#📔 കഥ ഭാഗം രണ്ട് അകലം പൂക്കുന്ന വെയിൽ ചില്ലകൾ അവൾ നട്സിന്റെ പായ്ക്കറ്റ് പൊട്ടിച്ച് കയ്യിലേക്ക് ഇട്ടു തന്നപ്പോൾ അതിൽ നിന്നൊരെണ്ണമെടുത്ത് വായിലിട്ടുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു "നിനക്ക് ഉച്ചവരെയല്ലേ ലീവുള്ളൂ.. അതിനുമുമ്പ് പറയാനുള്ളത് പറയൂ" "ഇങ്ങനത്തെ ഒരു പകൽ ഇനി കിട്ടുമോ എന്നറിയില്ല.. ഇതിനു ശേഷവും ഇതിനുമുമ്പും പകലുകളുണ്ടാവും പക്ഷേ ഈ പകലിന് കുറേ നാളത്തെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ ദൈർഘ്യമുണ്ട് അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇന്ന് ഫുൾഡേ ആ പകലിനായി സമർപ്പിക്കുകയാണ്.. എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് മുഴുവനായി പറയാൻ ഈ പകൽ ചിലപ്പോൾ മതിയാകില്ല.. ഒരായുഷ്കാലത്തെ കഥകൾ പറയാൻ ഒരു പകൽ മതിയാകില്ല " " ഉം.. ശരിക്കും ഓർമ്മകൾക്ക് ചന്തമുണ്ടാകുന്നതെപ്പോഴാണെന്നറിയുമോ.. അത് കേട്ടിരിക്കാൻ ഒരാളുണ്ടെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ മാത്രമാണ്.. ഓർത്തെടുത്ത് പറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോൾ നമ്മൾ അറിയാതെ ആ കാലത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.. മഴയും വെയിലും മഞ്ഞും വികാരങ്ങളുമെല്ലാം കൺമുന്നിലെത്തുന്നു.. കേട്ടിരിക്കുന്നവരുടെ മുഖത്തെ ഭാവമാറ്റങ്ങൾ കണ്ട് പറഞ്ഞു തീർക്കാനാവാത്ത അനുഭവങ്ങളും അനുഭവിച്ച വേദനകളും പറഞ്ഞു തീർക്കുമ്പോൾ അവിടെ പകലുകളും രാവുകളും ദിനങ്ങളും പക്ഷേ കൊഴിഞ്ഞു പോയേക്കാം.. സമയം നമ്മൾ കണ്ടെത്തുന്നതാണ് നമ്മെതേടി ഒരിക്കലും സമയമെത്തില്ല..ലോകത്ത് പലതും തിരഞ്ഞാൽ ഒരുപക്ഷേ കിട്ടുമായിരിക്കും പക്ഷേ  കണ്ണുകൾ നിറയുന്നതും ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പുന്നതും കണ്ടാൽ ചേർത്തുപിടിച്ച് പുറത്ത് തട്ടി ആശ്വസിപ്പിക്കാനൊരാളെ കണ്ടെത്താനാണ് പ്രയാസം.. " " ഉം.. എന്റെ ഓർമ്മകൾക്ക് തുടക്കത്തിൽ വെളുത്ത വാവിന്റെ നിറനിലാ വെളിച്ചവും മെല്ലെ മെല്ലെ അമാവാസിയുടെ കൂരിരുട്ടുമാണ്.. ഇടയിലെപ്പോഴോ ചെറിയ വേനൽമഴകളുണ്ട്.. വറ്റിവരണ്ട മനസിലെ ഇടനിലങ്ങളെ നനച്ചു പെയ്തു തോരുന്ന ചില രാത്രിമഴകളുണ്ട്.. തിരിച്ചറിയാതെ പോയ ചില ഇടവഴികളും മുകളറ്റം കാണാതെ താഴെനിന്ന് ഭംഗിയാസ്വദിച്ച മൊട്ടകുന്നുകളും അറിയാതെ ഇറങ്ങി ഒഴുകിനീങ്ങി ചുഴികുത്തിൽ പെട്ട പുഴകളുണ്ട്.. അങ്ങനെയങ്ങനെ പ്രകൃതിയും പ്രണയവും വികാരങ്ങളും ഒറ്റപെടലും എല്ലാം ചേർന്ന  ഇത്രയും കാലം ആരുമറിയാത്ത എന്റേതു മാത്രമായ ഒരു ലോകത്തിന്റെ ചാവിയാണ്  ഇവിടെ ഞാൻ ഏൽപിക്കാൻ പോകുന്നത്.. അത് വിശ്വാസം കൊണ്ടാണ്.. ഇത് നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കുമാത്രമേ അറിയൂ എന്ന വിശ്വാസം " " ഒരാളുടെ വാക്കിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും നമ്മളെ വിശ്വാസക്കുറവുണ്ടെന്ന് തോന്നിയാൽ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ പടിയിറങ്ങണം ലിമിറ്റേഷനുള്ള ഒരു ബന്ധങ്ങളിലേക്കും തിരിച്ചു ചെല്ലരുത്.. എത്ര കാലം കഴിഞ്ഞാലും ഒരു ലിമിറ്റിനപ്പുറം പരസ്പരം അറിയാനാവില്ല.. പലതും മറച്ചു വെച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ബന്ധത്തിലും വിശ്വാസം എന്നവാക്കിന് സ്ഥാനമുണ്ടാകില്ല.. പറയുമ്പോഴുള്ള പലതും അടുക്കുമ്പോൾ അപ്രത്യക്ഷമാകും...ചിലവാക്കുകൾക്കുള്ളിലും മുനകളുണ്ടാവും അവിശ്വാസത്തിന്റെ വിഷം കലർന്ന എല്ലാരെയും ഒരുപോലെ കാണുന്ന മഞ്ഞപിത്തം ബാധിച്ച കാഴ്ചകളുണ്ടാകും.. നമ്മളാരാണെന്ന് അവരെ ബോധ്യപെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന സമയം കൊണ്ട് വേറെ പലതൂം ചെയ്യാനാവും.. ചിലർക്ക് സമയം കളയാനുള്ള ഒരു ഉപാധി മാത്രമാവും നമ്മൾ.. അങ്ങനുള്ളവരെ ഒരു പരിധിയിലധികം അടുപ്പിക്കാനോ ഒരു പരിധിയിൽ കവിഞ്ഞ് അവരിലേക്കിറങ്ങി ചെല്ലാനോ നിൽക്കരുത്... പരസ്പരമറിയുന്ന എന്നാൽ അപരിചിതരായ രണ്ടു പേർ അത്രമാത്രം.. അതുകൊണ്ട്  ഇപ്പോൾ മുതൽ അപരിചിതരല്ലാത്ത നമുക്ക് പറഞ്ഞു തുടങ്ങാം.. " " ഉം.. ആവാം.. പണ്ടൊരിക്കൽ ഒരാളോട് പറയാൻ തുടങ്ങിയതാണ്.. പക്ഷേ ഞാൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയ അതേ ഫീലിൽ അയാൾക്ക് അത് ഉൾകൊള്ളാനാവില്ലെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ പറഞ്ഞില്ല.. അയാൾക്ക് എന്നെക്കാൾ വലുത് സമയവൂം ബിസിനസും ക്ലയന്റ്സുമൊക്കെ ആയിരുന്നു " " നമ്മളെക്കാൾ പ്രാധാന്യം അവർക്ക് മറ്റുപലതിലുമാണെന്ന് തോന്നി തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ അവിടെ സംസാരത്തിന് പ്രാധാന്യമില്ല.. ഒരു നേരം പോക്ക് മാത്രമായി അവർ നമ്മളെ കണ്ടു തുടങ്ങും.. അവർക്കാവശ്യമുള്ള സമയത്ത് മാത്രം അവരടുത്തുകൂടും.. കിളികൾ പറന്നകന്ന ഒറ്റമരചില്ലയായി നമ്മളെ മാറ്റി അവരവരുടേതായ ലോകത്തിലേക്ക് പറന്നകലും.. എല്ലാവർക്കും അവരവരുടേതായ സ്വകാര്യ ഇടങ്ങളും സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങളുമുണ്ടാകും.. സ്വന്തമാണെന്ന് ധരിച്ചതിനൊക്കെ വേറെ അവകാശികളുമുണ്ടാകും.. അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് വേണം ചിലരോട് അടുത്തിടപഴകാൻ.. അപ്പോൾ ആരോടും പറയാനില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ എന്നെ തേടി വന്നതാണോ നീ " " ഇപ്പോഴുമെന്നെ സംശയമാണോ.. എന്നാൽ നമുക്ക് ഇവിടെ വെച്ച് അവസാനിപ്പിക്കാം എല്ലാം.. അതാണ് നല്ലത്.. മുഖം മൂടിയുള്ള ബന്ധങ്ങൾക്കെന്നും ആയുസ് കുറവാണ്.. " " അതിന് നമുക്കിടയിലെന്താണുള്ളത്.. കുറച്ച് സംസാരിച്ചു എന്നതൊഴിച്ചാൽ മറ്റെന്ത് ബന്ധമാണുള്ളത് " അവളെന്റെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കി ഇടത്തേ കൈ നിലത്തൂന്നി ഒരു കൈകൊണ്ട് എന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു കൊണ്ട് കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു " നമുക്കിടയിലൊന്നുമില്ലേ.. മനസീൽ വേരുപടർത്താത്ത ഒരു വിളി കേട്ട് മാത്രം ഇവിടേക്ക് ഓടി വന്നതാണോ " " റസിയാ.. ഞാനൊരു കാറ്റ് പോലെയാണ് അല്ലെങ്കിൽ ഒരു മൂറ്റത്ത് മാത്രം അൽപനേരം നിന്ന് പെയ്തു തോരുന്ന മഴപോലെയാണ്.. എനിക്ക് ഒരിടത്തും അധികം നിൽക്കാനാകില്ല  എനിക്ക് തിരിച്ച് പോക്ക് നിർബന്ധമാണ് " " അതെനിക്കറിയാം.. പക്ഷേ കാറ്റ് തലോടുന്ന അത്ര നേരമെങ്കിലും മഴനയുന്ന ആ കുളിര് മാറും വരേക്കെങ്കിലും എനിക്കെന്റെ സ്വന്തമാണെന്നവകാശപെടാമല്ലോ.. ഞാനും അതുപോലെ ഒക്കെ തന്നെ ആണല്ലോ.. പെയ്തു തോർന്ന രാമഴയുടെ ഓർമ്മകൾ ഈറൻ കാറ്റിന്റെ തലോടൽ ഇതെല്ലാം പിന്നീടുള്ള വേനലിൽ മനസ്സിലൊരു കുളിരുണ്ടാക്കും.. ആരും ആരുടെയും സ്വന്തമാണെന്ന വിശ്വാസമെനിക്കില്ല.. കൂടെയുള്ള സമയത്ത് മാത്രം സ്വന്തമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാം അതുകഴിഞ്ഞാൽ വേണമെങ്കിൽ അങ്ങനെ തെറ്റിദ്ധരിക്കാം.. അങ്ങനെയുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണകളുടെയും അഡ്ജസ്റ്മെന്റുകളുടെയും ഓർമ്മകളുടെ യും മറവികളുടെയും പേരാണല്ലോ ജീവിതമെന്നത് " " നീ ഞാൻ വിജാരിച്ചതിലും അപ്പുറമാണ് റസിയാ.. സാധാരണ ഒരു വിഭാഗം സ്ത്രീകളുടെ ജാഡയോ മറ്റ് കാര്യങ്ങളോ ഞാൻ നിന്നിൽ കാണുന്നില്ല.. ജീവിതത്തിനെ ഒരു മൈതാനമായി കാണുന്നു നീയവിടെ പലവിധ കളികൾ കളിക്കുന്നു.. കൂച്ചുവിലങ്ങുകളെ നീ വെറുക്കുന്നു.. ഒരു പൂമ്പാറ്റയെ പോലെ നിന്റേതായൊരാകാശത്ത് നീ പാറി നടക്കുന്നു.. ചിന്തകൾക്ക് വെടിമരുന്നിന്റെ മണമുണ്ട്.. " " ആവട്ടെ.. ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പഠിച്ചതാണ് പലതും..നമ്മൾ പൂർണ്ണമായും തെറ്റാണെന്ന് ചൂണ്ടികാണിക്കുന്നവർക്കറിയാം  നമ്മൾ തെറ്റല്ലെന്നത് പക്ഷേ അവർക്ക് പറ്റാത്തതായതോണ്ട് അവരുടെ നിലനില്പിനായി സമൂഹത്തെ പേടിച്ച്  അവർ നമ്മളിൽ തെറ്റാരോപിക്കുന്നു.. അവരുടെ ഉൾമനസിൽ ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ ചെയ്യുന്നത് ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടാകാം.. ഒന്നും തെറ്റല്ല ചെയ്യുന്നവരുടെ പറയുന്നവരുടെ മനസിലെ ശരികളാണ്.. ഞാനിപ്പോൾ എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളുടെ ശരികളുടെ പക്ഷത്താണ്.. മറ്റുള്ളവരുടെ അഭിപ്രായ സർട്ടിഫിക്കറ്റിന് വേണ്ടി നമ്മുടെ ഇഷ്ടങ്ങളും ശരികളും ഇല്ലാതാക്കുന്നതെന്തിന് " " ഉം.. ആയിക്കോട്ടെ നീയേതായാലും പറയാനുള്ളത് പറയൂ.. എല്ലാം തുറന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരു ദിവസമെങ്കിലും മനസ് ഫ്രീയാക്കി സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങ്.. ഞാനേതായാലും ഇന്ന് നിനക്കായി ഒരു കുമ്പസാരക്കൂടായി മാറിയേക്കാം.. നിന്റെ സന്തോഷത്തിനായി ഞാനിത്രയെങ്കിലും ചെയ്യണമല്ലോ " " ഒരു കടമയായി കാണരുത്.. സഹതാപവും തോന്നരുത്.. അതു രണ്ടും ഇഷ്ടമല്ല.. കടമയും കടപ്പാടും സഹതാപവും കൊണ്ടാണ് ഞാനിന്നിങ്ങനെയായത് " " ഉം" " ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നതിനെ ആദ്യം രണ്ടായി തിരിക്കാം ബിഫോർ മാര്യേജും ആഫ്റ്റർ മാര്യേജും.. രണ്ടും തമ്മിൽ രാവും പകലും തമ്മിലുള്ള മാറ്റമുണ്ട്.. ഞാനും നിങ്ങളും പോലെ തന്നെ " " നമ്മൾ തമ്മിലിപ്പോഴും മാറ്റമുണ്ടോ " " ഉണ്ട്.. ഞാനിത് പറഞ്ഞ് തീരുവോളം വരെയെങ്കിലും ചെറിയ മാറ്റമുണ്ട്.. അത് കഴിയുന്നതോടെ ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ മാറിയേക്കാം " ബദാം മരത്തിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചാരിയിരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു " ഉം.. പറയ് കേൾക്കട്ടെ " അവൾ നട്സെടുത്ത് കൊറിച്ചുകൊണ്ട് കുപ്പിയിലെ കൂൾഡ്രിങ്ക്സ് അൽപമെടുത്ത് കുടിച്ചു.. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾക്ക് ഓറഞ്ച് നിറമേകി മധുരപാനീയം നാവിനെ നനച്ച് തൊണ്ടക്കുഴിയിലൂടെ താഴോട്ടിറങ്ങി അവൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി ഇശലിന്റെ ഈരടികളുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ മണിമുഴക്കമുള്ള മുഖം പാതി മറച്ച പഴയകാല ഓർമ്മകളുടെ ഒറ്റതുരുത്തിൽ നിന്ന് ചികഞ്ഞെടുത്ത ബാല്യ കൗമാരങ്ങളുടെ ഒന്നാം ഭാഗം.. തുടരും രമേഷ്കൃഷ്ണൻ

#📔 കഥ ഭാഗം ഒന്ന് അകലം പൂക്കുന്ന വെയിൽ ചില്ലകൾ ഇലകൾ മഞ്ഞിച്ച് ഉതിർന്നു വീണുകിടക്കുന്ന നടപ്പാതയിലൂടെ നടന്ന് പൊടിപിടിച്ച വാഹനങ്ങൾ പലവഴിക്കോടി തേഞ്ഞുതുടങ്ങിയ റോഡിലെ കുഴികളിൽ വീഴാതെ അരികുചാരി നടന്ന് ബസ്സ്റ്റാന്ഡിലെത്തി സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്ന് ബസ് പുറപ്പെടുമ്പോഴും എന്തിനാണ് പോകുന്നതെന്നോ ആരെ കാണാനാണ് പോകുന്നതെന്നോ ഒരു രൂപവുമില്ലായിരുന്നു...ഒന്നമറിയാതെ എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാത്ത യാത്രപുറപ്പെടുകയും റോഡിന്റെ അവസാനത്തിൽ യാത്രയവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പലരെയും പോലെ ഒരാൾ.. ഇരുവശവും കെട്ടിടങ്ങളുള്ള ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ ബസ് മെയിൻ റോഡിലേക്ക് ചാടി ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ട് ഓടിതുടങ്ങി.. പിറകിലേക്ക് മറയുന്ന നഗരതിരക്കിൽ നിന്ന് ബസ് വീതികുറഞ്ഞ റോഡിലേക്ക് കയറി ഓടിതുടങ്ങിയപ്പോൾ ഒരു ഉൾനാടിന്റെ കോളാമ്പി പൂമണവും വേലിചെടിയുടെ മൊരികളും കാറ്റിനോടെപ്പം ജനാലയിലൂടെ അരികിലെത്തി.. ഫോണെടുത്ത് അവളുടെ നമ്പർ നോക്കി അൺനോൺ എന്ന പേരിൽ സേവ് ചെയ്ത നമ്പറിൽ വിളിച്ചപ്പോൾ അങ്ങേതലക്കൽ ബിസി ടോൺ കേട്ടു.. അധികമറിയാത്ത അൺ നോണായ പലരും ഫ്രണ്ട് ലിസ്റ്റിലുള്ളതിനാൽ അൺനോണായവരുടെ പേരിന്റെ ആദ്യയക്കം അൺനോൺ എന്നെഴുതിയതിന്റെ മുൻപിലായി ചേർക്കുന്നത് കൊണ്ട് അവളുടെ നമ്പർ കണ്ടെത്താനെളുപ്പമായി.. വാട്സപ്പ് തുറന്ന് ബിസിനസ് നമ്പറിൽ മെസേജുകൾ വല്ലതുമുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി.. അവൾ തിരിച്ചു വിളിച്ചില്ലെങ്കിൽ അഥവാ കാണാനായില്ലെങ്കിൽ ബിസിനസ് ആവശ്യത്തിനായി കയ്യിൽ കരുതുന്ന ബാഗിന്റെ സിബ് തുറന്ന് ബ്രോഷറുകളും ആൽബവും വിസിറ്റിംഗ് കാർഡും ഉണ്ടെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി.. അഥവാ കാണാനായില്ലെങ്കിൽ കുറച്ച് ക്ലയന്റ്സിനെ കണ്ട് തിരിച്ചു പോരാം.. പോക്ക് വെറുതെയാവരുതല്ലോ എന്നോർത്ത് എല്ലാമുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തി.. ബാഗിന്റെ സിബടച്ച് ബാഗ് മടിയിലേക്ക് തന്നെ വെച്ച് ബസിന്റെ കമ്പിയിൽ പിടിച്ച് വരിയായി നിൽക്കുന്ന പല പ്രായത്തിലുള്ള സ്ത്രീകളെ നോക്കി.. ലേഡീസ് സീറ്റിന്റെ തൊട്ടുപിറകിലെ സീറ്റായതിനാൽ മുൻസീറ്റിലിരിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ ചുരുളൻമുടി കാറ്റിൽ പാറി ബാഗിലേക്ക് വീഴുന്നത് കണ്ടു.. ചില സ്ത്രീകൾ വയറിന്റെ ഒരുവശം ബാഗ് വെച്ച് മറച്ച് ബാഗിൻമേലേക്ക് സാരിതലപ്പ് പരത്തിയിട്ട് പുരുഷനോട്ടങ്ങളിൽ നിന്ന് വയറിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ പണിപെടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ചിരിവന്നു.. തൊട്ടപ്പുറത്തുള്ള സ്ത്രീയുടെ ചുരിദാർ ടോപ്പ് വയർവരെ കീറിയത് കാറ്റിൽ പാറുമ്പോൾ പലരുടെയും കണ്ണ് മറച്ചു പിടിച്ച  മടക്കുവീണ വയറിലേക്കല്ല പകരം വാഴപിണ്ടിപോലുള്ള തുടകളിലേക്കാണെന്ന് തോന്നി... തുറന്നിട്ട ജാലകകാഴ്ചകളുണ്ടാകുമ്പോൾ ആർക്കും അടച്ചിട്ട ജാലകം തുറന്ന് കാഴ്ച കാണാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥയൊന്നുമില്ലെന്ന് തോന്നി.. വറ്റിവരണ്ട ഉണങ്ങിയ നെൽപാടങ്ങളെക്കാൾ ഭംഗി പച്ചപിടിച്ച നയനമനോഹരമായ നെൽപാടങ്ങൾക്കായിരിക്കും.. അടുത്തിരിക്കുന്ന മധ്യവയസ്കൻ ഇടക്കിടെ തുടയിലേക്ക് നോക്കി ഉമിനീരിറക്കുന്നത് കണ്ടു.. ബസിൽ തിരക്കു വർദ്ധിച്ചു ഓരോ സ്റ്റോപ്പിലും ആളുകൾ കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്തു.. ഓഫീസ് സമയമായതിനാൽ അത്യാവശ്യം പ്രായമുള്ള കൊച്ചമ്മമാരും ആന്റിമാരും കയറിതുടങ്ങിയപ്പോൾ അടുത്തിരിക്കുന്ന മധ്യവയസ്കൻ കൈകൾ  മുന്നിലെ സീറ്റിലെ കമ്പിയിൽ പിടിച്ചിരുന്നു.. ഇടക്ക് കണ്ടക്ടർ പൈസക്കായി തിക്കി തിരക്കി മുമ്പിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ ഒരു നാല്പതിനടുത്ത് പ്രായമുള്ള എന്തോ ജോലിക്ക് പോകുന്ന കാഴ്ചയിൽ തരക്കേടില്ലാത്ത പച്ചപട്ടുസാരിയും ജാക്കറ്റുമിട്ട സ്ത്രീ വന്ന് കമ്പിയിലേക്ക് ചാരി.. അത് മുൻകൂട്ടി കണ്ടാവണം അയാൾ കൈ അവിടെ വെച്ചതെന്ന് തോന്നി.. അവൾ കമ്പിയിൽ ചാരിയപ്പോൾ അയാൾ ഒന്നുമറിയാത്തതുപോലെ സീറ്റിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചാരി  ഫോൺ നോക്കുന്നപോലെ ഇരുന്നു.. അയാളുടെ കൃഷ്ണമണികൾ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ചലിച്ചു.. അയാളുടെ നോട്ടം അടിവയറിലേക്കും അതിന് മുകളിലേക്കുമാണെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തന്നെ മനസിലായി.. സ്ത്രീക്കും പുരുഷനുമിടയിലെ പ്രധാന വ്യത്യാസം ശരീരഭാഗങ്ങളുടെ കാഴ്ചയിൽ തന്നെയാണെന്ന് തോന്നി.. എത്രവേഗമാണ് ശരീരത്തിന്റെ ചെറിയ ഒരു ഭാഗം കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ അയാളെ കീഴ്പെടുത്തിയത്.. ഒരു പുഞ്ചിരിയിലും നോട്ടത്തിലും വരെ ഒരു പെണ്ണിന് ഒരാണിനെ ആകർഷിക്കാനാവുന്നതിലല്ഭുതം തോന്നി.. ഒരു ശബ്ദത്തിനു പിറകേ ഇറങ്ങി തിരിച്ച സ്വന്തം മനസിനെ മറന്നുകൊണ്ടുള്ള ചിന്തകളിൽ നിന്ന് കുതറി മാറി പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഓടിമറയുന്ന കാഴ്ചകൾ നോക്കിയിരുന്നു. ബസ്സ്സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ അതുവരെ വയറിനെ തലോടിയിരുന്ന കൈകളെടുത്ത് അടുത്തിരുന്നയാൾ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് കർച്ചീഫെടുത്ത് മുഖം തുടച്ച് ആ സ്ത്രീയെ ഒന്ന് നോക്കി.. പിന്നെ ബാഗെടുത്ത് ഇറങ്ങാനായി എണീറ്റു.. അയാൾക്ക് പിറകേ ഇറങ്ങി ബാഗ് തോളിലിട്ട് സ്റ്റാന്ഡിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. സ്റ്റാന്ഡിന് മുന്നിൽ ആരോ നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന ബൈക്കിന്റെ കണ്ണാടി തിരിച്ച് മുടി ചീകി ശരിയാക്കുമ്പോൾ ഫോൺ ബെല്ലടിക്കുന്നത് കേട്ടു.. ഫോണെടുത്തപ്പോൾ അൺനോണാണെന്ന് മനസിലായി കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തപ്പോൾ മറുതലക്കൽ നിന്ന് പറഞ്ഞു "സോറി.. ഞാൻ ബസിലായിരുന്നു.. ഫോണെടുക്കാൻ പറ്റിയില്ല നല്ല തിരക്കായിരുന്നു.." "അതുസാരമില്ല.. ഞാനിപ്പോൾ സ്റ്റാൻഡിലിനരങ്ങിയതേ ഉള്ളൂ * " എന്നാലും വന്നല്ലോ.. ഞാനിത് പ്രതീക്ഷിച്ചതേയില്ല നിങ്ങളെ പോലെ നാലാളറിയുന്ന ഒരാൾ ഞാൻ വിളിച്ചാൽ വരുമെന്ന് കരുതിയില്ല.. എവിടെയാണ് ഇപ്പോഴുള്ളത് ഞാനൂം സ്റ്റാൻഡിലുണ്ട്.. " "നാലാളറിയമെന്ന് കരുതി ഞാൻ ഞാൻ തന്നെയല്ലേ.. എന്നെ നിങ്ങൾ  അറിയുന്നത് എന്റെ കുഴപ്പമല്ല.. അറിയുമെന്ന് കരുതി എനിക്കെന്റെ കാര്യങ്ങൾ മാറ്റിവെക്കാനുമാവില്ലല്ലോ.. ഞാനെല്ലാവർക്കും അവൈലബിളാണ്.. " " ശരി.. സമ്മതിച്ചു തർക്കതത്തിനില്ല ഏതായാലും നേരിൽ കാണാൻ പോവുകയല്ലേ.. എവിടെയാണുള്ളതെന്ന് പറയു " " ഞാൻ ഹോട്ടൽ സരോജിന്റെ മുന്നിലുണ്ട്.. നിന്റെ നാടല്ലേ അടയാളം പറഞ്ഞാലറിയുമല്ലോ " " അവിടെ തന്നെ നിന്നോളു.. ഞാനിതാ എത്തി എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും ഇത്തയും കുട്ടികളും വരുമ്പോൾ മസാലദോശ കഴിക്കാൻ വരുന്ന സ്ഥലമാണ് " " അതുകൊള്ളാലോ.. ഏതായാലും വാ.. നേരിട്ട് കാണാം " " ഉം" ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് ഫുട്പാത്തിനരികിൽ വളകൾ കച്ചവടം നടത്തുന്ന കറുത്തു തടിച്ച് മൂക്കുത്തിയിട്ട സ്ത്രീക്ക് പിറകിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്ന കുട്ടിയെ നോക്കി കുട്ടിക്ക് വെയിലടിക്കാതിരിക്കാനായി സാരിതലപ്പ് വിടർത്തി അതിന്റെ മേലേക്ക് വിരിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു.. തൊട്ടപ്പുറത്ത് നിർത്തിയ കാറിനുള്ളിൽ ഏസിയുടെ തണുപ്പിൽ അതേ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരുകുഞ്ഞ് ഗ്ലാസിൽ കൈവെച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നത് കണ്ടു.. ജീവിതത്തിന്റെ പകലിരവുകളുടെ വ്യത്യസ്തമായ ചിലമുഖങ്ങൾ കണ്ട്  അടുത്തുള്ള കടയുടെ ഷീറ്റിട്ടഭാഗത്തെ കാൽ ചാരി നിന്നു.. സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നും പുറത്തെ  റോഡിലേക്ക്  ആളുകളൊഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു.. വാഹനതിരക്കിനിടയിലൂടെ സീബ്രാലൈനിലൂടെ ആളുകൾ ഇങ്ങേഭാഗത്തേക്ക് വന്നു ചിലർ ഓട്ടോ പിടിച്ച് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകുന്നത് കണ്ടു.. തലയിൽ തട്ടമിട്ട കടുംനീലനിറത്തിൽ സ്വർണ്ണപൂക്കളുള്ള സാരിയുടുത്ത് ഒരു താത്തകുട്ടി റോഡ് ക്രോസ് ചെയ്ത് നാലുപറവും നോക്കി സരോജിന്റെ മുൻവശത്തേക്ക് വന്നു.. ഫോണെടുത്ത് ചെവിയോട് ചേർത്തപ്പോൾ പോക്കറ്റിൽ കിടന്ന ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തപ്പോൾ ആളതുതന്നെയാണെന്നുറപ്പിച്ച് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾക്ക് നേരെ കൈവീശി കാണിച്ചു. അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് അടുത്തേക്ക് വന്ന് അടിമുടി നോക്കികൊണ്ട്  ചോദിച്ചു.. "കുറേ നേരമായോ എത്തിയിട്ട്" "ഉം.. കുറച്ച് നേരമായി.." "എന്താ പരിപാടി.." "നിന്റെ നാട്ടിൽ വന്നിട്ട് എന്താ പരിപാടി എന്ന് എന്നോടാണോ ചോദിക്കുന്നത്.. എന്തുമാവാം നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ" * എങ്കിൽ വാ.. ഞാനേതായാലും ഉച്ചവരെ ലീവാക്കി ഇന്ന്.. ഒരതിഥി ഉള്ളതല്ലേ " " ഞാനതിഥിയാണോ.." അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു "എന്താണെന്ന് സ്വയം തീരുമാനിക്കൂ" അവളൊരു ഓട്ടോക്ക് കൈകാണിച്ച് നിർത്തി പറഞ്ഞു "മ്യൂസിയം" അവളോടൊപ്പം ഓട്ടോയിൽ കയറി.. അവളെ മുട്ടിയുരുമ്മി ഇരുന്നപ്പോൾ ഏതോ ഗൾഫ് സ്പ്രേയുടെ മണമവൾക്കുണ്ടെന്ന് തോന്നി..മിനുസമാർന്ന കൈതണ്ടയിൽ കെട്ടിയ കറുത്ത സ്ട്രാപ്പുള്ള വാച്ച് അവളുടെ വെളുത്ത് മൃദുലമായ കൈകളിൽ പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.. വൾ ഇടക്കിടെ തലയിലിട്ട തട്ടം ശരിയാക്കാനായി കൈപൊക്കുമ്പോൾ അണിവയറിലേക്കും  കൂർത്തമാറിടത്തിലേക്കും അറിയാതെ കണ്ണുകൾ പാറി വീണു.. ഓട്ടോ മ്യൂസിയത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിർത്തിയപ്പോൾ ചോദിച്ചു " നീയെന്നെ പുരാവസ്തുക്കൾ കാണിക്കാനാണോ ഇത്ര ദൂരം വിളിച്ചു വരുത്തിയത്" "ഞാനുമൊരു പുരാവസ്തുവാണ് മാഷേ " ഓട്ടോ പൈസ കൊടുത്ത് മ്യൂസിയത്തിനുള്ളിലേക്ക്  ടിക്കറ്റെടുത്ത് കയറി പഴകിയ കെട്ടിടങ്ങൾ ചിതറി കിടക്കുന്ന മ്യൂസിയത്തിന്റെ കോമ്പൗണ്ടിലാകെ പലതരം മരങ്ങളും അതിനു താഴെയായി ഇരിപ്പിടങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു.. മ്യൂസിയവും പാർക്കും എല്ലാം കൂടി ഒരു കുടക്കീഴിലാണെന്ന് തോന്നി. കുട്ടികൾ ഊഞ്ഞാലാടുന്ന ഭാഗം കഴിഞ്ഞ് മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോൾ ഒരാളിരുന്നാൽ കാണാത്ത ഉയരത്തിൽ വെട്ടി നിർത്തിയ പച്ചപുൽ ബുഷുകൾ നിരന്നു നിൽക്കൂന്നതിന് നടുവിലെ മദാം മരത്തിന്റെ ചവുട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു "ദാ.. നമുക്കവിടെ ഇരിക്കാം കൊറിക്കാനെന്തെങ്കിലും ഞാൻ മേടിച്ചു വരാം" "ഉം.. നിന്റെ നാട് നിന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ.. എന്തുമാവാം" അവൾ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനായി പോകൂമ്പോഴവളെ നോക്കിയിരുന്നു.. അവളെ ന്ത് പറയാനാവും വരാൻ പറഞ്ഞതെന്ന് ആലോചിച്ചു. ചിലപ്പോൾ ഉള്ള് തുറന്ന് വല്ലതും പറയാനാവുമെന്ന് തോന്നി. ചില ബന്ധങ്ങൾ നേരിൽ കാണാതെ തുടങ്ങുന്നതും അവസാനിക്കുന്നതുമായ ഒരിടമായി ഫോൺ മാറിയിരിക്കുന്നു.. വെറും വിളികളിൽ തുടങ്ങി ജീവിതത്തിൽ പലമാറ്റങ്ങളും കൊണ്ടുവരാനും പല വികാരങ്ങളും പോക്കറ്റിൽ ഒതുക്കാനാവുന്നതും  ഏകാന്തതകളിൽ കൂട്ടായി മാറുന്നതും  കൊണ്ടാവാം  എല്ലാവരും ഫോണിനടിമപെടുന്നതെന്ന് തോന്നി.. മനസിലേതിനേക്കാൾ ചിലപ്പോൾ പല രഹസ്യങ്ങളും ഇപ്പോൾ ഫോണിലായിരിക്കുമെന്നോർത്ത് അവൾ തിരിച്ചെത്തും വരെ ഫോണിൽ തോണ്ടിയിരുന്നു..തലേന്ന് രാത്രിയെടുത്ത സെൽഫീയിലെ നരവീണ താടിരോമങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ടു..ഒഴുകി പോയ നല്ലകാലത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളായി പലയിടത്തായി കറുത്ത കുറ്റിരോമങ്ങൾ നിൽക്കുന്നു.. ചുളിവുവീണു തുടങ്ങിയ മുഖത്ത് പലയിടത്തും പ്രായമേറുന്നതിന്റെ കറുത്ത അടയാളങ്ങൾ വീണുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.. എന്നിട്ടും ഒരു വിളിയോ മെസേജോ കാണുമ്പോൾ മനസ് തരളിതമാവുന്നു.. പ്രായമേറുന്നത് ശരീരത്തിന് മാത്രമാണ് മനസിനല്ലെന്നത് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ..ഒരു കുടുംബത്തിലെ പലരുടെയും പല ഇഷ്ടങ്ങളും ഒരു പരിധിവരെ ഇപ്പോൾ സാധിച്ചു കൊടുക്കുന്നത് ഫോണുകളാണല്ലോ എന്നോർത്തു  പലർക്കും പലനേരത്തും പലതിൽ നിന്നുമുള്ള രക്ഷപെടാനുള്ള വഴി  കൂടിയാണ് ഈ ആറിഞ്ചു സ്ക്രീനിലുള്ളത് അവൾ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ കയ്യിൽ ഒരു കുപ്പി മിറിന്ഡയും.. കൊറിക്കാൻ നട്സും കപ്പലണ്ടി വറുത്തതും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു.. അവൾ സാരിയൊരൽപം പൊക്കി അടുത്ത് വന്നിരുന്ന് സാധനങ്ങൾ കവറിൽ നിന്ന് എടുത്ത് പുൽതകിടിയിൽ വെച്ചു.. ബദാം മരണത്തിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് കാൽ നീട്ടി വെച്ചു അവളുടെ കാലിലെ സ്വർണ്ണ പാദസരം കാൽ വണ്ണയിൽ പതിഞ്ഞു കിടന്നു.. തലയിൽ നിന്ന് തട്ടമെടുത്തപ്പോൾ ഉള്ളുള്ള ഷാംപൂ ഇട്ട മുടിയിലെ സൈഡ് വഴവിൽ ചെറിയ വിയർപ്പ് കണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞതായി കണ്ടു.. ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന മാറിടത്തിലേക്ക് പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന സാരിയുടെ ഞൊറിവിലെ സ്വർണ്ണപൂക്കളിൽ ബദാമിന്റെ ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ കിനിഞ്ഞിറങ്ങിയ സൂര്യപ്രകാശം തട്ടി തിളങ്ങി.. മിനുസമാർന്ന കവിളുകളിൽ ചെറിയ ചുവപ്പ് നിറം കണ്ടു.. ചായം പൂശീയ നീണ്ട കൺകോണുകളിലും ഇളം കറുപ്പു പടർന്ന കൺതടങ്ങളിലും എന്തോ നിരാശ തളം കെട്ടിയതുപോലെ തോന്നി.. അവളോട് ചോദിച്ചു "എന്തിനാണ് കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞത്" "ഒന്നുമില്ല.. വെറുതെ" "ഇത്രദൂരം ഞാൻ  വന്നത് വെറുതെ കാണാനാണോ" നട്സിന്റെ പേക്കറ്റ് പൊട്ടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഇടം കണ്ണിട്ട് എന്നെ നോക്കിയവൾ ചോദിച്ചു "പിന്നെന്തു വേണം പറയൂ" "നീയല്ലേ ഇന്നലെ പറഞ്ഞത് എന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന്.." "ഉണ്ട്.. പറയാനുണ്ട്.. പക്ഷേ അരികിലെത്തുമ്പോൾ അപരിചിതരാകുന്നവരോടെന്ത് പറയാൻ " " ഞാനപരിചിതനാണോ ഇപ്പോൾ" "ഉം.. ഇന്നലെ വരെ ഞാൻ വിജാരിച്ച ആളേ അല്ല" "പ്രായം കൂടുതലാണെന്ന് തോന്നിയോ.. അത് ഞാനാദ്യമേ പറഞ്ഞതല്ലേ " " ഹേയ്.. അതൊന്നുമല്ല.. പ്രായമെന്നതൊക്കെ വെറുമൊരു നമ്പറാണെന്നെനിക്കറിയാം.. എനിക്കും അത്യാവശ്യം പ്രായമായല്ലോ.. പക്ഷേ ഇന്നലെ. വരെ വളരെ അടുത്ത് പെരുമാറിയിരുന്ന ഒരാൾ നേരിൽകണ്ടപ്പോൾ ഒരപരിചിതത്വം കാണിക്കുന്ന പോലെ " " അപരിചിതത്വമൊന്നുമില്ല റസിയാ.. ഫോണിൽ പറയുന്ന പോലെ കാണുന്ന ഉടനെ തന്നെ പെരുമാറാൻ കഴിയുമോ.. ആദ്യം ശരീരങ്ങൾ തമ്മിലൊന്ന്  കണ്ട് പരിചയപെടട്ടെ.. അതിനു ശേഷമാകാം " " ഉം.. പരിചയപെടൽ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ ഞാൻ പറയാം " " പറയൂ.. കേൾക്കട്ടെ.. എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ട് നിനക്കെന്താ നേട്ടം " " നേട്ടത്തിനല്ല എന്നെ കേൾക്കാനും ഈ ഭൂമിയിലൊരാളുണ്ടെന്ന ചെറിയ സമാധാനം.. പിന്നെ പറഞ്ഞതൊന്നൂം പുറത്ത് പോകില്ലെന്ന ഉറപ്പ്.. പിന്നെ അറിയാതെ തോന്നി പോയ ഒരിഷ്ടവും " " ഇഷ്ടം തോന്നുന്നതെന്നോടല്ല റസിയ കലയോടാണ് കലയെ ഇഷ്ടപെടാത്തവരായി ആരുണ്ട്.. നീണ്ടു നിൽക്കുന്നതും ഒരിക്കലും മടുപ്പു തോന്നാത്തതും കലയോടുമാത്രമാണ് മനുഷ്യർക്കിടയിലെ ഇഷ്ടത്തിന് ഒരു വാക്കിന്റെ അറ്റം വരെ അല്ലെങ്കിൽ തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടുന്നത് വരെ മാത്രമേ ആയുസുള്ളൂ..പല കൈവഴികളുള്ളതാണ് മനുഷ്യർക്കിടയിലെ ഇഷ്ടം.. " " ഉം.. എനിക്ക് ഒരിക്കലും തീർന്നു പോകാത്തൊരു ഇഷ്ടം വേണം.. മഴ വരുന്ന പോലെ മഞ്ഞ് പെയ്യുന്ന പോലെ എന്റെ മനസിനെ തരളിതമാക്കുന്ന കുളിരേകുന്ന ഒരിഷ്ടം " " അത് സാധ്യമല്ല റസിയാ.. എന്നും നിലനിൽക്കുന്ന ഇഷ്ടം അവനവനോട് സ്വയം തോന്നുന്നത് മാത്രമാണ്.. അതിലപ്പുറമുള്ളതെല്ലാം ഒരുപരിധിവരെ അപൂർണ്ണമായതാണ് " " ഇതാണെനിക്കിഷ്ടമായത്.. ഈ തുറന്ന് പറച്ചിൽ ഒരാൾക്കും ഒരു പ്രതീക്ഷയും നല്കാതെ എന്നാലെല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുന്ന മനസ്..ഒരാളെ  പറഞ്ഞു പറ്റിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് ഒരു അകലം നല്കികൊണ്ടുള്ള  എല്ലാവരോടുമുള്ള സ്നേഹമാണ്.. " അതുപറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കി.. ചിതറിവീണ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ അവളുടെ മുഖം തിളങ്ങുന്നതായി തോന്നി തുടരും രമേഷ് കൃഷ്ണൻ

#📔 കഥ ഭാഗം പതിമൂന്ന് വസന്തം വിടപറയുമ്പോൾ "വേറാരാണ് ഈ നേരത്ത് ഇവിടേക്ക് വരാൻ" വാഹനം പടിക്കലെത്തി അതിൽ നിന്നും വെളുത്ത ഷർട്ടും പാന്റുമിട്ട  രണ്ടുപേരിറങ്ങി നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടു മുറ്റത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു "ഞങ്ങൾ ജില്ലാ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് വരികയാണ്... കണ്ണൻ എന്നൊരാൾ അവിടെ അഡ്മിറ്റായിട്ട് ഒരാഴ്ചയായി ആരോ അവിടെ കൊണ്ടുവന്നിട്ട് പോയതാണ്... കുറച്ച് ക്രിട്ടിക്കലാണ്... ഇനി ഞങ്ങൾക്കവിടെ കിടത്താൻ പറ്റില്ല.. അപ്പോൾ അഡ്രസ് തേടിപ്പിടിച്ച് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടു വന്നതാണ്..." ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ ജലജ ചോദിച്ചു " എന്താണവന്... " " ഈ ചെറുപ്രായത്തിൽ തന്നെ മദ്യവും കഞ്ചാവും ഒക്കെയായി രണ്ട് കിഡ്നിയും പോയിരിക്കുന്നു... പോരാത്തതിന് വയറ് നിറയെ പഴുപ്പാണ് സർജറിക്ക് ഇനി സ്കോപ്പില്ല.. തല്ക്കാലം വീട്ടിൽ മരുന്നുമായി കിടക്കട്ടെ... " വാനിൽ നിന്നും രണ്ടുപേർ താങ്ങി പിടിച്ച് ഒരു സ്ട്രെക്ച്ചർ ഉമ്മറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു അവർ ചോദിച്ചു " എവിടേക്കാണ് കിടത്തേണ്ടത്... " മറുപടി പറയാനാവാതെ അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി കാട്ടി അകത്തേക്ക് കയറ്റുമ്പോൾ കണ്ണ് മേലേക്കാക്കി മൂക്കിലൂടെ പൈപ്പിട്ട് കിടക്കുന്ന കണ്ണനെ ഒന്നു നോക്കി ജലജ അപ്പോളേക്കും തളർന്ന് ശരീരത്തിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.. അവനെ ഉള്ളിൽ കിടത്തി പോകുമ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു മരുന്നൊക്കെ അവിടെ വെച്ചിട്ടുണ്ട് അത് നേരത്തിന് കൊടുക്കണം.. ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ച് കൊണ്ട് വാഹനത്തിന്റെ വെളിച്ചം പടികടന്ന് പഞ്ചായത്ത് റോഡിന്റെ വശങ്ങളിലേക്ക് വെട്ടം പരത്തികൊണ്ട് പോയപ്പോൾ പിറകുവശത്തെ ചുവന്ന കണ്ണുകൾ അല്പനേരം കൂടി കണ്ടു പിന്നെ അത് ഇരുളിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി... കണ്ണീർ വീണു നനഞ്ഞ മാറിടത്തിൽ നിന്നും ജലജയെ അടർത്തിമാറ്റി ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറി... ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനുമിടയിലെ താല്ക്കാലിക നിമിഷങ്ങളിൽ പോയ കാലത്തെ ചിന്തകൾ മനസിലേക്കെത്തിയതുകൊണ്ടാവും കണ്ണന്റെ കണ്ണിന്റെ മൂലയിൽ ഒരിറ്റു കണ്ണീർ തങ്ങി നിന്നിരുന്നു... അന്ന് രാത്രി അവൻ കിടന്ന  കട്ടിലിന്റെ കാലിൽ ചാരിയിരുന്നു.. ഇടക്കിടെ അവന്റെ കുഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഇമയനങ്ങാതെ കിടക്കുന്ന അവന്റെ മുഖത്ത് തലോടി... ലാളിച്ചു കൊതിതീരും മുമ്പേ കൈവിട്ടുപോയ മകന്റെ എല്ലും തോലുമായ ശരീരത്തിലെ മിടിപ്പുകളുടെ ഏറ്റകുറച്ചിലുകൾ ഉള്ളിൽ ഭീതി പടർത്തി പിറ്റേന്ന് മുതൽ ജലജയും ഞാനും അവന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഇരുന്നു... ഇടക്ക്  തലപിടിച്ച് മടിയിലേക്ക് വെച്ച് കഞ്ഞി അരച്ചു കലക്കി മൂക്കിലെ  ട്യൂബിലൂടെ നല്കുന്ന ജലജയെ ഒന്നു നോക്കി പണ്ട് അവന് ചോറെടുത്തു കൊടുത്തപ്പോൾ കറി രുചിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അത് തട്ടികളഞ്ഞപ്പോൾ  നിലത്ത് വീണ വറ്റുകൾ പെറുക്കി കൂട്ടുന്ന ജലജയെ ഓർത്തു... നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകൾ ഇടക്കിടെ തുടച്ച് മൂക്കു ചീറ്റി കൊണ്ട് മകന് ഭക്ഷണം നല്കുന്നത് കാണാനാവാതെ മുറിവിട്ടിറങ്ങി ഉമ്മറത്ത് വന്നിരുന്നു... മൂന്നാം നാൾ ഭക്ഷണം കൊടുക്കാനായി ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവൻ രണ്ടു തവണ ചുമച്ചു... അടുത്ത് ചെന്ന് നെഞ്ചുഴിഞ്ഞ് കൊടുത്തപ്പോൾ ആ സത്യം മനസിലായി കണ്ണൻ ഇനിയില്ല എന്ന സത്യം... കാറി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ജലജ അവന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് വീണപ്പോൾ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കഞ്ഞിപ്ലേറ്റ്  നിലത്ത് വീണ് പരന്നു.. ചിതറിയ വറ്റുകൾക്കിടയിലൂടെ കണ്ണ് തുടച്ച് ജലജയെ കണ്ണന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും പിടിച്ചെഴുന്നേൽപിച്ചപ്പോൾ അവൾ നെഞ്ചത്തടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഏട്ടാ... നമ്മുടെ കണ്ണനെ കണ്ട് കൊതി തീർന്നില്ല ല്ലോ... അതിനു മുമ്പേ..." അവൾ മുഴുവനാക്കാതെ ഏങ്ങലടിച്ചു... ആരൊക്കെയോ വന്നതും പോയതുമറിഞ്ഞില്ല... അമ്മ ഉറങ്ങുന്ന മണ്ണിനടുത്തായി ആറടി നീളത്തിലൊരു കുഴി രൂപപ്പെട്ടു... ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് വെള്ളപുതപ്പിച്ച് അവനെ തൊടിയിലേക്കെടുത്തു.. കണ്ടു  കൊതിതീരാതെ വിടപറഞ്ഞകലുന്ന ഇനി തിരിച്ചെത്താത്ത വസന്തകാലത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഉള്ളിൽ വേട്ടയാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു ജനലഴികളിൽ പിടിച്ച്  അവനെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ചാരി നിന്ന ജലജയുടെ തേങ്ങൽ നേർത്തു വന്നു പിന്നെ തേങ്ങലിനൊപ്പം മനസിന്റെ പാളം തെറ്റിയ അവൾ  പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പാടി  ആരീരം രാരീരം രാരാരോ... സൂര്യനസ്തമിക്കുകയും ഇരുട്ടുപരക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ മൺകൂനക്ക് മുകളിൽ കുത്തിവെച്ച ചന്ദനതിരികളിൽ നിന്നും പുക ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... നിർത്താതെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുറിയിൽ ഓടിനടന്ന ജലജ അപ്പോഴും പാടികൊണ്ടിരുന്നു ജീവിതത്തിലേക്ക് പടർന്നു കയറിയ ഇരുട്ടിന്  കൂട്ടായി വന്നെത്തിയ മഴയിൽ അവളുടെ പാട്ട് അലിഞ്ഞു ചേർന്നു... ശുഭം രമേഷ് കൃഷ്ണൻ

#📔 കഥ ഭാഗം പന്ത്രണ്ട് വസന്തം വിടപറയുമ്പോൾ വന്ന് കയറിയപാടേ കെട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു "അന്റെ കൈക്ക് എങ്ങനുണ്ട്.." "ആ.. ഭേദമായി വരണൂ..." "ഇപ്പോഴും മരുന്നുണ്ടോ..." "ഉം.. മരുന്നും ഗുളികയും മാത്രേ ഉള്ളു.. ഈ പ്രായത്തിലിനി വേറെന്തുണ്ടാവാൻ..." "ഞാൻ കടയിലെത്തീതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു അവിടത്തെ കാര്യം നമ്മടെ മൊയ്തീന്റെ മകനെ തല്ക്കാലം ഏൽപിച്ച് പോന്നതാണ്.. ഇജ്ജ് വന്നൂന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഇക്ക് അവടെ നിൽക്കാൻ തോന്നീല.. അന്ന് ആസ്പത്രീൽ വെച്ച് കണ്ടതല്ലേ.. " " എന്തായാലും നിന്നെയൊന്ന് കാണാനായല്ലോ... അതുതന്നെ ധാരാളം.. ഇനി കാണുമോ എന്ന് ആർക്കറിയാം.. " " ഇജ്ജ് ഒന്ന് മുണ്ടാതിരുന്നാ.. പിന്നെ കാണാതെ ജ്ജ് എവടെ പോവാനാണ്.. അതുപോട്ടെ അന്റെ ബീടര് എവടെ.. " അപ്പോഴേക്കും റംല ജലജയെ അടുക്കളയിലേക്ക് കൊണ്ടു പോയിരുന്നു.. " റംലയോടൊപ്പമുണ്ട്... " അവന്റെ ശരീരത്തിൽ പൂശിയ അത്തറിന്റെ മണം വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന ഷർട്ടിലേക്ക് പടർന്ന പോലെ തോന്നി.. ഉച്ചക്ക് ചോറു കഴിച്ച് കുറേ നേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു... അതിനിടയിൽ മകളുടെയും മരുമക്കളുടെയും ഫോട്ടോയുള്ള ആൽബമെടുത്തു കൊണ്ടുവന്ന് കാണിച്ചു എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു " അടുത്തമാസം പതിനെട്ടാം തീയ്യതിക്കാണ് കല്ല്യാണം ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.. ഞാൻ വര്ന്ന്ണ്ട് കുടീൽക്ക് കല്ല്യാണം വിളിക്കാൻ...തലേന്നന്നെ ഇങ്ങട്ട് പോരണം രണ്ടാളും.. ഈമാസം അവസാനം മൂന്നാളം ഗൾഫീന്ന് വരും" ശരിയെന്ന അർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടുമ്പോൾ ജലജ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കി ആ നോട്ടത്തിൽ അവളുടെ ഉള്ളിലുയരുന്ന ചോദ്യമെന്താണെന്ന് ഊഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു " ഇനിപ്പോ ഈ നട്ടപൊരി വെയിലത്ത് നടക്കണ്ട  ഞാൻ കടയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അന്നെ വീട്ടിലിറക്കി തരാം.. " " അതൊന്നും വേണ്ട സുലൈമാനേ.. എത്രവെയിലും മഴയും കൊണ്ടതാണ്... ഞങ്ങൾ നടന്ന് പൊയ്ക്കോളാം.. നിനക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ടാവും.." "ഇക്ക് എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്... എന്തായാലും ഇങ്ങള് രണ്ടാളും നടന്നു പോവുന്നത് കാണാൻ ഇക്ക് വയ്യ.. ഞാനവിടെ ഇറക്കി തരാം.. " റംലയോടും മോളോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് കാറിൽ കയറി ഇരുന്നു.. കാർ പടികടന്ന് പഞ്ചായത്ത് റോഡിലേക്ക് കയറി.. വഴിയോരകാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്ണുനട്ട് ജലജ എന്തോ ആലോചിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു വീട്ടുമുറ്റത്ത് കാർ നിർത്തി ഇറങ്ങുമ്പോൾ മര്യാദക്ക് ചോദിച്ചു " സുലൈമാനേ ഇറങ്ങ് ഒരു ചായ കുടിച്ചിട്ട് പോവാം.." "വേണ്ട ഞാൻ പിന്നെ വരാം കടയിലെത്തീട്ട് കാര്യംണ്ട്.." ഉമ്മറത്ത് കയറി മുറിതിണ്ണയിൽ ഇരുന്നു സുലൈമാന്റെ വണ്ടി പൊടിപറത്തികൊണ്ട് പോകുന്നത് നോക്കിയിരുന്നു അത്ര നേരം സുലൈമാൻ കൂടെ ഉണ്ടായിട്ടും കണ്ണനെ കുറിച്ച് ഒരക്ഷരം അവൻ ചോദിച്ചില്ലല്ലോ എന്നാർത്തു എത്ര വേഗമാണ് ഒരാളുടെ മനസിൽ നിന്ന് ഒരാളുടെ മുഖം മറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നതെന്നോർത്തു... ഒരുപക്ഷേ കണ്ണന് ആർക്കും നല്ല ഓർമ്മകൾ സമ്മാനിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടാവാം അവനെ എല്ലാവരും മറന്നു തുടങ്ങുന്നത്.. വാതിൽ തുറന്ന് അകത്ത് കയറുന്നതിനിടയിൽ ജലജ ചോദിച്ചു " സുലൈമാന്റെ ചെറിയ കുട്ടിക്കും കണ്ണനും ഒരേ പ്രായമാണല്ലേ.. " "ഉം.. അതെ" ഒരു ദീർഘ ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് ജലജ അകത്തേക്ക് പോയി.. എന്തോ പാത്രം നിലത്ത് വീണ് പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം അകത്തുനിന്നും കേട്ടു... വൈകുന്നേരം നല്ല മഴക്കുള്ള കോളുണ്ടായിരുന്നു.. ജലജ ചോരുന്നിടത്തെല്ലാം പാത്രം കൊണ്ടു വന്ന് നിരത്തി വെച്ചു.. കാലിളകുന്ന കട്ടിൽ ചുമരിനോട് ചേർത്തിട്ട് ചോരുന്ന ഭാഗത്ത് ഒരു ബക്കറ്റ് കൊണ്ടുവന്ന് വെച്ചു.. പുറത്തെ അഴയിൽ അലക്കിമിട്ടിരുന്ന പഴക്കം ചെന്ന തുണികൾ വാരിക്കൂട്ടി അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ പറഞ്ഞു "അകത്തേക്ക് വരിൻ ഇനി അവിടിരുന്ന്  ചീത്താലടിച്ച് നനഞ്ഞ് പനിപിടിക്കണ്ട" അവളോടൊപ്പം അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഒരു മിന്നലിനൊപ്പം ഇടിപൊട്ടി.. കറന്റ് പോയി.. മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരുട്ടത്ത് തപ്പി തടഞ്ഞ് കട്ടിലിന്റെ കാലിൽ കാൽ മുട്ട് തട്ടി ചോര പൊടിഞ്ഞു.. കട്ടിലിലിരുന്ന് ജനാല തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു... അമ്മ ഉറങ്ങുന്ന മൺകൂനക്കരികിലൂടെ മഴവെള്ളം ഒലിച്ചു പോകുന്നത് കണ്ടു മണ്ണിനടിയിൽ ദ്രവിച്ചു തീർന്ന അമ്മയുടെ അസ്ഥികഷ്ണങ്ങളിൽ നനവുപടർത്താനായി... കഞ്ഞികുടിച്ച് രാത്രിയിൽ പുറത്തിറങ്ങി നോക്കി മഴനനഞ്ഞ്  മുറ്റത്ത്  ചെളിയിൽ പുതഞ്ഞ് ഓർക്കാപുളി ഇലകളും തെങ്ങിൻ പട്ടയും വീണുകിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...മുറ്റത്തിനതിരിലെ ചുവന്ന തെച്ചിയിൽ നിന്നും വെള്ളതുള്ളികൾ അപ്പോളും ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ദൂരെനിന്നും ഏതോ വാഹനത്തിന്റെ ലൈറ്റ് ഉമ്മറത്തെ ചുമരിലടിച്ചു ഈ രാത്രി നേരത്ത് എന്തിനാണ് സുലൈമാൻ വരുന്നതെന്നോർത്തു.. ആകെ  കാറുമായി വരാനുള്ളത് സുലൈമാനാണല്ലോ.. അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു "ജലജേ.. സുലൈമാന്റെ വണ്ടിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ട്..." "ഈ നേരത്തോ... ഹേയ് അത് വേറെ ആരുടേതെങ്കിലുമാവും.." അടുക്കളയിൽ പാത്രം കഴുകുന്നിടത്തുനിന്നും കൈ സാരിതലപ്പിൽ തുടച്ച് കൊണ്ട് ജലജ മുറ്റത്തിറങ്ങി നോക്കി തുടരും രമേഷ്കൃഷ്ണൻ

#📔 കഥ ഭാഗം പതിനൊന്ന് വസന്തം വിടപറയുമ്പോൾ ഒരു ദിവസം വാർദ്ധക്യ പെൻഷൻ കിട്ടിയപ്പോൾ അതുമായി വാതിൽ പൂട്ടി ജലജയെയും കൂട്ടി അങ്ങാടിയിലുള്ള പച്ചമരുന്ന് കടക്കാരന്റെ അടുത്തു നിന്നും എണ്ണയും കുഴമ്പും അരിഷ്ടവുമൊക്കെ വാങ്ങാനായി പോയി അവിടെ ചെന്ന് മരുന്ന് വാങ്ങി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ജലജയോട് ചോദിച്ചു "ഏതായാലും ഇതുവരെ വന്നു... നമുക്ക് സുലൈമാന്റെ വീട്ടിലൊന്ന് കയറിയാലോ... ഇവിടെ അടുത്തല്ലേ.. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ദിവസങ്ങൾ സമ്മാനിച്ച പഴയ വാടകവീടൊന്ന് കാണുകയുമാവാം... ഇനിയതൊക്കെ കാണാനാകുമോ  എന്ന് ആർക്കറിയാം..." "പോകാം... പക്ഷേ ഒരു കാര്യവും ആരോടും പറയരുത്... നമ്മുടെ മനസ്സിലുള്ളത് മറ്റുള്ളവർക്ക് പാടി നടക്കാനുള്ള കഥയാക്കരുത്.. " " ഇല്ല... ഞാനൊന്നും പറയില്ല ആരെന്തുപറഞ്ഞാലും ചോദിച്ചാലും ഒന്നും ഞാൻ പറയില്ല.. " പതുക്കെ നടന്ന് സുലൈമാന്റെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ വീടൊക്കെ പുതുക്കി പണിത് നല്ല നിലയിലായിരിക്കുന്നു സുലൈമാനെന്ന് മനസിലായി... പണ്ട് വാടകക്കെടുത്ത് താമസിച്ച വീടിരുന്ന സ്ഥലത്ത് രണ്ട് നിലയുള്ള ഒരു ക്വാർട്ടേഴ്സ് പൊന്തിയിരുന്നു... അതിനുമുമ്പിൽ പല പ്രായത്തിലുള്ളവരുടെ ഡ്രസുകൾ അഴലിൽ ഉണക്കാനിട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടു.. വീടിനു മുമ്പിലെ കോളിംഗ് ബെല്ലിൽ വിരലമർത്തിയപ്പോൾ അകത്തളത്തിൽ പക്ഷിചിലക്കുന്ന  ശബ്ദം കേട്ടു.. കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞ് വാതിൽ തുറന്ന് സുന്ദരിയായൊരു കുട്ടി വന്ന് വാതിൽ തുറന്നുകൊണ്ട് വന്ന് പറഞ്ഞു അകത്തുനിന്നും ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടു "ആരാ.. മോളെ അത്..." "ധർമ്മക്കാരാന്ന് തോന്നണു ഉമ്മാ.." "ഇവിടൊന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്.." "ഇവിടെ ഉപ്പയില്ല.. നിങ്ങൾ പോയി പിന്നെ  വരൂ..." കയ്യിലുള്ള സഞ്ചിയും  വേഷവും കണ്ടിട്ടാവണം ആ കുട്ടി അങ്ങനെ കരുതിയതെന്ന് തോന്നി അപ്പോൾ ചോദിച്ചു "റംലയില്ലേ അകത്ത്... ഒന്നു വിളിക്കാമോ " " ഉണ്ട്... ഉമ്മയെ അറിയ്വോ... " "ഉം.. അറിയും.. നല്ലോണം അറിയും" അവൾ അകത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു " ഉമ്മാ... ഇവര് ഉമ്മാനെ കാണണമെന്ന് പറയണു.. ഇങ്ങോട്ടൊന്ന് വന്നേ.." അകത്തുനിന്നും റംല പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്ന് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി.. മുഖം അത്ഭുതത്തോടെ വിടർന്നു.. എന്നിട്ട്  കുട്ടിയോടായി പറഞ്ഞു " ബാപ്പ ഇവിടെ ഇല്ലാഞ്ഞത് അന്റെ ഭാഗ്യം... ഇതിരാണെന്നറിയോ അനക്ക്... ബാപ്പാന്റെ സുഹൃത്തും ഭാര്യയുമാണ്... അന്റെ കൂടെ പഠിച്ച കണ്ണന്റെ അച്ഛനുമമ്മയുമാണ്.. " " ന്റെ റബ്ബേ.. ഞാനെന്താണീ കാണണത്... വരീൻ അകത്തേക്ക് വരിൻ.. ഓല് ഇപ്പോ പോയതേള്ളൂ ഇബടന്ന്... മക്കളുടെ നിക്കാഹിന് ഇങ്ങളെ വിളിക്കാൻ വരണമെന്ന് മിനിയാന്ന് കൂടി ഓല് പറഞ്ഞീര്ന്ന്" " അവൾക്ക് ഞങ്ങളെ കണ്ട് പരിചയമില്ലല്ലോ... നീ ഞങ്ങളെ പണ്ട് കണ്ടതാണെങ്കിലും ഓർത്തിരുന്നതിൽ തന്നെ സന്തോഷം" " ഇങ്ങളെ മറക്കാൻ മൂപ്പര് സമ്മതിച്ചിട്ട് വേണ്ടേ.. രണ്ടീസം കൂടുമ്പോഴൊരിക്കലെങ്കിലും മൂപ്പര് ഇങ്ങടെ കാര്യം പറയും... ഇപ്പോൾ മൂത്തോൻ അങ്ങാടിയിലൊരു തുണിപീട്യ ഇട്ടിട്ടുണ്ട് രാവിലെ മുതൽ അവിടെ പോയിരിക്കും ... ഉച്ചക്ക് ചോറ് വെയ്ച്ചാൻ വരും പിന്നെ പോയാൽ വൈകീട്ടേ വരൂ.. " അകത്തേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ടുപോകുന്നതിനിടയിൽ റംല മോളോട് പറഞ്ഞു " ഇജ്ജ് ഉപ്പാനെ വിളിച്ച് കണ്ണന്റെ അച്ഛനുമമ്മയും വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയ്.. " വിശാലമായ സ്വീകരണമുറിയിലെ നിരത്തിയിട്ട സെറ്റികളിലൊന്നിൽ ഇരുത്തി റംല അകത്തേക്ക് പോയി അല്പസമയം കഴിഞ്ഞ് ഗ്ലാസിൽ തണുത്ത വെള്ളവുമായി വന്നിട്ട് അത് ടീപോയിയിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഈ വെയിലത്ത് നടന്നു വന്നതല്ലേ ഒന്നു തണുക്കട്ടെ.. സുഗറും പ്രസറുമൊക്കെ ഉണ്ടോ.. " അതു കേട്ടപ്പോൾ ജലജ പറഞ്ഞു "അതൊന്നുമില്ല.. എന്നാൽ ബാക്കി എല്ലാതുമുണ്ട്.." മോളെ വിളിച്ച് പഠനത്തിന്റെ കാര്യം തിരക്കി "ഞാനിപ്പോൾ എം. എസ്സി  ഫൈനലിയറാണ്.. എന്റെ നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞു.. " " ഉവ്വോ.. നന്നായി നിന്റെ പുത്യാപ്ല എന്തു ചെയ്യുന്നു " " ഖത്തറിൽ എഞ്ചിനീയറാണ്... വിവാഹം കഴിഞ്ഞാലങ്ങോട്ട് പോകും അപ്പോഴേക്കും ഉമ്മക്ക് കൂട്ടായി താത്തമാര് വരും... ഞങ്ങടെ മൂന്ന് പേരുടെയും കല്ല്യാണം ഒരുമിച്ചാണ്.. " അത്ര നേരം സംസാരിച്ചിട്ടും അവൾ കണ്ണനെന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്ന് ചോദിച്ചില്ല.. അവൻ കൂടെ പഠിച്ചവരുടെ മനസിൽ പോലും വെറുപ്പിന്റെ വിത്തുപാകിയിരിക്കുമെന്ന് തോന്നി ദൂരെ നിന്നും ഒരു കാർ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ റംലയും മോളും ഉമ്മറത്തേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു " ദാ.. മൂപ്പരെത്തീലോ.." പടികടന്ന് ഒരു വിദേശ നിർമ്മിത കാർ മുറ്റത്ത് വന്നു നിന്നു അതിൽ നിന്നും സുലൈമാൻ ഇറങ്ങി.. ജീവിതത്തിന്റെ സുഖം അവന്റെ ശരീരത്തിൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. തുടരും രമേഷ്കൃഷ്ണൻ