#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _86 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💐 നീയൊന്നവനെ വിളിച്ചു നോക്ക് അനി. അല്ലാതിപ്പോ നമ്മളെന്തു ചെയ്യും..ഒറ്റയ്ക്ക്. ആരുണ്ടൊരു സഹായം ചോദിക്കാൻ." അങ്ങേയറ്റം നിസ്സഹായതയോടെയാണ് ഗിരിയുടെ അമ്മ അനിലയോടത് പറഞ്ഞത്. നല്ലത് പോലെ പോയി കൊണ്ടിരുന്ന അവരുടെ കട. അതിപ്പോൾ പാതി നിലച്ചത് പോലാണ്. അതോടെ ആ കടയുടെ തണലിൽ അൽപ്പം പച്ചപ്പ്‌ കിട്ടി കൊണ്ടിരുന്ന അവരുടെ ജീവിതമപ്പോൾ വീണ്ടും പ്രതിസന്ധിയിലായിരിക്കുന്നു. ഓരോ ദിവസവും ഇന്നെങ്കിലും ചെറിയൊരു പുരോഗതി ഉണ്ടാവും എന്നുള്ള പ്രതീക്ഷയിൽ തന്നെയാണ് അനില ഇത് വരെയും അത് മുന്നോട്ട് തള്ളി കൊണ്ട് പോണതും. പക്ഷെ ഇതിപ്പോ വീണ്ടും കടക്കെണിയിലേക്ക് തന്നെ കൊണ്ടെത്തിക്കുന്നത് പോലൊരു പോക്കാണ്. ഗിരി ഉണ്ടാക്കി കൂട്ടിയ കടങ്ങൾ തന്നെ പാതിയോളം മാത്രമേ വീടിയിട്ടുള്ളു. അതിന് മുന്നേ കടയിൽ നിന്നുള്ള വരുമാനം നിലച്ചു പോയല്ലോ. ആഞ്ഞു തുഴഞ്ഞിട്ടും കടത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ മുങ്ങി പോകാനുള്ള വ്യഗ്രതയല്ലാതെ അടുത്തെവിടെയും അവരാരുമൊരു രക്ഷയുടെ കര കണ്ടതുമില്ല. വിഷ്ണുവിന് വിളിച്ചാൽ ഇതിനൊരു പരിഹാരമാവുമെന്ന് അറിയാതെയല്ല അനിലക്കും. പക്ഷെ അവനെ ഇനിയും ഇതിന്റെ പേരിൽ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ അവൾക്ക് മനസ്സ് വന്നില്ല. ഇപ്പോൾ തന്നെയും ഒരാൾ മറ്റൊരാൾക്ക് ചെയ്ത് കൊടുക്കേണ്ട സഹായത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തോളം അവൻ ചെയ്തു തന്നതുമാണ്. "അല്ലാതിപ്പോ നമ്മളെന്തു ചെയ്യും മോളെ. നീ ഇത്രേം ചക്ര ശ്വാസം വലിച്ചിട്ടും ഇതെങ്ങും എത്തുന്നില്ലല്ലോ.. ആ കുട്ടിയെ വിളിച്ചാൽ എന്തെങ്കിലും നടക്കും.. അമ്മക്കുറപ്പുണ്ട്.. കാശൊക്കെ ആയി കഴിഞ്ഞു നമ്മുക്കവനുള്ളത് കൊടുത്തു തീർക്കാം.." വീണ്ടും അവരത് പറഞ്ഞത് കൊണ്ടെന്നുമല്ല.. തന്നെ കൊണ്ട് ഇനിയൊരു ഇഞ്ചു പോലും ഇതോറ്റയ്ക്ക് മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അനില വിഷ്ണുവിന്റെ നമ്പറിൽ വിളിച്ചു നോക്കിയത്. പക്ഷെ ഒരു വട്ടം വിളിച്ചു നോക്കിയിട്ട് അവൻ ഫോൺ എടുത്തില്ല. പിന്നെ വിളിക്കാൻ മടിച്ചു നിന്ന അനിലയോട് ആവിശ്യം നമ്മടെയാണ് ഒന്നൂടെ വിളിച്ചു നോക്കെന്നവർ വീണ്ടും ആവിശ്യപ്പെട്ടു. വല്ലായ്മയോടെ തന്നെയാണ് അവൾ രണ്ടാമത്തെ പ്രാവശ്യം വിളിച്ചു നോക്കിയത്. പക്ഷെ അപ്പോഴും അവനത് അറ്റാന്റ് ചെയ്തില്ല. എന്തെങ്കിലും തിരക്കിലാവും അമ്മേ.. നമ്പർ കാണുമ്പോ തിരിച്ചു വിളിച്ചോളും.. " അനില അമ്മയെ ആശ്വാസിപ്പിച്ചു. പക്ഷെ അപ്പോഴും അവരറിഞ്ഞില്ല..അവനൊരു തിരക്കിലുമല്ല. അവരാ വിളിക്കുമ്പോൾ അവനത് നോക്കി ഗൂഢമായൊരു ചിരിയോടെ ഇരിക്കുന്നുണ്ട് എന്നത്. അവരുടെ ആവിശ്യങ്ങളെ അത്യാവശ്യങ്ങളാക്കി മാറ്റി തന്റെ ഇഗിതം നടത്താൻ കാത്ത് നിൽക്കുന്ന കൗശലക്കാരന്റെ മനസ്സോടെ...അവനോരെ ഇരിപ്പാണെന്ന്. 💥💥 കുടിച്ചോ.. തനിക്ക് മുന്നിലേക്ക് നീളുന്ന ചായ ഗ്ലാസ്.. അത് നീട്ടി തരുന്ന ഗായത്രി. ഭവ്യ മിഴിച്ചിരുന്നു പോയി.. അങ്ങനൊരു സീൻ അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലുമില്ല. അതിനൊരു സാധ്യതയും അവൾ നോക്കിയിട്ട് കാണുന്നില്ല. കാരണം അത്രയും അവൾ ദ്രോഹിച്ചൊരു വ്യക്തിയാണ് അവൾക്ക് മുന്നിൽ സഹായവുമായി ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത്. വാക്കുകൾ കൊണ്ടും പ്രവർത്തി കൊണ്ടും ഒരു മനുഷ്യനും മറ്റൊരു മനുഷ്യനോട്‌ ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്ത അത്രയും ആഴത്തിൽ..ആ നിൽക്കുന്നവളെ കഷ്ടപെടുത്തിയവളാണ് താനെന്നുള്ള കുറ്റബോധം.. എന്നിട്ടും പനിച്ചു വിറച്ചു കിടന്ന തന്നെ അന്വേഷിച്ചു വരാൻ അവൾ മാത്രമേ ഒള്ളു.. എന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ്.. ഭവ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ നനവൂറി. വാങ്ങിക്ക്.." ഗായത്രി ഭാവമാറ്റം ഒന്നുമില്ലാതെ ആവിശ്യപ്പെടുമ്പോൾ ഭവ്യ അവൾക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി. "കുടിക്ക്.. ചുക്ക് കാപ്പിയാണ്.." ഗായത്രി പറഞ്ഞതും ഭവ്യ അവളെ വല്ലായ്മയോടെ നോക്കി. ഗായത്രി പക്ഷെ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയി അവളുടെ മുറിയുടെ ജനാല തള്ളി തുറന്നു കൊണ്ട് കർട്ടനുകൾ വലിച്ചു മാറ്റി. മുറിയിലെ ഇരുട്ട് മാറി വെളിച്ചം നിറഞ്ഞു. "പോയെന്നു മേല് കഴുകി വാ.. എന്നിട്ട് കുറച്ചു കഞ്ഞി കുടിക്കാം.. ഞാനുണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.." പറച്ചിലോനൊപ്പം തന്നെ ഗായത്രി അനുവാദം കാത്ത് നിൽക്കാതെ അവളുടെ പുതപ്പ് വലിച്ചു മാറ്റി. കുളിർന്നത് പോലെ ഭവ്യ ഒന്ന് വിറച്ചു. അത് കണ്ടതും ഗായത്രി അവളുടെ നെറ്റിയിൽ കൈ വെച്ചു നോക്കി. നല്ല പനിയുണ്ടല്ലോ.. മരുന്നൊന്നും കഴിച്ചില്ലേ നീ.. " ഗായത്രി ചോദിക്കുമ്പോൾ ഭവ്യ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി. അപ്പോഴും അവളുടെ മുഖം കുനിഞ്ഞ് തന്നെയാണ്. "ഇതും വെച്ചോണ്ട് ഇനിയിപ്പോ മേൽ കഴുകുകയൊന്നും വേണ്ട.. കയ്യും കാലും ഒന്ന് കഴുകി ഡ്രസ്സ് മാറ്റിയിട്ടേക്ക്.." ഗായത്രി പറയുന്നതെല്ലാം ഒരു കുട്ടിയെ പോലെ കേട്ടു കൊണ്ടവൾ തലയാട്ടി കാണിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു കരച്ചിൽ വന്നവളുടെ തൊണ്ടയിൽ തടഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്. ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ഫീലോടെയാണ് ഭവ്യയപ്പോൾ മുതൽ ഗായത്രിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. ബാത്റൂമിൽ കയറി ഫ്രെഷായി ഇറങ്ങി വന്നപ്പോഴേക്കും ഗായത്രി അവൾ കിടന്നിരുന്ന കിടക്ക വിരിയും പുതപ്പുമൊക്കെ മാറ്റി ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. "ഇവിടിരുന്നോ.. കഞ്ഞി ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് എത്തിക്കാം.." കൂടുതലൊന്നും പറയാതെ അലക്കാനുള്ളതുമായി ഇറങ്ങി പോകുന്നവളെ ഭവ്യ കയ്യിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി. ഏട്ടത്തി..." അന്നാദ്യമായി അവളത് ഹൃദയം കൊണ്ട് വിളിച്ചു. "സാരമില്ല.. നമ്മുക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി നോക്കാം.. നീ ചെന്നിരിക്ക്.. ഞാനിപ്പോ വരാം.." അവളൊരു മാപ്പ് പറച്ചിലിനു ഒരുങ്ങുകയാണെന്ന് കണ്ടതും ഗായത്രി അതിന് അനുവദിക്കാതെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോയി. പത്തു മിനിറ്റ് കൊണ്ടവൾ തിരികെ വരുകയും ചെയ്തു. കയ്യിൽ കഞ്ഞിയും ചമ്മന്തിയുമുണ്ട്.. "മുഴുവനും കുടിക്ക്. എന്നിട്ടൊരു ഗുളിക കഴിച്ചോ.. കുറവില്ലേൽ നമ്മുക്ക് വൈകുന്നേരം ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി നോക്കാം.." ഗായത്രി അവൾക് മുന്നിലേക്കത് വെച്ചു കൊടുത്തു. 'നിനക്കിഷ്ടപ്പെട്ട ചമ്മന്തിയാണ്.. പെട്ടന്ന് കഴിച്ചേ.. " ഗായത്രി പറയുമ്പോൾ ഭവ്യക്ക് വീണ്ടും കരച്ചിൽ വന്നു. തന്റെ ഇഷ്ടം.. അതൊക്കെ അറിയാമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും നിർബന്ധം പിടിച്ചു കൊണ്ടൊരോന്നും ഗായത്രിയെ കൊണ്ട് ചെയ്യിപ്പിക്കാൻ തനിക്കായിരുന്നു ഈ വീട്ടിൽ ഏറ്റവും ആവേശം. തന്നോട് തന്നെ തോന്നിയ വെറുപ്പും കൂട്ടി ചവച്ചരച്ചു കൊണ്ടാണ് അവളാ കഞ്ഞി മുഴുവനും കുടിച്ചു തീർത്തത്. തലേന്ന് രാത്രിയിൽ തുടങ്ങിയ പനിയാണ്. വയ്യെങ്കിൽ ഒരു ഗുളിക എടുത്തു കുടിച്ചോ എന്ന് മാത്രമാണ് അതറിഞ്ഞ സുഗന്ധി അവളോട് പറഞ്ഞത്. അല്ലേലും വിഷ്ണുവിനെതിരെ കാശിയോട് പരാതി പറയും എന്ന് തുറന്നു പറഞ്ഞതിൽ പിന്നെ സുഗന്ധിക്കവളോട് പ്രകടമായി തന്നെ ഒരു ദേഷ്യമുണ്ട്. അവളെ കാണുമ്പോൾ ഒക്കെയും അവരത് പല രീതിയിൽ പ്രകടനം നടത്തുകയും ചെയുന്നുണ്ട്. ചുരുക്കത്തിൽ അവരുടെ അനീതിക്കെതിരെ ശബ്ദം ഉയർത്തി തുടങ്ങിയത് മുതൽ അവളവിടെ ഒറ്റ പ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. "ചെയ്ത് പോയതൊക്കെ തെറ്റായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ.." അവളെ തന്നെ നോക്കി ശാന്തമായി അവിടെ നിൽക്കുന്ന ഗായത്രിയുടെ ആ ചോദ്യം. ഭവ്യ ഞെട്ടി കൊണ്ടവളെ നോക്കി. " പശ്ചാതാപത്തെക്കാൾ വലിയൊരു പ്രായശ്ചിത്തമില്ലെന്നാണ്.... ഗായത്രി മൃദുവായൊരു ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. "ഇത് വരെയും ചെയ്ത് കൂട്ടിയതെല്ലാം.. തെറ്റാണ് എന്ന് എപ്പോഴെങ്കിലും നിനക്ക് തോന്നിയോ.." അവളാ ചോദ്യം ഒന്ന് കൂടി ചോദിച്ചു. ഭവ്യ അതേ എന്ന് തലയാട്ടി കാണിച്ചു. "എങ്കിൽ തിരികെ വാ.. തെറ്റുകളെയും അത് നൽകിയ വേദനകളേയും അതിന് കാരണക്കാർ ആയവരെയും മറന്നു കളയണ്ട.. കൂടെ തന്നെ അതൊക്കെ ഒരു പാഠമായി എടുത്തോ.. ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും നീ മറന്നു പോകാൻ പാടില്ലാത്ത പാഠം.. ഭവ്യ കരച്ചിലോടെ ഗായത്രിയെ നോക്കി. "നിന്നോടിങ്ങനെ പറയാൻ എനിക്ക് യാതൊരു അർഹതയുമില്ല.പക്ഷെ.. നന്മ മാത്രം നിറഞ്ഞൊരു ഏട്ടന്റെ പെങ്ങളാണ് നീ.. ആ മനുഷ്യൻ കാരണമാണ് ഇന്ന് ഞാനും എന്റെ മോളും ഇവിടെ ഇങ്ങനെയെങ്കിലും ജീവിച്ചു പോണത്.. അതിനുള്ള നന്ദി കാണിക്കുകയാണ് ഞാൻ.." ഗായത്രി ശാന്തമായിട്ടാണ് പറയുന്നത്. 'ബാക്കി എല്ലാവരേം നീ മറന്നു കളഞ്ഞേക്ക്. തെറ്റ് തിരുത്തി ഇനിയുള്ള ജീവിതം നന്നായി ജീവിക്കാൻ നിനക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാനുണ്ടാകും നിന്റെ കൂടെ. ആരൊക്കെ നിന്നെ കൈ വിട്ടാലും നിന്റെ കാശ്യേട്ടൻ ഉണ്ടാവും നിനക്ക് കാവൽ ആയിട്ട്. അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു കൂട്ട് നിനക്ക് പിന്നെ വേണ്ടി വരില്ല.. നേരിന്റെ വഴിയിൽ കൂടി നടക്കാൻ. " പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ തന്നെ ഗായത്രിയുടെയും കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. പാടെ തകർന്ന് പോയ ഭവ്യയിലേക്ക് പ്രതീക്ഷകളുടെയും നന്മയുടെയും പുതു വെളിച്ചം കൂടി പകർന്നു കൊടുത്തിട്ടാണ് ഭവ്യയെ വിട്ട് ഗായത്രി പിന്നെയാ മുറി വിട്ടിറങ്ങി പോയത്.. 💥💥 വിശപ്പെരിയുന്ന വയറുമായാണ് കാർത്തു ഉറക്കം വിട്ടേഴുന്നേറ്റത്. കണ്ണ് തുറന്നവൾ ആദ്യം തന്നെ അരികിലേക്കാണ് നോക്കിയത്. പക്ഷെ അവനവിടില്ല. എങ്കിലും അവനെ ഓർക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലൊരു പിടപ്പ് പാഞ്ഞോളിച്ചു. കൈകൾ അവളെ മൂടിയ ഷീറ്റിൽ മുറുകി. അതോടൊപ്പം തന്നെയാണ് അവൾ എഴുന്നേറ്റതും. വാതിലിനോരം ചെന്ന് പുറത്തേക്കൊന്ന് പാളി നോക്കുമ്പോൾ അടുക്കളയിൽ നിന്നുമവന്റെ മൂളിപാട്ട് കേൾക്കുന്നുണ്ട്. ചുണ്ടിൽ നിറഞ്ഞു തൂവിയൊരു ചിരിയോടെ അവളൊരു നിമിഷം ചുവരിൽ ചാരി നിന്നത് കേട്ടു. ബാഗിൽ നിന്നൊരു കൂട്ടം ഡ്രസ്സും വലിച്ചെടുത്തു കൊണ്ടവൾ ധൃതിയിൽ കുളിക്കാനോടി. അവനരുകിലേക്ക് എത്തി പെടാനുള്ള ആവേശത്തിൽ വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ കുളി കഴിഞ്ഞിറങ്ങി. അവൾ ഇറങ്ങി ചെന്നപ്പോഴേക്കും കിടക്ക വിരിയൊക്കെ വൃത്തിയാക്കി വിരിച്ചിട്ട് റൂം മൊത്തം ക്ളീൻ ചെയ്ട്ടുണ്ട്. കയ്യിലുള്ള തോർത്തവിടെ തന്നെയിട്ട് അവൾ മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങാൻ തുടങ്ങും മുന്നേ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നും കാശിയുടെ ചൂളം വിളി കേട്ടു. അവളെ നോക്കി ചിരിയോടെ അവൻ അവിടെയുണ്ട്. ഇന്നർ ബനിയനും ഒരു ലുങ്കി തുണിയുമായി ചെക്കന് വല്ലാത്തൊരു ചന്തം. അവന്റെയാ നോട്ടം കണ്ടതും കാർത്തു അരികിലേക്ക് പോകതെ മടിയോടെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു പോയി. "ഇങ്ങ് വാ.. കാശി കൈ മാടി വിളിച്ചു. കാർത്തു അരികിലെക്കെത്തുമ്പോൾ അവനവളെ വലിച്ചു നെഞ്ചിലേക്കിടക്കി പിടിച്ചു. മടിയേതുമില്ലാതെ അവൾ അവനോട് ചേർന്ന് നിന്നു. എന്താണ്.. രാവിലെ തന്നെ ഒരോളിച്ചു കളി.. മ്മ്.." അവനൊരു ചിരിയോടെ അവളോട് ചോദിച്ചു. 'ഒന്നൂല്ല.. അടക്കി പിടിച്ചൊരു ചിരിയോടെ അവളുത്തരം പറയുമ്പോൾ അവനുമുണ്ടൊരു കള്ളത്തരം. ഒക്കെയല്ലേ.. കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ നിനക്ക്.. " പ്രണയതെക്കാൾ കരുതലായിരുന്നു ആ ചോദ്യത്തിൽ. ഇല്ലെന്നവൾ തലയാട്ടി കാണിക്കുമ്പോഴും ആ മുഖത്തൊരു നാണചുവപ്പാണ്. "ഞാനിന്നലെ... ഇങ്ങനൊന്നും ആയിരുന്നില്ല എന്റെ മനസ്സിൽ.. പക്ഷെ...കൈ വിട്ട് പോയി " കാശിക്കതെങ്ങനെ പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിക്കണം എന്നറിയില്ലായിരുന്നു. അവൻ നിന്ന് തല ചൊറിഞ്ഞു. "എനിക്കറിയാം.. പറയേണ്ട.." അവളവനെ നോക്കിയിട്ടൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. ആഹ്.. അല്ലേലും എന്നെക്കാൾ എന്നെ നിനക്കല്ലേ അറിയുന്നേ.. " ചിരിയോടെ അവനവളെ എടുത്തുയർത്തി ഒന്ന് കൂടി നെഞ്ചിലൊതുക്കി പിടിച്ചു. വിശക്കുന്നില്ലേ.. " ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഇപ്പോഴില്ല." കാർത്തു കുസൃതിയോടെ അവന്റെ നേരെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി. "എനിക്കിപ്പഴാ പക്ഷെ വിശപ്പ് കൂടിയേ.." അവളെക്കാൾ കള്ളത്തരമപ്പോൾ അവനായിരുന്നു. അവരുടെ പ്രണയത്തിന് സാക്ഷിയായി മറ്റൊരു പകൽ കൂടി മാഞ്ഞു പോയി.. തുടരും.. കുറച്ചൊക്കെ skip ചെയ്തില്ലേൽ ഞാനിത് എഴുതി ചടക്കും. വല്ലാണ്ട് നീണ്ടു പോകുന്നു എന്നൊരു നിലവിളി ശബ്ദം ഉയരുന്ന മുന്നേ ഞാൻ തന്നേ അൽപ്പം നന്നായാലോ ന്നൊരു ആലോചന.. ന്താ നിങ്ങളെ അഭിപ്രായം 😆 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. ഇന്നലെ മുതലൊരു കല്യാണതിരക്കിലാ. ലെങ്ത് കുറവ് ണ്ടാവും ട്ടൊ.. സഹകരിക്കണേ.. സ്നേഹത്തോടെ j❣️f #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ