പാർട്ട്‌ :1 നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യമായ 'വർമ്മ ഗ്രൂപ്പിന്റെ' ഉടമ വിശ്വനാഥ വർമ്മയുടെ ബംഗ്ലാവ് ഇന്ന് ഒരു കല്യാണവീടാണ്. പൂക്കളാലും വിളക്കുകളാലും അലംകൃതമായ ആ വലിയ വീടിനു മുന്നിൽ വിലകൂടിയ കാറുകൾ നിരന്നു കിടക്കുന്നു. പക്ഷേ, ആ ആഡംബരങ്ങൾക്കിടയിലും വധുവായ ഇഷാനിയുടെ ഉള്ളിൽ പക പുകയുകയായിരുന്നു. ​"അമ്മേ... മുത്തശ്ശൻ എന്തിനാ എന്നോട് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്? അച്ഛൻ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഇതിന് സമ്മതിക്കുമായിരുന്നോ?" തന്റെ മുറിയിലെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന ഇഷാനി കരച്ചിലടക്കി ചോദിച്ചു. ​അവളുടെ അമ്മ പാർവതി മകളുടെ ആഭരണങ്ങൾ ശരിയാക്കി വെച്ചുകൊണ്ട് ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു, "നിന്റെ മുത്തശ്ശന് പ്രായമായതിന്റെ ബുദ്ധിക്കുറവാണ് ഇഷാനി. നിന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചതിൽ പിന്നെ ഈ തറവാട്ടിൽ അദ്ദേഹം പറയുന്നത് മാത്രമാണ് നടക്കുന്നത്. രാഹുലിനെപ്പോലെ ഒരു വലിയ ബിസിനസ്സ് കുടുംബത്തിലെ പയ്യനെ നിനക്ക് കിട്ടുമായിരുന്നു. എന്നിട്ടാണ് എവിടെയോ കിടന്ന ഈ പാപ്പരസിയാണല്ലോ നിന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടുന്നത്" ​"ഞാൻ അവനെ എന്റെ ഭർത്താവായി ഒരിക്കലും അംഗീകരിക്കില്ല അമ്മേ. മുത്തശ്ശന്റെ വാക്കിന് വേണ്ടി മാത്രം ഞാൻ ആ താലി കഴുത്തിൽ വാങ്ങും. പക്ഷേ ഈ വീട്ടിൽ അവൻ വെറുമൊരു വേലക്കാരൻ മാത്രമായിരിക്കും." ഇഷാനി പല്ലുഞെരിച്ചു പറഞ്ഞു. ​താഴെ മണ്ഡപത്തിൽ വിവാഹ ചടങ്ങുകൾ തുടങ്ങാറായി. ആൾക്കൂട്ടത്തിന് നടുവിൽ വളരെ സാധാരണമായ ഒരു വസ്ത്രം ധരിച്ച് ശിവൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ല. അവിടെയുള്ള ഓരോരുത്തരും അവനെ പുച്ഛത്തോടെയാണ് നോക്കുന്നത്. ​"നോക്കിക്കേ... വർമ്മ സാറിന്റെ കൊച്ചുമകളെ കെട്ടാൻ വന്നവനെ! ഏതോ അനാഥാലയത്തിൽ നിന്ന് പൊക്കിയതാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഇവനാണല്ലോ ഇനി ഈ സ്വത്തെല്ലാം അനുഭവിക്കാൻ പോകുന്നത്." ബന്ധുക്കളുടെ ഇടയിൽ നിന്നും കളിയാക്കലുകൾ ഉയർന്നു. ​ശിവൻ എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അവന്റെ നോട്ടം ദൂരെയുള്ള ഏതോ ബിന്ദുവിലായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു സാധാരണക്കാരന്റേതല്ല, മറിച്ച് എല്ലാം കണ്ടുതീർത്ത ഒരു പോരാളിയുടെ നിഗൂഢതയുണ്ടായിരുന്നു. ​ഇഷാനി മണ്ഡപത്തിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. ശിവന്റെ അരികിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും അവൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയില്ല. താലി കെട്ടേണ്ട സമയം വന്നപ്പോൾ അവൾ വെറുപ്പോടെ കഴുത്ത് നീട്ടിക്കൊടുത്തു. ശിവൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി. മന്ത്രങ്ങൾക്കും മംഗളവാദ്യങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ആരുമറിയാതെ ഇഷാനി അവന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു: ​"ഈ താലി എന്റെ കഴുത്തിൽ വീണത് നിന്റെ ഭാഗ്യം കൊണ്ടല്ല, മുത്തശ്ശന്റെ നിർബന്ധം കൊണ്ടാണ്. ഈ നിമിഷം മുതൽ നിന്റെ നരകം തുടങ്ങുകയാണ്. എന്റെ വീട്ടിൽ നീ വെറുമൊരു വേലക്കാരൻ മാത്രമായിരിക്കും." ​ശിവൻ പതുക്കെ തല തിരിച്ച് അവളെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. "വിധി നിശ്ചയിക്കുന്നത് നമ്മളല്ലല്ലോ ഇഷാനി... നമുക്ക് നോക്കാം." ​കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് വൈകുന്നേരം അവർ വീട്ടിലെത്തി. ഗൃഹപ്രവേശനത്തിന് വിളക്ക് കൊളുത്താൻ നിന്ന ഇഷാനിയെ മാറ്റിനിർത്തി പാർവതി ശിവന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. ​"നിൽക്ക്! അകത്തേക്ക് കയറുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കാം. നീ ഈ വീട്ടിലെ മരുമകനല്ല. മുത്തശ്ശന്റെ വാശി കൊണ്ട് മാത്രം ഇവിടെ നിൽക്കുന്ന ഒരാൾ. നിനക്ക് താമസിക്കാൻ പുറകിലെ ഔട്ട്‌ഹൗസിൽ ഒരു മുറി റെഡിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഈ വീട്ടിലെ പണികളിൽ സഹായിച്ച് നീ അവിടെ കഴിഞ്ഞോണം. ഇഷാനിയുടെ മുറിയുടെ അടുത്തേക്ക് പോലും നിന്നെ കണ്ടു പോകരുത്!" ​ശിവൻ ശാന്തനായി തലയാട്ടി. തന്റെ ചെറിയ ബാഗും തൂക്കി അവൻ ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തെ ചെറിയ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ആരും കാണാതെ വിശ്വനാഥ വർമ്മ തന്റെ മുറിയുടെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് ആ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു. ​അദ്ദേഹം പതുക്കെ ഫോണെടുത്തു ഒരു നമ്പറിലേക്ക് മെസ്സേജ് അയച്ചു: "സിംഹം പടിവാതിൽ കടന്നു കഴിഞ്ഞു. ഇനിയുള്ള ദിവസങ്ങൾ ഈ നഗരത്തിന് അഗ്നിപരീക്ഷയുടേതാണ്." ​(തുടരും...) #📔 കഥ #💞 നിനക്കായ് #🔥 കട്ട ഹീറോയിസം #📙 നോവൽ #നോവൽ #ഫാന്റസി

ഭാഗം - 2 ​കൊച്ചി നഗരം അന്ന് ചാരനിറത്തിലുള്ള മേഘങ്ങളാൽ മൂടിക്കെട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അറബിക്കടലിൽ നിന്നുവരുന്ന കാറ്റിന് വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പും ഉപ്പിന്റെ ഗന്ധവുമുണ്ടായിരുന്നു. കലൂരിലെ ആ ചെറിയ വീട്ടിൽ ആദിത്യൻ ഉറക്കമെഴുന്നേറ്റപ്പോൾ സമയം ആറുമണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തലേദിവസം രാത്രി കണ്ട ആ വിചിത്രമായ സ്വപ്നത്തിന്റെ ആഘാതം ഇപ്പോഴും അവന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്. തന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ ആ നക്ഷത്ര അടയാളം ഒരു നിമിഷം നീല നിറത്തിൽ ജ്വലിച്ചതും, അച്ഛൻ ഒരു നിഗൂഢമായ പെട്ടി തുറന്നു നോക്കിയതും എല്ലാം വെറുമൊരു തോന്നലായിരുന്നോ? ​അവൻ താഴേക്ക് വരുമ്പോൾ പൂമുഖത്ത് അച്ഛൻ വിശ്വനാഥൻ പത്രം വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ശാന്തമായ ഭാവം. പക്ഷേ, പത്രത്തിന്റെ മറവിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരലുകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നത് ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. തന്റെ അച്ഛൻ എന്തോ വലിയൊരു രഹസ്യം ഉള്ളിലൊളിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ആദിത്യന് ഉറപ്പായി. ​"ആദി... നീ വൈകിയല്ലോ ഇന്ന്. കടയിൽ തിരക്കുണ്ടോ?" വിശ്വനാഥൻ പത്രം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു. ​"ഇല്ല അച്ഛാ... രാത്രി ഉറക്കം ശരിയായില്ല," ആദിത്യൻ അച്ഛന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. വിശ്വനാഥൻ ആ നോട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറി. ​കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അനിയത്തി മീനു സ്കൂളിൽ പോകാൻ തയ്യാറായി വന്നു. അവളുടെ കുസൃതികളും ചിരിയും ആ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യമായിരുന്നു. "ഏട്ടാ... വൈകുന്നേരം വരുമ്പോൾ എനിക്ക് ഐസ്ക്രീം വേണം കേട്ടോ!" അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സ്കൂൾ ബസ്സിലേക്ക് ഓടി. അവൾക്ക് പുറകിലായി ബസ്സ് മറയുന്നത് വരെ ആദിത്യൻ നോക്കി നിന്നു. തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ഈ സമാധാനം നശിപ്പിക്കാൻ താൻ ആരെയും അനുവദിക്കില്ലെന്ന് അവൻ ഉള്ളിൽ ഉറപ്പിച്ചു. ​പത്തുമണിയോടെ ആദിത്യൻ തന്റെ ബൈക്കിൽ ഇടപ്പള്ളിയിലുള്ള അഞ്ജലിയുടെ ഓഫീസിലെത്തി. കൊച്ചിയിലെ ഐടി പാർക്കിന്റെ ആധുനികതയ്ക്കിടയിലും അഞ്ജലി വല്ലാത്തൊരു ഒറ്റപ്പെടൽ അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. ഗേറ്റിന് പുറത്ത് തന്നെ അവൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​"ആദി... നീ വന്നോ," അവൾ ആശ്വാസത്തോടെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. ​"അഞ്ജലി, നീ പറഞ്ഞ ആ മെസ്സേജ്... ആ പ്രോജക്റ്റിൽ എന്താണ് ശരിക്കും നടക്കുന്നത്?" ആദിത്യൻ ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​അവർ അടുത്തുള്ള ഒരു കഫേയിൽ ഇരുന്നു. അഞ്ജലി തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്ന് ചില കോഡുകൾ ആദിത്യനെ കാണിച്ചു. "ആദി, ഇത് നോക്കൂ. ഇത് 'വോയിഡ് കോർപ്പറേഷൻ' എന്ന കമ്പനിയുടെ സെക്യൂരിറ്റി ഡാറ്റയാണ്. സാധാരണ ഒരു ബിസിനസ്സ് കമ്പനിയുടെ ഡാറ്റയിൽ ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ലാത്ത ചിലത് ഇതിലുണ്ട്. നോക്കൂ, ഈ ലൊക്കേഷൻ മാപ്പുകൾ..." ​ആദിത്യൻ ആ മാപ്പിലേക്ക് നോക്കി. കൊച്ചിയിലെ മട്ടാഞ്ചേരിയിലും ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലുമുള്ള ചില പഴയ ഗോഡൗണുകളും ഭൂഗർഭ അറകളുമാണ് അതിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. അതിനേക്കാൾ ഞെട്ടിക്കുന്ന കാര്യം, ആ ഓരോ അടയാളത്തിനും താഴെ തന്റെ കൈത്തണ്ടയിലുള്ള അതേ നക്ഷത്ര മുദ്രയുടെ ചിത്രങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ​"അഞ്ജലി, ഇത് വെറുമൊരു ബിസിനസ്സ് ഡാറ്റയല്ല. ഇതിന് പിന്നിൽ എന്തോ പുരാതനമായ കാര്യങ്ങളുണ്ട്. ശേഖരൻ ഇത് എന്തിനാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്?" ​"എനിക്ക് അറിയില്ല ആദി. പക്ഷേ ഇന്നലെ ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ആ കറുത്ത എസ്.യു.വി എന്നെ പിന്തുടർന്നു. അത് ഡ്രൈവ് ചെയ്തിരുന്ന ആളെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി. മനുഷ്യരുടേത് പോലെയല്ല അയാളുടെ ചലനങ്ങൾ," അഞ്ജലിയുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​"നീ പേടിക്കണ്ട. തൽക്കാലം നീ കുറച്ചു ദിവസം അവധിയെടുക്കണം. കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം," ആദിത്യൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ​അഞ്ജലിയെ യാത്രയാക്കിയ ശേഷം ആദിത്യൻ കലൂരിലെ തന്റെ ചെറിയ മൊബൈൽ ഷോപ്പിലെത്തി. പക്ഷേ കടയുടെ ഷട്ടർ പകുതി തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഉള്ളിൽ ലാപ്ടോപ്പും ഫോണുകളും എല്ലാം തറയിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. ആരോ തന്റെ കട അരിച്ചുപെറുക്കിയിരിക്കുന്നു! ​ആദിത്യൻ പരിഭ്രമത്തോടെ തന്റെ കടയുടെ ഉള്ളിലേക് കയറി. അവിടെ മേശപ്പുറത്ത് ഒരു കറുത്ത വിസിറ്റിംഗ് കാർഡ് ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ ചുവന്ന അക്ഷരങ്ങളിൽ 'വോയിഡ് സെക്യൂരിറ്റി - വിക്രം' എന്ന് എഴുതിയിരുന്നു. ​പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് ഒരു ആഡംബര കാർ വന്ന് നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. കറുത്ത സ്യൂട്ട് ധരിച്ച, അതികായനായ ഒരു വ്യക്തി അകത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു തരം ലോഹത്തിന്റെ തിളക്കമായിരുന്നു. അതായിരുന്നു വിക്രം. ശേഖരന്റെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തനായ വലംകൈ. ​"ആദിത്യൻ... അല്ലേ?" വിക്രം തന്റെ സൺഗ്ലാസ് ഊരി കയ്യിൽ പിടിച്ചു. അയാളുടെ ശബ്ദം ഒരു യന്ത്രത്തിന്റേത് പോലെ തണുത്തതായിരുന്നു. ​"നിങ്ങൾ ആരാണ്? എന്റെ കടയിൽ എന്തിനാണ് ഈ നാശനഷ്ടങ്ങൾ വരുത്തിയത്?" ആദിത്യൻ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​വിക്രം ഒന്ന് പരിഹസിച്ചു ചിരിച്ചു. "നാശനഷ്ടങ്ങൾ വരാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ ആദിത്യാ. നിന്റെ കൈവശമുള്ള ആ 'ഇൻഫിനിറ്റി ഗ്രിഡ്' ശേഖരൻ സാറിന് ആവശ്യമുണ്ട്. അത് തന്നാൽ നിനക്കും നിന്റെ ഈ പെണ്ണിനും സമാധാനമായി ജീവിക്കാം. ഇല്ലെങ്കിൽ..." വിക്രം ആദിത്യന്റെ കൈത്തണ്ടയിലേക്ക് നോക്കി. ​ആ നിമിഷം ആദിത്യന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ ആ അടയാളം വല്ലാതെ പുകയാൻ തുടങ്ങി. ഷർട്ടിനുള്ളിലൂടെ ഒരു നീല പ്രകാശം പുറത്തേക്ക് വരുന്നത് അവൻ ഭയത്തോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ ഒരുതരം വിറയൽ പടർന്നു. ​"ലോജിക് ഇല്ലാത്ത കളികൾക്കൊന്നും ഞങ്ങളില്ല ആദിത്യാ. നിന്റെ ഈ അടയാളം... ഇത് നീ ചോദിച്ചു വാങ്ങിയതല്ല, നിനക്ക് ലഭിച്ച ഒരു ശാപമാണ്. പത്ത് കവാടങ്ങൾ താണ്ടി നീ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വരണം. ആദ്യത്തെ കവാടം ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലെ ആ പഴയ ഡച്ച് മ്യൂസിയത്തിനടിയിലാണ്. അഞ്ജലിയുടെ പ്രോജക്റ്റിലെ അവസാനത്തെ ലിങ്ക് അവിടെയാണ് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്." ​വിക്രം കാറിലേക്ക് നടന്നു. "നാളെ രാത്രി. നീ അവിടെ വന്നില്ലെങ്കിൽ അഞ്ജലി വർക്ക് ചെയ്യുന്ന ആ കോഡുകൾ അവൾക്ക് തന്നെ വിനയാകും. ഓർക്കുക, കൊച്ചി നഗരം ചെറുതാണ്, പക്ഷേ അതിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ വളരെ വലുതാണ്." ​വിക്രം പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആദിത്യൻ തളർന്ന് താഴെയിരുന്നു. തന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ഊർജ്ജം അനിയന്ത്രിതമായി പുറത്തേക്ക് വരാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. താൻ ഒരു സാധാരണ ഹാക്കർ മാത്രമല്ലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. തന്റെ അച്ഛനും അഞ്ജലിയുടെ ജോലിയും എല്ലാം ഒരു ചങ്ങല പോലെ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ ചങ്ങലയുടെ കേന്ദ്രം താൻ തന്നെയാണെന്ന സത്യം അവനെ ഭയപ്പെടുത്തി. ​കൊച്ചിയിലെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിൽ ഇനി നിഴലുകൾ തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം തുടങ്ങാൻ പോവുകയായിരുന്നു. #📙 നോവൽ #📔 കഥ ​(തുടരും...) tps://pratilipi.app.link/OxRzhqbMf0b ☝ ☝ ☝ *ബാക്കി വായിക്കാൻ ഇപ്പോൾത്തന്നെ #നോവൽ #ഫാന്റസി ക്ലിക്ക് ചെയ്യൂ…*

AD #bjpindia