Diplomacy Without Dignity Diplomacy is often described as the art of speaking carefully. Words used by leaders and top officials are not casual remarks; they represent the image and character of an entire nation. When those words become careless, sarcastic, or insulting, they slowly damage that nation’s reputation around the world. In recent years, many statements made by American leaders and officials have created such an impression. One of the most visible examples is Donald Trump. During his political career, Trump often used blunt and provocative language while speaking about other countries. At one point he described India as a “tariff abuser.” On another occasion, he referred to India as “very disappointing.” He even praised Pakistan’s leadership while expressing frustration with India. Such remarks may appear to be political tactics, but they also influence how ordinary people in other countries view the United States. Sometimes the statements go beyond policy criticism and enter the realm of personal or cultural remarks. Trump once avoided answering a question from an Indian journalist by saying he could not understand the journalist because of “the accent.” On other occasions he referred to India’s air quality as “filthy.” Even when he intended to praise Indian Prime Minister Narendra Modi by calling him “a total killer” or “tough as hell,” the language sounded strange and inappropriate in diplomatic conversation. The problem is not limited to one individual. Other American officials have also used language that many people consider insensitive. For example, Trump’s envoy Christopher Landau once said the United States is “not a charity organization” while discussing trade with India. More recently, Scott Bessent remarked that “Indians have been very good actors,” a statement that many listeners interpreted as sarcastic. These comments may seem small in isolation, but together they shape international public opinion. Public opinion is extremely important in foreign relations, especially in democratic countries like India. Once people develop a negative perception of another country, it becomes very difficult to change that view. Historically, India and the United States enjoyed strong goodwill. Many Indians admired American leadership during the 1960s, particularly figures like John F. Kennedy. In fact, thousands of Indian families named their children “Kennedy” out of admiration. That level of goodwill was built through respect, not sarcasm. Today, careless diplomatic language risks weakening that goodwill. When leaders publicly mock or insult other nations, the damage goes beyond politics — it affects ordinary citizens, including millions of people of Indian origin living in the United States. Great powers are not judged only by their military strength or economic influence. They are also judged by their dignity, restraint, and respect in words. Without those qualities, diplomacy becomes less a tool of cooperation and more a diplomatic farce. People do not admire wealth or power (that's commonplace), but qualities. The same pattern can be seen in America’s dealings with several other friendly countries as well. Statements and remarks about nations such as Canada and the United Kingdom have also occasionally sounded dismissive or unnecessarily harsh. Even close allies are not always spared from blunt comments or public criticism. When such language is used repeatedly, it sends the message that respect in diplomacy is becoming less important than political showmanship. Over time, this approach risks weakening long-standing friendships and creating unnecessary resentment among people who otherwise share strong historical, cultural, and political ties with the United States. #🚹உளவியல் சிந்தனை #📺அரசியல் 360🔴

The Vicious Circle of Power There comes a moment in history when nations cross a line from which there is no easy return. The current confrontation involving the United States, Israel, and Iran appears to have reached precisely such a point. Yet the meaning of this “point of no return” is different for each of them. For the United States, the crisis challenges a long-held image — that of the unquestioned, sole superpower of the world. For decades, Washington has projected itself as the ultimate arbiter of global order. But the present situation exposes the limits of that power. Military strength, economic sanctions, and diplomatic pressure have not produced clear outcomes. Instead, they have created new complications. The more America intervenes to maintain control, the more the illusion of effortless dominance begins to fade. = For Israel, the stakes are even more existential. The country that once prided itself on deterrence and strategic superiority now faces the possibility of returning to its most basic instinct — survival. Security has always been the core of Israel’s national identity, but prolonged confrontation risks pulling the nation back into a defensive posture reminiscent of its earliest and most vulnerable years. The confidence of overwhelming control is slowly giving way to the anxiety of constant threat. For Iran, however, the psychology is entirely different. Years of sanctions, isolation, and confrontation have produced a hardened mindset: there is little left to lose. When a nation reaches such a stage, the calculations of caution begin to change. Pressure that was once meant to force compliance instead strengthens defiance. In such circumstances, resistance itself becomes a form of national pride. Ironically, each player helped push the others to this dangerous edge. Israel’s pressure helped draw the United States deeper into the conflict. American pressure pushed Iran into a corner where compromise appears increasingly meaningless. Iran’s response, in turn, has intensified Israel’s fears and deepened the cycle of confrontation. Thus a vicious circle has formed. Each nation struggles to escape the mess, yet every move only tightens the knot. Strategic actions meant to solve the problem instead reinforce it. The harder they pull away, the deeper they sink into the quicksand of their own decisions. History has seen such spirals before. They rarely end neatly. More often, they drag everyone involved into consequences far greater than anyone initially intended. #usa #iran # israel #middleeast #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை

செத்தும் கெடுத்தான் எப்ஸ்டீன் "செத்தும் கொடுத்தான் சீதக்காதி" (இறந்த பிறகும் பிறருக்கு உதவியவர்) என்பது ஒரு சொலவடை ஆகும். இறப்பிலும் தாராளமாகத் தானம் செய்த சீதக்காதியை கொடைக்கு உதாரணமாகச் சொல்வார்கள். "செத்தும் கெடுத்தான்" என்பது, உயிர் இழந்த பிறகும், தனது தீய குணங்களாலோ அல்லது செயல்களாலோ குடும்பத்தினருக்கு அல்லது மற்றவர்களுக்கு தீங்கு விளைவிப்பவரைக் குறிக்கும் ஒரு எதிர்மறைச் சொல்லாடல். செத்தும் கெடுத்த சோமநாதன் கதை: வாழ்நாளெல்லாம் பிறருக்கு தீங்கு செய்த சோமநாதன் என்பவன், சாகும் தருவாயில் ஊரைக்கூட்டி, தான் செய்த செயல்களுக்கு வருந்துவதாகவும், அதற்கு பிராயச்சித்தமாக தான் செத்தபின் கழுதையை வைத்து தனது பிணத்தை தெருத் தெருவாக இழுத்துக் கொண்டு சுடுகாட்டுக்கு போனால்தான் ஆத்மா சாந்தியடையும் என்று ஊராரிடம் வேண்டிக் கொண்டான். சோமநாதனின் விருப்பத்தை ஊரார் நிறைவேற்றினர். ஆனால், சுடுகாட்டுக்கு செல்லும் பாதையில் போலீஸ் ஊர்க்காரர்களை மறித்து கைது செய்தது. காரணம்? சாவதற்கு முன் "ஊர்க்காரர்களால் எனது உயிருக்கு ஆபத்து உள்ளது" என்று போலீஸ் ஸ்டேஷனில் சோமநாதன் பிராது கொடுத்திருக்கிறான். "பாவி இருந்த போது கெடுத்தவன் செத்தும் கெடுத்தானே" என ஊரார் புலம்பினார்கள். அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த  ஜெஃப்ரி எப்ஸ்டீன் (JeffreyEpstein) ஒரு நிதி ஆலோசகர் மற்றும் பெரும் கோடீஸ்வரர் ஆவார். அவர் நியூயார்க்கில் ஒரு நடுத்தர வர்க்க யூதக் குடும்பத்தில் பிறந்தார்.  பின்னாளில் உலக அளவில் அரசியல், பொருளாதாரம் மற்றும் பொழுதுபோக்குத் துறையில் உள்ள பல சக்திவாய்ந்த நபர்களுடன் நெருங்கிய தொடர்பு வைத்திருந்த இவர், பிறகு ஒரு பாலியல் குற்றவாளியாக அடையாளம் காணப்பட்டார்.  2002 முதல் 2005 வரையிலான காலப்பகுதியில், நியூயார்க் மற்றும் புளோரிடாவில் உள்ள தனது இல்லங்களில் டஜன் கணக்கான மைனர் சிறுமிகளைப் பாலியல் ரீதியாகத் துன்புறுத்தியதாக அவர் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டது. பாலியல் தொழிலில் ஒரு பெரிய வலைப் பின்னலையே எப்ஸ்டீன் நடத்தி வந்ததாக விசாரணையில் தெரியவந்தது. 2019-ல் எப்ஸ்டீன் சிறையில் தற்கொலை செய்துகொண்ட பிறகு, அவர் தொடர்பான ரகசிய ஆவணங்கள் (எப்ஸ்டீன் கோப்புகள்) வெளிவரத் தொடங்கின. இதில் டிரம்ப், நேதன்யாகு, இங்கிலாந்து இளவரசர் ஆண்ட்ரூ போன்ற உலகின் பல முக்கியப் புள்ளிகளின் பெயர்கள் இடம் பெற்றுள்ளதாக சொல்லப் படுவது உலகளவில் பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியது. செத்தும் கெடுத்தான் எப்ஸ்டீன்: எத்தனையோ சிறுமிகளின் வாழ்க்கையை சீரழித்த ஓர் உலக மகா அயோக்கியனான எப்ஸ்டீன் செத்தபின் அவனுடன் தொடர்பில் இருந்த உலகின் பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த அரசியல்வாதிகள், அரசர்கள், தொழிலதிபர்கள் இன்று கலக்கத்தில் இருக்கிறார்கள். ஏற்கனவே பலர் பதவிகளை இழந்திருக்கிறார்கள். வழக்கில் ஆஜராக வேண்டிய நிலையில், ஆகஸ்ட் 10, 2019 இல் சிறையில் வைத்து எப்ஸ்டீன் தற்கொலை செய்து கொண்டதாகக் கூறப்பட்டாலும், அவனது சாவில் மர்மம் இருப்பதாகவே கருதப்படுகிறது. இதுவரை செத்தும் கெடுத்த மகானுபாவர்களில், இவனுக்கு ஒப்பாரும் மிக்காரும் உலகில் இருந்ததில்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும்! #🚹உளவியல் சிந்தனை #📺அரசியல் 360🔴

தேவையில்லாத விமர்சனங்களை வைத்து அவதூறு கிளப்பலாமா? ஆப்பரேஷன் சிந்தூர் நிகழ்ந்த காலகட்டத்தில் "சவுதி அரேபியா - பாகிஸ்தான் பாதுகாப்பு ஒப்பந்தம்" கையெழுத்தானது. இந்த ஒப்பந்தத்தின்படி இருநாடுகளில் எந்த நாடு தாக்கப்பட்டாலும் அது இருநாடுகள் மீதான தாக்குதலாகவே கருதப்பட்டு கூட்டாகப் பதிலடி கொடுக்கப்படும். பின்னர் துருக்கியும் சேர்ந்து கொண்டது. அதைப்பற்றி காங்கிரசுக்கு கவலை இல்லை. அதற்கெல்லாம் எதிர்வினை ஆற்றாத காங்கிரஸ் கட்சி மோடியின் இஸ்ரேல் விஜயத்தைப் பற்றி உலக நியாயம் பேசி அவதூறு கிளப்பலாமா? பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் இஸ்ரேல் விஜயத்தை "வெட்கக்கேடானது" மற்றும் "நேரம் கெட்டது" என்று காங்கிரஸ் பிப்ரவரி 28, 2026 அன்று காங்கிரஸ் கட்சியீன் மூத்த தலைவர் சல்மான் குர்ஷித் விமர்சித்துள்ளார். மேலும், இது விதிகள் அடிப்படையிலான சர்வதேச ஒழுங்கிற்கும் இந்தியாவின் வரலாற்று உறுதிப்பாட்டிற்கும் மிகவும் முரணானது என்று அவர் கூறியுள்ளார். இது எப்பேர்ப்பட்ட கண்டுபிடிப்பு? எவ்வளவு பொறுப்பற்ற பேச்சு! பாகிஸ்தானுடன் போர் புரிவது இந்தியாவின் நோக்கம் இல்லை. மேலும் அதில் வெற்றி பெறுவதற்கு இன்னொரு நாட்டின் உதவி இந்தியாவிற்கு நிச்சயம் தேவையில்லை. ஆனால் சீனாவை நம்மால் அப்படி நினைக்க முடியாது. பாகிஸ்தானைப் போலவே இந்தியா தன்னுடைய தேசிய நலன்களை பாதுகாக்க ஒரு வலுவான கூட்டாளியைத் தேடுவதில் தவறு இல்லையே? தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம், பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்பு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இஸ்ரேலுடன் இணக்கமான உறவில் இருப்பது வளைகுடா நாடுகளை எதிர்ப்பதற்காக இல்லை, அதற்கான அவசியமும் இந்தியாவிற்கு இல்லை என்பது உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி. நமது ராணுவம் காங்கிரஸ் ஆட்சிக்காலத்தில் இருந்ததைவிட வலுவாகவும் எந்தவிதமான தாக்குதல்களையும் எதிர்கொள்ளும் திறனுடனும் இருக்கிறது. அதே சமயம் இந்தியாவிற்கு பாதுகாப்பு விஷயத்தில் முன்னேற்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டிய அவசியமும் இருக்கிறது. மத்திய கிழக்கில் போர் பதற்றம் நிலவுகிறது என்பதற்காக இந்தியா பாதுகாப்பு விஷயங்களில் கவனம் செலுத்தாமல் இருக்க முடியுமா? எனவே, காங்கிரசின் இந்த கருத்து அபத்தமானது, அதிகப்பிரசங்கித் தனமானது, நகைப்பிற்குரியது. இதுதான் தேசப்பற்றின் இலட்சணமா? இந்தியா மற்ற நாடுகளின் விமர்சனங்களுக்கு பயந்துகொண்டும், மற்ற நாடுகளை திருப்திப் படுத்தவும் முடிவுகள் எடுத்தது காங்கிரஸ் ஆட்சிக் காலத்தில். இன்று இந்தியா ஆற்றல் மிக்க ஒரு தலைமையின் கீழ் இயங்குகிறது. அது தனது செயல்பாடுகளுக்கு சர்வதேச அரங்கில் எந்த ஒரு வல்லரசின் அங்கீகாரத்தையும் எதிர்பார்க்கவில்லை. #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை

Dawn of Irony Is it hope or sun Rising over the silent land? No — just fire in the sky, Freedom delivered by a distant hand. The horizon glows in crimson light, Not from peace but from war’s art. A sunrise made by thunder, Painted across a trembling heart. Smoke curls like a question mark, Hovering above broken dreams. Some call it rescue, some call it powe Truth rarely shines as it seems. From far away, the savior speaks, With promises wrapped in flame. A bomb becomes diplomacy, And peace arrives in war’s name. Tell me, watching that burning dawn Is it hope the sky has spun? Or just another morning Under the shadow of Uncle Sam’s sun. #கவிதை

The Self-Appointed Manager of the World In international politics, leaders usually respect one simple rule: every country chooses its own leaders. Apparently, that rule has not yet reached the desk of Donald Trump. Recently, Trump declared that he should be involved in selecting the next Supreme Leader of Iran. He even rejected the possibility of Mojtaba Khamenei — the son of the late Iranian leader — calling him “unacceptable” and a “lightweight.” This statement raises a small but important question: since when did the U.S. president become the global recruitment officer for foreign governments? Imagine the scene. Iran’s religious council gathers to decide the country’s next leader. Suddenly someone says, “Wait! Did we check if Trump approves?” If not, perhaps the meeting must be postponed until the White House HR department sends its final recommendation. Trump seems to believe that choosing leaders in other countries is just another real-estate deal. You negotiate, reject the candidate, and finally appoint someone who fits your “brand.” Unfortunately for him, international politics is not a reality TV show where the host points a finger and says, “You’re fired.” The irony is almost poetic. The man who built his political image around “America First” now appears eager to run the internal affairs of other nations as well. If this continues, perhaps he will soon offer to select the next prime minister of Britain, the next president of France, and maybe even the next Pope. Of course, world leaders sometimes try to influence events abroad. But openly announcing that you should personally help pick another country’s supreme leader requires a special combination of confidence, theatricality, and a remarkable disregard for diplomatic boundaries. In short, diplomacy usually works through quiet negotiations. Megaphone diplomacy, on the other hand, works through statements like this. And when the megaphone is loud enough, it sometimes begins to sound less like strategy and more like comedy. #trump #iran #🚹உளவியல் சிந்தனை #📺அரசியல் 360🔴

Dog bless God! “Dog bless God!” — the phrase sounds absurd, but sometimes geopolitics makes absurdity feel real. Many observers around the world quietly ask: who truly holds the leash of power — the United States or Israel? The question grows louder when actions appear less like strategic independence and more like political obedience. When U.S. President Donald Trump seemed closely aligned with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, critics argued that Washington’s foreign policy in West Asia looked unusually synchronized with Tel Aviv’s security priorities. Take Iran. The International Atomic Energy Agency (IAEA), tasked with monitoring nuclear compliance, has at various points stated that it had no definitive proof of Iran actively building a nuclear bomb. Yet suspicion, anticipation, and political distrust often travel faster than verified evidence. In geopolitics, perception frequently outweighs proof. If one leader “sniffs” a potential threat, another may act — not always because of confirmed danger, but because of ideological alignment, domestic politics, or strategic calculation. Supporters argue that strong alliances deter greater instability. Critics counter that preemptive aggression based on assumptions risks turning speculation into catastrophe. When powerful nations act on perceived threats without global consensus, the result can be sanctions, proxy wars, economic shocks, and regional chaos — with ordinary citizens paying the price. Thus emerges the sarcastic inversion: “Dog bless God.” The supposed master of global power appears to serve another’s agenda. Whether fair or exaggerated, the sentiment reflects a deeper frustration with modern leadership — where national interest, personal legacy, and geopolitical maneuvering blur into one. In the end, shameless politics — driven by ego, rivalry, and strategic gamesmanship — can leave the world in shambles. And the people, as always, are left wondering who truly commands whom. From another angle, is it Congress or the President of the USA? Who is superior? Yesterday Iraq, today Iran and tomorrow? People are mad, at times, that's acceptable; but not at all times. #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை

Diplomacy Without Decorum: Trump’s Megaphone of Arrogance In modern diplomacy, language is not merely communication; it is a signal of respect, restraint, and responsibility. For decades, American presidents maintained a careful tone in international affairs, recognizing that their words carried global consequences. Yet the rhetoric of Donald Trump has often departed sharply from this tradition. His statements frequently resemble the declarations of a combative political campaign rather than the measured language expected from the leader of a superpower. A recent example illustrates the pattern. Speaking about Iran on March 3, 2026, Trump reportedly said: “They want to talk. I said too late.” The remark was delivered with a sense of theatrical finality, more like a courtroom verdict than a diplomatic message. It's been proved subsequently that it was a lie. Iran never called for talks after Ali Khamenei's death, and it's the other way around! Diplomacy typically leaves doors open; Trump’s rhetoric often slams them shut. Trump has also made bold claims about global events that critics argue stretch credibility. At one point he suggested that he had prevented a full-scale war between India and Pakistan. Such claims, made without detailed evidence, fit into a broader pattern in which complex geopolitical developments are presented as personal victories. Perhaps more striking than these claims is Trump’s blunt language toward other nations. In a campaign-style speech he once boasted that several countries had “kissed my ass” during trade negotiations. Such phrasing is extraordinary in the context of international diplomacy, where even adversaries are usually addressed with a degree of formal respect. His rhetorical style has often extended to foreign leaders as well. Trump’s remarks about Canadian leadership, including comments related to figures such as Mark Carney, have frequently been delivered with a tone that critics describe as dismissive or patronizing. Canada, traditionally one of the United States’ closest allies, rarely found itself the subject of such language from previous presidents. Even leaders with whom Trump maintained working relationships were not spared. Referring to India’s Prime Minister Narendra Modi, Trump once suggested in a public remark that he did not want to “spoil his political career.” While intended perhaps as a compliment or friendly gesture, the phrasing implied that the political fortunes of another country’s leader depended on Trump’s personal intervention. Trump’s interactions with Ukraine’s president also attracted attention. Speaking about Volodymyr Zelenskyy, he sarcastically described him as a “great salesman” for securing American aid. The comment, widely reported, reduced a serious wartime relationship to a transactional exchange, reinforcing the perception that Trump viewed diplomacy primarily through the lens of deal-making. This style is not entirely new for Trump. Earlier in his political career he referred to North Korean leader Kim Jong-un as “Little Rocket Man” and reportedly described certain countries as “shithole countries.” Such language broke with long-standing diplomatic norms and triggered strong reactions from allies and adversaries alike. Even the way he says "He is my great friend" is repulsive! Supporters argue that Trump’s bluntness reflects authenticity and negotiating toughness. They believe that traditional diplomatic language often masks hypocrisy and that Trump simply says aloud what others think privately. Critics, however, see something different: a rhetorical approach that undermines the respect historically associated with the United States in international forums. Whether viewed as refreshing candor or damaging arrogance, Trump’s communication style represents a clear shift from conventional diplomacy. In an arena where words can influence alliances, markets, and conflicts, the megaphone diplomacy of Donald Trump has left an unmistakable imprint on global political discourse. #📺அரசியல் 360🔴

டிரம்ப் என்றால் குழப்பங்களின் சிகரம்! அரசியலில் திடீர் அறிவிப்புகள் புதிதல்ல. ஆனால் சில அறிவிப்புகள் அரசியல் வாக்குறுதியைக் கடந்து சர்வதேச அமைப்புகளையே சவாலுக்கு உட்படுத்தும் வகையில் இருக்கும். அப்படிப்பட்ட ஒன்றாகவே அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப் கூறியதாக வந்த செய்தி, “வளைகுடா வழியாக பயணிக்கும் அனைத்து கப்பல்களுக்கும் அமெரிக்கா காப்பீடும் பாதுகாப்பும் வழங்கும்” பார்க்கப்படுகிறது. “அனைத்து கப்பல்களுக்கும்” என்பது வெறும் சொற்றொடராக இல்லை; அது சர்வதேச கடல் வர்த்தகத்தின் மையத்தைத் தொடும் கருத்து. உலகின் முக்கிய எண்ணெய் மற்றும் வர்த்தக போக்குவரத்து பாதைகளில் ஒன்றான வளைகுடா (குறிப்பாக ஹோர்முஸ் நீரிணை) வழியாக தினமும் பல நாடுகளைச் சேர்ந்த நூற்றுக்கணக்கான கப்பல்கள் பயணிக்கின்றன. அவற்றுக்கு பாதுகாப்பு வழங்குவது என்பது ஒரு நாட்டின் கடற்படையின் திறனை மட்டுமல்ல, சர்வதேச சட்ட ஒப்பந்தங்கள், காப்பீட்டு நிறுவனங்களின் விதிமுறைகள், மற்றும் பல்வேறு நாடுகளின் இறையாண்மை உரிமைகள் ஆகியவற்றையும் தொடும் விஷயம். காப்பீடு வழங்குவது என்பது இன்னும் சிக்கலானது. கடல் காப்பீடு பெரும்பாலும் தனியார் சர்வதேச நிறுவனங்களால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது. அமெரிக்க அரசு நேரடியாக “அனைத்து கப்பல்களுக்கும்” காப்பீடு வழங்கும் என்றால், அது மிகப்பெரிய நிதிச் சுமையையும் சட்டப் பிரச்சினைகளையும் உருவாக்கும். ஒரு மோதல் ஏற்பட்டால்? ஒரு கப்பல் சேதமடைந்தால்? அதன் செலவை யார் ஏற்க வேண்டும்? இந்தக் கேள்விகளுக்கு தெளிவான பதில் இல்லாமல் இத்தகைய அறிவிப்பு நடைமுறையில் சாத்தியமற்றதாகவே தெரிகிறது. மேலும், இத்தகைய கூற்றுகள் பலமுறை பின்னர் “தெளிவுபடுத்தப்படுகின்றன”. நாளை அமெரிக்க வெளியுறவு செயலாளர் Marco Rubio போன்றவர் “அனைத்து கப்பல்களுக்கும்” என்றால் “அனைத்து அமெரிக்க கப்பல்களுக்கும்” என்றுதான் பொருள் என்று விளக்கம் அளித்தால் அதில் ஆச்சரியம் இல்லை. அரசியல் பேச்சுகளில் இந்த வகை ‘வார்த்தை திருத்தம்’ புதிதல்ல. டிரம்பின் அரசியல் நடைமுறை பலமுறை திடீர், பரபரப்பான, மற்றும் விவாதத்தைத் தூண்டும் வகையிலேயே இருந்துள்ளது. ஆதரவாளர்கள் இதை “துணிச்சல்” என்று பாராட்டலாம்; விமர்சகர்கள் “துக்ளக்தனம்” என்று குற்றம் சாட்டலாம். ஆனால் சர்வதேச உறவுகள் மற்றும் கடல் வர்த்தகம் போன்ற நுணுக்கமான துறைகளில் வார்த்தைகளுக்கு பெரும் பொறுப்பு உண்டு. அதனால்தான், “அனைத்துக் கப்பல்களுக்கும் பாதுகாப்பு” போன்ற கூற்றுகள் அரசியல் ரீதியாக கவர்ச்சியாக இருந்தாலும், நடைமுறையில் சாத்தியமா என்பது பெரிய கேள்வியாகவே மிஞ்சுகிறது. வளைகுடா நாடுகளுக்கு அமெரிக்கா அளித்து வரும் பாதுகாப்பைத்தான் பார்க்கிறோமே! டிரம்ப் என்றால் — குழப்பங்களின் சிகரம் என்ற விமர்சனம் எழுவதற்குக் காரணம் இதுவே. #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை

அயதுல்லா அலி கமெனி பற்றவைத்த நெருப்பு... அதை அணைப்பது சாத்தியம் இல்லை, அது தானாக அணையும்போதுதான் அணையும். ஈரானின் உச்சபட்சத் தலைவராக (Supreme Leader) இருந்து இஸ்ரேல் - அமெரிக்கத் தாக்குதலில் மரணமடைந்த மிக உயரிய ஷியா மதகுரு மற்றும் அரசியல்வாதி அயதுல்லா அலி கமெனி அவர்கள் இறக்கும் முன் தந்த திட்டப்படியும் கட்டனைப்படியும் ஈரானின் இஸ்லாமிய புரட்சிகர காவல்படை (IRGC) இன்று இஸ்ரேல் மற்றும் அமெரிக்காவிற்கு எதிரான போரினை தொடர்கிறது. தனது இறப்பு போர் தொடர்ந்து நடைபெறுவதற்கு தடையாக இருக்கக்கூடாது என்பதே அவரது குறிக்கோளாக இருந்தது. டிரம்பின் பொய்: ஈரான் சமாதானத்திற்கு தயார் என்று சொல்லி பேச்சுவார்த்தைக்கு அழைத்ததாக டிரம்ப் பொய் சொன்னார். அதற்கு ஈரானின் மூத்த அரசியல்வாதி அலி லாரிஜானி சமாதானம் என்ற பேச்சுக்கே இடம் இல்லை என்று கூறிவிட்டார். அதனால் டிரம்பின் பொய் அம்பலமானது. (ஆப்பரேஷன் சிந்தூரை நான்தான் நிறுத்தினேன் என்று இதுவரை ஆயிரம் முறை டிரம்ப் பொய்களை சொன்னாலும், மோடி அதை ஏற்கவில்லை!) அலி கமெனியைக் கொன்று போரைத் தொடங்கியது இஸ்ரேல். இஸ்ரேலின் ஜுன் 2025 தாக்குதலுக்குப் பிறகு, அதுவரை ஈரானில் மைய அமைப்பில் (Centralized) இருந்த ராணுவக் கட்டுப்பாட்டை கமெனி பரவலாக்கினார் (Decentralized). போர் ஆரம்பித்துவிட்டால் பரவலாக்கப்பட்ட ராணுவப் பிரிவுகள், ஏற்கனவே கொடுக்கப்பட்டுள்ள கட்டளைகளின்படி இயங்க வேண்டும் என்பது திட்டம். இப்போது அப்படித்தான் இயங்கி போர் நடக்கிறது. இப்போது நடக்கிற போரை நிறுத்தச் சொல்லும் அதிகாரம் அலி கமெனியைத் தவிர யாருக்குமே இல்லை. இன்று அவர் உயிருடன் இல்லை. ஆனால், அவரது திட்டங்கள் உயிர்பெற்று இயங்குகின்றன. தியாகம் என்பதே ஷியா பிரிவின் அடிநாதம் என்பதால் அலி கமெனியின் சாவுக்கு பழிவாங்க IRGC போர்வீரர்கள் உயிரைத் தியாகம் செய்யச் சித்தமாக இருக்கிறார்கள். தனக்கு சாவு நேர்ந்தாலும் ஏற்கனவே வகுக்கப்பட்ட திட்டத்தின்படி போர் தொடரவேண்டும் என்பதே அலி கமெனியின் ஏற்பாடு. சர்வதேசச் சட்டவிதிகளுக்கு எதிராக அல் கமெனியை கொன்றதன் பலனை இன்று இஸ்ரேல் - அமெரிக்கா, தாம் ஆரம்பித்த போரை நிறுத்த வழி தெரியாமல் அனுபவிக்கிறது. இன்று அவரது திட்டம் ராணுவப் பள்ளிகளுக்கு வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க ஒரு பாடமாகி இருக்கிறது. ஈரான் ஒரு பரந்த நாடு. ஆயுதங்களும் ராணுவமும் பல்வேறு இடங்களில் பிரிந்து நின்று தமக்கிடப்பட்ட கட்டளைகளை நிறைவேற்றிக் கொண்டிடிருக்கின்றன. அவற்றை கண்டுபிடித்து முற்றிலுமாக அழிப்பது கடினம். அதற்குள் அவர்கள் தங்களது கடமைகளை நிறைவேற்றியிருப்பார்கள். இங்கேதான் இஸ்ரேலும் அமெரிக்காவும் வசமாக சிக்கிக்கொண்டனர். ஈரான் ஏவுகளை எதிர்ப்பதற்கு பேட்ரியாட், தட் போன்ற வான் எதிர்ப்பு பயன்படவில்லை. ஒரு மலிவான டிரோனை எதிர்கொள்ள மில்லியன் கணக்கில் பணம் கொடுத்து அமெரிக்காவிடம் வாங்கிய எதிர் விசையை பயன்படுத்த வேண்டிய நிலை. அதுவும் போதிய அளவில் ஸ்டாக் இல்லை. ஈரானுடைய கையில் ஏராளமான டிரோன்களும் ஏவுகணைகளும் உள்ளன. அவற்றைத் தடுப்பது சாத்தியம் இல்லை. மேலும், பாதுகாப்பு செலவு விண்ணை முட்டுகிறது. ரஷ்யாவின் "டெட் ஹேண்ட்" (Dead Hand) என்பது பனிப்போர் காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தானியங்கி ரஷ்ய அணுசக்தி கட்டளை மற்றும் கட்டுப்பாட்டு அமைப்பாகும். உயர் தலைமை ஒரு திடீர் தாக்குதலால் முற்றிலும் அழிக்கப்பட்டாலும், கட்டளையுடனான தொடர்பை இழந்தவுடன் தானாகவே ICBM-களை ஏவுவதன் மூலம் ஒரு பெரிய பதிலடி தாக்குதலை இது உறுதி செய்கிறது. இதை Doomsday Machine எனலாம். அலி கமெனியின் வியூகமும் அப்படித்தான் இருக்கிறது. ஆனால், இது எந்த நாடும் தலைவரும் இதுவரை யோசித்திராத உத்தி! #🚹உளவியல் சிந்தனை #📺அரசியல் 360🔴