☠️THE HAUNTED HOUSE ☠️ Last part സ്റ്റെല്ലയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. പുറത്ത് താമരയുടെ ശബ്ദം, ജനലിൽ കനിയുടെ കൊലുസ്സിന്റെ കിലുക്കം. അകത്തും പുറത്തും ശത്രുക്കൾ വളഞ്ഞതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ​വാതിലിന്റെ പിടി പതുക്കെ തിരിയുന്നത് സ്റ്റെല്ല ഭീതിയോടെ നോക്കിനിന്നു. താൻ വാതിൽ കുത്തിയിട്ടിരുന്നില്ലേ എന്ന് അവൾക്ക് ഓർമ്മ വന്നില്ല. ​"സ്റ്റെല്ല... വാതിൽ തുറക്കണ്ട!" ഡെവിസ് ദയനീയമായി നിലവിളിച്ചു. പക്ഷേ വൈകിപ്പോയിരുന്നു. ​വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു. വെളിച്ചത്തിലേക്ക് താമര കടന്നുവന്നു. അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു ട്രേയിൽ രണ്ട് കപ്പ് കാപ്പിയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ താമരയുടെ മുഖത്ത് പതിവുള്ള ആ ഭാവമായിരുന്നില്ല. ശൂന്യമായ കണ്ണുകളോടെ അവൾ സ്റ്റെല്ലയെ നോക്കി നിഗൂഢമായി ചിരിച്ചു. ​"രാത്രിയിൽ കാപ്പി കുടിക്കുന്നത് നല്ലതല്ല അക്കാ... ഉറക്കം വരില്ല. പക്ഷെ ഇന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിയില്ലല്ലോ," താമരയുടെ ശബ്ദം വല്ലാതെ താഴ്ന്നതായിരുന്നു. ​"താമര... കനി എവിടെ?" സ്റ്റെല്ല പതറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. ​താമര മറുപടി പറയാതെ ഡെവിസിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഡെവിസ് ഭയന്ന് കട്ടിലിന്റെ മൂലയിലേക്ക് ഒതുങ്ങി. താമര ട്രേ ടീപ്പോയിയിൽ വെച്ചു. എന്നിട്ട് ഡെവിസിന്റെ ചോരയൊലിക്കുന്ന കൈകളിലേക്ക് നോക്കി. ​"മുറിവ് വലുതാണല്ലോ സാർ... അവൾക്ക് നിങ്ങളെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന് തോന്നുന്നു," താമര ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ ചിരിച്ചു. ​പെട്ടെന്ന്, വീടിന്റെ മുകൾ നിലയിൽ നിന്ന് ആരോ ഓടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ചെറിയ പാദങ്ങളുടെ ശബ്ദം. അത് താഴേക്ക് വരികയാണ്. സ്റ്റെല്ല റയാന്റെ മുറിയെക്കുറിച്ച് ഓർത്തു. "റയാൻ!" അവൾ അലറിക്കൊണ്ട് ഹാളിലേക്ക് ഓടി. ​ഹാളിൽ എത്തിയ സ്റ്റെല്ല കണ്ടത് റയാനെ ആയിരുന്നില്ല. ഗോവണിയുടെ പടികളിൽ കനി ഇരിക്കുന്നു. അവളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പാവയുടെ തല അറ്റുപോയിരുന്നു. അവൾ ആ പാവയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഓരോ നൂലുകളായി പിച്ചിച്ചീന്തുകയായിരുന്നു. ​"കനി മോൾക്ക് എന്താ പറ്റിയത്?" സ്റ്റെല്ല അടുത്തേക്ക് ചെല്ലാൻ നോക്കിയതും കനി തലയുയർത്തി. ​ഡെവിസ് പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് കൃഷ്ണമണി ഇല്ലായിരുന്നു. വെളുത്ത നിറം മാത്രം! അവൾ സ്റ്റെല്ലയെ നോക്കി പല്ലുകൾ കാട്ടി ഒരുമാതിരി ശബ്ദത്തിൽ ചിരിച്ചു. ​"അവൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല അക്കാ... ഞങ്ങൾ വന്നത് അവൾക്ക് വേണ്ടിയാണ്," പിന്നിൽ നിന്ന് താമരയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. ​സ്റ്റെല്ല തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ താമരയുടെ കയ്യിൽ കിച്ചണിലെ വലിയ കത്തി ഇരിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. പെട്ടെന്ന് വീടിന്റെ പ്രധാന വാതിൽ കാറ്റിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു തുറന്നു. പുറത്തെ തണുത്ത കാറ്റിനോടൊപ്പം ആയിരക്കണക്കിന് മഞ്ചാടിക്കല്ലുകൾ വീടിനുള്ളിലേക്ക് ഒഴുകി വരാൻ തുടങ്ങി. ​നിലത്ത് വീണ മഞ്ചാടിക്കല്ലുകൾക്ക് മുകളിലൂടെ കനി പതുക്കെ സ്റ്റെല്ലയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. ഓരോ ചുവടിലും അവളുടെ കൊലുസ്സുകൾ ഭയാനകമായി കിലുങ്ങി. ​മുകൾ നിലയിൽ നിന്ന് റയാന്റെ നിലവിളി കേട്ടു. അവൻ തന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറക്കാൻ കഴിയാതെ അകത്ത് കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. ​സ്റ്റെല്ലയ്ക്ക് എങ്ങോട്ട് ഓടണം എന്നറിയാത്ത അവസ്ഥയായി. ഒരു വശത്ത് കത്തിയും പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന താമര, മറുവശത്ത് ഭീകരരൂപം പൂണ്ട കനി, മുറിയിൽ ചോരയൊലിപ്പിച്ചു കിടക്കുന്ന ഡെവിസ്. ​പെട്ടെന്ന് കനി തന്റെ കുഞ്ഞു കൈ ഉയർത്തി സ്റ്റെല്ലയെ ചൂണ്ടി. അവളുടെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് മുതിർന്ന ഒരാളുടെ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നു: ​"ഈ വീട് ഇനി ഞങ്ങളുടേതാണ്... നിങ്ങളെ ആരെയും ഇവിടുന്ന് പോകാൻ ഞങ്ങൾ അനുവദിക്കില്ല!" ​ആ നിമിഷം, വീടിനുള്ളിലെ എല്ലാ വിളക്കുകളും ഒരേസമയം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. കൂരിരുട്ടിൽ സ്റ്റെല്ലയ്ക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് ഡെവിസിന്റെ അലർച്ചയും താമരയുടെ ക്രൂരമായ ചിരിയും മാത്രമായിരുന്നു. ഇരുട്ടിൽ സ്റ്റെല്ലയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന മൊബൈലിന്റെ ടോർച്ച് ഓണാക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിറയൽ കാരണം ഫോൺ തറയിലേക്ക് വീണുപോയി. നിലത്ത് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന മഞ്ചാടിക്കല്ലുകൾക്കിടയിൽ ആ ഫോൺ എവിടെയോ മറഞ്ഞു. ​"ഡേവി... റയാൻ..." സ്റ്റെല്ല നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുട്ടിൽ കൈകൾ വീശി. ​പെട്ടെന്ന് ഒരു തീപ്പെട്ടി ഉരസുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. അടുക്കളയുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചം പടർന്നു. താമര ഒരു മെഴുകുതിരിയുമായി നിൽക്കുന്നു. അവളുടെ നിഴൽ ചുമരിൽ ഒരു ഭീമാകാരമായ രൂപമായി തെളിഞ്ഞു. ​"ഭയപ്പെടണ്ട അക്കാ... സത്യം അറിയാനുള്ള സമയമായി," താമര ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. അവൾ മഞ്ചാടിക്കല്ലുകൾ വൃത്തത്തിൽ അടുക്കിയിരുന്ന ഗാർഡനിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "ആ മഞ്ചാടി മരത്തിന് താഴെയാണ് എന്റെ ചേച്ചി കമലയെ അവർ കുഴിച്ചിട്ടത്. ഈ വീടിന്റെ പഴയ ഉടമസ്ഥർ." ​സ്റ്റെല്ല സ്തംഭിച്ചുപോയി. "നീ... നീ എന്താണ് പറയുന്നത്?" ​താമര പതുക്കെ സ്റ്റെല്ലയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. കനി അപ്പോഴും ഗോവണിയുടെ പടികളിൽ അനങ്ങാതെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ​"പത്തു വർഷം മുമ്പ് ഈ വീട്ടിൽ ഹോം നഴ്സായി വന്നതായിരുന്നു എന്റെ ചേച്ചി. പക്ഷേ അവർ അവളെ കൊന്നു... ആ മഞ്ചാടി മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ മൂടി. അന്ന് അവൾ ഗർഭിണിയായിരുന്നു. അവളുടെ ആത്മാവ് അന്ന് മുതൽ ഈ മഞ്ചാടിക്കല്ലുകളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്. കനി ജനിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് ആ പഴയ ഓർമ്മകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ സാധാരണ കുട്ടിയല്ല  അക്കാ... അവൾ കമലയുടെ മകളാണ്." ​"അപ്പോൾ ഡെവിസ്? അവനെന്തിന് നീ ഉപദ്രവിക്കുന്നു?" സ്റ്റെല്ല ചോദിച്ചു. ​"ഡെവിസ് സാർ അല്ല അവൾക്ക് വേണ്ടത്. ഈ വീട് വാങ്ങുന്ന ഓരോരുത്തരെയും അവൾ പുറത്താക്കും. പക്ഷേ ഡെവിസ് സാർ ആ മരത്തിന് താഴെ മഞ്ചാടിക്കല്ലുകൾ വെച്ച് കളിച്ചപ്പോൾ കമലയുടെ ആത്മാവിനെ ഉണർത്തി. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ചോര വേണം. പ്രതികാരം തീർക്കാൻ ഒരു ബലി!" ​പെട്ടെന്ന് മുകൾ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു ഭീകരമായ ശബ്ദം കേട്ടു. റയാൻ തളർന്നു വീഴുന്ന ശബ്ദം! സ്റ്റെല്ല മുകളിലേക്ക് ഓടാൻ നോക്കിയെങ്കിലും താമര അവളുടെ കൈയ്യിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. ​"പോകണ്ട... കനി അവിടെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. കനിയുടെ കൂടെ ഇപ്പോഴുള്ളത് കമലയാണ്." ​ജനൽ ചില്ലുകൾ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ഗാർഡനിലെ ആ വലിയ മഞ്ചാടി മരം കാറ്റില്ലാതെ തന്നെ ആടിയുലഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് സ്റ്റെല്ല ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. തറയിൽ വീണുകിടക്കുന്ന മഞ്ചാടിക്കല്ലുകൾ തനിയെ നീങ്ങുന്നു. അവയെല്ലാം ചേർന്ന് ഡെവിസ് കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് ഒരു വഴി പോലെ നീളുന്നു. ​മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഡെവിസിന്റെ ദീനമായ കരച്ചിൽ ഉയർന്നു. ​"സ്റ്റെല്ലേ... നോക്ക്! അവളുടെ കണ്ണുകൾ... കനി എന്റെ അടുത്തുണ്ട്!" ​സ്റ്റെല്ല സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് താമരയെ തള്ളിമാറ്റി ഡെവിസിന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. കനി അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഉയർന്നു നിൽക്കുന്നു. അവളുടെ ചുറ്റും ആയിരക്കണക്കിന് മഞ്ചാടിക്കല്ലുകൾ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവ ഓരോന്നായി ഡെവിസിന്റെ ശരീരത്തിൽ പറ്റിപ്പിടിക്കുന്നു. ​"നിർത്തൂ!" സ്റ്റെല്ല നിലവിളിച്ചു. ​കനി പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവളുടെ മുഖം ഇപ്പോൾ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടേതല്ല, വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മരിച്ചുപോയ കമലയുടേതായിരുന്നു. ​"സ്റ്റെല്ല അക്കാ... നിങ്ങൾ നല്ലവളാണ്. നിങ്ങൾ പൊയ്ക്കോളൂ. പക്ഷേ ഇവൻ... ഇവൻ ആ മണ്ണ് മാന്തി അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു. ഇവനെ ഞങ്ങൾ കൊണ്ടുപോകും." ​കനി കൈകൾ വായുവിൽ വീശിയതും മുറിയിലെ അലമാരകൾ തനിയെ തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് പഴയ കുറേ തുണികൾ പുറത്തേക്ക് വന്നു. ആ തുണികൾക്ക് കമലയുടെ മണം (പഴയ മരുന്നുകളുടെയും മരണത്തിന്റെയും ഗന്ധം) ഉണ്ടായിരുന്നു. ​പെട്ടെന്ന് സ്റ്റെല്ലയ്ക്ക് ഒരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നു. മുറ്റത്തെ ആ മഞ്ചാടി വൃത്തം! അത് തകർത്താൽ ഒരുപക്ഷേ ഈ ബാധ ഒഴിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും. അവൾ ജീവനും കൊണ്ട് പുറത്തെ ഗാർഡനിലേക്ക് ഓടി. ​പിന്നിൽ താമര കത്തിയും കൊണ്ട് അവളെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​സ്റ്റെല്ല ഗാർഡനിലെത്തി. ആ മഞ്ചാടി വൃത്തത്തിന് നടുവിൽ റയാൻ ബോധരഹിതനായി കിടക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. അവൾ ആ വൃത്തത്തിലെ കല്ലുകൾ ചവിട്ടി തെറിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും ആകാശം ഇടിവെട്ടി പിളർന്നു. ​ഒരു വശത്ത് ഡെവിസിന്റെ കരച്ചിൽ, മറുവശത്ത് താമരയുടെ ആക്രമണം. സ്റ്റെല്ലയ്ക്ക് മുന്നിൽ സെക്കന്റുകൾ മാത്രമാണ് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത് സ്റ്റെല്ല ആ മഞ്ചാടി വൃത്തത്തിലെ കല്ലുകൾ ചവിട്ടിത്തെറിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, താമര അവളുടെ കൈകളിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. "നിർത്തൂ! നീയിത് ചെയ്താൽ അവൾ ഒരിക്കലും ശാന്തയാകില്ല!" താമര അലറി. ​പക്ഷേ സ്റ്റെല്ല പിൻമാറിയില്ല. അവസാനത്തെ കല്ലും മാറ്റിയപ്പോൾ, ആ മണ്ണിൽ നിന്ന് പണ്ടെപ്പോഴോ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒരു ചെറിയ ലോക്കറ്റ് മുകളിലേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. സ്റ്റെല്ല ആ ലോക്കറ്റ് കയ്യിലെടുത്തു. അതിനുള്ളിൽ മങ്ങിക്കിടന്ന ഒരു ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു. ​ആ ചിത്രം കണ്ട സ്റ്റെല്ലയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. അതിൽ കമലയുടെ കൂടെ ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്നത് ഡെവിസ് ആയിരുന്നു! ​"ഡേവി...?" സ്റ്റെല്ലയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. ​താമര തളർന്നു നിലത്തിരുന്നു. "അതെ സ്റ്റെല്ല അക്കാ... പത്തു വർഷം മുമ്പ് ഈ വീടിന്റെ കാവൽക്കാരനായിരുന്ന ഡെവിസ് തന്നെയാണ് കമലയെ സ്നേഹിച്ചതും, പിന്നീട് ഗർഭിണിയായ അവളെ ചതിച്ചു കൊന്ന് ആ മരച്ചുവട്ടിൽ കുഴിച്ചിട്ടതും. ഡെവിസ് ഇത്രയും കാലം അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നു. ഈ വീട് അവൻ സ്വന്തമാക്കിയത് അവളുടെ ശവത്തിനു മുകളിലാണ്." ​സ്റ്റെല്ല ഞെട്ടലോടെ മുറിയിലേക്ക് നോക്കി. ഡെവിസ് ഇപ്പോൾ കട്ടിലിൽ കിടന്നു പിടയുന്നത് വേദന കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ഭയം കൊണ്ടാണ്. കനി (അഥവാ കമലയുടെ ആത്മാവ്) ഡെവിസിനെ ചൂണ്ടി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. ​"നീ എന്നെ മറന്നു അല്ലേ ഡേവി?" കനിയുടെ ശബ്ദം ആ വീടിന്റെ ഭിത്തികളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. "ഈ വീട് നമ്മുടേതാണെന്ന് നീ അന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ? ദാ, നമുക്ക് ഒരുമിച്ചു ഇവിടെ താമസിക്കാം... എന്നെന്നേക്കുമായി!" ​പെട്ടെന്ന് ഡെവിസിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ചോര വാർന്നൊഴുകാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ ശരീരമാകെ മഞ്ചാടിക്കല്ലുകൾ കൊണ്ട് പൊതിയപ്പെട്ടു. ഒരു വലിയ മഞ്ചാടിക്കൂമ്പാരമായി ഡെവിസ് മാറി. അവന്റെ അവസാനത്തെ ദീനരോദനം ആ രാത്രിയിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. ​ 💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞 ​പ്രഭാതം പൊട്ടിവിടർന്നപ്പോൾ ഗാർഡനിലെ ആ മഞ്ചാടി മരം ഉണങ്ങി കരിഞ്ഞു പോയിരുന്നു. ഡെവിസിനെ അവിടെങ്ങും കാണാനില്ലായിരുന്നു. പോലീസുകാർ വന്നപ്പോൾ അവർക്ക് വീടിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒന്നും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല; ആകെ കണ്ടത് നിലത്ത് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന കുറേ മഞ്ചാടിക്കല്ലുകൾ മാത്രം. ​സ്റ്റെല്ലയും റയാനും ആ വീട് വിട്ടു പോകുമ്പോൾ, ഗേറ്റിൽ താമരയും കനിയും നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കനി ഇപ്പോൾ ഒരു സാധാരണ കുട്ടിയെപ്പോലെ സ്റ്റെല്ലയെ നോക്കി കൈവീശി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ പഴയതുപോലെ ശാന്തമായിരുന്നു. ​പക്ഷേ, കാറിൽ കയറി ദൂരേക്ക് പോകുമ്പോൾ സ്റ്റെല്ല പുറകിലേക്ക് നോക്കി. ആ മഞ്ചാടി മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഡെവിസിന്റെ രൂപമുള്ള ഒരു നിഴൽ അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. ഒരു പുതിയ കാവൽക്കാരനെപ്പോലെ, ശാശ്വതമായ തടവുകാരനെപ്പോലെ... അവസാനിച്ചു.... #📙 നോവൽ #സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റോറീസ് ✍ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ