രഹിച്ചില്ല.............. "നീ കരയാതെ സിത്തു..." ജോൺ അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു, അവളുടെ കണ്ണീർ തുടച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "നിന്റെ അപ്പച്ചന്റെ ജീവനാണ് പ്രധാനം. നീ ധൈര്യമായി പൊയ്ക്കോ. ഒരുപക്ഷേ, നമ്മുടെ വിധി ഇതാകാം. നീ നന്നായി ജീവിക്കണം." ആ വൈകുന്നേരം അവർ പിരിഞ്ഞു. തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ നടക്കുമ്പോഴും ഇരുവരുടെയും ഉള്ളിൽ ഒരു യുഗം അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു.............. ആഴ്ചകൾ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. സിത്താരയുടെ വീട് കല്യാണ ബഹളങ്ങളിലേക്ക് അമർന്നു. ഗൾഫിൽ എഞ്ചിനീയറായ തോമസായിരുന്നു വരൻ. വലിയ തറവാട്ടു മഹിമയുള്ള കുടുംബം. സിത്താര ഒരു യന്ത്രപ്പാവയെപ്പോലെ വീട്ടുകാർ പറഞ്ഞതിനൊക്കെ സമ്മതം മൂളി. കല്യാണദിവസം എത്തിച്ചേർന്നു. അതിമനോഹരമായ കാഞ്ചീപുരം സാരിയും സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, കണ്ണുകളിൽ കൺമഷിയെഴുതി മണവാട്ടിയായി നിൽക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ് ശൂന്യമായിരുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയ അവൾക്ക് സ്വന്തം മുഖം പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.......... കല്യാണ മണ്ഡപത്തിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അപ്പച്ചൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. രോഗബാധിതനെങ്കിലും തന്റെ മകൾ സുരക്ഷിതമായ കൈകളിലേക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന ആശ്വാസത്തിൽ ആ വൃദ്ധന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു........... ആ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ, താൻ എടുത്ത തീരുമാനം തെറ്റല്ല എന്ന് സിത്താര ഉറപ്പിച്ചു. തന്റെ പ്രണയം ബലികൊടുത്തത് ഈ ചിരിക്ക് വേണ്ടിയാണ്............ മനസ്സമ്മതത്തിന്റെ സമയത്ത് സിത്താര പള്ളിയിലെ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിലേക്ക് ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു. ദൂരെ, ജനാലയ്ക്കരികിലെ ഒരു തൂണിന്റെ മറവിൽ കറുത്ത ഷർട്ടിട്ട്, കണ്ണുകളിൽ കടലിരമ്പുന്ന സങ്കടം ഒളിപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്ന ജോണിനെ അവൾ കണ്ടു. അവൻ അവളെ നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിക്ക് മരണത്തേക്കാൾ ആഴമുള്ള നൊമ്പരമുണ്ടായിരുന്നു............ "ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു..." എന്ന് പറയുമ്പോൾ സിത്താരയുടെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു. വരൻ താലി ചാർത്തുമ്പോൾ അവൾ കണ്ണുകൾ മുറുകെ പൂട്ടി. അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി താലിമാലയിൽ വീണുറഞ്ഞു......... വിവാഹശേഷം സിത്താര തോമസിനൊപ്പം ദുബായിലേക്ക് പോയി. പുതിയ രാജ്യം, പുതിയ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ; അവൾ പതിയെ മാറിത്തുടങ്ങി.......... തോമസ് ഒരു നല്ല മനുഷ്യനായിരുന്നു. സിത്താരയെ അയാൾ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ വിഷാദം അയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും, പുതിയ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് മാറിയതിന്റെ അപരിചിതത്വമാണെന്ന് കരുതി അയാൾ അവളെ കൂടുതൽ കരുതലോടെ ചേർത്തുപിടിച്ചു........ തന്റെ മുൻകാല പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ് തോമസിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു സംശയത്തിന്റെ വിത്ത് പാകാൻ സിത്താര ആഗ്രഹിച്ചില്ല. അവൾ ഒരു നല്ല ഭാര്യയാകാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു....... കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ അവർക്ക് രണ്ട് കുട്ടികളുണ്ടായി—ആൽബിനും ആഞ്ചലീനയും. കുട്ടികളുടെ ജനനത്തോടെ സിത്താരയുടെ ലോകം അവർക്ക് ചുറ്റുമായി.......... എങ്കിലും, തിരക്കുകൾക്കിടയിലും ഒട്ടേറെ ദൂരങ്ങൾക്കപ്പുറം എവിടെയോ ജീവിക്കുന്ന ജോണിന്റെ ഓർമ്മകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കാട്ടുതീ പോലെ അണയാതെ കിടന്നു........ മറുവശത്ത് ജോൺ, സിത്താരയുടെ വിവാഹത്തോടെ അവൻ തകർന്നുപോയെങ്കിലും പൂർണ്ണമായി വീണില്ല. സിത്താരയ്ക്ക് കൊടുത്ത വാക്ക് പ്രകാരം അവൻ ജീവിതത്തോട് പൊരുതി. ബിസിനസ്സിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ച അവൻ സ്വന്തമായി ഒരു കമ്പനി കെട്ടിപ്പടുത്തു. വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ഒടുവിൽ അവൻ മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിച്ചു. എങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ സിത്താരയ്ക്കായി മാറ്റിവെച്ച ഒരിടമുണ്ടായിരുന്നു....... പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം... സിത്താരയും കുടുംബവും നാട്ടിൽ അവധിക്ക് വന്നതായിരുന്നു. നെടുമ്പാശ്ശേരി എയർപോർട്ടിലെ ലൗഞ്ചിൽ കുട്ടികൾക്കും ഭർത്താവിനുമൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ, പെട്ടെന്നാണ് സിത്താര ആ ശബ്ദം കേട്ടത്....... "ടൂ കോഫി പ്ലീസ്..." ആ ശബ്ദം തിരിച്ചറിയാൻ അവൾക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും വേണ്ടി വന്നില്ല. അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി........ അതെ, ജോൺ തന്നെ......! പ്രായത്തിന്റേതായ മാറ്റങ്ങൾ വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതേ ഗാംഭീര്യം. അവന്റെ കൂടെ മനോഹരിയായ ഒരു സ്ത്രീയും ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടിയുമുണ്ടായിരുന്നു...... അതേസമയം ജോണും തിരിഞ്ഞുനോക്കി....... രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിലിടഞ്ഞു. പതിനഞ്ച് വർഷത്തെ മൗനവും വിരഹവും ആ ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ ഉരുകിത്തീർന്നു......... ഇരുവരുടെയും ചുണ്ടിൽ ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. വാക്കുകൾ ആവശ്യമില്ലാത്ത ഒരു നിമിഷം.......! തോമസ് സിത്താരയോട് എന്തോ ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ ജോണിന്റെ നോട്ടത്തിൽ നിന്നും ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു....... ജോൺ തന്റെ മകളുടെ കൈപിടിച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവർ പരസ്പരം സംസാരിച്ചില്ല, പഴയ കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചതുമില്ല. കാരണം, അവർ രണ്ടുപേരും ഇപ്പോൾ രണ്ടു കുടുംബങ്ങളുടെ തണലാണ്............... സിത്താര എയർപോർട്ടിന്റെ വലിയ ഗ്ലാസ് ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ഈറനണിഞ്ഞു. പക്ഷേ, അതൊരു സങ്കടക്കണ്ണീരായിരുന്നില്ല. തങ്ങൾ എടുത്ത തീരുമാനങ്ങൾ ശരിയായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നു അത്. അവർ രണ്ടുപേരും സ്വന്തം കടമകൾ ഭംഗിയായി നിറവേറ്റിയിരിക്കുന്നു........ അവൾ മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയായിരിക്കാം, അവൻ മറ്റൊരാളുടെ ഭർത്താവും. പക്ഷേ, ആരും കാണാതെ അവരുടെ ഉള്ളിൽ മരിക്കാതെ കിടന്ന ആ പഴയ പ്രണയത്തിനും അവർ ചെയ്ത ത്യാഗത്തിനും വേണ്ടി കാലവും ഈ ജീവിതവും എന്നും സാക്ഷിയായിരുന്നു.......... "ചില പ്രണയങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയാത്തപ്പോഴാണ് കൂടുതൽ മനോഹരമാകുന്നത്" എന്ന് ഈ കഥ വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ തണലായി ജീവിക്കുമ്പോഴും, ഉള്ളിലെവിടെയോ ആ പഴയ പ്രണയത്തെ പവിത്രമായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ആ രണ്ട് മനുഷ്യരും, അതിന് സാക്ഷിയാകുന്ന ജീവിതവും'' *#mazha* സ്റ്റോറി ബൈ ശിഹാബ് വഴിപ്പാറ