#📙 നോവൽ അവന്റെ മണം അവളെ പൊതിഞ്ഞു. ഷോക്ക് അടിച്ചത് പോലെ അവൾ കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറന്നു. ഇരു കൈകളും അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഊന്നി സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്തു അവനെ പിന്നോട്ട് തള്ളാൻ നന്ദ ശ്രമിച്ചു അമ്പേ പരാജയപ്പെട്ടു പോയവൾ പിന്നീട് ഒന്നും ചിന്തിക്കാതെ അഗ്നിയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി ആഞ്ഞൊന്ന് കടിച്ചു വിട്ടു. അഗ്നിയുടെ കൈ ചെറുതായൊന്നു അയഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെ അവൾ ഉരുണ്ടു പിരണ്ട് കട്ടിലിൽ നിന്ന് വേഗം എഴുനേറ്റു.... നെഞ്ചിൽ നിന്ന് ഊർന്നു പോയ ദവണി തുമ്പെടുത് എടുപ്പിലേക്ക് കുത്തി ഒരു യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുമ്പോലെ നിന്നു. നന്ദയുടെ പ്രതീക്ഷ തെറ്റിക്കാതെ പിന്നാലെ അവനും ചെന്നു. "ദേവേട്ടാ.... പ്ലീസ്‌.... ഞാൻ എല്ലാം പറയാം...." അത് പറയുമ്പോൾ കരച്ചിലിന്റെ വക്കോളാം എത്തിയിരുന്നു നന്ദ "ഇനി നീ ഒന്നും പറയണ്ട... എനിക്കൊന്നും കേൾക്കുകയും വേണ്ട..... നീ ഒരുത്തി കാരണം ഇല്ലാണ്ട് ആയി പോയത് ഞങ്ങൾ രണ്ട് പേരുടെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ആണ്.... എന്നേ വിശ്വസിച്ചു... എന്നേ സ്നേഹിച്ചു എന്റെ കൂടെ ഒറു ജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ട് ഇരുന്നവളോട് ഞാൻ എന്ത് മറുപടി പറയും....?" അഗ്നിയുടെ നാവിൽ നിന്ന് അങ്ങനൊരു സംസാരം കേട്ടതും അടി കൊണ്ടത് പോലെ നിന്നു പോയവൾ... "ഞാൻ.... ഞാൻ...." എന്തൊക്കെയോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു പരാജയപ്പെട്ടു പോയവൾ പൊടുന്നനെ മുഖം പൊത്തി ഒറ്റ കരച്ചിൽ ആയിരുന്നു..... പെട്ടന്ന് എന്തോ ഓർത്തത്‌ പോലെ നന്ദ കരച്ചിൽ നിർത്തി. "എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും തുടക്കം നിങ്ങൾ ഒറ്റ ഒരാൾ ആണ്. ഞാൻ എത്ര സമാധാനത്തോടെ ജീവിച്ചതാണ് ഇവിടെ. നിങ്ങൾ പറയാതെ എങ്ങനെ എന്റെ അമ്മ അറിഞ്ഞു ഞാൻ ഇവിടെ കോളേജിൽ തല്ലുണ്ടാക്കിയ കാര്യം..?? നിങ്ങൾ കള്ള് കുടിക്കുന്ന വീഡിയോ എന്റെ ഫോണിൽ നിന്ന് ഡിലീറ്റ് ആയെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ നിമിഷം നിങ്ങൾ അതെല്ലാം എന്റെ വീട്ടിൽ അറിയിച്ചു...... അങ്ങനെ ചെയ്തില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നമ്മൾക്ക് രണ്ട് പേർക്കും ഇത്രയും നഷ്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നോ...??" ആ രാത്രി എങ്ങനൊക്കെയോ കടന്നു പോയി.... പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ കരഞ്ഞു വീർത്ത കൺ പോളകളുമായിട്ടാണ് നന്ദ എഴുന്നേറ്റത്. നേരം വെളുത്തു വരുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു ആ സമയം തുറന്നിട്ട ബാൽക്കണി വഴി നേർത്ത തണുപ്പ് റൂമിലേക്ക് വ്യാപിക്കുന്നുണ്ട്. ഇരുട്ട് പൂർണ്ണമായും വിട്ടുമാറിയിട്ടില്ല..... ഇനിയും പുലരാൻ മടിച്ചു നിൽക്കുന്ന പ്രകൃതിയെ നോക്കി നിന്നവളെ പെട്ടന്നാണ് ഒരു കൈ വന്ന് പുണർന്നത്.... ഞെട്ടി പിടഞ്ഞു മാറും മുൻപേ അഗ്നിയുടെ കൈകൾ അവളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയിരുന്നു..... കാതോരം അവന്റെ ശ്വാസചൂട്..... ആ തണുപ്പിലും അവളെ വെട്ടി വിയർത്തു.... തള്ളി മാറ്റാൻ ആവുന്നത്ര ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവന്റെ കൈകളുടെ മുറുക്കം കൂടി കൊണ്ടിരുന്നു..,.. എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നന്ദ തല വെട്ടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും കഴുത്തിലേക്ക് പൂഴ്ന്നു പോയ അവന്റെ മുഖവും കഴുത്തിടുക്കിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന ഉമിനീരിന്റെ ചൂടും... ചലിക്കാൻ മറന്നത് പോലെ നിന്നു പോയി നന്ദ.... അമ്മേ......" അവളിൽ നിന്ന് നേർത്തൊരെങ്ങൽ പുറത്തു വന്നു....ബദ്ധപ്പെട്ട് കണ്ണ് തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചവൾ.... അവളുടെ കൈ പോയത് കഴുത്തിലേക്കാണ്..... ബാൽക്കാനിയിലെ സോഫയിൽ എപ്പോൾ വന്നിരുന്നെന്നു ഒരു നിശ്ചയവും അവൾക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..... അകത്തൊരുവൻ സുഖ ഉറക്കത്തിലാണ്. ഇത്തിരി മുൻപ് കണ്ടു മറന്നത് ഒരു സ്വപ്നമാണെന്ന തിരിച്ചറിവിലേക്ക് എത്തിച്ചേരാൻ അവൾക്ക് അൽപ്പം സമയം കൂടി വേണ്ടി വന്നു അവൻ ഉണരും മുൻപ് തന്നെ അവൾ കൈയിൽ കിട്ടിയ സാധനങ്ങളുമായി അവൾ മുൻപ് കിടന്ന റൂമിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ചെന്നു കിടന്ന പാടെ നന്ദ ഉറങ്ങി. അൽപ്പം താമസിച്ചായിരുന്നു അന്ന് അവൾ എഴുന്നേറ്റത്. എഴുനേറ്റ് തഴേ ചെന്നപ്പോൾ തന്നെ മുത്തശ്ശി അവർ രണ്ടു പേരെയും ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് അയച്ചു. ഭാമയാണ് നന്തയെ സാരി ഉടുപ്പിച്ചത്. അഗ്നിയുടെ ബുള്ളറ്റിൽ അവനോട് ചേർന്നിരുന്ന ഒരു യാത്ര.... അവളുടെ വിദൂര സ്വപ്നത്തിൽ പോലും അങ്ങനെയൊന്ന് ഇല്ലായിരുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിൽ എത്തിയവരെ കാത്ത് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത മറ്റൊരു അഥിതി ഉണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. "ദേവാ......" അഗ്നിയെ കണ്ടതും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും ആയൊരുവൾ ഓടി വന്നവനെ പുണർന്നു. കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം നന്ദക് മനസ്സിലായി വരാൻ അൽപ്പം സമയം എടുത്തു. അഗ്നി ഇന്നലെ പറഞ്ഞ പെൺകുട്ടി... അത് ഇവൾ ആയിരിക്കുമോ....?? നന്ദ മനസ്സിൽ ഓർത്തു. പിന്നെ പതിയെ അവരെ നോക്കാതെ നന്ദ ക്ഷേത്രത്തിനു ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. നന്ദക്ക് കണ്ണുകൾ നീറി പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നും ചിന്തിക്കാതെ പകയുടെ പേരിൽ എടുത്താ തീരുമാനം എത്ര പേരെയാണ് വിഷമിപ്പിച്ചത്.... ഈ പറയുന്ന തനിക്കു പോലും ഈ തീരുമാനം കൊണ്ട് സന്തോഷം ഇല്ല..... മുൻപ് എത്ര സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചതായിരുന്നു ഞാൻ.... നന്ദ മനസ്സിൽ ഓർത്തു അവൾ തൊഴുതിറങ്ങി പിന്നെയും ഒരുപാട് നേരം കഴിഞ്ഞാണ് അഗ്നിയും ആ പെൺകുട്ടിയും തൊഴുതു ഇറങ്ങി വന്നത്. ആ കാഴ്ച കാണാൻ കഴിയാത്തത് പോലെ നന്ദ മുഖം തിരിച്ചു നിന്നു. നന്ദക് ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി കുറ്റബോധം തോന്നിയ നിമിഷം അതായിരുന്നു.... എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷങ്ങൾക്ക് കാരണം ആകണമെന്ന് കരുതിയവൾ ഇന്നിതാ അവളെ പോലൊരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിത കാലം മുഴുവനും ഉള്ള സങ്കടത്തിനു കാരണമായി മാറിയിരിക്കുന്നു "പോട്ടെ പാറു....," അഗ്നി ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കൈ പിടിച്ചു യാത്ര പറയുന്ന സമയത്തായിരുന്നു നന്ദയുടെ മിഴികൾ അവരെ തേടി ചെന്നത്. പെട്ടന്ന് അഗ്നിയെയും അവൻ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കൈകളിലേക്കും മാറി മറി നോക്കിയ നന്തക്ക് കണ്ണ് നിറഞ്ഞു വരുന്നത് പോലെ തോന്നി... അമ്പലപ്പട്ടെ കുടുംബ ക്ഷേത്രം ആയിരുന്നു അത്. അവനൊപ്പം ബുള്ളറ്റിൽ ചുറ്റി വന്നത് കൊണ്ട് അൽപ്പം ദൂരം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇടവഴിയിൽ കൂടി നേരെ നടന്നാൽ അമ്പലപ്പാട്ട് എത്താൻ ആകെ അഞ്ചു മിനിറ്റ് ഉള്ളു. ആരോഹിക്കും ജീവനും ഒപ്പം നന്ദ തൊഴാൻ വരുമ്പോൾ അവർ കൂടുതലും ആ ഇടവഴിയിലൂടെയാണ് വരാറ്.... പിന്നൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ നന്ദ നേരെ ആ വഴിയിലൂടെ നടന്നു... എന്നും കളി പറഞ്ഞു പോകുന്ന വഴിയിലൂടെ തനിച്ചുള്ള ആ യാത്രയിൽ നന്ദക് സ്വയം നഷ്ടമായതു പോലെ തോന്നി.... ആരോഹിയും ജീവനും താനും.... ആ പഴയ സൗഹൃദം ഇനി ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവില്ലേ എന്ന് പോലും അവൾ ചിന്തിച്ചു അത്ര നേരവും പിടിച്ചു വെച്ച കണ്ണീർ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി.... വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ തന്നെ ഉമ്മറത്തു ആരും ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് അവൾക്ക് നല്ല ആശ്വാസം തോന്നി.... ആരോടും മറുപടി പറയണ്ടല്ലോ.... നന്ദ നേരെ പോയത് അവളുടെ റൂമിലേക്കാണ്..... സാരി ഉടുത്തു ശീലമില്ലാത്തതു കൊണ്ട് തന്നെ ആദ്യം അത് വലിച്ചൂരി കട്ടിലിലേക്ക് എറിഞ്ഞവൾ ഭിത്തിയിൽ വലിയ കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം ബിംബം കണ്ടതും അൽപ്പം നേരം നോക്കി നിന്നു പോയി.... രണ്ട് ദിവസം കൊണ്ട് എന്തൊക്ക മറ്റങ്ങളാണ് തനിക് സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നത് നെറ്റിയിലെ സിന്ദൂര ചുവപ്പും ബ്ലൗസിനു മുകളിലൂടെ താഴെക്കിറങ്ങി കിടക്കുന്ന ആലിലതാലിയിൽ മിഴികൾ എത്തി നിന്നതും അവൾക്ക് സ്വയം നിന്ദ തോന്നി... മറ്റാരുടെയോ സ്വന്തമായിരുന്നതിനെ കൈവശപ്പെടുത്തി വെച്ചിരിക്കുന്ന രക്ഷസിയെ പോലവൾക്ക് സ്വന്തം പ്രതിബിബം തോന്നി. തുടരും