*നീലാംബരം* ഭാഗം : 9 ✍️ Aysha Akbar കേട്ടത് തന്റെ തോന്നലാവണേ യെന്നവൻ ആത്മാർത്ഥ മായി ആഗ്രഹിച്ചു..... ഇതും വലുതായാൽ ഇനി ഈ പണിക്കൊക്കെ തന്നേ ഇറങ്ങും....... അയാൾ വീണ്ടും ആ പറയുന്നത് തന്റെ ആനന്ദിയെ കുറിച്ചാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കും തോറും ഒരു കത്തിയെടുത്തു ഹൃദയത്തിൽ വരഞ്ഞത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നു അഭിക്ക്......... നെഞ്ചിൽ ശ്വാസം കുരുങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ട്...... അയാളുടെ മുഖം അടിച്ചു പൊളിക്കാനാണ് തോന്നിയത്...... പക്ഷെ തനിക്കായാളെ ഇനിയും ആവശ്യമുണ്ട്..... ഉള്ളിൽ വിരിഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന നീലാം ബര പ്പൂക്കൾ വാടി ക്കരിഞ്ഞു... ഏട്ടത്തി പറഞ്ഞത് പോലെ അവൾക്ക് ശക്തമായൊരു കാരണമുണ്ടാകുമെന്ന് ഈ നിമിഷം വരെയും മനസ്സ് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു എന്നതിപ്പോഴാണ് മനസ്സിലാവുന്നത്....... അതൊരു പക്ഷെ അവളെ കണ്ട ആ ദിവസത്തെ ഓർമകളിൽ നിന്നാവാം... അങ്ങനെയൊരു കാരണം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്ന് പോലും ആഗ്രഹിക്കത്തക്ക എന്തോ ഒരു ചായ്‌വ് തനിക്കവളോട് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ..... മനസ്സ് ചോദ്യങ്ങൾ കൊണ്ടവനെ വീർപ്പൂ മുട്ടിച്ചു... ചേട്ടാ.... എനിക്ക്.. എനിക്കവരെയൊന്ന് കാണണം....... കണ്ടേ പറ്റു...... അവൻ അത് പറയാൻ തന്നേ ഇത്തിരി പ്രയാസപ്പെട്ടു..... വാക്കുകളൊന്നും പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ലായിരുന്നു.... ശരീരം ആകെ തളർന്നിട്ടുണ്ട്...... സാറോന്ന് ഫ്രഷ് ആവ്.... അപ്പോഴേക്കും ഇരുട്ടും...... ഒന്നിരുട്ടിയിട്ട് പോകാം.... അതാ നല്ലത്...... അയാൾ അടക്കി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവനോടത് പറയുമ്പോൾ അവൻ അയാൾക്ക് നേരെ നാല്പതു രൂപ നീട്ടി...... വേണ്ടാ...... എല്ലാം കോടി ഒരുമിച്ചു തന്നാൽ മതി.... ഞാൻ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് വരാം... അയാൾ ഏറെ അടുപ്പമുള്ള ഒരാളെ പോലെ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവിടെ നിന്നും നടക്കുമ്പോഴും കാലെടുത്തു വെക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ അഭിയങ്ങനെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു........ ഉള്ളിലെ ഭാരം കൊണ്ടവന് കാലുകൾ എടുത്ത് വെക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല..... എങ്ങനെയോ അവനൊരു മുറിയെടുത്തു.... ആ മുറിയിലെത്തിയതും വാതിൽ അടച്ചു കൊണ്ട് കട്ടിലിലേക്ക് വീണു പോയിരുന്നവൻ...... വെറുതെയല്ല അവൾ ആനന്ദിയെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയത്..... ഇങ്ങനെ നടക്കുന്ന വളുമാർക്ക് മക്കളെല്ലാം അധികപ്പറ്റ് തന്നെയായിരിക്കും..... ഓർക്കും തോറും അവനു ദേഷ്യം സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.... ഏട്ടത്തി പറഞ്ഞതാണ് ശെരി..... അവൾക്ക് കുഞ്ഞിനെ വളർത്താൻ അർഹതയില്ല..... ഇനി തനിക്കവളെ കാണുകയും വേണ്ടാ..... തിരിച്ചു പോകുകയാണ്..... ഉള്ളിൽ അവളോടുള്ള ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോൾ ആ മുഖം കാണാൻ പോലും അവനു തോന്നിയിരുന്നില്ല...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 ഉറക്കത്തിൽ നിന്നേഴുന്നേറ്റ ആനന്ദി കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ ഉമ്മറത്തിരിക്കുക യായിരുന്നു കവിയും ദേവിയും അവളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു...... അഭി...... അവൻ ഇവിടെയില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ പിളരാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ദേവി ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നെഴുന്നേറ്റിരുന്നു.... അഭി....അഭി വരും.... മോള് കരയേണ്ട..... അവളുടെ തോളിൽ പതിയെ ഒന്ന് തൊട്ട് കൊണ്ട് ദേവിയത് പറയുമ്പോൾ അവരുടെ ഹൃദയം വാത്സല്യം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... പക്ഷെ പരിധിയിൽ കവിഞ് അവളോട്‌ അടുപ്പം കാണിച്ചാൽ വേദനിക്കുന്ന മറ്റു രണ്ട് ഹൃദങ്ങൾ ആ വീട്ടിലുള്ളത് കൊണ്ട് മാത്രം അവരതിനെ പിടിച്ചു വെച്ചു...... വിശക്കുന്നില്ലേ.... കഴിക്കാൻ ഭക്ഷണം തരട്ടെ....... ദേവി അവളോടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അവരെയൊന്നു നോക്കി... ഇങ്ങനെയൊരു സംസാരം അവരിൽ നിന്നിത് വരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതിന്റെ എല്ലാ അത്ഭുതവും ആ നോട്ടത്തിൽ കലർന്നിരുന്നു...... അവർ ഒരു പാത്രത്തിൽ കഴിക്കാനുള്ളതെടുത്തു കൊണ്ട് വന്നു കൊണ്ട് അവളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു...... എല്ലാം നോക്കി ഒരു കാഴ്ച ക്കാരിയെ പോൽ കവി നിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവളുടെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ കലങ്ങി മറിയുന്നത് ദേവിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു....... ആനന്ദി പാത്രം കയ്യിലേക്ക് പിടിച്ചു കൊണ്ട് ആ ഉമ്മറത്തെ നിലത്തു തന്നേ ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്നപ്പോൾ എന്തോ ഒരു വേദന വന്നു തിങ്ങി നിറഞ്ഞത് പോലെ തോന്നി ദേവിക്ക്...... കവിയുടെ ഉള്ളിലും അവളെ ചേർത് പിടിച്ചു കൊഞ്ചിക്കാനാണ് ആഗ്രഹമെങ്കിലും രണ്ട് പേരും കിച്ചു വിനെ മാത്രം ഓർത്താണ് അകന്ന് നിൽക്കുന്നതെന്ന് ഇരുവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.... അയ്യോ.... നിലത്തിരിക്കേണ്ട. ദേ..... ഈ തിണ്ണയിലേക്കിരുന്നോ.... ദേവി അപരിചിതരോടെന്ന പോലെ പറയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും അതിൽ ഇറ്റി നിൽക്കുന്ന വാത്സല്യത്തിന്റെ സഹാനുഭൂതിയുടെ കരുണയുടെ കണങ്ങൾ കവിക്ക് വ്യക്തമായി കാണുന്നുണ്ടയായിരുന്നു.... അമ്മായിയമ്മ യാണെങ്കിൽ കൂടി അമ്മയെ പോലെ തന്നേ സ്നേഹിച്ചവരാണ്..... കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽ തന്നേ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നവരുടെയൊക്കെ മുമ്പിൽ തന്നേ ചേർത്ത് പിടിച്ചവരാണ്.... ആ നെഞ്ചിലെ കരുണയുടെ കൂട് തന്നെക്കാൾ നന്നായി മാറ്റാർക്കറിയും..... ഇതും ഒരു മുഖം മൂടിയാണ്.... തന്നേ വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ. പ്രത്യേകിച്ച് കിച്ചുവെട്ടനെ.. ദേവി പറഞ്ഞത് കേട്ടെന്ന വണ്ണം ആനന്ദി മുഖമുയർത്തി അവരെ യൊന്നു നോക്കി...... പിന്നേ പതിയെ പാത്രവുമെടുത്തു എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ദേവി ആ പാത്രം കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങിയിരുന്നു.... കുഞ്ഞാണവൾ...... ഒരമ്മയുടെ ചൂടിൽ വളരേണ്ട പ്രായ മാണ്..... ആരെന്നറിയാത്ത ആളുകളുടെ ഇടയിൽ കഴിയുന്ന ആ കുഞ്ഞിന്റെ മാനസികാവസ്ഥ ദേവിയെ വല്ലാതെ കുത്തി നോവിക്കുന്നുണ്ടായിയുന്നു..... തിണ്ണയിൽ കയറാൻ അവൾ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അവൾക്കതിന് കഴിയാതെ വന്നതും പാത്രം അവിടെ വെച്ചു ദേവി അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ പിടിച്ചൊന്നുയർത്തി..... മൃദുലമായ ആ കുഞ്ഞു ശരീരത്തിന്റെ ചൂടിൽ ദേവിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് കുളിർത്തു..... അവളുടെ കുഞ്ഞി കണ്ണുകളിലുമുണ്ടൊരു തിളക്കം........ ദേവീക്കവളെ കണ്ട് കൊതി തീരാത്തത് പോലെ....... ശെരിക്കും ഇത് അഭിയുടെ കുഞ് തന്നെയാണെന്ന് മനസ്സ് പറയും പോലെ..... രക്തത്തിന്റെ മണം ഹൃദയത്തിനറിയും പോലെ...... അതിനെല്ലാം മേലെ അത് താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണോ..... അവളെ തന്നേ നോക്കിയിരുന്നാണ് ചിന്തിച്ചു കൂട്ടുന്നതെന്ന ഓർമ വന്നതും മുഖമുയർത്തി കവിയെ നോക്കാൻ അവർക്കേറെ പ്രയാസം തോന്നി...... അത് മനസ്സിലാക്കിയെന്ന വണ്ണം കവി പതിയെ അവിടെ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അകത്തേക്ക് പോയിരുന്നു..... ദേവിയുടെ ഉള്ള് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയെ പേറി.... എന്ത് ചെയ്യും താൻ.... എന്നേ ഏൽപ്പിച്ചു പോയ ഇവളെ തനിക്ക് നോക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുമോ...... ഇത് കാണുമ്പോൾ അവർക്ക് വേദനിക്കുകയും ചെയ്യും..... ഈശ്വരാ വല്ലാത്ത പരീക്ഷണം തന്നേ...... വല്ലാത്തൊരു ഭാരത്തോടെ അതും ഓർത്തു കൊണ്ട് ദേവി നോക്കിയത് ആ കുഞ്ഞു മുഖത്തേക്കായിരുന്നു..... ഒരു വറ്റും താഴെ പോകരുതെന്ന വണ്ണം ഏറെ സൂക്ഷ്മതയോടെ കഴിക്കുന്ന അവളെ കാൺകെ മറ്റ് ചിന്തകളെല്ലം അവരിൽ നിന്നാ നിമിഷം നീങ്ങി പ്പോയിരുന്നു ..... അഭി അത്രയേറെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് നോക്കുന്നവളാണ്..... അവനെ പോലെ കണ്ട് സ്നേഹിക്കാൻ പറഞ്ഞു തന്നേ ഏൽപ്പിച്ചു പോയതാണ്....... അതിനേക്കാളേറെ ഈ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം കണ്ട് എങ്ങനെ അതിനെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കും...... അവരുടെ ഉള്ളിൽ ഭാരങ്ങൾ തിങ്ങി നിറഞ്ഞിരുന്നു..... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 വാതിലിൽ ശക്തിയായുള്ള മുട്ട് കേട്ടാണ് അഭി ദീർഘമായ ആ ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റത്....... അവൻ ചുറ്റുമോന്ന് നോക്കി.... താൻ കിടക്കുന്ന സ്ഥലവും സന്ദർഭവും അവനൊന്നോർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു..... അവസാനം അവൻ ചിന്തിച്ച ചിന്തകളിലേക്ക് കൂടി തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴാണ് അവൻ ഇരുന്നിടത് നിന്നെഴുന്നേറ്റത്...... ചിന്തകൾക്കൊടുവിൽ എപ്പോഴോ ഉറങ്ങി പ്പോയി ..... അതും മരണം പോലൊരുറക്കം....... അപ്പോഴും വാതിലിൽ തുടരേയുള്ള മുട്ട് കേൾക്കാം.... അവൻ വാതിലൊന്ന് തുറന്നു....... നേരത്തെ കണ്ട ഓട്ടോ ചേട്ടനാണ്...... തന്നേ കണ്ടതും ബീഡി ക്കറയുള്ള ആ പല്ലുകൾ കാട്ടി അയാൾ ചിരിച്ചു..... അഭിക്ക് തിരിച്ചു ചിരിക്കാനേറേ പ്രയാസം തോന്നി.. കാരണം.... അയാൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകളോരൊന്നും ഇപ്പോഴും നെഞ്ചിൽ കിടക്കുന്നുണ്ട്...... സാറിത് വരെ ഡ്രസ്സോന്നും മാറ്റിയില്ലേ... പോകണ്ടേ നമുക്ക്..... നോക്കിയേ ഇരുട്ടി തുടങ്ങി.... അയാൾ ഏറെ അടുപ്പക്കാരനെ പോലെ യത് പറയുമ്പോൾ അഭി ഒരു നിമിഷം ഞാൻ വരുന്നില്ലെന്ന് പറയാൻ തുടങ്ങി...... പക്ഷെ എന്തോ അവളെയൊന്ന് കാണണമെന്ന് മനസ്സ് പറയും പോലെ...... തന്നേ കാണുമ്പോൾ ഭയന്നു വിറക്കുന്ന അവളുടെ ദയനീയത തനിക്കൊന്നസ്വാധിക്കണം... താൻ തോറ്റു പോകാതെ അവളെ തേടിയിവിടം വരെയെത്തിയതിൽ അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തണം..... മുഖത്ത് നോക്കി നാല് ചീത്ത വിളിക്കണം..... ഞാൻ... ഞാൻ ദേ... ഇപ്പൊ വരാം..... നിങ്ങളൊന്നു വെയിറ്റ് ചെയ്.... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ വാതിലടച്ചു..... ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറി നന്നായോന്ന് കുളിച്ചു.... തണുത്ത വെള്ളം തല വഴി വന്ന് വീഴുമ്പോൾ ഉള്ളിലാകെ എരിയും പോലെ തോന്നിയവന്.. ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു കറുപ്പ് ഷർട്ടും ബ്ലൂ ജീൻസും എടുത്തിട്ടു..... ഈറൻ മാറാത്ത മുടി ഒരു വശത്തേക്ക് ചീകിയൊതുക്കി വെച്ചു...... കയ്യിലൊരു വാച്ചും കെട്ടി..... ചെയ്യുന്നതെല്ലാം യാന്ദ്രികമാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു... പോകാം....... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നവനെ അയാളോന്ന് നോക്കി...... കറുപ്പ് ഷർട്ടിൽ അവൻ വളരേ സുന്ദരനായിരുന്നു.... ഭംഗിയുള്ള മുഖത്ത് നിറഞ്ഞു നിന്ന ഗൗരവം അവന്റെ പൗരുഷം എടുത്ത് കാട്ടി...... നേരത്തെ കണ്ടിരുന്ന ഒരു നിഷ്കളങ്കമായ ഭാവം ഇപ്പോഴവന്നിലില്ലാ..... നിങ്ങടെ പേരെന്താണെന്നാ പറഞ്ഞത്...... അവൻ പിറകിലേക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞു കൊണ്ടത് ചോദിക്കുമ്പോഴാണ് അവനെ തന്നേ നോക്കി നിന്നിരുന്ന അയാൾ അവന്റെ ചോദ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നത്....... എന്റെ പേര് ജോയീന്നാ സാറേ...... അയാൾ ചിരിയോടെ പറയുമ്പോഴും അഭി അയാളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിരുന്നില്ല.... ലോഡ്ജിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് കടന്നപ്പോഴാണ് ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയത് അവൻ തന്നെയറിഞ്ഞത് ..... ചുവന്ന വട്ട പ്പൊട്ട് തൊട്ട ആകാശം സ്വർണ നിറത്താൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ട് .... കിളികൾ കൂടണയാൻ ധൃതി കൂട്ടുന്നു..... ലോഡ്ജിന്റെ മുമ്പിൽ കാണുന്ന വലിയൊരു മരത്തിൽ കൂട്ടമായി കൊക്കുകളിരിക്കുന്നുണ്ട്.... അവ ഉച്ചത്തിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കൂമ്പോൾ അഭി അങ്ങോട്ടൊന്ന് നോക്കി....... നഗരത്തിൽ ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയതിന്റെ ഭംഗി യെന്നോണം കടകളിൽ വെളിച്ചം പടരാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് ..... ഒരു തരം സുഖമുള്ള തണുപ്പ് എല്ലാവരെയും കെട്ടി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ടവിടെ കറങ്ങി നടന്നു...... ഒത്തിരി പോകാനുണ്ടോ ഇവിടെ നിന്ന്....... അഭി യത് ചോദിക്കുമ്പോൾ വാക്കുകളിൽ ഒരു നീരസം പ്രകടമായിരുന്നു.... ഇല്ലാ... കുറച്ചു തന്നെയേയുള്ളു ..... സാറിവിടെ ആദ്യമായിട്ടാണോ....... ജോയിയുടെ ചോദ്യത്തിന് അവൻ വെറുതെയൊന്ന് മൂളി...... ഇത്ര ഇരുട്ടാൻ കാത്ത് നിൽക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല..... അഭി ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞൊരു അസ്വസ്ഥതയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ പതുങ്ങി പോകുന്ന ഒരു മോശക്കാരനെ പോലെ അവൻ സ്വയം വിലയിരുത്തിയിരുന്നു ... തനിക്ക് മറ്റൊന്നിനും വേണ്ടിയല്ലല്ലോ....അവളെ കണ്ട് രണ്ട് ചീത്ത പറയാനല്ലേ..... അതിന് വെളിച്ചമുള്ള സമയത്തായിരുന്നു പോകേണ്ടത്........ ഇങ്ങനെ പതുങ്ങി കള്ളന്മാരെ പോലെ പോകേണ്ട കാര്യമില്ലായിരുന്നു.... അവനൊരു നിരാശ തോന്നി........ അതിന് പകലങ്ങോട്ട് പോയിട്ട് വലിയ കാര്യമില്ല സാറേ..... പകലതൊരു പൂക്കടയാണ്..... വിചാരിച്ച ആളുകളെയൊന്നും അപ്പൊ കിട്ടിയെന്ന് വരില്ല..... അയാളോരു ചിരിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ അയാൾ അവിടത്തെ സ്ഥിരം ആളാണെന്ന് അഭിക്ക് മനസ്സിലായി.. അവനയാളോട് തന്നെയൊരു അറപ്പ് തോന്നിയിരുന്നു...... നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിൽ നിന്നും ഉള്ളിലേക്കൊരു വഴി തിരിഞ്ഞതും കത്തി നിൽക്കുന്ന വെട്ടങ്ങൾ കുറയുന്നത് അഭി ശ്രദ്ധിച്ചു.......... ഒറ്റപ്പെട്ട വീടുകളും കടകളും മാത്രമേ ആ വഴിയിലുണ്ടായിരുന്നുള്ളു.... പക്ഷെ റോഡെല്ലാം നല്ല രീതിയിൽ തന്നെയായിരുന്നു..... എന്നാൽ കുറച്ചു കൂടി പോയതും മറ്റൊരു ഊട് വഴിയിലൂടെ കയറിയപ്പോഴാണ് ആകെ ക്കൂടി ആ വണ്ടിയൊന്ന് കുലുങ്ങിയത് .... അവനാകെയൊന്ന് ആടിയുലഞ്ഞു..... അത് കഴിഞ്ഞ ഉടനെ നേരെയൊന്നിരുന്ന ആ സമയത്ത് വീണ്ടും വീണ്ടും ആ വണ്ടി ഉലഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു.... എന്താടോ ഇത്..... അഭിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ വാക്കുകളിൽ അമർഷം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു..... റോഡ് മുഴുവൻ ഉരുളൻ കല്ലാ സാറേ..... പിടിച്ചിരുന്നോ.... ദേ നോക്കിയെ അപ്പുറം പുഴയാണ്...... അയാൾ അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് അഭി പുറത്തേക്കൊന്ന് നോക്കിയത്....... വണ്ടി പോയി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ ഉയർന്ന ഭാഗത്തിന്റെ തൊട്ടരികിൽ ഒന്ന് താഴ്ന്നു കൊണ്ട് വെള്ളം ഇഴുകുന്നുണ്ട്.. നിലാവിൽ തട്ടി വെള്ള തുള്ളികൾ വെട്ടി തിളങ്ങുന്നത് അവൻ കണ്ടു........ ഇത് തോടാണോ പുഴയാണോ..... ഒട്ടും വീതിയിലല്ലാതെ ഒരു കൈ തോട് പോലെയുള്ള ആ വെള്ളത്തിലേക്ക് നോക്കിയാണ് അവനത് ചോദിച്ചത്...... പുഴ തന്നാ സാറേ..... ഇവിടം കുറച്ചു വീതി കുറവാ..... ഇത് മെയിൻ റോഡിലേക്കെത്തുന്ന ആ ഭാഗം മുതൽ നല്ല വീതിയുണ്ട്..... ഇപ്പൊ ഇങ്ങനെയാണെങ്കിലും മഴ പെയ്താൽ പിന്നേ ഈ വഴിയൊന്നും പോകാൻ പറ്റില്ല.... എല്ലാം വെള്ളം മൂടിയിട്ടുണ്ടാകും....... അയാളത് പറയുമ്പോഴും താൻ സഞ്ചരിക്കുന്നതിന്റെ എതിർ വശത്തേക്കൊഴുകുന്ന ആ വെള്ളത്തിലായിരുന്നു അവന്റെ കണ്ണുകൾ.... തന്റെ മനസ്സും ഇത് പോലൊരു ഒഴുക്കിനെതിരെ ശക്തിയായി നീങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണല്ലോ... റോഡിനെക്കാൾ അല്പം താഴ്ചയിലുള്ള ആ പുഴയുടെ മറു വശത്തും ഇത് പോലെ ഉയർന്നൊരു തിട്ട് കാണുന്നുണ്ട്...... ഇത് പോലെ ഒരു പാത തന്നെയായിരിക്കാം അതെന്ന് അവനു തോന്നി........ അവൻ ഇപ്പുറത്തേക്ക് തല ചെരിച്ചു നോക്കി.... ആ റോഡിന്റെ ഒരു വശം പുഴയാണെങ്കിൽ മറു വശത്തു ഉയർന്ന ഒരു കുന്നായി തോന്നിയവന്.. അത് മരങ്ങളാൽ മൂടപ്പെട്ടത് പോലെ..... അധികമൊന്നും ആവഴിയിലൂടെ പോകേണ്ടി വന്നില്ല...... വലിയൊരു ഗേറ്റിനു മുമ്പിൽ ആ വണ്ടി ചെന്ന് നിന്നതും അത് വരെയില്ലാത്ത വണ്ണം അഭിയുടെ ഹൃദയം മിടിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു .... (തുടരും ) #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ