ഭാഗം 23 ഉമ്മറത്തെ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് വിഷ്ണു പുറത്തേക്ക് വന്നു. തലയിൽ നിന്നും വെള്ളം ഇറ്റിറ്റുവീഴുന്നുണ്ട്. അവന്റെ കണ്ണുകൾ പഴയതിനേക്കാൾ തീക്ഷ്ണമായിരുന്നു... സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ഒഴിച്ച തണുത്ത വെള്ളം അവന്റെ തലച്ചോറിലെ ലഹരിയെ പമ്പകടത്തിയിരുന്നു. "നിൽക്ക്!" വിഷ്ണുവിന്റെ ഗർജ്ജനം ഉമ്മറത്ത് മുഴങ്ങി. പടിയിറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയ ഉണ്ണിമായയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. രേവതിയുടെയും വിനയന്റെയും മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. വിഷ്ണു പതുക്കെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. അവൻ ആദ്യം ചെന്ന് നിന്നത് തന്റെ അച്ഛന് മുന്നിലായിരുന്നു. "അച്ഛാ... ഇവർ തിന്നുന്നത് എച്ചിലല്ല അവരുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമാണ്. പിന്നെ ലക്ഷ്മിയമ്മയെയും ഉണ്ണിമായയെയും ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കാൻ ഈ നാട്ടിലെ ഒരു ശക്തിക്കും കഴിയില്ല. കാരണം ഉണ്ണിമായ ഈ വീടിന്റെ മരുമകളാണ് എന്റെ ഭാര്യയാണ്!" അവൻ രേവതിയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവന്റെ നോട്ടം കണ്ട് അവൾ പിന്നോട്ട് മാറി. "രേവതി... നീ തന്ന ആ ചായയിൽ എന്തായിരുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയില്ലെന്ന് കരുതണ്ട. മരുന്ന് കലക്കി എന്നെ വീഴ്ത്തിയാൽ ഈ ബന്ധം തകരുമെന്ന് നീ കരുതിയെങ്കിൽ നിനക്ക് തെറ്റി." വിഷ്ണു ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവരുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. "അമ്മേ... എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. എന്നെ തളർത്താൻ അവർ നോക്കി പക്ഷേ ഈ വിഷ്ണുവിന് ബോധം വരാൻ കുറച്ചു തണുത്ത വെള്ളം മതി. എന്റെ പെണ്ണിനെ ആരെങ്കിലും തൊടണമെങ്കിൽ ആദ്യം ഈ വിഷ്ണുവിനെ മറികടക്കണം." വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൻ അവളെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ അവൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട എല്ലാ ധൈര്യവും തിരിച്ചു കിട്ടി. ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. രുഗ്മിണിയും രേവതിയും വിനയനും പകയോടെ പരസ്പരം നോക്കി. വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഉമ്മറത്ത് നിന്നവർ ശില കണക്കെ തറഞ്ഞുപോയി. രേവതിയുടെ മുഖത്ത് ഭയവും വിറയലും പടർന്നു. വിഷ്ണു പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ ഓരോ ചുവടും മരണത്തിന്റെ താളം പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. "രേവതി... നിനക്ക് ഈ തറവാടിന്റെ മരുമകളാകണം എന്നല്ലേ ആഗ്രഹം? കോവിലകത്തെ സ്വത്തിൽ കണ്ണുവെച്ച് നീ നടത്തുന്ന ഈ നാടകങ്ങൾ ഇന്നത്തോടെ തീരും" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ താഴ്ന്നിരുന്നു, അത് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. "ഏട്ടാ... ഞാൻ..." രേവതി എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയതും വിഷ്ണുവിന്റെ വലതുകൈ വായുവിൽ ഉയർന്നു. 'ഠപ്പേ'! അന്തരീക്ഷത്തിൽ ആ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. വിഷ്ണു രേവതിയുടെ കരണം നോക്കി ആഞ്ഞുതന്നെ ഒന്ന് കൊടുത്തു. അവൾ തെറിച്ചുപോയി തൂണിൽ ഇടിച്ചു വീണു. അമ്മായിയായ രുഗ്മിണി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ മകളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി. "നിനക്ക് ഇത്രയും ധൈര്യമോ വിഷ്ണു? സ്വന്തം അമ്മായിയുടെ മകളെ നീ കൈ വെക്കുന്നോ?" രുഗ്മിണി അലറി. "അമ്മായിയുടെ മകളാണെന്ന പരിഗണന ഉള്ളതുകൊണ്ടാ അമ്മായി ഒരെണ്ണത്തിൽ നിർത്തിയത്" വിഷ്ണു പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു. "വിനയൻ സാറിനെപ്പോലൊരു പിശാചിന് കൂട്ടുനിന്ന് സ്വന്തം കുടുംബത്തിലെ പെണ്ണിനെ തെരുവിലേക്ക് ഇറക്കിവിടാൻ നോക്കിയ ഇവൾക്ക് ഇതിലും വലുതാണ് കിട്ടേണ്ടത്. അമ്മായിയും ഇവളും കൂടി എന്റെ കുടുംബത്തിൽ വിഷം കലർത്താൻ നോക്കണ്ട." വിഷ്ണു ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാനെ നോക്കി. അദ്ദേഹം അപ്പോഴും സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.. "അച്ഛാ... നിങ്ങൾ കണ്ടില്ലേ നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മായിയും മകളും ഈ വിനയനും കൂടി നടത്തിയ നാടകം? എനിക്ക് ഈ വീടിന്റെ അന്തസ്സോ ഈ സ്വത്തോ വേണ്ട. കാരണം ഈ മതിൽക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ മനുഷ്യത്വമില്ല. എന്റെ ഭാര്യയെയും അവളുടെ അമ്മയെയും അപമാനിച്ച ഈ വീട്ടിൽ ഇനി ഞാനില്ല!" വിഷ്ണുവിന്റെ ആ പ്രഖ്യാപനം കോവിലകത്തെ തകർത്തു കളഞ്ഞു. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ഓടിവന്ന് അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. "മോനേ... നീ എങ്ങോട്ടാ ഈ പോകുന്നത്?" "അമ്മേ... ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ടെങ്കിൽ ഇവളും ഇവളുടെ അമ്മയും കൂടി ഉണ്ണിമായയെ ഓരോ നിമിഷവും പീഡിപ്പിക്കും. അത് കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. ഞാൻ പോകുന്നു." വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയുടെയും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെയും കൈകൾ പിടിച്ചു. അവൻ ആ പടിപ്പുരയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പടിപ്പുരയ്ക്ക് പുറത്ത് പപ്പേട്ടൻ തന്റെ ജീപ്പുമായി കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "പപ്പേട്ടാ... നമുക്ക് പോകാം. എനിക്ക് ആരെയും പേടിക്കാതെ എന്റെ ഭാര്യയെ പൊന്നുപോലെ നോക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരിടത്തേക്ക്" വിഷ്ണു ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ആ ദിവസം തന്നെ വിഷ്ണു ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു. ആ നാട്ടിൽ തന്നെയുള്ള പപ്പേട്ടന്റെ വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ വീട് അവൻ വാടകയ്ക്കെടുത്തു. കോവിലകത്തെ ആഢംബരങ്ങളില്ലെങ്കിലും അവിടെ സമാധാനമുണ്ടായിരുന്നു. വിനയൻ സാറും രേവതിയും കോവിലകത്തെ ഉമ്മറത്ത് നിന്ന് ആ ജീപ്പ് ദൂരേക്ക് പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു. അവർ ജയിച്ചെന്ന് അവർക്ക് തോന്നിയിരിക്കാം പക്ഷേ വിഷ്ണുവിന്റെ പോരാട്ടം അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല. തന്റെ പെണ്ണിനെ കരയിച്ച ഓരോരുത്തർക്കും അവൻ കൊടുക്കാൻ പോകുന്ന ശിക്ഷയുടെ തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു ആ പടിയിറക്കം. രാത്രി ആ ചെറിയ വീട്ടിൽ ഉണ്ണിമായയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും വിഷ്ണുവും ഒത്തുകൂടി. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി... നമ്മുടെ ജീവിതം ഇനി?" ഉണ്ണിമായ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു. വിഷ്ണു അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "ഇനി ഈ വിഷ്ണു സാധാരണക്കാരനായ ഒരു വിഷ്ണുവായല്ല നിന്റെ ഭർത്താവായി ജീവിക്കും. നമ്മൾ ഇവിടെ പുതിയൊരു ജീവിതം തുടരും"   കോവിലകത്തെ വലിയ മുറികളോ ആഡംബരങ്ങളോ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പപ്പേട്ടന്റെ വീടിന് അടുത്തുള്ള ആ കൊച്ചു ഓടിട്ട വീടിന് ചുറ്റും പടർന്നു പന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്ന മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നിലാവെളിച്ചം അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണു ഉമ്മറത്തെ ചെറിയ കസേരയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നുവെങ്കിലും കോവിലകത്ത് താൻ ബാക്കിവെച്ചു പോന്ന അമ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ അവനെ അല്പം അസ്വസ്ഥനാക്കി. എങ്കിലും തന്റെ പെണ്ണിന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തേക്കാൾ വലുതല്ല മറ്റൊന്നും എന്ന് അവൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. അകത്തെ മുറിയിൽ ലക്ഷ്മിയമ്മ പായ വിരിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഒരുപാട് നാളുകൾക്ക് ശേഷം തന്റെ മകൾ സുരക്ഷിതയാണെന്ന ബോധം ആ അമ്മയ്ക്ക് നല്ല ഉറക്കം നൽകി. പതുക്കെ വിഷ്ണു മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ജനാലയ്ക്കൽ പിടിച്ച് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഉണ്ണിമായ. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ പറക്കുന്നുണ്ട്. വിഷ്ണു അവളുടെ അരികിലെത്തി കൈകളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു. "എന്താ ഉണ്ണിമായേ... ഉറങ്ങുന്നില്ലേ?" ഉണ്ണിമായ വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയവും നന്ദിയും തുളുമ്പി നിന്നു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി... എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ആ വലിയ കോവിലകം ഉപേക്ഷിച്ച് നിങ്ങൾ എനിക്ക് വേണ്ടി ഈ കുടിലിലേക്ക് വന്നല്ലോ." വിഷ്ണു അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "ഉണ്ണിമായേ... കോവിലകം എന്നത് വെറും കല്ലും മണ്ണും കൊണ്ടുള്ള മതിലുകളാണ്. അവിടെ മനുഷ്യത്വം ഇല്ലെങ്കിൽ അത് എനിക്കൊരു ശ്മശാനത്തിന് തുല്യമാണ്. എനിക്ക് നീയാണ് വലുത്. ഈ കുടിലിൽ നമ്മൾ ഉണ്ടാക്കാൻ പോകുന്നതാണ് നമ്മുടെ സ്വർഗ്ഗം." അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആർദ്രമായി ചുംബിച്ചു. ഉണ്ണിമായ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായുമ്പോൾ പുറത്തെ മരങ്ങളിൽ നിന്ന് രാത്രിപക്ഷികളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു.ആ കൊച്ചു വീടിന്റെ മൺചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ പുതുമണം പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ജനാലയിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങിയ നിലാവെളിച്ചം ഉണ്ണിമായയുടെ മുഖത്ത് ഒരു സ്വർണ്ണത്തിളക്കം നൽകി. വിഷ്ണു അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു പതുക്കെ കട്ടിലിനരികിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. മുറിയിൽ കത്തിച്ചുവെച്ച മൺവിളക്കിന്റെ നാളം കാറ്റിൽ പതുക്കെ ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണു അവളുടെ അരികിലിരുന്ന് വിറയ്ക്കുന്ന ആ കൈകൾ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി... "ഉണ്ണിമായേ..." വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം ഒരു മന്ത്രം പോലെ ആർദ്രമായിരുന്നു. "ഈ നിമിഷത്തിന് വേണ്ടി എത്ര രാത്രികളാണ് ഞാൻ കാത്തിരുന്നതെന്ന് അറിയാമോ? പടിപ്പുരകൾക്കും മതിലുകൾക്കും അപ്പുറം ലോകം മുഴുവൻ നമ്മളെ എതിർത്തിട്ടും നീ ഇന്ന് എന്റെ ചാരത്തുണ്ട്. എന്റെ മാത്രമായി..." ഉണ്ണിമായ പതുക്കെ തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴക്കടൽ ഇരമ്പുകയായിരുന്നു. വിഷ്ണു തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ നെറ്റിയിലെ ചന്ദനക്കുറി പതുക്കെ മായ്ച്ചു. അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ കാർകൂന്തലിലൂടെ പടർന്നപ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ പൂട്ടി അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി. വിഷ്ണുവിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവൾക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു... അവൻ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ കാതോരത്ത് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു "ഇനി നീ തനിച്ചല്ല... ഈ വിഷ്ണുവിന്റെ ജീവന്റെ പാതിയാണ്." വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകൾ അവളുടെ തോളിലൂടെ പടർന്ന് അവളെ തന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു. അവന്റെ അധരങ്ങൾ അവളുടെ നെറ്റിയിലും കവിളുകളിലും പതുക്കെ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ ശരീരത്തിൽ ഇതുവരെ തോന്നാത്ത ഒരു അനുഭൂതി തോന്നി. പ്രണയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ആ മുറിയിലെ മൗനം പോലും സംഗീതമായി മാറി. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു... പുറത്ത് പെയ്തു തുടങ്ങിയ നേർത്ത മഴത്തുള്ളികൾ ഓടിട്ട മേൽക്കൂരയിൽ താളം പിടിച്ചു. ആ കൊച്ചു വീടിന്റെ ഏകാന്തതയിൽ ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ ചതികളെയും മറന്ന് അവർ പരസ്പരം ഒന്നായി മാറി. ആ രാത്രി അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ വിശുദ്ധമായ സാക്ഷ്യമായി. കണ്ണീരിന്റെയും പോരാട്ടങ്ങളുടെയും കയ്പ്പേറിയ ഓർമ്മകളെ പ്രണയത്തിന്റെ മാധുര്യം കൊണ്ട് അവർ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു... വിഷ്ണു അവളുടെ നെറ്റിയിൽ അവസാനമായി ഒരിക്കൽ കൂടി ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു കിടന്നു. ആ സുരക്ഷിതമായ കൈവലയത്തിനുള്ളിൽ താൻ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യവതിയാണെന്ന് ഉണ്ണിമായ തിരിച്ചറിഞ്ഞു...                    🌸🌸🌸🌸 കോവിലകത്തെ അന്ന് രാത്രി രുഗ്മിണിയും രേവതിയും വിനയൻ സാറും ഒത്തുകൂടിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. രേവതിയുടെ കവിളിൽ വിഷ്ണു അടിച്ച പാട് ഇപ്പോഴും ചുവന്നു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അവൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി പല്ലുഞെരിച്ചു. "അമ്മേ... ഇതിന് ഞാൻ പകരം ചോദിക്കും. ആ വേലക്കാരിയുടെ കൂടെ അവൻ സുഖമായി വാഴാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. അവളെ കൊല്ലാൻ എനിക്ക് മടിയില്ല!" രേവതി അലറി. "നീ അടങ്ങൂ രേവതി" രുഗ്മിണി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.. "വിഷ്ണു ഇപ്പോൾ വീട് വിട്ടു പോയത് നമുക്ക് ഗുണമാണ്. തമ്പുരാൻ അവനോട് കടുത്ത ദേഷ്യത്തിലാണ്. ഈ അവസരം നോക്കി തറവാടിന്റെ സ്വത്തുക്കൾ മുഴുവൻ നിന്റെ പേരിലാക്കാൻ നമ്മൾ നോക്കണം. വിനയൻ സാർ അതിനുള്ള വഴികൾ ആലോചിക്കുന്നുണ്ട്." വിനയൻ സാർ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് പതുക്കെ ചിരിച്ചു. "അതെ രേവതി... വിഷ്ണുവിനെ നമുക്ക് നിയമപരമായി കുടുക്കാം. ലക്ഷ്മിയമ്മയെയും ഉണ്ണിമായയെയും ഈ നാട്ടിൽ നിന്ന് തന്നെ ഓടിക്കാനുള്ള പ്ലാൻ ഞാൻ റെഡിയാക്കി കഴിഞ്ഞു. നാളെ പുലരുമ്പോൾ അവർ കാണാൻ പോകുന്നത് പോലീസിനെ ആയിരിക്കും." തുടരും......❤️ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് #💞 പ്രണയകഥകൾ