#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ The Frequencies Of Fear (കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും പൂർണ്ണമായും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ………………………………………… നെല്ലായി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ. ഇരിങ്ങാലക്കുടയ്ക്കും പുതുക്കാടിനും ഇടയിൽ, മധ്യകേരളത്തിലെ ഏറ്റവും തിരക്കേറിയ പാതകൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചുവെച്ച ഒരു ഇരുണ്ട ദ്വീപ് പോലെയാണത്. തൃശ്ശൂർ ജില്ലയിലൂടെ പോകുന്ന മിക്ക ട്രെയിനുകളും ഇവിടെ നിർത്താറില്ല. വേഗത്തിൽ പായുന്ന എക്സ്പ്രസ്സുകൾ ഈ സ്റ്റേഷൻ പിന്നിടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന കാറ്റിൽ, പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ ഇലകൾ വട്ടമിട്ടു പറക്കും. റെയിൽവേയുടെ ഭൂപടത്തിൽ ഇതൊരു ഹാൾട്ട് സ്റ്റേഷൻ മാത്രമാണ്. പകൽസമയത്ത് പോലും വിരലിലിണ്ണാവുന്ന യാത്രക്കാർ മാത്രം വന്നുപോകുന്ന, റെയിൽവേ ജീവനക്കാർക്ക് പോലും വരാൻ മടിയുള്ള ഒരു പ്രദേശം. എന്നാൽ ഈ സ്റ്റേഷന്റെ യഥാർത്ഥ ഭയം പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലല്ല ഉള്ളത്. അതിനു ചുറ്റുമുള്ള വിജനതയിലാണ്. സ്റ്റേഷന്റെ തെക്കുഭാഗത്ത്, ഇരിങ്ങാലക്കുടയിലേക്കുള്ള പാത നീളുന്നിടത്ത്, റെയിൽവേയുടെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ക്വാർട്ടേഴ്‌സുകളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളുണ്ട്. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് റദ്ദാക്കപ്പെട്ട ക്വാർട്ടേഴ്‌സുകൾ. അവിടെ മനുഷ്യർ താമസം ഒഴിഞ്ഞതോടെ പ്രകൃതി ആ പ്രദേശം തിരിച്ചുപിടിച്ചു. ആഫ്രിക്കൻ പായലുകളും, വന്യമായി വളർന്ന വള്ളിച്ചെടികളും, വന്മരങ്ങളും ചേർന്ന് ആ തരിശുഭൂമിയെ ഒരു ഇരുണ്ട കാടാക്കി മാറ്റി. അവിടെ പകൽപോലും വെളിച്ചം വീഴാറില്ല. നാട്ടുകാർ ആ പ്രദേശത്തെ ചതുപ്പ് എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. അങ്ങോട്ട് ആരും പോകാറില്ല, പ്രത്യേകിച്ച് സൂര്യനസ്തമിച്ചതിന് ശേഷം. ….. സുരേഷ് ഒരു ഫ്രീലാൻസ് സൗണ്ട് ഡിസൈനറാണ്.പരസ്യചിത്രങ്ങൾക്കും തീയേറ്റർ പ്രോജക്ടുകൾക്കും വേണ്ടി പ്രകൃതിയിലെ അപൂർവ്വമായ ശബ്ദങ്ങൾ റെക്കോർഡ് ചെയ്യുകയാണ് അവന്റെ ലഹരിയും തൊഴിലും. ഒരു പ്രമുഖ ഹൊറർ സിനിമയ്ക്ക് വേണ്ടി അന്തരീക്ഷ നിശബ്ദതയുടെ കനം റെക്കോർഡ് ചെയ്യാനുള്ള ചുമതല അവനായിരുന്നു. "കേരളത്തിൽ രാത്രി ഒന്നരയ്ക്ക് ശേഷം ഒരു വണ്ടിയുടെയും ശല്യമില്ലാത്ത, മനുഷ്യരില്ലാത്ത ഒരിടം വേണം," സുരേഷ് തന്റെ സുഹൃത്തായ വിബിനോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. "എങ്കിൽ നെല്ലായിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ,എന്റെ വീട് അവിടെ നിന്നും വെറും 2.1/2 km അകലെ ആണ്" വിബിൻ പറഞ്ഞു. "ഇരിങ്ങാലക്കുട കഴിഞ്ഞാൽ പുതുക്കാട് എത്തുന്നതുവരെ റെയിൽവേ പാളത്തിന്റെ വശങ്ങളിൽ വലിയ കാടാണ്. നെല്ലായി സ്റ്റേഷന്റെ ബാക്ക്സൈഡിൽ പഴയ ക്വാർട്ടേഴ്‌സ് കിടക്കുന്ന ഭാഗത്ത് പോയാൽ വേണ്ട നിശബ്ദത കിട്ടും. പക്ഷേ... ഒരു കാര്യമുണ്ട്. അവിടെ രാത്രി ആരും നിൽക്കാറില്ല. എന്തോ ഒരു ദുരൂഹത നിറഞ്ഞ സ്ഥലമാണത്." യുക്തിവാദിയായ സുരേഷിന് അത്തരം മുന്നറിയിപ്പുകൾ വെറും തമാശയായിരുന്നു. അവൻ തന്റെ വിലകൂടിയ ‘സൂംഎച്ച്-6 റെക്കോർഡറും, അതിസൂക്ഷ്മമായ ശബ്ദങ്ങൾ വരെ ഒപ്പിയെടുക്കുന്ന പാരബോളിക് മൈക്രോഫോണും, പ്രൊഫഷണൽ ഹെഡ്‌ഫോണും എടുത്ത് അന്ന് രാത്രി നെല്ലായിലേക്ക് തിരിച്ചു ……. രാത്രി 12:45 ആയപ്പോഴേക്കും സുരേഷ് നെല്ലായി സ്റ്റേഷനിലെത്തി. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ ഒരൊറ്റ മഞ്ഞവിളക്ക് മാത്രം കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്റ്റേഷൻ മാസ്റ്ററുടെ ക്യാബിനിൽ ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചം കാണാം. സുരേഷ് പ്ലാറ്റ്‌ഫോം മുറിച്ചുകടന്ന്, ട്രാക്കിലൂടെ തെക്കുഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു. ഇരിങ്ങാലക്കുട ഭാഗത്തുനിന്ന് വരാനുള്ള അടുത്ത ട്രെയിൻ ഒന്നരയ്ക്കാണ്. അതുവരെ ട്രാക്കുകളിൽ പൂർണ്ണ നിശബ്ദതയാണ്. അവൻ പതുക്കെ ട്രാക്കിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന പഴയ റെയിൽവേ ക്വാർട്ടേഴ്സിന്റെ പരിസരത്തേക്ക് നടന്നു. ചെടികൾക്കിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മൺപാത്രങ്ങൾ ഉടഞ്ഞ കഷണങ്ങളും, തുരുമ്പെടുത്ത ഇരുമ്പ് കമ്പികളും അവന്റെ കാലിൽ തടയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ കഠിനമായ ഈർപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. തൃശ്ശൂരിലെ സാധാരണ ചൂടിൽ നിന്ന് വിഭിന്നമായി, ആ കാട്ടിനുള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തണുപ്പ് പടർന്നു നിൽക്കുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ സുരേഷ് തന്റെ ഉപകരണങ്ങൾ സജ്ജീകരിച്ചു. കാതുകളിൽ വലിയ ഹെഡ്‌ഫോൺ വെച്ച്, മൈക്രോഫോൺ കാടിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചുപിടുത്തു. റെക്കോർഡറിലെ ചുവന്ന ബട്ടൺ അമർന്നതോടെ മെഷീൻ ശബ്ദങ്ങൾ ഒപ്പിയെടുക്കാൻ തുടങ്ങി. തുടക്കത്തിൽ, സാധാരണ രാത്രി ശബ്ദങ്ങൾ മാത്രമാണ് കേട്ടത്. ഇലകളുടെ നേർത്ത മർമ്മരം, ദൂരെ ദേശീയപാതയിലൂടെ പോകുന്ന ഏതോ ലോറിയുടെ ടയർ ശബ്ദം, ചീവീടുകളുടെ കൂട്ടമായുള്ള കരച്ചിൽ. സുരേഷ് കണ്ണുകളടച്ച് ആ ശബ്ദങ്ങളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. കൃത്യം 1:10 ആയപ്പോൾ ചീവീടുകൾ പെട്ടെന്ന് കരച്ചിൽ നിർത്തി. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് കാട് പൂർണ്ണമായും നിശബ്ദമായി. ഭയാനകമായ നിശബ്ദത. എന്നാൽ സുരേഷിന്റെ റെക്കോർഡറിലെ ഡിജിറ്റൽ സ്ക്രീൻ വല്ലാതെ മിന്നിമറയാൻ തുടങ്ങി. ഡെസിബെൽ മീറ്ററിലെ (Decibel meter) സൂചികൾ ചുവന്ന ലൈനിലേക്ക് കുതിച്ചുയർന്നു. മനുഷ്യന്റെ ചെവികൾക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയാത്ത ഉയർന്ന ആവൃത്തിയിലുള്ള (Infrasound) ഏതോ വലിയ ശബ്ദം അവിടെയുണ്ടെന്ന് മെഷീൻ കാണിച്ചു തന്നു. സുരേഷ് ഹെഡ്‌ഫോണിലെ വോള്യം പരമാവധി കൂട്ടി. ആദ്യം കേട്ടത് ഒരു തുരുമ്പിച്ച ഇരുമ്പ് ചങ്ങല നിലത്തിട്ട് വലിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ശബ്ദമാണ്. “ഖര്ര്... ഖര്ര്... ഖര്ര്...” അവൻ മൈക്ക് ആ ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് തിരിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ഹെഡ്‌ഫോണിനുള്ളിൽ ശബ്ദം മാറി. അത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശ്വാസനിശ്വാസമായി മാറി. വളരെ ആഴത്തിലുള്ള, കട്ടിപ്പുക ശ്വസിക്കുന്നത് പോലെയുള്ള വലിഞ്ഞ മുറിച്ച ശ്വാസമെടുപ്പ്. അതിനു തൊട്ടുപിന്നാലെ ഒന്നിനു മുകളിൽ ഒന്നായി നൂറുകണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ശബ്ദങ്ങൾ ഉയർന്നുവന്നു. അവ പരസ്പരം കലങ്ങിമറിഞ്ഞ് മന്ത്രിക്കുകയായിരുന്നു. "വരുന്നു... വരുന്നു... ഇത്തവണ ആരാണ്... തടയരുത്... വിട്ടേക്ക്... ചോര വറ്റുന്നു..." സുരേഷിന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞു. അവൻ ഹെഡ്‌ഫോൺ ഊരിമാറ്റി ചുറ്റും നോക്കി. പുറത്ത് യാതൊരു ശബ്ദവുമില്ല. തികച്ചും ശാന്തം. എന്നാൽ വീണ്ടും ഹെഡ്‌ഫോൺ വെച്ചപ്പോൾ ആ ശബ്ദങ്ങൾ അവനെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ ഇരച്ചുകയറി. അത് ഏതെങ്കിലും ഒരു ദിശയിൽ നിന്നല്ല വരുന്നത്. ചുറ്റുമുള്ള വള്ളിച്ചെടികളിൽ നിന്നും, നിലത്തെ മണ്ണിൽ നിന്നും, മരങ്ങളിൽ നിന്നും ഒരേസമയം ആ ശബ്ദം പുറപ്പെടുകയായിരുന്നു. സുരേഷ് ടോർച്ചെടുത്ത് വള്ളിച്ചെടികൾക്ക് നേരെ അടിച്ചു. അവൻ കണ്ട കാഴ്ച അവന്റെ യുക്തിബോധത്തെ തകിടം മറിക്കുന്നതായിരുന്നു. കാറ്റില്ലാതിരുന്നിട്ടും ആ വള്ളിച്ചെടികൾ ഭ്രാന്തമായി ചലിക്കുകയായിരുന്നു. സാധാരണ ചെടികൾ ഇളകുന്നതുപോലെയല്ല അത്. ആ വലിയ ഇലകൾ പരസ്പരം കൂട്ടിമുട്ടുന്നത് മനുഷ്യന്റെ ചുണ്ടുകൾ ചലിക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു. ചെടിയുടെ തണ്ടുകൾ വിരലുകൾ പോലെ വളയുകയും നിവരുകയും ചെയ്യുന്നു. അപ്പോഴാണ് സുരേഷിന് കാര്യം മനസ്സിലായത്. ഇത് ഏതെങ്കിലും ഒരു വ്യക്തിയുടെ പ്രേതമല്ല. കഴിഞ്ഞ 30 -40 വർഷങ്ങളായി ഇരിങ്ങാലക്കുടയ്ക്കും പുതുക്കാടിനും ഇടയിലുള്ള ഈ ട്രാക്കിൽ വെച്ച് ട്രെയിൻ തട്ടി മരിച്ച മനുഷ്യർ, ആത്മഹത്യ ചെയ്തവർ, സിഗ്നൽ തെറ്റി അപകടത്തിൽപ്പെട്ട റെയിൽവേ ജീവനക്കാർ... അവരുടെയെല്ലാം അവസാന നിമിഷത്തിലെ ഭയവും, നിലവിളികളും, മസ്തിഷ്കത്തിൽ നിന്നുള്ള വൈദ്യുത തരംഗങ്ങളും ഈ നെല്ലായി കാട്ടിലെ മണ്ണും സസ്യങ്ങളും ആഗിരണം ചെയ്ത് വെച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഈ പ്രദേശം മുഴുവൻ ഒരു വലിയ ഡിജിറ്റൽ ഹാർഡ് ഡിസ്ക് പോലെ ആ ദുരന്തങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നു! ചില പ്രത്യേക രാത്രികളിൽ, അന്തരീക്ഷത്തിലെ ഈർപ്പവും കാന്തികവലയവും ഒത്തുവരുമ്പോൾ, ഈ കാട് ആ ഓർമ്മകളെ പ്ലേ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങും ചെടികൾ മന്ത്രിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നുമായിരുന്നില്ല, ഇവിടെ മൺമറഞ്ഞുപോയ മനുഷ്യരുടെ അവസാനത്തെ ചിന്തകളായിരുന്നു പെട്ടെന്ന്, നിലത്തുനിന്നുള്ള മന്ത്രണം ഭീകരമായ ഒരു അലർച്ചയായി മാറി. "ഓടിക്കോ... വണ്ടി വരുന്നു... ഓടിക്കോ...!" ഹെഡ്‌ഫോണിലൂടെ ആയിരക്കണക്കിന് ശബ്ദങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് നിലവിളിച്ചു. ……. അതേസമയം, ഇരിങ്ങാലക്കുട ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള റെയിൽവേ പാളങ്ങളിൽ ഒരു നേർത്ത വിറയൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. ദൂരെ ഒരു ട്രെയിനിന്റെ ഹോൺ ശബ്ദം കേട്ടു. രാത്രി 1:30-ന്റെ എക്സ്പ്രസ്സ് വരികയാണ്. ട്രെയിനിന്റെ ശബ്ദം അടുത്തുവരുന്തോറും നെല്ലായി കാടിന്റെ ഭാവം മാറി. വള്ളിച്ചെടികൾ നിലത്തുനിന്ന് മുകളിലേക്ക് ഉയരാൻ തുടങ്ങി. പാളത്തിന്റെ ഇരുവശത്തുമുള്ള വലിയ മരങ്ങളുടെ ചില്ലകൾ, ഗുരുത്വാകർഷണ നിയമങ്ങളെ കാറ്റിൽപ്പറത്തിക്കൊണ്ട് പതുക്കെ ട്രാക്കിലേക്ക് വളഞ്ഞു വരാൻ തുടങ്ങി. സുരേഷ് ഭയത്തോടെ നോക്കിനിൽക്കെ, ഇരുവശത്തുമുള്ള മരച്ചില്ലകൾ പരസ്പരം കോർത്ത്, റെയിൽവേ ട്രാക്കിന് മുകളിലായി നൂറുമീറ്ററോളം നീളമുള്ള ഒരു ഭീമാകാരമായ 'തുരങ്കം' (Tunnel) രൂപപ്പെട്ടു. ഇലകളും വള്ളികളും ചേർന്ന് നിർമ്മിച്ച ഒരു ഇരുണ്ട ഗുഹ! അവൻ തന്റെ ക്യാമറയും റെക്കോർഡറും എടുത്ത് പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലേക്ക് ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അവന്റെ കാലുകൾ ചലിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നിലത്തെ പുല്ലുകളും ചെറിയ വള്ളികളും അവന്റെ ഷൂസിന് ചുറ്റും പാമ്പുകളെപ്പോലെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കിയിരുന്നു. ചെടികളുടെ മുള്ളുകൾ അവന്റെ ചർമ്മത്തിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ചോര ഒലിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ കാടിന്റെ മന്ത്രണം കൂടുതൽ ശക്തമായി. "അടുത്ത ആൾ... പുതിയ ചോര... ഇവിടെ നിൽക്കൂ..." ദൂരെ നിന്ന് ട്രെയിനിന്റെ ശക്തമായ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് പ്രകാശം ആ മരത്തുരങ്കത്തിനുള്ളിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി. ആ വെളിച്ചത്തിൽ സുരേഷ് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു കാഴ്ച കണ്ടു. ട്രാക്കിലേക്ക് വളഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഓരോ ഇലയിലും, മരത്തടികളിലും മനുഷ്യരുടെ മുഖങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു! ട്രെയിൻ തട്ടി ചതഞ്ഞുപോയ മുഖങ്ങൾ, ഭയം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളിയ മുഖങ്ങൾ... അവയെല്ലാം ട്രെയിനിന്റെ വെളിച്ചത്തിന് നേരെ നോക്കി വായ പൊളിച്ചു നിലവിളിക്കുകയാണ്. ട്രെയിൻ ഇരച്ചെത്താൻ ഇനി നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കി. സുരേഷ് ട്രാക്കിന് തൊട്ടടുത്താണ് നിൽക്കുന്നത്. ട്രെയിൻ കടന്നുപോകുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന സക്ഷൻ ഫോഴ്സ് കാരണം അവൻ ട്രാക്കിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെടും. "ഇല്ല... എനിക്ക് ഇവിടെ മരിക്കാൻ കഴിയില്ല!" സുരേഷ് ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു. അവൻ തന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന കനത്ത പാരബോളിക് മൈക്രോഫോണിന്റെ ഇരുമ്പ് സ്റ്റാൻഡ് എടുത്ത് കാലിൽ വരിഞ്ഞുമുറുക്കിയിരുന്ന വള്ളിച്ചെടികൾക്ക് മേൽ ശക്തമായി അടിച്ചു. സസ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് കട്ടിയുള്ള പച്ച ദ്രാവകം തെറിച്ചു വീണു. മനുഷ്യന്റേത് പോലുള്ള ഒരു നേർത്ത അമർഷം ആ വള്ളികളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. പിടുത്തം അല്പം അയഞ്ഞ നിമിഷം, സുരേഷ് തന്റെ ഷൂസ് അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ച്, നഗ്നപാദനായി ട്രാക്കിൽ നിന്ന് പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിന്റെ കോൺക്രീറ്റ് തറയിലേക്ക് ഒരൊറ്റ ചാട്ടം ചാടി. തൊട്ടടുത്ത സെക്കൻഡിൽ എക്സ്പ്രസ്സ് ട്രെയിൻ അതിഭീകരമായ വേഗതയിൽ ആ മരത്തുരങ്കത്തിനുള്ളിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി. “ബാങ്... ബാങ്... ബാങ്...” ട്രെയിനിന്റെ മുകൾഭാഗം മരച്ചില്ലകളിൽ തട്ടി ഭയങ്കരമായ ശബ്ദമുണ്ടായി. കാറ്റും വെളിച്ചവും ഇരുമ്പും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള ഒരു യുദ്ധം പോലെയായിരുന്നു അത്. ട്രെയിൻ കടന്നുപോയ ആ രണ്ട് മിനിറ്റ് നേരം സുരേഷ് പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ കമഴ്ന്നു കിടന്ന് കണ്ണുകൾ അടച്ചുപിടിച്ചു. അവസാനത്തെ ബോഗിയും കടന്നുപോയതോടെ ആ പ്രദേശം വീണ്ടും ശാന്തമായി. സുരേഷ് പതുക്കെ തലയുയർത്തി നോക്കി. അവന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തൊട്ടുമുൻപ് കണ്ട ആ മരത്തുരങ്കം അവിടെയില്ല! മരങ്ങളെല്ലാം സാധാരണപോലെ നിവർന്നു നിൽക്കുന്നു. വള്ളിച്ചെടികൾ ശാന്തമായി കിടക്കുന്നു. സുരേഷിന്റെ ഷൂസ് ട്രാക്കിന്റെ വശത്ത് തന്നെയുണ്ട്. അവിടെ അസ്വാഭാവികമായി ഒന്നും സംഭവിച്ച ലക്ഷണമില്ല. ……. സുരേഷ് എങ്ങനെയൊക്കെയോ സാധനങ്ങളെല്ലാം വാരിപ്പെറുക്കി സ്റ്റേഷൻ മാസ്റ്ററുടെ ക്യാബിനിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. ഭയന്നുവിറച്ച്, വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം കീറി, കാലിൽ ചോരയൊലിച്ചു നിൽക്കുന്ന സുരേഷിനെ കണ്ട് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന മുതിർന്ന സ്റ്റേഷൻ മാസ്റ്റർ അത്ഭുതപ്പെട്ടില്ല. അയാൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് സുരേഷിന് ഒരു ഗ്ലാസ്സ് പച്ചവെള്ളം നൽകി. "നീ ആ ക്വാർട്ടേഴ്സിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് പോയി, അല്ലേ?" സ്റ്റേഷൻ മാസ്റ്റർ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു. "അവിടെ... അവിടെ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്? ആ മരങ്ങൾ... ആ ശബ്ദങ്ങൾ...?" സുരേഷിന്റെ വാക്കുകൾ പൂർണ്ണമാകാതെ വിറച്ചു. സ്റ്റേഷൻ മാസ്റ്റർ ജനലിലൂടെ ആ ഇരുണ്ട കാട്ടിലേക്ക് നോക്കി പുകവലിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "ഇരിങ്ങാലക്കുടയ്ക്കും പുതുക്കാടിനും ഇടയിലുള്ള ഈ സെക്ഷനിൽ ഒട്ടനവധി ആളുകൾ മരിച്ചിട്ടുണ്ട് തമ്പി. ഈ നെല്ലായിലെ മണ്ണ് ഒരു പ്രത്യേകതരം ചതുപ്പാണ്. നിനക്കറിയാമല്ലോ, എനർജി ഒരിക്കലും നശിക്കില്ല അത് രൂപം മാറിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. ആ ദുരന്തങ്ങളുടെ എനർജിയാണ് ആ കാട്." …….. അടുത്ത ദിവസം തന്നെ സുരേഷ് തൃശ്ശൂരിലെ തന്റെ സ്റ്റുഡിയോയിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി. അവൻ നെല്ലായിൽ വെച്ച് റെക്കോർഡ് ചെയ്ത ഓഡിയോ ഫയലുകൾ കമ്പ്യൂട്ടറിലേക്ക് മാറ്റി. അവൻ ഹെഡ്‌ഫോൺ വെച്ച് ആ ഫയൽ പ്ലേ ചെയ്തു. വിചിത്രമെന്ന് പറയട്ടെ, അതിൽ ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദവും ട്രെയിൻ പോകുന്ന ശബ്ദവും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മനുഷ്യരുടെ മന്ത്രണങ്ങളൊന്നും ഡിജിറ്റലായി റെക്കോർഡ് ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. സുരേഷ് ആശ്വാസത്തോടെ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. എല്ലാം തന്റെ തോന്നലായിരുന്നിരിക്കാം എന്ന് അവൻ കരുതി. എന്നാൽ, ആ ഓഡിയോ ഫയലിന്റെ ശബ്ദ തരംഗങ്ങൾ കാണിക്കുന്ന സ്പെക്ട്രോഗ്രാം വിഷ്വൽ അനാലിസിസ് ചെയ്തപ്പോൾ സുരേഷിന്റെ കൈകളിൽ ഇരുന്ന കോഫി കപ്പ് നിലത്തു വീണുടഞ്ഞു. ഓഡിയോ തരംഗങ്ങളുടെ ആ ഗ്രാഫ് സ്ക്രീനിൽ കൃത്യമായി വരച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത് നെല്ലായിലെ ആ ഇരുണ്ട വള്ളിച്ചെടികൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യർ ഭയം കൊണ്ട് വായ പൊളിച്ചു നിലവിളിക്കുന്ന ഒരു ഭീകരമായ ചിത്രമായിരുന്നു! ആ ചിത്രത്തിന് താഴെ ഇലകളുടെ ആകൃതിയിലുള്ള അക്ഷരങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു "അടുത്ത വണ്ടിക്ക് നിന്നെ ഞങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുന്നു.." ….. End