#📙 നോവൽ ദേഷ്യത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ ഫോറസ്റ്റുകാരെ നോക്കി പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, ബാഗ് തിരികെ ലഭിച്ചതിലുള്ള സന്തോഷത്തിൽ ഗംഗ അതൊന്നും കാര്യമാക്കിയില്ല. ങ്കിലും ലോറി മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും ഒറ്റയ്ക്കാണല്ലോ എന്നോർത്ത് സങ്കടപ്പെട്ടു. അനന്തൻ വണ്ടി ടൗണിലേക്ക് ഓടിച്ചുപോയെങ്കിലും, ഫോറസ്റ്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ പറഞ്ഞതുപോലെ വഴിയിൽ വെച്ച് അവർക്ക് വണ്ടി തിരിക്കേണ്ടി വന്നു. "ഒരു കൊമ്പൻ ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ടത്രേ, വഴി ബ്ലോക്കാണ്," അനന്തനോട്‌ പിന്നെയും ആരൊക്കെയോ പറഞ്ഞു.. ദേഷ്യത്തോടെ അവൻ പല്ല് ഞെരിച്ച്. "ഇതൊക്കെ എനിക്കുള്ള ഓരോ പരീക്ഷണങ്ങളാ.. കഷ്ടകാലം.. അല്ലാണ്ട് എന്തോ പറയാനാ." "സാരമില്ല സാർ, നമുക്ക് വേറെ വഴി നോക്കാമല്ലോ," ഗംഗ പതിയെ പറഞ്ഞു. അനന്തൻ അവളെ ദേഷ്യത്തിൽ നോക്കി. "നിനക്കെന്തറിയാം എന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ? ഈ ലോറിയോടിച്ച് കിട്ടുന്ന വരുമാനം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്. ഈ വഴി അടഞ്ഞാൽ എനിക്ക് വേറെ വഴിയിൽ കൂടി പോകാൻ എത്ര രൂപ ടെ പെട്രോൾ വേണമെന്ന് അറിയോടി പുല്ലേ നിനക്ക്" ഗംഗ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. താൻ കാരണം അയാൾക്ക് കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൾക്ക് വിഷമം തോന്നി. വണ്ടി തിരിച്ച് മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ പോകാൻ തുടങ്ങി. ആ വഴി വിജനമായിരുന്നു. ഇരുവശങ്ങളിലും കാടുകൾ. അനന്തൻ ഇടയ്ക്കിടെ ഗ്ലാസിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഗംഗയ്ക്ക് പതിയെ ഭയം തോന്നിത്തുടങ്ങി. താൻ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്? ഈ മനുഷ്യൻ തന്നെ എവിടെ കൊണ്ടുപോയി ആക്കാനാണ്? അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ ആയിരം ചിന്തകൾ കടന്നുപോയി. ഭർത്താവിന്റെ പീഡനങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഓടി വന്നതാണ്. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ എവിടെയും സുരക്ഷിതമല്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂറോളം അവർ ആ വിജനമായ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു. സൂര്യൻ ഉദിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ചുറ്റു വെളിച്ചം പരന്നുതുടങ്ങി. എങ്കിലും കൊടും കാട്.. ഗംഗയ്ക്ക് പേടി സഹിക്കാൻ വയ്യാതെയായി. "നമ്മൾ എവിടെയാ പോകുന്നത്?" അവൾ ചോദിച്ചു. "Mമിണ്ടാതിരുന്നോണം കേട്ടോടി പുല്ലേ ," അനന്തൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടു. ഈ കാട്ടിൽ എവിടെയെങ്കിലും നിന്നെ ഇറക്കിവിട്ണോ ടി" അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഇനി എന്തുചെയ്യും എന്നവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. . വിഷ്ണു അവളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥ വരില്ലായിരുന്നല്ലോ. അതേസമയം, വിഷ്ണു ഗംഗയെ തിരഞ്ഞ് അലയുകയായിരുന്നു. ടൗണിൽ അവൾ എത്തിയെന്നോർത്തു അവൻ ബസ് സ്റ്റാൻഡിലും പരിസരങ്ങളിലും എല്ലാം പോയി നോക്കി. മാഷിന്റെ വീട്ടിലും അവൻ തിരിച്ചെത്തി. " വിഷ്ണുവിന് വല്ലാതെ വിഷമം തോന്നി. താൻ കാരണം ഗംഗയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ അവനത് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. തന്നെ വിശ്വസിച്ച് കൂടെ വന്നതാണ് അവൾ. മാഷും മരിച്ചുപോയി. ഇനി തനിക്ക് ആരുമില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൾ വിഷമിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. അവൻ ബൈക്കെടുത്ത് വീണ്ടും ഇറങ്ങി. ടൗണിലെ എല്ലാ റോഡുകളിലൂടെയും അവൻ ഓടിച്ചുനോക്കി. എവിടെയും അവളെ കണ്ടെത്താനായില്ല. മൊബൈൽ ഫോൺ അവന്റെ കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഗംഗയുടെ നമ്പർ അവന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. . ലോറി ഒരു ചെറിയ ടൗണിൽ എത്തി. അവിടെ ധാരാളം കടകളും ആളുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗംഗയ്ക്ക് അൽപ്പം ആശ്വാസം തോന്നി. "ഇവിടെ എനിക്ക് ഇറങ്ങാൻ പറ്റുമോ?" അവൾ അനന്തനോട് ചോദിച്ചു. "നിനക്കിറങ്ങണമെങ്കിൽ ഇറങ്ങിക്കോ," അനന്തൻ പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് എന്റെ പാട്ടിന് പോകണം. ഓരോരോ വയ്യാവേലികൾ." ഗംഗ വേഗം ബാഗെടുത്ത് ലോറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി. ഒരുപാട് നന്ദി. അവനോട് പറഞ്ഞു വെങ്കിലും അനന്തൻ നോക്കിയില്ല. കാലുകൾ നിലത്തുമുട്ടിയപ്പോൾ അവൾക്ക് സമാധാനം തോന്നി. അവൾക്ക് ചുറ്റും നോക്കി. എവിടെ പോകണമെന്നോ ആരെ സമീപിക്കണമെന്നോ അവൾക്ക് ഒരു രൂപവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കൈയ്യിൽ പണമോ പരിചയക്കാരോ ഇല്ലാത്ത ഒരു നാട്ടിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ അവസ്ഥ. അവൾ പതിയെ നടന്നു. വിശപ്പും ക്ഷീണവും അവളെ തളർത്തി. ഒരു ലോഡ്ജിന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾക്ക് കയറിച്ചെല്ലാൻ തോന്നി. പക്ഷേ, കൈയ്യിൽ പണമില്ലാതെ എന്തുചെയ്യും? അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ അവളുടെ മുന്നിൽ വന്നുനിന്നു. അതിൽ നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീ ഇറങ്ങി. ആ സ്ത്രീ ഗംഗയെ കണ്ടിട്ട് അൽപ്പം സംശയത്തോടെ നോക്കി. "മോളെ, നീ എവിടെ പോകുന്നു?" ആ സ്ത്രീ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു. ഗംഗയ്ക്ക് മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോയി. "എന്താ മോളെ, എന്തുപറ്റി? കരയാതെ പറ," ആ സ്ത്രീ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.എന്നിട്ട് അകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോയി ഗംഗ സംഭവിച്ചതെല്ലാം ആ സ്ത്രീയോട് പറഞ്ഞു. ഭർത്താവിന്റെ പീഡനങ്ങൾ, വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടുമുട്ടിയത്, മാഷിന്റെ മരണം, ലോറിയിൽ വന്നത്... എല്ലാം അവൾ തുറന്നുപറഞ്ഞു. സ്ത്രീ എല്ലാം ക്ഷമയോടെ കേട്ടു. "സാരമില്ല മോളെ, നീ പേടിക്കണ്ട. ഞാൻ സഹായിക്കാം," ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു. "എന്റെ പേര് രാധ. ഞാൻ ഈ ലോഡ്ജ് നടത്തുകയാണ്. നീ എന്റെ കൂടെ വാ." രാധയുടെ വാക്കുകൾ ഗംഗയ്ക്ക് വലിയ ആശ്വാസം നൽകി. ദൈവത്തെപ്പോലെ ഒരു മനുഷ്യനെ അവൾ ആഗ്രഹിച്ച നിമിഷത്തിൽ, രാധ അവളുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയായിരുന്നു. രാധ അവളെ ലോഡ്ജിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ഒരു മുറിയിൽ അവളെ താമസിപ്പിച്ചു. ആഹാരം കൊടുത്തു. "മോളെ, നീ ഇന്ന് ഇവിടെ വിശ്രമിക്ക്. രാവിലെ നമുക്ക് ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ ആലോചിക്കാം," രാധ പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് ആരെയും വിളിക്കാനുണ്ടോ?" ഗംഗ തലയാട്ടി. "വിഷ്ണു എന്ന് പേരുള്ള ഒരാളുണ്ട്. പക്ഷേ, അവന്റെ നമ്പർ എന്റെ കയ്യിലില്ല." "സാരമില്ല, നമുക്ക് നാളെ അവനെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ നോക്കാം. ഇപ്പോൾ നീ ധൈര്യമായി ഉറങ്ങിക്കോ," രാധ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ഗംഗ രാധയോട് നന്ദി പറഞ്ഞു. ആദ്യമായി അവൾക്ക് കുറച്ചുകാലത്തിന് ശേഷം സമാധാനപരമായി അവിടെ ഇരുന്നു അനന്ത, നിന്റെ ലോറിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ പെൺകുട്ടി രാധയുടെ ലോഡ്ജിലേക്ക് കയറിപ്പോയല്ലോടാ. എന്ന കാര്യം. സേവ്യർ ചോദിക്കുന്ന കേട്ടതും ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അനന്തന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. തുടരും