തുടർക്കഥ

part 7 രാത്രി പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 106-ാം റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് മാളവിക അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അർജുന്റെ ബെഡിനരികിൽ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കയ്യിൽ ഒരു ബാഗ്. മേശപ്പുറത്ത് അർജുന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും ചില സാധനങ്ങളും. മാളവിക അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. “ആരാ?” അവൻ എഴുന്നേറ്റു. “അഭി.” “അർജുന്റെ ആരാ?” അഭി ഒന്ന് അർജുനെ നോക്കി. “അത്…” “അവനോട് ചോദിക്കണ്ട. പറയാൻ അറിയില്ല.” അർജുൻ കിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ പറഞ്ഞു. അഭി ഉടനെ മിണ്ടാതായി. മാളവിക അർജുന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “മരുന്ന് കഴിച്ചോ?” “ഇല്ല.” “എന്തുകൊണ്ട്?” “വേണ്ട.” “ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതല്ലേ?” “കേട്ടു.” “പിന്നെ?” “കഴിക്കാൻ താൽപര്യമില്ല.” മാളവിക കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി. പിന്നെ മരുന്ന് എടുത്ത് അവന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. “കഴിക്ക്.” അർജുൻ മരുന്നിലേക്ക് നോക്കി. “വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ.” “ഞാനും കേട്ടു.” അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് മരുന്ന് തിരിച്ചെടുത്തില്ല. “പക്ഷേ ഇത് കഴിക്കാതെ ഞാൻ പോകില്ല.” അർജുൻ പതിയെ അവളെ നോക്കി. “നിനക്ക് വേറെ പണിയില്ലേ?” “ഉണ്ട്.” “പിന്നെ പോ.” “ഇത് തീർത്തിട്ട് പോകാം.” അഭി ഇതെല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ട് കസേരയിൽ ഇരുന്നു. അവന് ചിരി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുന്റെ കണ്ണ് അവന്റെ മേൽ വീണു. “എന്താ?” “ഒന്നുമില്ല ചേട്ടാ.” “ചിരിക്ക്.” “ഇല്ല.” “ചിരിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ.” അഭി പെട്ടെന്ന് ചിരിച്ചു. “ഇത്രയും ദിവസം ചേട്ടനോട് ആരും ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല.” അർജുന്റെ മുഖം കടുത്തു. “നീ പുറത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോ.” “എന്തിന്?” “പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്.” അഭി എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മാളവിക തടഞ്ഞു. “അവൻ ഇവിടെ നിന്നോട്ടെ.” അർജുൻ അവളെ നോക്കി. “നീ തീരുമാനിക്കേണ്ട.” “നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാത്തിനും തീരുമാനം നിങ്ങളുടേതാണല്ലേ?” “അതെ.” “അതാണ് പ്രശ്നം.” അവൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദയായി. പിന്നെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “അന്ന് എന്റെ സ്കൂട്ടി തട്ടിയതും നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം ആയിരുന്നോ?” #തുടർകഥ

പാർട്ട്‌ 2 എവിടേക്കാ…?” “വീട്ടിലേക്ക്.” “എന്റെ സ്കൂട്ടി ഇടിച്ചിട്ടോ…?” “ഇൻഷുറൻസ് ഉണ്ടാവില്ലേ…?” മാളവിക ഒരു നിമിഷം അവനെ തുറിച്ചുനോക്കി. “സോറി പറയാൻ അറിയില്ലേ…?” “ഇല്ല.” “എന്ത്…?” “അറിയില്ലെന്ന്.” അവന്റെ മറുപടി ശാന്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിലെ അഹങ്കാരം അവളുടെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയാക്കി. “കാശുണ്ടെങ്കിൽ എന്തും ചെയ്യാമെന്നാണോ വിചാരം…?” അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. കാറിന്റെ ഡോർ തുറക്കാൻ നോക്കി. മാളവിക വീണ്ടും തടഞ്ഞു. “ഒരു മിനിറ്റ്.” ഇത്തവണ അയാൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നേരെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ദേഷ്യമില്ല… ചിരിയില്ല… ഒന്നുമില്ല. “എന്താ…?” “ആദ്യം ഒരു സോറി.” “പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ…?” “ഞാൻ പോലീസിനെ വിളിക്കും.” “വിളിക്ക്.” “ഞാൻ കാര്യമായിട്ടാണ് പറഞ്ഞത്.” “ഫോണും നിന്റേതല്ലേ… വിളിക്ക്.” അവൾ ശരിക്കും ഫോൺ എടുത്തു. അത് കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു. പതിയെ സ്കൂട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഒറ്റക്കൈ കൊണ്ട് സ്കൂട്ടി ഉയർത്തി സ്റ്റാൻഡിലിട്ടു. മാളവിക ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴ്‌സ് എടുത്തു. രണ്ടായിരത്തിന്റെ രണ്ട് നോട്ടുകൾ പുറത്തെടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. “മിറർ മാറ്റാം”q മാളവിക ആ പണം വാങ്ങിയില്ല. “എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ പണം വേണ്ട.” “പിന്നെ…?” “ഒരു സോറി.” ആദ്യമായി അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു. പരിഹാസം നിറഞ്ഞ ചിരി. “സോറി കൊണ്ട് മിറർ ഒട്ടുമോ…?” “അത് മര്യാദയാണ്.” “അങ്ങനെയൊരു മര്യാദ എനിക്ക് അറിയില്ല.” അത്രയും പറഞ്ഞ് പണം വീണ്ടും പേഴ്‌സിലിട്ടു. കാറിൽ കയറി. വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. “ഡോ…!” മാളവിക വീണ്ടും വിളിച്ചു. ഇത്തവണ അയാൾ ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി. “പേര് എന്താ…?” രണ്ട് നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത. ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “അതറിയേണ്ട ആവശ്യം നിനക്കില്ല.” #തുടർ കഥ 📚 #പ്രണയം

പാർട്ട്‌ 6 ഏയ്…” അവൾ തിരിഞ്ഞു. “എന്റെ ഫോൺ.” “ആക്‌സിഡന്റ് സമയത്ത് പൊട്ടിപ്പോയി.” “ഹും.” “ആരെങ്കിലും വിളിച്ചോ?” “നിങ്ങളുടെ ഫോണിൽ ലോക്ക് ആയിരുന്നു.” അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. “വീട്ടിൽ ആരെയെങ്കിലും അറിയിക്കട്ടേ?” ഈ പ്രാവശ്യം അവൻ നേരെ അവളുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി. “വേണ്ട.” “എന്താ?” “എനിക്ക് ആരുമില്ല.” ഒരു നിമിഷം… മാളവികയ്ക്ക് എന്തോ തോന്നി. ആ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നു. അഹങ്കാരം അല്ല… വേദന. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൻ പഴയ മുഖം തിരിച്ചുപിടിച്ചു. “സ്കൂട്ടിയുടെ ചെലവ് എത്രയായാലും ഞാൻ കൊടുക്കും.” “എനിക്ക് പണം വേണ്ട.” “അപ്പോൾ?” “ഒരു മനുഷ്യനായി പെരുമാറിയാൽ മതി.” അർജുൻ ചിരിച്ചു. “വൈകിപ്പോയി.” “എന്ത്?” “മനുഷ്യനാകാൻ.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായില്ല. അവൾ പതിയെ റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. പുറത്തിറങ്ങിയിട്ടും അവളുടെ മനസ്സിൽ മുഴുവൻ ആ മനുഷ്യനായിരുന്നു. ‘ഇവൻ ശരിക്കും അഹങ്കാരിയാണോ… അതോ എന്തോ ഒളിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?’ റൂമിനുള്ളിൽ… ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു അർജുൻ. മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു. ഒരു പേര് മാത്രം മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി… “മേഘ്ന…” അടുത്ത നിമിഷം… അവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. “അവളെക്കുറിച്ച് ഇനി ഓർക്കണ്ട…” എന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് തല തിരിച്ചു. തുടരും… അഭിപ്രായങ്ങൾ അറീക്കണേ 🥰 #തുടർകഥ

part 31 കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അർജുൻ ഇറങ്ങി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം തിരഞ്ഞത് അഭിയെയായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടതും അർജുന്റെ മുഖം മുറുകി. “അഭി…” അവൻ വേഗം അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “എന്തുപറ്റി നിന്റെ കൈക്ക്?” “ഒന്നുമില്ല ഏട്ടാ… ചെറിയ—” “ചെറിയതോ?” അർജുൻ അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് നോക്കി. “ഇവിടെ എന്താ നടന്നത്?” അഭി ഒന്നും പറയുന്നതിന് മുൻപ് അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ മാളവികയിലേക്ക് പോയി. കല്യാണവേഷത്തിൽ നിൽക്കുന്ന അവൾ. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കവിളിൽ ചുവന്ന പാട്. അർജുന്റെ മുഖത്തെ ദേഷ്യം പതുക്കെ മാറി. അവൻ മാളവികയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “ഇതൊക്കെ എന്താ?” മാളവിക തലതാഴ്ത്തി. “ഞാൻ…” “നീ തന്നെയാണോ ഇവരെ വിളിച്ചത്?” അവൾ ഞെട്ടി അവനെ നോക്കി. “അല്ല…” “പിന്നെ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന പിള്ളേരെ കൂട്ടി ഇവിടെ കല്യാണം മുടക്കാൻ നിന്നതെന്തിനാ?” “അർജുൻ, ഞാൻ ആരെയും വിളിച്ചിട്ടില്ല…” “അപ്പോൾ ഇവർ വന്നത് എങ്ങനെയാണ്?” അവളുടെ കണ്ണുകൾ അഭിയിലേക്ക് പോയി. അർജുൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു. “അഭി നിന്നെ സഹായിക്കാൻ വന്നതാണോ?” മാളവിക ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അർജുൻ കൂടുതൽ കലിപ്പോടെ ചോദിച്ചു “നിനക്ക് പ്രശ്നമുണ്ടെങ്കിൽ നേരെ പറയാൻ പറ്റില്ലേ? ഇങ്ങനെ പിള്ളേരെ കൂട്ടി പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാൻ മാത്രം ധൈര്യം കിട്ടിയോ?” തുടരും #പ്രണയം #തുടർകഥ #കാന്താരിയുടെ മാത്രം കലിപ്പൻ #story