पुण्यातील एका झोपडपट्टीत 'सखाराम' आपल्या कुटुंबासोबत राहायचा. तो एका गोदामात हमालीचे काम करायचा. सखारामला १० वर्षांचा 'आरव' नावाचा एक अत्यंत हुशार मुलगा होता. आरवची उद्या 'राज्यस्तरीय शिष्यवृत्तीची' (Scholarship) परीक्षा होती. जर तो या परीक्षेत पास झाला, तर त्याचं पुढचं संपूर्ण शिक्षण मोफत होणार होतं. सखारामसाठी ही त्याच्या आयुष्यातली सर्वात मोठी आशेचा किरण होती. पण गेले दोन महिने सखारामच्या गोदामात काम नसल्यामुळे त्याला पगार मिळाला नव्हता. घरातील वीज बिल १५०० रुपये थकले होते. सकाळी ११ वाजता महावितरणचा वायरमन 'कदम' सखारामच्या दारात आला. कदम हा अत्यंत कडक आणि रागीट स्वभावाचा माणूस होता. त्याने खिशातून प्लायर (Pliers) काढली आणि तो थेट मीटरची वायर कापायला पुढे गेला. सखाराम धावत आला. त्याने कदमचे हात पकडले. "साहेब! साहेब असं करू नका ओ! फक्त आजची एक रात्र जाऊ द्या. उद्या माझ्या पोराची शिष्यवृत्तीची परीक्षा आहे. त्याला रात्री अभ्यास करायचाय. मी उद्या कुणाकडून तरी उसणे घेऊन बिल भरतो. प्लीज साहेब!" पण कदमने अत्यंत निर्दयीपणे सखारामला बाजूला ढकललं. "अरे बिलाचे पैसे नाहीत, तर पोराला मोठ्या शाळेत घालतोस कशाला? मी इथे समाजसेवा करायला बसलोय का? पैसे भर आणि मगच लाईट घे!" असं सुनावून कदमने वायर कापली आणि तो निघून गेला. सखारामच्या डोळ्यांसमोर अंधार पसरला. त्याने आरवकडे पाहिलं. आरवच्या हातात पुस्तके होती आणि त्याच्या डोळ्यांत पाणी होतं. रात्र झाली. संपूर्ण झोपडपट्टीत अंधार पसरला होता. घरात मेणबत्ती आणायलाही सखारामच्या खिशात ५ रुपये नव्हते. बायकोने वाटीत थोडेसे रॉकेल घालून एक लहानशी वात पेटवली, पण दहाच मिनिटांत तीही विझली. सखाराम स्वतःला आतून भयंकर कोसत होता. एका बापाची यापेक्षा मोठी असहाय्यता कोणती असेल, की तो पोराच्या भविष्यासाठी ५ रुपयांचा उजेडही देऊ शकत नव्हता! दुसरीकडे, कदम आपल्या फ्लॅटमध्ये आराम करत होता. त्याच्या १५ वर्षांच्या मुलाच्या हातात ५० हजार रुपयांचा टॅबलेट होता. अचानक ५ मिनिटांसाठी लोडशेडिंगमुळे सोसायटीची लाईट गेली. एसी बंद पडल्यामुळे आणि वायफाय गेल्यामुळे कदमच्या मुलाने भयंकर आरडाओरडा सुरू केला. "काय फालतू घर आहे हे! मला नाही करायचा अभ्यास!" असं ओरडून त्याने स्वतःचं गणिताचं पुस्तक थेट डस्टबिनमध्ये भिरकावून दिलं. कदमला स्वतःच्या पोराचा तो माज बघून भयंकर चीड आली. तो रागात घराबाहेर पडला आणि डोकं शांत करण्यासाठी रस्त्यावर शतपावली करू लागला. चालत चालत तो सखारामच्या झोपडपट्टीकडे जाणाऱ्या रस्त्यावर आला. रात्रीचे ११ वाजले होते. रस्त्यावर शुकशुकाट होता. कदमची नजर फूटपाथवर जळणाऱ्या एका पिवळ्या, अंधूकशा 'स्ट्रीट लाईट'कडे (Street Light) गेली. तिथे खाली जे दृश्य होतं... ते बघून कदमच्या पायाखालची जमीनच दुभंगली! त्याचा श्वास घशातच गोठला! त्या अंधूकशा उजेडात, फूटपाथच्या धुळीत आरव एक फाटके पोते अंथरून बसला होता आणि अत्यंत एकाग्रतेने गणिताची उदाहरणे सोडवत होता. आणि त्याच्या अगदी पाठीमागे, सखाराम मांडी घालून बसला होता. सखाराम स्वतः झोपला नव्हता. तिथे डासांचा प्रचंड सुळसुळाट होता. आरवच्या अभ्यासात लक्ष लागू नये म्हणून, सखाराम स्वतःच्या एका हाताने आरवच्या डोक्यावर एक जुना 'पुठ्ठा' (Cardboard) सतत हलवत होता (हवा घालत होता), जेणेकरून डास आरवला चावू नयेत! कदम तिथेच एखाद्या पुतळ्यासारखा थिजून उभा राहिला. एकीकडे त्याच्या स्वतःच्या घरातला मुलगा, ज्याला लाखो रुपयांच्या सुखसोयी देऊनही तो एसी बंद झाल्यावर अभ्यासाची पुस्तके कचऱ्यात फेकत होता... आणि दुसरीकडे हा पोरगा, ज्याच्या घरातला उजेड स्वतः कदमने कापला होता, तो पोरगा त्या अंधारातही रस्त्यावरच्या दिव्याखाली स्वतःचं भविष्य शोधत होता! ज्या बापाला तो सकाळी हिणवून आला होता, तो बाप स्वतःची झोप मोडून, पोराच्या अंगावरचा एक डास उडवण्यासाठी रात्रभर पुठ्ठा हलवत बसला होता. कदमच्या हातापायांतली ताकद निघून गेली. त्याला स्वतःच्या त्या अहंकाराची भयंकर लाज वाटली. त्याने कोणताही आरडाओरडा केला नाही. तो सखारामकडे जाऊन रडला नाही किंवा त्याने क्षमा मागितली नाही. तो अत्यंत सुन्न अवस्थेत, एखाद्या यंत्रासारखा शांतपणे अंधारात मागे सरकला. त्याने खिशातून स्वतःचा मोबाईल काढला. त्याचे हात थरथर कापत होते. त्याने महावितरणचे ॲप उघडले आणि सखारामचा कन्झ्युमर नंबर टाकून, स्वतःच्या पगाराच्या खात्यातून सखारामचे ते १५०० रुपयांचे बिल 'ऑनलाईन' भरून टाकले. बिल भरल्याचा मेसेज आल्यावर, तो मुकाट्याने सखारामच्या झोपडीबाहेरच्या त्या मीटर बॉक्सजवळ गेला. त्याने खिशातून प्लायर काढली आणि कापलेली ती वायर पुन्हा जोडून दिली. झोपडीतल्या अंगणातला तो बंद पडलेला बल्ब अचानक लख्ख पेटला! उजेड आल्याचं बघून सखाराम आणि आरवने आश्चर्याने मागे पाहिलं. पण तिथे कुणीच नव्हतं. कदम त्या अंधारातच उभा होता. त्याने खिशातला स्वतःचा एक नवीन पेन सखारामच्या तुटलेल्या चपलेजवळ शांतपणे ठेवला. त्याचे डोळे लालबुंद झाले होते आणि त्यातून मूक अश्रूंच्या धारा वाहत होत्या. त्याने एकही शब्द उच्चारला नाही. तो फक्त त्या फूटपाथवर शिकणाऱ्या एका गरीब विद्यार्थ्यासमोर काही सेकंद नतमस्तक झाला आणि अत्यंत शांतपणे, मान खाली घालून त्या अंधाऱ्या रस्त्यावरून चालत निघून गेला. त्याची ती भयंकर शांतता आणि ते मूक अश्रू हेच सांगत होते की, आपण अनेकदा पैशांच्या जोरावर लोकांच्या घरातला उजेड कापू शकतो, पण ज्यांच्या रक्तातच संघर्षाची जिद्द असते, त्यांच्या भविष्याचा प्रकाश जगातली कोणतीही ताकद विझवू शकत नाही! अनेकदा सुखसोयी असूनही आपण शिक्षणाची किंमत करत नाही, पण ज्यांच्याकडे काहीच नाही, ते रस्त्यावर बसूनही जिद्दीने शिकतात. या संघर्षाबद्दल तुम्हाला काय वाटतं? #🙂Motivation #🙂माणुसकीच नात #😎Study Motivation📘 #🧒मुलांचे शिक्षण #👆तयारी स्पर्धा_परीक्षेची

अमेरिकेत एका 15 वर्षांच्या मुलाला स्टोअरमधून चोरी करताना पकडले गेले. पकडले गेल्यावर गार्डच्या तावडीतून पळताना त्याच्याकडून स्टोअरमधील एक शेल्फही तुटले. न्यायाधीशांनी केस ऐकली आणि मुलाला विचारले, “तू खरंच ब्रेड आणि चीजचं पॅकेट चोरलं होतंस का?” मुलाने खाली मान घालून उत्तर दिलं, “हो.” न्यायाधीश : “का?” मुलगा : “गरज होती.” न्यायाधीश : “खरेदी का नाही केली?” मुलगा : “माझ्याकडे पैसे नव्हते.” न्यायाधीश : “घरच्यांकडून घेतले असते.” मुलगा : “घरी फक्त आई आहे… ती आजारी आहे आणि बेरोजगार आहे. ब्रेड आणि चीज तिच्यासाठीच चोरलं.” न्यायाधीश : “तू काही काम करत नाहीस?” मुलगा : “करत होतो… कार वॉशमध्ये. पण आईची काळजी घेण्यासाठी एक दिवस सुट्टी घेतली, म्हणून मला कामावरून काढून टाकलं.” न्यायाधीश : “कोणाकडून मदत मागितली असती.” मुलगा : “सकाळपासून घराबाहेर पडलो होतो… जवळपास ५० लोकांकडे मदत मागितली, पण कुणी मदत केली नाही. शेवटी हे पाऊल उचलले.” विचारपूस संपली… न्यायाधीशांनी निर्णय देताना म्हटलं — “चोरी… आणि विशेषतः अन्नाची चोरी हा अत्यंत लाजिरवाणा गुन्हा आहे. पण या गुन्ह्यासाठी आपण सगळेच जबाबदार आहोत.” न्यायालयात उपस्थित प्रत्येक व्यक्ती — मी स्वतःसह — गुन्हेगार आहोत. म्हणून इथे उपस्थित प्रत्येकावर १०-१० डॉलर दंड लावला जातो. १० डॉलर भरल्याशिवाय कोणीही कोर्टाबाहेर जाऊ शकणार नाही. 💵 असं म्हणत न्यायाधीशांनी स्वतःच्या खिशातून १० डॉलर काढून ठेवले. यानंतर त्यांनी पुढचा आदेश लिहिला — “या स्टोअरवर १००० डॉलर दंड लावण्यात येतोय, कारण त्यांनी एका भुकेल्या मुलाशी अमानुष वागणूक देत त्याला पोलिसांच्या हवाली केले.” जर २४ तासांत दंड भरला नाही, तर कोर्ट त्या स्टोअरला सील करण्याचा आदेश देईल. दंडाची पूर्ण रक्कम त्या मुलाला देण्यात आली आणि कोर्टाने त्या मुलाची माफी मागितली. निर्णय ऐकून कोर्टातील अनेकांच्या डोळ्यात पाणी आलं… 😢 त्या मुलालाही हुंदके आवरत नव्हते. तो वारंवार न्यायाधीशांकडे पाहत होता… आणि न्यायाधीश स्वतःचे अश्रू लपवत कोर्टातून बाहेर गेले. मोठा प्रश्न… 🤔 आपला समाज, आपली व्यवस्था आणि आपली न्यायव्यवस्था अशा निर्णयासाठी तयार आहे का? चाणक्य म्हणतात — जर एखादा भुकेला माणूस भाकर चोरताना पकडला गेला, तर त्या देशातील लोकांना लाज वाटली पाहिजे… कारण त्या चोरीसाठी संपूर्ण समाज जबाबदार असतो. #☺️प्रेरक विचार #🙂माणुसकीच नात #☺️उच्च विचार #🙂Motivation

"मित्रांसमोर 'गावंढळ' बायकोची लाज वाटली म्हणून नवऱ्याने तिला घटस्फोटाची नोटीस दिली! पण ६ महिन्यांनी तो जेव्हा हॉस्पिटलमध्ये मृत्यूशी झुंजत होता, तेव्हा दारात उभ्या असलेल्या बायकोला बघून तो ढसाढसा रडला..." रोहन... पुण्यातल्या एका मोठ्या कॉर्पोरेट कंपनीत 'सीनिअर टीम लीडर' म्हणून काम करणारा. त्याचे लग्न साताऱ्यातल्या एका खेडेगावात राहणाऱ्या 'सावित्री'सोबत झाले होते. सावित्री अत्यंत साधी, सुसंस्कृत आणि घर सांभाळणारी मुलगी होती. तिला इंग्रजी बोलता येत नव्हते आणि आधुनिक कपड्यांपेक्षा तिला साडीतच वावरायला आवडायचे. सुरुवातीला सगळं ठीक होतं, पण जसे रोहनचे प्रमोशन झाले आणि तो उच्चभ्रू लोकांत वावरू लागला, तशी त्याला सावित्रीची लाज वाटू लागली. ऑफिसच्या पार्टीत किंवा मित्रांसमोर तो तिला कधीच घेऊन जात नसे. एके दिवशी रोहनच्या घरी त्याचे काही हाय-फाय मित्र आणि मैत्रिणी आल्या. सावित्रीने आतून त्यांच्यासाठी 'कांदाभजी आणि चहा' आणला. तिची ती साधी राहणी बघून एका मित्राने हळूच रोहनला विचारले, "अरे रोहन, ही तुझी नवीन मोलकरीण आहे का?" यावर रोहनला प्रचंड राग आला. मित्र गेल्यावर त्याने सावित्रीला खूप सुनावले, "तुझ्या या अशिक्षितपणामुळे आणि गावंढळ राहणीमानामुळे माझी सोसायटीत काय इज्जत राहिलीये? तू माझ्या 'स्टँडर्ड'ची नाहीयेस!" त्याच रागात रोहनने दुसऱ्या दिवशी वकिलाकडून 'घटस्फोटाची नोटीस' तयार केली आणि सावित्रीच्या हातावर टेकवली. सावित्रीने एकही शब्द उच्चारला नाही. ती फक्त रडली, तिने आपली पिशवी भरली आणि ती घरातून निघून गेली. पण स्वतःच्या आई-बापाला त्रास नको, म्हणून ती गावी न जाता पुण्यातच एका मैत्रिणीकडे एका छोट्या खोलीत राहिली. कर्माचा फटका आणि खोट्या प्रतिष्ठेचा अंत: सहा महिने उलटले. रोहन आपल्या आधुनिक मित्रांसोबत पार्टी आणि मजेत जगत होता. एका शनिवारी रात्री, पार्टीवरून दारू पिऊन परत येताना रोहनच्या गाडीचा हायवेवर भयंकर अपघात झाला! गाडीचा चुराडा झाला आणि रोहनचे दोन्ही पाय फ्रॅक्चर झाले. त्याच्या डोक्याला गंभीर दुखापत झाली आणि तो कोमात गेला. त्याला तातडीने एका मोठ्या खाजगी हॉस्पिटलमध्ये आयसीयू (ICU) मध्ये ऍडमिट केले गेले. पहिले दोन दिवस त्याचे ते 'हाय-फाय' मित्र त्याला बघायला आले, पण जेव्हा डॉक्टरने सांगितले की रोहनला शुद्धीवर यायला आणि चालायला महिने लागतील आणि उपचाराचा खर्च ४-५ लाख रुपये येईल, तेव्हा त्या मित्रांनी हळूहळू हॉस्पिटलकडे पाठ फिरवली. रोहनच्या आई-वडिलांचे आधीच निधन झाले होते. आता या जगात त्याचे असे कोणीच नव्हते. दोन आठवड्यांनंतर रोहनला शुद्ध आली. त्याला समजले की तो अंथरुणाला खिळला आहे आणि त्याच्यासोबत एकही मित्र किंवा नातेवाईक नाही. त्याला वाटले आता उपचाराविना आपले पाय कायमचे निकामी होतील. तो डबा, ते लाडू आणि सत्याचा स्फोट: पण अचानक दुसऱ्या दिवसापासून हॉस्पिटलच्या नर्सने त्याला रोज दुपारी एक घरगुती डबा द्यायला सुरुवात केली. त्या डब्यात कधी गरमागरम मसाला भात, कधी सोलकढी तर कधी पौष्टिक बेसनाचे लाडू असायचे. जेवणाची चव अगदी ओळखीची होती. इतकेच नाही, तर दर आठवड्याला रोहनच्या उपचाराचे आणि औषधांचे हजारो रुपयांचे बिल 'कुणीतरी' न चुकता कॅश काऊंटरवर जमा करत होतं. रोहनला वाटले की त्याच्या कंपनीने ही मदत केली असेल. एका महिन्याने रोहनला व्हीलचेअरवर बसवून डिस्चार्ज दिला जाणार होता. रोहनने नर्सला बोलावून विचारले, "सिस्टर, माझे हे लाखो रुपयांचे बिल कोणी भरले? आणि तो जेवणाचा डबा कोण आणायचं?" नर्सने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि पाणावलेल्या डोळ्यांनी म्हणाली, "सर, तुम्ही खूप नशीबवान आहात की तुम्हाला अशी बायको मिळाली. ज्या दिवशी तुमचा अपघात झाला, त्याच रात्री त्या ताई इथे आल्या होत्या. त्यांनी स्वतःच्या गळ्यातले मंगळसूत्र आणि हातातल्या सोन्याच्या बांगड्या विकून तुमचं सुरुवातीचं ऑपरेशनचं बिल भरलं." रोहनला धक्का बसला! तो चाचरत म्हणाला, "आणि... आणि बाकीचे पैसे?" नर्सने खिडकीकडे बोट दाखवले आणि म्हणाली, "बाहेर बघा सर!" रोहनने खिडकीतून खाली रस्त्यावर पाहिले आणि त्याच्या पायाखालची जमीनच सरकली! कडक उन्हात, हॉस्पिटलच्या बाहेर पदपथावर एक छोटासा 'पोळी-भाजीचा' स्टॉल लागला होता आणि तिथे एक बाई पदराने घामाघूम झालेला चेहरा पुसत, गरम तव्यावर भाकऱ्या भाजत होती. ती दुसरी कुणी नसून 'सावित्री' होती! स्वतःच्या नवऱ्याचे लाखो रुपयांचे बिल भरण्यासाठी तिने रस्त्यावर उभे राहून जेवण विकायला सुरुवात केली होती. रोहनला स्वतःचीच इतकी लाज वाटली की तो ढसाढसा रडू लागला. त्याने नर्सला विनंती करून आपली व्हीलचेअर खाली घ्यायला लावली. रोहन सावित्रीच्या स्टॉलसमोर गेला. सावित्रीने त्याला बघितले आणि तिच्या हातातला उलथना खाली पडला. रोहनने सर्वांसमोर रडत रडत स्वतःचे दोन्ही हात जोडले आणि तो हुंदके देत म्हणाला, "मला माफ कर सावी! माझ्या खोट्या 'स्टँडर्ड' आणि पैशाच्या माजाने मला आंधळं केलं होतं. पण आज मला समजलं... इंग्रजी बोलणारे मित्र फक्त 'पार्टी'पुरते असतात, पण जी गरिबीत आणि संकटात खंबीरपणे पाठीशी उभी राहते, ती फक्त 'बायको' असते! माझा अहंकार आज याच तव्यावर कायमचा जळून खाक झालाय!" सावित्रीने धावत जाऊन त्याला मिठी मारली. कागदावर झालेल्या घटस्फोटाच्या नोटीशीला आज खऱ्या प्रेमाने आणि एका स्त्रीच्या अफाट त्यागाने फाडून टाकले होते! पैशाच्या आणि खोट्या प्रतिष्ठेच्या माजात स्वतःच्या माणसांना विसरणाऱ्या आजच्या समाजाच्या डोळ्यात अंजन घालणारी ही कथा तुम्हाला कशी वाटली? #🙂Motivation #😘Love U बायको #💏नवरा-बायको

तुमच्या आयुष्यातील ‘Toxic’ लोक… तुमचे वय खरोखरच वाढवत आहेत का? 🤔 कधी तुम्हाला असं वाटलं आहे का की काही लोकांशी बोलल्यानंतर मन थकल्यासारखं होतं? 😞 काही लोक भेटले की दिवसभराची सकारात्मकता जणू कुठेतरी हरवते? हे फक्त तुमच्या मनाचं भास नाही… संशोधन सांगतं की अशा लोकांचा परिणाम फक्त मनावरच नाही, तर शरीरावरही होतो. 💔 एका अभ्यासानुसार, आपल्या आयुष्यात सतत तणाव निर्माण करणारे लोक – म्हणजेच ‘Toxic People’ – आपल्या जैविक वयाला वेगाने पुढे ढकलू शकतात. म्हणजेच आपण दिसतो किंवा वाटतो त्यापेक्षा शरीर आतून अधिक वेगाने वृद्ध होत असतं. ⏳ आपण सर्वजण नात्यांमध्ये जगतो. मित्र, नातेवाईक, सहकारी, शेजारी… या सगळ्यांमुळे आयुष्य सुंदर बनतं. 🌸 पण काही नाती अशी असतात जी आपल्याला शांतता देण्याऐवजी सतत तणाव देतात. ‘Toxic’ लोक म्हणजे कोण? 🧠 ‘Toxic’ म्हणजे नेहमी नकारात्मकता पसरवणारे लोक. जे सतत टीका करतात, तुमचं मन खट्टू करतात, तुमच्या आनंदावर प्रश्न उपस्थित करतात किंवा सतत भावनिक तणाव निर्माण करतात. अशा लोकांची काही लक्षणं — 👉 सतत नकारात्मक बोलणे 👉 तुमच्या यशाकडे कमीपणाने पाहणे 👉 प्रत्येक गोष्टीत वाद निर्माण करणे 👉 तुमच्या भावना दुर्लक्षित करणे 👉 तुमच्या शांततेवर परिणाम करणे अशा लोकांशी संवाद झाला की आपलं मन थकून जातं. आणि ही थकवा फक्त मानसिक नसतो. शरीरावर होणारा परिणाम 😔 संशोधनात असं आढळलं आहे की सतत तणावात राहिल्यामुळे शरीरात ऑक्सिडेटिव्ह स्ट्रेस वाढतो. यामुळे शरीरातील पेशी लवकर खराब होतात. आपल्या शरीरातील क्रोमोसोमच्या शेवटी असणाऱ्या टेलोमिअर्स नावाच्या संरचना पेशींचं संरक्षण करतात. पण तणाव जास्त असेल तर हे टेलोमिअर्स लवकर कमी होतात. आणि याचा अर्थ काय? पेशी लवकर वृद्ध होतात… म्हणजे शरीरही लवकर वृद्ध होतं. ⏳ तणावामुळे शरीरात कॉर्टिसोल नावाचं हार्मोन वाढतं. हे हार्मोन सतत वाढलेलं राहिलं तर – • झोपेच्या समस्या • थकवा • एकाग्रतेत कमीपणा • रक्तदाब वाढणे • मानसिक तणाव • शरीराची प्रतिकारशक्ती कमी होणे अशा अनेक समस्या निर्माण होतात. पण इथे एक आशेचा किरण आहे… ✨ जसं काही नाती आपल्याला थकवतात, तशी काही नाती आपल्याला उभंही करतात. जे लोक आपल्याला समजून घेतात, आपल्यावर विश्वास ठेवतात, आपल्या आनंदात आनंद मानतात… ते आपल्या आयुष्याला नवी ऊर्जा देतात. 🌻 तुम्ही कधी लक्ष दिलं आहे का? काही लोकांशी बोलल्यानंतर मन हलकं होतं… काही लोक भेटले की आत्मविश्वास वाढतो… काही लोक तुमच्यावर विश्वास ठेवतात, जरी जग नसेल ठेवत… अशा लोकांमुळे आयुष्य फुलतं. 🌼 स्वतःसाठी काही निर्णय घ्यावे लागतात ❤️ कधी कधी आपल्या मनाच्या शांततेसाठी काही कठीण निर्णय घ्यावे लागतात. याचा अर्थ कोणाशी भांडण करणे नाही… याचा अर्थ कोणाला द्वेष करणेही नाही… फक्त आपल्या आयुष्यातील मर्यादा ठरवणे. 👉 जे नाते सतत दुखावतं, त्यापासून थोडं अंतर ठेवणं 👉 स्वतःच्या भावनांना महत्त्व देणं 👉 सकारात्मक लोकांमध्ये वेळ घालवणं 👉 स्वतःवर प्रेम करणं ही गोष्ट स्वार्थीपणाची नाही… ही गोष्ट स्वतःला जपण्याची आहे. लक्षात ठेवा… 🌿 तुमचं मन शांत असेल तर शरीरही निरोगी राहील. तुमच्या आयुष्यात सकारात्मकता असेल तर तुमचा चेहराही तेजस्वी दिसेल. आयुष्य खूप मौल्यवान आहे. ते सतत तणावात घालवण्यासाठी नाही… ते आनंदाने, शांततेने आणि प्रेमाने जगण्यासाठी आहे. 💫 कधी कधी सर्वात मोठं धाडस म्हणजे स्वतःच्या मनाचं ऐकणं. जर काही नाती तुमची ऊर्जा संपवत असतील… तर स्वतःला विचार करा — “मी खरंच आनंदी आहे का?” आणि जर उत्तर “नाही” असेल… तर बदलाची सुरुवात करा. कारण शेवटी… तुमची शांतता, तुमचं आरोग्य आणि तुमचा आनंद यापेक्षा महत्त्वाचं काहीही नाही. ❤️#Toxic People #🙂Motivation

देह विक्री 😭😭😭😭 भयान वास्तव 😔 ठिकाण: पुण्यातील बुधवार पेठ (Red Light Area). वेळ: रात्रीचे ११:०० वाजले होते. अरुंद गल्ली, पान-तंबाखूच्या पिचकाऱ्यांनी माखलेल्या भिंती आणि स्वस्त अत्तराचा उग्र वास. एका छोट्याशा खोलीत 'चमेली' (वय ४५) आरश्यासमोर बसून चेहऱ्याला जाड मेकअप थोपत होती. तिच्या चेहऱ्यावर सुरकुत्या पडल्या होत्या, डोळ्याखाली काळी वर्तुळे होती, पण ती लपवण्यासाठी ती पावडरचा थर लावत होती. तिच्या मागे, खोलीच्या एका कोपऱ्यात पडदा लावून तिचा मुलगा, 'आकाश' (वय २२), कानात बोळे घालून अभ्यास करत होता. आकाश इंजिनिअरिंगच्या शेवटच्या वर्षाला होता. त्याला आपल्या आईची प्रचंड 'घृणा' (Disgust) वाटायची. लहानपणी त्याला कळत नव्हतं, पण आता समजल्यावर त्याला स्वतःच्या जन्माची लाज वाटायची. तो आईशी सरळ बोलत नसे. ती जवळ आली की तो दूर व्हायचा. "आई, तू माझ्याशी बोलू नकोस. तुझ्या अंगाला परक्या माणसांचा घाणेरडा वास येतो." असं तो तोंडावर बोलायचा. चमेली हे ऐकून हसायची, पण आतून तुटायची. त्या रात्री... आकाश बाहेर आला. तो चिडलेला होता. "आई, उद्या कॅम्पस इंटरव्ह्यू आहे. मला नवीन फॉर्मल शर्ट आणि पँट घ्यायची आहे. आणि कॉलेजची फी पण बाकी आहे. सगळे मित्र ब्रँडेड कपडे घालणार आहेत. मला ५००० रुपये हवेत. आहेत का तुझ्याकडे?" चमेलीने आपली बटवा उघडून बघितली. त्यात फक्त २०० रुपये होते. ती म्हणाली, "बाळा, आज धंदा नाही झाला रे. दोन दिवसांनी देईल का कॉलेज?" आकाश भडकला. "हेच! हेच ऐकायचं होतं मला! तू रोज रात्रभर जागतेस, 'ते' करतेस... मग पैसे जातात कुठे? तुला मला शिकवायचंच नाहीये. तुला वाटतं मी पण इथेच दलाली करत राहावं. नको तुझे पैसे! मी उद्या फाटकी पँट घालून जाईन, नाहीतर इंटरव्ह्यूला जाणारच नाही." आकाश रागाने पुन्हा पडद्यामागे गेला आणि रडत बसला. चमेलीच्या काळजाला घरं पडली. तिचा मुलगा... ज्याला तिने या नरकातून बाहेर काढण्यासाठी स्वतःचं शरीर विकलं, तो पैशावाचून इंटरव्ह्यूला जाणार नाही? नाही! हे ती होऊ देणार नव्हती. रात्रीचे १२ वाजले. गल्लीत एक 'हवालदार' आणि एक 'गुंड' टाईप माणूस आला. त्याचं नाव होतं 'भैय्याजी'. तो अतिशय क्रूर आणि विकृत (Sadistic) ग्राहक होता. तो पैसे जास्त द्यायचा, पण बाईला सिगारेटचे चटके द्यायचा, पट्ट्याने मारायचा. पेठेतल्या तरुण मुली सुद्धा त्याला घाबरायच्या. चमेलीचं वय झालं होतं, तिला आता कोणी गिर्हाईक घेत नव्हतं. पण आज चमेलीने स्वतःहून भैय्याजीला हाक मारली. "ए भैय्याजी! या ना. आज सेवा करायची आहे." भैय्याजी हसला. "क्या बात है चमेली? आज म्हातारीला जवानी आठवली काय? पण माझे शौक माहित आहेत ना? ओरडायचं नाही, रडायचं नाही." चमेलीने होकार दिला. तिने फक्त एकच अट घातली: "मला ५००० रुपये आताच्या आता ॲडव्हान्स पाहिजेत." भैय्याजीने ५००० च्या नोटा तिच्या ब्लाऊजमध्ये कोंबल्या. ती रात्र चमेलीसाठी काळरात्र ठरली. पडद्याच्या त्या बाजूला आकाश हेडफोन लावून झोपला होता. आणि या बाजूला... भैय्याजीने चमेलीच्या शरीराचे लचके तोडले. तिने स्वतःच्या तोंडावर उशी दाबून ठेवली होती, जेणेकरून तिचा आवाज आकाशला जाऊ नये. भैय्याजीने तिला पट्ट्याने मारलं, सिगारेटचे चटके दिले. चमेलीच्या डोळ्यातून पाणी वाहत होतं, पण ती वेदना सहन करत होती... कारण तिला डोळ्यासमोर आकाशचा 'नवीन शर्ट' आणि 'पांढरी कॉलर' दिसत होती. पहाटे ४ वाजता भैय्याजी तिला रक्ताच्या थारोळ्यात सोडून गेला. सकाळी ७ वाजता. आकाश जागा झाला. त्याने पाहिलं, आई पलंगावर चादर ओढून झोपली आहे. टेबलावर ५००० रुपये आणि एक चिठ्ठी ठेवली होती. आकाश खुश झाला. "हिला नक्कीच रात्री एखादं मोठं गिर्हाईक मिळालं असेल." त्याने पैसे घेतले. आईला न उठवता, न बघता तो निघून गेला. त्याने नवीन कपडे घेतले, इंटरव्ह्यू दिला. तो पास झाला. त्याला मोठ्या कंपनीत नोकरी मिळाली. तो खूप आनंदी होता. आज तो या नरकातून आईला नाही, तर स्वतःला सोडवणार होता. संध्याकाळी तो घरी आला. हातात मिठाई होती. "आई! ए आई! मला नोकरी लागली ग! आता आपल्याला हे घाणेरडं काम करायची गरज नाही." पण घरात शांतता होती. चमेली अजूनही त्याच अवस्थेत पलंगावर होती. आकाशला संशय आला. "दुपार झाली तरी झोपलीये?" तो जवळ गेला. त्याने चादर ओढली. आणि... आकाशच्या हातातली मिठाई खाली पडली. चमेली मेली होती. तिचं शरीर निळं-काळं पडलं होतं. तिच्या अंगावर, पोटावर सिगारेटचे चटके होते. मानेवर पट्ट्याचे वळ होते. ती रात्रीच वेदनेने तडफडून मेली होती. पण मरताना तिच्या चेहऱ्यावर एक विचित्र समाधान होतं. तिच्या उशीखाली आकाशला एक दुसरी 'डायरी' सापडली. ती डायरी वाचताना आकाशने हंबरडा फोडला. त्यात चमेलीने लिहिलं होतं: *"आकाश बाळा, आज तू इंटरव्ह्यूला गेला असशील. मला माहितीय तुला नोकरी मिळणारच. तुझे नवीन कपडे खूप छान दिसत असतील रे. तुला माझ्या अंगाचा 'वास' येतो ना? मला माहितीय. तुला माझी लाज वाटते, तेही बरोबर आहे. पण बाळा... आज तुला जे पैसे दिलेत ना, ते कमवण्यासाठी मी काल भैय्याजीला होकार दिला. मला माहित होतं माझं शरीर आता हे सहन करू शकणार नाही. पण तुझी 'पांढरी कॉलर' (White Collar) घेण्यासाठी, मला माझं 'चारित्र्य' पुन्हा एकदा काळं करावं लागलं. या पैशांना वास असेल रे... माझ्या रक्ताचा आणि लाचारीचा. पण तू काळजी नको करू. तू त्या वासाकडे लक्ष नको देऊ. तू फक्त पुढे जा. माझी एकच इच्छा आहे... मी मेल्यावर, माझ्या अंत्यविधीला तू येऊ नकोस. कारण लोक म्हणतील, 'बघा, एका रं#-डीचं पोरगं साहेब झालंय.' तुझा अपमान होईल. मला म्युनिसिपालिटीची गाडी नेईल. तू फक्त तुझ्या नवीन जगात सुखी राहा. तुझी (पापी) आई."* आकाश तिथेच जमिनीवर डोकं आपटून रडला. "आई!!! मीच पापी आहे ग! मी नराधम आहे! मी तुझ्या त्यागाला 'धंदा' समजलो. मी तुझ्या जखमांवर उभं राहून माझं भविष्य बनवलं!" त्या दिवशी आकाशने जगाची पर्वा केली नाही. त्याने स्वतः आपल्या आईला खांदा दिला. पूर्ण बुधवार पेठ बघत होती... एक टाय-कोट घातलेला 'साहेब', एका 'वेश्येच्या' तिरडीला खांदा देत रडत होता. त्याने स्मशानात आईला अग्नी दिला आणि ओरडून सांगितलं: "ही वेश्या नव्हती... ही जगातली सर्वात महान आई होती, जिने स्वतः जळून मला प्रकाश दिला." आज आकाश खूप मोठा अधिकारी आहे. पण तो कधीच 'परफ्युम' (Attar) वापरत नाही. कारण त्याला आजही वाटतं की, त्याच्या यशाला आईच्या घामाचा आणि त्यागाचा सुगंध आहे... जो जगातल्या कोणत्याही परफ्युमपेक्षा श्रेष्ठ आहे. परिस्थितीमुळे एखादी स्त्री देहविक्रय करत असेल, तर ती 'वाईट' नसते. ती सुद्धा कोणाची तरी आई, बहीण किंवा मुलगी असते. तिच्या व्यवसायाचा तिरस्कार करा, पण तिच्या 'मातृत्वाचा' अपमान करू नका. चिखलात कमळ उगवतं, हे आपण विसरतो... आणि त्या कमळासाठी चिखलाने स्वतःला किती घाण करून घेतलंय, हे ही विसरतो.😭😭😭😭😭😭 #🧚‍♀️माझी आई #🙂Positive Thought

महेश आणि सुप्रिया हे एक सुखी जोडपे. लग्नाला १२ वर्षे झाली होती, पण त्यांच्या घरात पाळणा हलला नव्हता. घरात सगळं काही होतं - गाडी, बंगला, पैसा... पण मुलाचा आवाज नव्हता. नातेवाईकांचे टोमणे, समाजाचे प्रश्न आणि डॉक्टरांच्या हजारो टेस्ट्स करून दोघेही थकले होते. शेवटी त्यांनी सर्व काही स्वामींवर सोपवले. ते दर गुरुवारी अक्कलकोटला जाऊन स्वामींच्या चरणी माथा टेकवायचे आणि एकच मागणं मागायचे, "स्वामी, आम्हाला फक्त एक बाळ द्या, जे आम्हाला 'आई-बाबा' म्हणेल." आणि स्वामींनी त्यांची हाक ऐकली. लग्नाच्या १२ वर्षांनंतर सुप्रियाला 'दिवस' गेले. घरात आनंदाला उधाण आले. महेशने ठरवले की काहीही झाले तरी सुप्रियाची काळजी घेण्यात कोणतीही कसर सोडायची नाही. नऊ महिने सुखाने पार पडले. सोनोग्राफीचे रिपोर्ट्स नॉर्मल होते. डॉक्टर म्हणाले होते, "डिलिव्हरी नॉर्मल होईल, काळजी करू नका." पण म्हणतात ना, आनंदाच्या काळातच संकटाची चाहूल लागते. प्रसूतीची तारीख जवळ आली होती. एके दिवशी रात्री अचानक सुप्रियाला पोटात कळा सुरू झाल्या. महेशने तातडीने तिला गाडीत बसवले आणि हॉस्पिटलकडे निघाला. रात्र अमावास्येची होती आणि बाहेर मुसळधार पाऊस पडत होता. हॉस्पिटलमध्ये पोहोचताच डॉक्टरांनी तिला तपासायला नेले. अर्ध्या तासाने मुख्य डॉक्टर (जे शहरातले नामांकित स्त्रीरोग तज्ज्ञ होते) बाहेर आले. त्यांचा चेहरा अतिशय गंभीर आणि घामाने डबडबलेला होता. ते महेशजवळ आले आणि म्हणाले, "मिस्टर महेश, आय एम सॉरी. परिस्थिती खूप हाताबाहेर गेली आहे. बाळाची नाळ (Umbilical Cord) त्याच्या गळ्याभोवती तीनदा गुंडाळली गेली आहे आणि बाळाचे हृदयचे ठोके (Heartbeats) भयानक वेगाने कमी होत आहेत. दुसरीकडे सुप्रियाचे बीपी (Blood Pressure) इतके वाढले आहे की तिला फिट्स येत आहेत. आता आपल्याकडे दोनच पर्याय आहेत - एक तर आपण आईला वाचवू शकतो किंवा बाळाला. दोघांना वाचवणे आता वैद्यकीयदृष्ट्या अशक्य आहे. तुम्ही सांगा कोणाला वाचवायचे? लवकर निर्णय घ्या, आपल्याकडे वेळ नाहीये." महेशच्या पायाखालची जमीनच सरकली. १२ वर्षांच्या तपश्चर्येनंतर मिळालेले बाळ गमवायचे की ज्या पत्नीने १२ वर्षे साथ दिली तिला गमवायचे? तो तिथेच कोलमडून पडला. त्याने रडत रडत डॉक्टरांचे हात धरले, "डॉक्टर, काहीही करा, पण दोघांना वाचवा. माझे जग उध्वस्त होईल हो!" डॉक्टर हताशपणे म्हणाले, "आम्ही प्रयत्न करू, पण गॅरंटी नाही. तुम्ही सही करा." महेशने थरथरत्या हाताने फॉर्मवर सही केली. सुप्रियाला ऑपरेशन थिएटरमध्ये (OT) नेण्यात आले. बाहेर महेश एकटाच बाकावर बसला होता. खिडकीतून दिसणारा पाऊस आणि मनात उठलेले काहूर त्याला शांत बसू देत नव्हते. त्याने खिशातून स्वामींचा फोटो काढला. तो फोटो छातीशी कवटाळला आणि लहान मुलासारखा ओक्साबोक्शी रडू लागला. तो ओरडून म्हणाला, "स्वामी... तुम्ही हे काय करत आहात? १२ वर्षे वाट बघायला लावली आणि आता जेव्हा आनंद दारात आलाय, तेव्हा तुम्ही तो असा हिसकावून घेणार? तुम्ही तर म्हणाला होतात ना 'अशक्य ही शक्य करतील स्वामी'? मग आज हे अशक्य शक्य करून दाखवा! जर आज माझ्या बायकोला किंवा मुलाला काही झाले, तर मी हा देह इथेच संपवीन. ही माझी तुम्हाला शेवटची विनंती आहे. धावा स्वामी... धावा!" महेशचा तो आक्रोश हॉस्पिटलच्या त्या शांत कॉरिडॉरमध्ये घुमत होता. इकडे ऑपरेशन थिएटरमध्ये परिस्थिती अत्यंत तणावपूर्ण होती. सुप्रियाचे हार्ट रेट मॉनिटर 'बीप... बीप...' करत धोक्याची घंटा वाजवत होते. डॉक्टरांची टीम घाबरली होती. बाळाचे ठोके थांबत चालले होते. मुख्य डॉक्टरांनी कपाळावरचा घाम पुसला आणि आपल्या टीमला म्हणाले, "शक्य नाहीये. बाळाला वाचवणे कठीण आहे. आपण आईवर फोकस करूया." आणि त्याच क्षणी... ऑपरेशन थिएटरचे दरवाजे उघडले गेले नाहीत, तरीही आतमध्ये एक विलक्षण घटना घडली. अचानक संपूर्ण ऑपरेशन थिएटरमध्ये तुळशीचा आणि ओल्या मातीचा सुगंध दरवळला. डॉक्टरांना वाटले की कुठूनतरी हवा आली असावी. मुख्य डॉक्टर बाळाला बाहेर काढण्यासाठी पुढे सरसावले, तेव्हा त्यांना एक धक्कादायक दृश्य दिसले. त्यांच्या बाजूला एक तिसरा व्यक्ती उभा होता. त्या व्यक्तीने डॉक्टरांचा हात अलगद बाजूला केला आणि स्वतःचा हात सुप्रियाच्या पोटावर ठेवला. त्या व्यक्तीचे तेज इतके होते की डॉक्टरांचे डोळे दिपून गेले. त्या व्यक्तीने फक्त एकदाच हाताने स्पर्श केला आणि काय आश्चर्य! जे बाळ नाळेच्या विळख्यात अडकले होते आणि गुदमरले होते, ते क्षणात मोकळे झाले! बाळाचे ठोके जे थांबले होते, ते पुन्हा वेगाने सुरू झाले. सुप्रियाचे बीपी, जे २०० च्या वर गेले होते, ते सेकंदात १२० वर आले. डॉक्टर थक्क होऊन बघतच राहिले. त्यांनी मान वळवून पाहिले तर तिथे कोणीच नव्हते! पण त्या उपकरणांवरचे आकडे सांगत होते की आता सर्व काही नॉर्मल आहे. पुढच्या १५ मिनिटांत सुप्रियाने एका गोंडस मुलाला जन्म दिला. बाळाच्या रडण्याचा आवाज ऑपरेशन थिएटरमध्ये घुमला - 'ऊँवा... ऊँवा...'. तो आवाज ऐकून बाहेर बसलेल्या महेशच्या जिवात जीव आला. डॉक्टर ओटीमधून बाहेर आले. ते अजूनही त्या धक्क्यात होते. त्यांनी मास्क खाली घेतला आणि महेशकडे बघून हात जोडले. ते म्हणाले, "महेशजी, मी माझ्या ३० वर्षांच्या करिअरमध्ये असे कधीच पाहिले नाही. विज्ञानाच्या पलीकडे काहीतरी आहे यावर माझा विश्वास नव्हता, पण आज विश्वास बसला. खरं सांगू? तुमच्या बायकोला आणि मुलाला मी नाही वाचवलं. आतमध्ये कोणीतरी होतं... कोणीतरी तिसरी शक्ती होती जिने हे 'अशक्य' 'शक्य' केलं. तुमची प्रार्थना खूप ताकदवर होती." महेशला समजायला वेळ लागला नाही की ते 'तिसरे' कोणी नसून त्याचे स्वामी होते. त्याला नंतर नर्सने सांगितले की, "सर, बाळाच्या अंगावर जन्मतःच विभूती (अंगारा) लागलेली होती! आम्ही बाळाला अजून अंघोळही घातली नव्हती." हे ऐकून महेशने तिथेच गुडघे टेकले आणि जमिनीवर डोके टेकवून स्वामींचे आभार मानले. आज त्यांचा मुलगा 'समर्थ' १० वर्षांचा आहे. पण आजही त्या पावसाळ्याच्या रात्रीची आठवण झाली की महेश आणि सुप्रियाच्या डोळ्यात पाणी येते. डॉक्टरांनी 'दोघांपैकी एकच वाचेल' असे सांगितले असताना, स्वामींनी 'दोघेही' सुखरूप महेशच्या पदरात टाकले. या अनुभवावरून आपण काय शिकतो? परिस्थिती कितीही बिकट असू दे, रिपोर्टस कितीही निगेटिव्ह असू दे, आणि जग कितीही तुम्हाला घाबरवू दे... जर तुमची 'हाक' प्रामाणिक असेल आणि स्वामींवर १००% विश्वास असेल, तर ते नियतीचे चक्र फिरवून तुम्हाला संकटातून बाहेर काढतातच. "भिऊ नकोस, मी तुझ्या पाठीशी आहे" हे फक्त शब्द नाहीत, ते एक 'सत्य' आहे. ।। श्री स्वामी समर्थ ।। #🙏श्री स्वामी समर्थ📿

पुण्यातील एका मोठ्या स्मशानभूमीत दुपारचे ३ वाजले होते. 'रोहन' (वय ३५), जो अमेरिकेत एका मोठ्या सॉफ्टवेअर कंपनीत व्हाईस प्रेसिडेंट होता, नुकताच फ्लाईटवरून उतरून थेट स्मशानभूमीत आला होता. त्याचे वडील, 'सदाशिवराव' (वय ७५), काल रात्री वारले होते. रोहनच्या हातात एक महागडा लॅपटॉप बॅग होता आणि डोळ्यावर रेबॅनचा चष्मा होता. त्याला घाम फुटला होता आणि तो सारखा घड्याळ बघत होता. तिथे 'मोक्ष इव्हेंट मॅनेजमेंट' (अंत्यसंस्कार करणारी एजन्सी) चा माणूस, 'सुमित', उभा होता. सुमितने सगळी तयारी करून ठेवली होती. लाकडं रचली होती, भटजी बोलावले होते, आणि सदाशिवरावांचा मृतदेह स्वच्छ अंघोळ घालून तयार ठेवला होता. रोहन आला. त्याने वडिलांच्या चेहऱ्याकडे एक नजर टाकली. डोळ्यातून एक-दोन थेंब पाणी आलं. त्याने सुमितला विचारलं: "मिस्टर सुमित, सगळं रेडी आहे ना? मला ६ वाजताची रिटर्न फ्लाईट पकडायची आहे. उद्या माझी महत्त्वाची मीटिंग आहे. प्लीज लवकर उरका." सुमितला आश्चर्य वाटलं. ज्या बापाने या मुलाला लहानाचा मोठा केला, त्या बापाच्या चितेजवळ थांबायला या मुलाकडे ३ तास सुद्धा नव्हते? सुमितने शांतपणे मान डोलावली. विधी पार पडले. रोहनने भडाग्नी दिला. धुराचे लोट आकाशात गेले. रोहनने सुमितला बाजूला घेतलं आणि चेकबुक काढलं. "सुमित, थँक्यू. तुम्ही चांगली व्यवस्था केलीत. तुमचं बिल किती झालं? ५० हजार? १ लाख? अमाऊंट सांगा, मी आताच चेक देतो. मला परत येता येणार नाही, अस्थिविसर्जन तुम्हीच करून टाका." सुमितने रोहनकडे बघितलं. त्याच्या चेहऱ्यावर एक विचित्र हसू होतं. सुमितने खिशातून एक 'जुनी फाईल' काढली आणि रोहनच्या हातात दिली. "साहेब, बिल द्यायची गरज नाही. तुमचं बिल 'पेड' (Paid) आहे." रोहन गोंधळला. "पेड? कोणी भरले पैसे? माझ्या काकांनी?" सुमित म्हणाला: "नाही साहेब. ५ वर्षांपूर्वी सदाशिवराव (तुमचे वडील) आमच्या ऑफिसमध्ये आले होते. ते खूप आजारी होते. त्यांना चालता येत नव्हतं. त्यांनी मला विचारलं होतं - 'तुमचं पॅकेज काय आहे? मुलाला त्रास नको म्हणून सगळं करून देणार का?' आम्ही त्यांना पॅकेज सांगितलं. त्यांनी त्याच दिवशी ५०,००० रुपये ॲडव्हान्स जमा केला होता. आणि ही 'चिट्ठी' त्यांनी मला दिली होती. त्यांनी सांगितलं होतं की, 'माझा मुलगा आला की त्याला ही चिट्ठी दे. आणि जर तो आलाच नाही, तर तुम्हीच माझं काम करा.'" सुमितने ती चिट्ठी रोहनला दिली. रोहनने थरथरत्या हाताने ती चिट्ठी उघडली. त्यात सदाशिवरावांच्या कापऱ्या अक्षरात लिहिलं होतं: *"प्रिय रोहन, बाळा, मला माहित आहे तू खूप बिझी आहेस. अमेरिकेत तुला श्वास घ्यायला वेळ नसतो. मला माहित आहे की, माझ्या मरणाची बातमी ऐकून तुला टेन्शन येईल. 'सुट्टी मिळेल का? तिकीट मिळेल का? मीटिंगचं काय होईल?' हे प्रश्न तुला पडतील. बाळा, तुझा वेळ आणि तुझं करिअर खूप महत्त्वाचं आहे. मी तुला वाढवलं ते यासाठीच की तू जग जिंकावंस. एका म्हाताऱ्याच्या प्रेतासाठी तू तुझं नुकसान करून घेऊ नकोस. म्हणून मी माझ्या मरणाची सोय आधीच करून ठेवली आहे. एजन्सीला पैसे दिलेत. ते सगळं करतील. तू आलास तर बरंच आहे, नाही आलास तरी मला राग नाही. फक्त एकच विनंती... लहानपणी तुला शाळेत सोडायला जाताना मी तुझा हात कधीच सोडला नव्हता. आज जाताना, अग्नी देताना तुझा हात थरथरू देऊ नकोस. लवकर परत जा. तुझी बायको वाट बघत असेल. तुझाच, बाबा."* चिट्ठी वाचून रोहनच्या हातातला चेकबुक खाली चिखलात पडलं. त्या स्मशानभूमीत, जिथे लाकडं जळण्याचा आवाज येत होता... तिथे आता रोहनचा 'अहंकार' आणि 'करिअरचा गर्व' जळून खाक झाला होता. तो गुडघ्यावर बसला. तो ओरडला, "बाबा...!! माफ करा बाबा!" रोहनने सुमितचे पाय धरले. "सुमित, मला नाही जायचं अमेरिकेला! मला माझ्या बाबांसोबत राहायचंय! मी करोड रुपये कमवले, पण मी भिकारी निघालो! माझ्या बापाने मरताना सुद्धा माझ्या 'मीटिंग'चा विचार केला... आणि मी त्यांच्या शेवटच्या दर्शनाचा 'भाव' करत होतो?" त्या दिवशी रोहन फ्लाईट पकडू शकला नाही. तो तिथेच, त्या जळत्या चितेसमोर रात्रभर बसून राहिला. कारण त्याला समजलं होतं की, 'प्री-पेड' फक्त सिमकार्ड असू शकतं, बापाचं प्रेम नाही. बापाचं प्रेम हे 'अनलिमिटेड' असतं आणि त्याची परतफेड जगातली कोणतीच करन्सी करू शकत नाही. तुम्ही जगात कितीही मोठे व्हा, कितीही पैसे कमवा... पण ज्या आई-वडिलांनी तुमची लंगोट बदलली, त्यांच्या शेवटच्या प्रवासात 'डायपर' बदलायची वेळ आली की नाक मुरडू नका. एजन्सी अंत्यसंस्कार करू शकते, पण 'अश्रू' एजन्सीचे नसतात, ते रक्ताचेच लागतात. #😭I miss you #😇माझे बाबा माझे खरे मित्र💖 #🤴माझे बाबा

पुण्यातील एका प्रतिष्ठित कॉन्व्हेंट स्कूलच्या (Convent School) प्रिन्सिपलच्या केबिनबाहेर पालकांची रांग लागली होती. सगळे श्रीमंत, सुटाबुटातले पालक आपल्या मुलांच्या ॲडमिशनसाठी आले होते. एसी असूनही तिथे पालकांचा रुबाब आणि परफ्युमचा वास दरवळत होता. तेवढ्यात तिथे एक माणूस आला. नाव त्याचं 'कोंडिबा'. कोंडिबाची अवस्था बघून सगळ्यांनी नाकाला रुमाल लावला. त्याचे कपडे गटारातल्या काळ्या पाण्याने माखले होते. अंगाला एक तीव्र, मळमळणारा घाणेरडा वास येत होता. पायातले बूट फाटलेले होते आणि हातात एक प्लास्टिकची पिशवी होती. तो पालिकेत 'गटार साफ करणारा' (Manual Scavenger) कामगार होता. तो केबिनच्या दारात उभा राहिला. तिथे उभ्या असलेल्या एका श्रीमंत पालकाने, मिस्टर देशमुखांनी, शिपायाला ओरडून सांगितलं, "अहो, हे काय चाललंय? या भिकाऱ्याला आत कसं येऊ देता? किती घाण वास येतोय त्याचा. त्याला बाहेर हाकला, आमची मुलं इन्फेक्शनने आजारी पडतील." कोंडिबाने मान खाली घातली. तो दरवाजाच्या बाहेरच कोपऱ्यात उभा राहिला. शिपाई त्याला म्हणाला, "ए कोंडिबा, तुला सांगितलंय ना, शाळा सुटल्यावर येत जा. आता साहेब मिटिंगमध्ये आहेत. चल निघ." कोंडिबा काकुळतीने म्हणाला, "दादा, फक्त दोन मिनिटं. मला परत कामावर जायचंय. आज शेवटची तारीख आहे फी भरण्याची. जर आज पैसे भरले नाहीत, तर त्या पोरीचं वर्ष वाया जाईल." हे ऐकून देशमुखांना हसू आलं. "काय रे? तू गटार उपसणारा... तुझी पोरगी या कॉन्व्हेंट स्कूलमध्ये शिकणार? आरशात तोंड बघितलंस का? सरकारी शाळेत टाक की." तिथे उभ्या असलेल्या इतर पालकांनीही कुत्सितपणे हसून त्याला अपमानित केलं. तेवढ्यात प्रिन्सिपल मॅडम बाहेर आल्या. त्यांनी कोंडिबाला पाहिलं. त्या रागात असतील असं सगळ्यांना वाटलं. पण प्रिन्सिपल मॅडम धावत कोंडिबाच्या जवळ गेल्या. त्या घाणेरड्या कपड्यातल्या कोंडिबाला त्यांनी वाकून नमस्कार केला. सगळे पालक शॉक झाले. मॅडम म्हणाल्या, "या कोंडिबा भाऊ... आत या." कोंडिबा लाजत म्हणाला, "नको मॅडम, आतली कार्पेट खराब होईल. मी इथेच बाहेरून पैसे देतो." त्याने आपल्या मळक्या पिशवीतून चुरगळलेल्या, दमट झालेल्या १००-५० च्या नोटा आणि काही चिल्लर टेबलवर ओतली. "मॅडम, हे घ्या १५ हजार रुपये. मोजून घ्या. त्या 'गौरी'ची फी आहे." मिस्टर देशमुखांना राहवलं नाही. त्यांनी विचारलं, "मॅडम, हा गटार साफ करणारा... आणि याची मुलगी गौरी तुमच्या शाळेत शिकते? आणि तुम्ही याला इतका मान का देताय?" प्रिन्सिपल मॅडमच्या डोळ्यात पाणी आलं. त्या म्हणाल्या: *"मिस्टर देशमुख, तुम्हाला माहित आहे हा माणूस कोण आहे? ज्या गौरीची फी भरण्यासाठी हे आलेत, ती यांची सख्खी मुलगी नाहीये. ती एक अनाथ मुलगी आहे. १० वर्षांपूर्वी कोंडिबाची स्वतःची मुलगी, 'सखू', डेंग्यूने वारली. कारण त्यांच्या वस्तीत गटार तुंबलं होतं आणि उपचाराला पैसे नव्हते. त्या दिवशी कोंडिबाने शपथ घेतली की, 'आज पैशावाचून माझी पोरगी गेली, पण यापुढे माझ्या वस्तीतल्या कोणत्याही अनाथ मुलीचं शिक्षण पैशावाचून थांबणार नाही.' गेली १० वर्षे हा माणूस रोज सकाळी ६ वाजता गटारात उतरतो. तुमच्या-आमच्या घरातली घाण साफ करतो. त्याबदल्यात त्याला जे तुटपुंजे पैसे मिळतात, त्यातले स्वतःला वडापाव खाण्यापुरते पैसे ठेवतो आणि बाकीचे सगळे पैसे साठवून आपल्या शाळेतल्या ५० अनाथ मुलींच्या शिक्षणाचा खर्च उचलतो. तुमच्या अंगाला महागडा परफ्युम आहे, पण तुमचे विचार संकुचित आहेत. आणि याच्या अंगाला गटाराचा वास आहे, पण याचं मन चंदनापेक्षा सुगंधी आहे. तुम्ही स्वतःच्या मुलासाठी फी भरता, हा माणूस दुसऱ्यांच्या मुलांसाठी आयुष्य गटारात घालवतोय."* हे ऐकून तिथे स्मशानशांतता पसरली. देशमुखांची मान शरमेने इतकी खाली गेली की त्यांना कोंडिबाकडे बघायची हिंमत होत नव्हती. कोंडिबा फक्त हसला, हात जोडले आणि म्हणाला: "साहेब, वास पोटाला नसतो, वास कामाला नसतो... वास फक्त माणसाच्या विचारांना असतो. माझी पोरं शिकली, तर ती गटारात नाही, मोठ्या खुर्चीवर बसतील... यातच मला स्वर्ग मिळतो." त्या दिवशी त्या एसी ऑफिसमध्ये कोंडिबाचा तो 'घाणेरडा वास' सगळ्यांना पवित्र वाटू लागला. माणूस काय काम करतो यावरून त्याची उंची मोजू नका, तो ते काम कोणत्या उद्देशाने करतो, हे महत्त्वाचं आहे. समाजसेवा करण्यासाठी खिसा नाही, तर काळीज मोठं असावं लागतं. कोणाच्या मळक्या कपड्यांना नावं ठेवण्याआधी, त्याच्या स्वच्छ मनाला ओळखायला शिका. #🙂माणुसकीच नात #🙂Positive Thought #🙂Motivation

विक्रम एका मोठ्या कंपनीत मॅनेजर होता. कामाचा व्याप प्रचंड. सकाळी ९ वाजता घरातून निघाला की रात्री १०-११ वाजताच परत यायचा. त्याची बायको, 'स्नेहा', खूप समजूतदार होती. ती दिवसभर घर सांभाळायची आणि विक्रमची वाट बघायची. ​विक्रमचं एक नेहमीचं वागणं होतं. स्नेहाने दिवसातून एकदा जरी फोन केला, तरी तो चिडायचा. "अगं, तुला समजलं नाही का? मी मिटिंगमध्ये आहे. सारखा फोन का करतेस?" हे वाक्य स्नेहासाठी रोजचं झालं होतं. तरीही ती बिचारी, "जेवण झालं का?" किंवा "कधी येणार?" हे विचारण्यासाठी फोन करायची आणि विक्रमचा ओरडा खाऊन गप्प व्हायची. ​ती तारीख होती १४ फेब्रुवारी. व्हॅलेंटाईन डे. सकाळी निघताना स्नेहाने लाजून विक्रमला विचारलं, "आज लवकर याल का? मी तुमची आवडती खीर बनवणार आहे." विक्रम घाईत बूट घालत म्हणाला, "बघू, कामं खूप आहेत. वचन नाही देत." आणि तो निघून गेला. ​दुपारचे ३ वाजले होते. विक्रम एका अत्यंत महत्त्वाच्या क्लायंट मिटिंगमध्ये होता. त्याचा फोन सायलेंटवर होता. टेबलवर ठेवलेल्या फोनची स्क्रीन पेटली. 'Wife Calling'. विक्रमने एक नजर तिकडे टाकली आणि फोन कट केला. ​पाच मिनिटांनी पुन्हा फोन वाजला. विक्रमने पुन्हा कट केला. तिसऱ्यांदा फोन वाजला तेव्हा विक्रमचा पारा चढला. त्याने क्लायंटसमोरच फोन उचलला आणि दातओठ खात कुजबुजला, "स्नेहा, तुला अक्कल नाहीये का? मी फोन कट करतोय म्हणजे कामात आहे ना? का डोक्याला ताप देतेस? आता पुन्हा फोन केलास तर घरी आल्यावर माझ्याशी गाठ आहे!" त्याने रागाने फोन बंद केला आणि स्विच्ड ऑफ (Switched Off) करून खिशात टाकला. ​मिटिंग ५ वाजता संपली. विक्रम खूप खुश होता, कारण डील फायनल झाली होती. त्याने विचार केला, 'चलो, आज स्नेहाचा मूड ठीक करण्यासाठी गझरा घेऊन जाऊ.' त्याने फोन चालू केला. फोन चालू होताच त्याला १५ मिस्ड कॉल्स दिसले. १० स्नेहाचे होते, आणि ५ शेजारच्या काकूंचे होते. त्याला थोडी शंका आली. त्याने शेजारच्या काकूंना फोन लावला. ​काकूंचा आवाज रडवेला होता, "अरे विक्रम, कुठे आहेस तू? दोन तासांपासून तुला फोन करतोय. लवकर घरी ये... स्नेहा..." विक्रमच्या काळजात धस्स झालं. त्याने गाडी सुसाट सोडली. ​घरी पोहोचला तेव्हा दारात रुग्णवाहिका (Ambulance) उभी होती. लोकांची गर्दी जमली होती. विक्रम धावत घरात गेला. स्नेहा सोफ्यावर निपचित पडली होती. तिचे डोळे उघडे होते, पण त्यात प्राण नव्हते. शेजारच्या काकू रडत होत्या. ​काकू म्हणाल्या, "विक्रम, दुपारी ३ वाजता तिला जोराचा हार्ट अटॅक (Heart Attack) आला होता. ती एकटीच होती. तिला वेदना सहन होत नव्हत्या. ती तुला फोन लावत होती... कदाचित तिला तुला काहीतरी सांगायचं होतं, किंवा मदतीसाठी हाक मारायची होती. पण तू फोन उचलला नाहीस. जेव्हा आम्ही आवाज ऐकून आलो, तोपर्यंत खूप उशीर झाला होता." ​विक्रमच्या पायाखालची जमीन सरकली. ३ वाजता? तेव्हाच ती त्याला वारंवार फोन करत होती. आणि त्याने काय केलं होतं? त्याने तिला ओरडून फोन बंद केला होता. ​पोलिसांनी पंचनामा करताना स्नेहाचा मोबाईल विक्रमच्या हातात दिला. तिच्या फोनमध्ये विक्रमच्या कॉल रेकॉर्डिंगचं ॲप होतं. विक्रमने थरथरत्या हाताने तो ३ वाजताचा शेवटचा कॉल प्ले केला. ​त्यात विक्रमचा रागीट आवाज होता: "आता पुन्हा फोन केलास तर माझ्याशी गाठ आहे..." आणि त्यानंतर फोन कट होण्यापूर्वीच्या त्या २ सेकंदात, स्नेहाचा एक अत्यंत क्षीण आणि वेदनेने भरलेला आवाज रेकॉर्ड झाला होता: ​"विक्रम... मला भीती वाटतेय... प्लीज लवकर या..." ​बस! एवढंच. त्यानंतर फोन कट झाला होता. हीच ती तिची शेवटची हाक होती. जी विक्रमच्या 'महत्त्वाच्या मिटिंग' मुळे ऐकली गेली नाही. ज्या डीलसाठी त्याने बायकोचा फोन कापला, ती डील झाली होती, पण ज्याच्यासोबत ती डील साजरी करायची होती, तीच आता जगात नव्हती. ​विक्रमने त्या दिवशी स्नेहाच्या मृतदेहाला मिठी मारून जो आक्रोश केला, तो पाहून दगडही पाझरला असता. पण आता कितीही रडला, तरी स्नेहाचा फोन पुन्हा कधीच वाजणार नव्हता. ​कामाचा व्याप कितीही असू द्या, पण आपल्या जवळच्या माणसांचे फोन 'इग्नोर' करू नका. कारण तुम्हाला माहित नसतं, समोरचा व्यक्ती कोणत्या परिस्थितीतून फोन करतोय. कदाचित तो त्याचा 'शेवटचा कॉल' असू शकतो. काम पुन्हा मिळेल, पण माणसं पुन्हा मिळत नाहीत.🙏🙏 #👨‍👩‍👧‍👦माझा परिवार #😭I miss you