മിഴിനിറയാതെ..​ആലിയ ദേഷ്യത്തിൽ ദേവിന്റെ അരികിൽ എത്തിയതും, അവൻ മറച്ചുപിടിച്ച ഫയൽ ബലമായി പിടിച്ചു മാറ്റി. ​"ഊഹ്ഹ്, കുരിശ് വന്നല്ലോ," അവളെ കണ്ടതും അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ​"താൻ എന്താ ഇവിടെ?" അവൾ ദേഷ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു. ​"മാം അറിഞ്ഞില്ലേ? എന്നെ ഇവിടെ ജോലിക്കെടുത്തു," ദേവ് നിസ്സംഗതയോടെ പറഞ്ഞു. ​"ആരോട് ചോദിച്ചിട്ട്?" അവളുടെ ശബ്ദം കടുത്തു. ​"അത് അറിയില്ല, അഞ്ജലി മാഡത്തിന്റെ ഓർഡർ ആയിരുന്നു..." ​"Ohh, ഈ അമ്മ," അതും പറഞ്ഞു അവൾ നെറ്റിയിൽ കൈ വെച്ചു. ​"ടോ, താൻ ഇവിടെ ഒരുപാട് നാൾ നിൽക്കാമെന്ന് വിചാരിക്കേണ്ട. നീ പോകുന്നതിന് മുന്നേ നിന്റെ എല്ലാ കള്ളത്തരവും ഞാൻ കണ്ടുപിടിക്കും," ആലിയ വെല്ലുവിളിച്ചു. ​"Ohh, ആയിക്കോട്ടെ മാഡം. ഇപ്പോൾ മാഡം കോൺഫറൻസ് റൂമിലേക്ക് ചെല്ല്. എല്ലാവരും വെയിറ്റിങ് ആണ് മാഡം." ​ജനലരികിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അവനോട് അവൾ പറഞ്ഞു: "താൻ എന്താ അങ്ങോട്ട് നോക്കി സംസാരിക്കുന്നത്? മുഖത്ത് നോക്കി സംസാരിക്ക്," ​"അത്... പിന്നെ... ചെറുതായി ഒരു കഴുത്ത് വേദന. തിരിയാൻ പറ്റുന്നില്ല..." ദേവ് ഒഴിവുകഴിവ് പറഞ്ഞു. ​"ഞാൻ വരുന്നത് വരെ ഒരു കുഴപ്പവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ," അവന്റെ നേരെ നിന്ന് കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു. അത് ടെൻഷൻ കൊണ്ട..." ദേവ് പറഞ്ഞു. ​"What.....?" ആലിയ ഞെട്ടലോടെ അവരെ നോക്കി. ​"അത്... പിന്നെ..." അവൻ എന്തോ പറയാൻ വന്നതും, ഒരു മധ്യവയസ്കൻ അവന്റെ പിറകിൽ തട്ടി. ​"Ohh, പെട്ട്," അതും പറഞ്ഞു ദേവ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ​മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആ വൃദ്ധനെ നോക്കി അവൻ ചിരിച്ചു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഗൗരവം ആയിരുന്നു. ​" ​"ഹലോ, ഓർമ്മയുണ്ടോ?" ​"ചെറുതായി..." അവൻ ചമ്മലോടെ പറഞ്ഞു. ​"ഇത് തങ്ങളുടെ ഓഫീസ് ആണോ?" ഒരു പരിഹാസ സ്വരത്തിൽ അയാൾ ചോദിച്ചു. ​"അല്ല, ഇവിടെയാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്." വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു.... ​"Ohh. അല്ല, വീടിന്റെ പടി ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഒരുപാട് വലിയ വലിയ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞിരുന്നു... ഒന്നും ഇത് വരെ കണ്ടില്ലല്ലോ..." ​"Ohh, എല്ലാത്തിനും അതിന്റെതായ സമയമുണ്ടല്ലോ....." ദേവ് പറഞ്ഞു. ​"എപ്പോൾ? ഞാൻ കുഴിയോട് കാൽ എടുത്തു വെക്കുമ്പോഴോ?" ​"അതെ, ഇത്ര പുച്ഛം ഒന്നും വേണ്ട..എനിക്കും ഒരു ദിവസം വരും..," ദേവ് ചെറിയ നിരസത്തിൽ പറഞ്ഞു.. ​"Ohh, ആത്മവിശ്വാസം നല്ലതാ... എന്നാ ഞാൻ അങ്ങോട്ട്..." അയാൾ കോൺഫറൻസ് റൂമിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ​ആലിയക്ക് ഇവരുടെ സംഭാഷണം കേട്ട് ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ നിന്നു. അയാൾ പോയതും, അവൾ ദേവിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. ​"അതെ, CH ഗ്രൂപ്പിന്റെ എംഡി വിശ്വനാഥൻ അല്ലേ അത്?" അവൾ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​"ആണെന്ന് തോന്നുന്നു," ദേവ് നിസ്സംഗതയോടെ പറഞ്ഞു. ​"നിങ്ങൾ തമ്മിൽ എന്താ ബന്ധം?" ആലിയയുടെ ആകാംഷ വർധിച്ചു. ​"അത്, വകയിൽ എന്റെ തന്തയായി വരും..." ദേവ് ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു. ​"What....!" ആലിയയുടെ കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളി. ​അപ്പോഴാണ് അവിടേക്ക് ഒരു സ്റ്റാഫ് ഓടിവന്ന് പറഞ്ഞത്: "മാഡം, മീറ്റിംഗ് തുടങ്ങാൻ സമയമായി. അഞ്ജലി മാഡം അന്വേഷിക്കുന്നു." ​വിശ്വനാഥന്റെ മകനാണ് ദേവ് എന്ന ഞെട്ടലിൽ നിന്ന് മുക്തയാകാതെ, അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി അവൾ കോൺഫറൻസ് റൂമിലേക്ക് നടന്നകന്നു. ​................ ​മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞു നേരെ ആലിയ അഞ്ജലിയുടെ കാബിനുള്ളിലേക്ക് പോയി. ​"അമ്മേ, എന്തിനാ അവനെ ഇവിടെ ജോബ് നൽകിയത്?" ആലിയ തുടങ്ങാൻ ഒരുങ്ങി. ​"ആലിയാ, ഇപ്പോഴും ഇവിടത്തെ തീരുമാനം എടുക്കുന്നത് ഞാനാണ്." അഞ്ജലി കടുപ്പിച്ചു. ​"Ohh, ആയിക്കോട്ടെ. അതിന്റെ ആവശ്യം എന്താന്നാ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്.... അവനെക്കാൾ എത്ര ടാലെന്റ് ഉള്ളവർ ഉണ്ടായിരുന്നു ആ ഇന്റർവ്യൂവിൽ..." ​"അവനും ടാലന്റിൽ പിറകിൽ ഒന്നുമല്ല, എക്സ്പീരിയൻസ് ഉണ്ട്," ഫയലിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ അവർ പറഞ്ഞു. ​"അതെ! അവൻ ഇതിനൊക്കെ വേണ്ടിയാണോ അന്ന് അവന്മാരെ കൊണ്ട് നാടകം കളിപ്പിച്ചത് എന്ന് എനിക്ക് നല്ല ഡൗട്ട് ഉണ്ട്... അല്ലാതെ എല്ലാം coincidence ആകുമോ..." ​"അവൻ അതിന്റെ ആവശ്യം ഇല്ല ആലിയ." ​"വർമ്മ സാറിന്റെ മകനാണ് അവൻ എന്ന് അമ്മയ്ക്ക് അറിയോ?" ​"ഒന്നും അറിയാതെ ഞാൻ ഒരാളെ ഇവിടെ ജോലിക്കു നിർത്തുമെന്ന് നീ കരുതുന്നുണ്ടോ? കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ നിനക്ക് മാത്രമല്ല എനിക്കും നല്ല ഓർമ്മയുണ്ട്.... അതിന്റെ നീറ്റൽ എന്റെ നെഞ്ചിലും ഉണ്ട്.... അവനെക്കുറിച്ച് നിനക്ക് ഭയം വേണ്ട..." ​"അതാണ് അമ്മേ എന്റെയും ഡൗട്ട്.... ഇത്രയും വലിയ കമ്പനി സ്വന്തമായി ഉണ്ടായിട്ടും അവൻ എന്തിനാ നമ്മുടെ ഓഫീസിൽ ജോബ് അന്വേഷിച്ചു വന്നത്?" ​"അത് അച്ഛനും മകനും തമ്മിലുള്ള ഈഗോ ക്ലാഷ് ആണ്," അഞ്ജലി മേനോൻ പറഞ്ഞു. ​"എനിക്ക് അതിൽ അത്ര വിശ്വാസം പോരാ." ​"Why? അവനെ ഇതിനു മുന്നേ നിനക്ക് അറിയാമോ?" അഞ്ജലിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ആലിയ ഒന്ന് പകച്ചു. ​"അത്... അത് പിന്നെ, എനിക്ക് അറിയില്ല," അവൾ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു. ​"പിന്നെന്താ നിന്റെ പ്രോബ്ലം?" ​"ഒന്നുമില്ല..." അതും പറഞ്ഞു അവൾ മുഖം കുർപ്പിച്ചു. ​അഞ്ജലി മുന്നിലുള്ള ഫോണിൽ ഡയൽ ചെയ്തു. ​"ദേവ്, come to my കാബിൻ." ​അത് കേട്ട് എന്തിനാ എന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ നോക്കി. എന്നാൽ അവർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ...... ​നിമിഷങ്ങൾക്കകം: "May I coming, മാഡം?" ദേവ് വാതിൽക്കൽ നിന്നു. ​"യെസ്, കമിംഗ്." ​"ദേവ്, ഫുഡ്‌ കഴിച്ചോ?" ​"ഇല്ല, കഴിക്കണം." ​"ഓക്കേ, എന്നാ നമുക്ക് കാന്റീനിൽ നിന്ന് ഒരുമിച്ചു കഴിക്കാം." ​അത് കേട്ട് ആലിയ കണ്ണുകൾ തള്ളി അവരെ രണ്ടുപേരെയും മാറി മാറി നോക്കി. ​"ആലിയാ, നീയും വാ." ​"ഞാനൊന്നുമില്ല." ​"ഓക്കേ, വാ ദേവ്, നമുക്ക് പോകാം." ​"പുല്ല് വിലയാണല്ലോ..." അതും പിറുപിറുത്ത് അവൾ അവരുടെ പുറകെ നടന്നു. ​അഞ്ജലിയും ദേവും ഇരുന്ന ടേബിളിൽ അവൾ വന്നിരുന്നു. ​"ദേവ്, എങ്ങനെ ഉണ്ട് വർക്ക്? ഇഷ്ടമായോ?" അഞ്ജലി മേനോൻ ചോദിച്ചു. ​"കുഴപ്പമില്ല മാഡം," അവരെ മാറി മാറി നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. ​"ജാനകി," "അവൾ... അവൾ നിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഭയങ്കര ടെൻസിലാണ്." ​"അല്ല, അമ്മയെ അറിയുമോ?" അവൻ ചെറുതായി ഞെട്ടി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ​"ഞങ്ങൾ കോളേജ് മേറ്റ്‌സ് ആയിരുന്നു." ​"Ohh, ബെസ്റ്റ്! ഞാനും വിചാരിച്ചു എന്താ ഇത്രയും സ്നേഹമെന്ന. എല്ലാ അറിഞ്ഞിട്ടാണല്ലേ," അവൻ നാഡിക് കൈ വെച്ച് ചോദിച്ചു... ​"ചെറുതായി. പിന്നെ ഇവിടുന്ന് മുങ്ങണമെന്ന് വിചാരിക്കുമ്പോൾ അഗ്രിമെന്റ് കാര്യം മറക്കരുത്." ​"അഗ്രിമെന്റോ!" ആലിയ ഞെട്ടലോടെ ചോദിച്ചു. ​"ആ, അത് പിന്നെ ഇവൻ ഒരു വർഷത്തേക്ക് ഇവിടുന്ന് പോകാൻ പറ്റില്ല. അതാണ് അഗ്രിമെന്റ്." ​"ഇത് വല്ലാത്തൊരു ചതിയായിപ്പോയി," ആലിയ മുഖം ചുളിച്ചു പറഞ്ഞു. ​"അത് എന്റെ കാര്യത്തിൽ ആണ് കറക്റ്റ്. എന്നാലും എന്റെ മാം, ഒരു വാക്ക് പറയാമായിരുന്നു..." ദേവ് പരിഭവം നടിച്ചു. ​"എന്നിട്ട് എന്തിനാ ഇവിടുന്ന് മുങ്ങാനാണോ?" ​"ഹേ, അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല." ​"പിന്നെ ഓഫീസിൽ മാത്രം മാം വിളിച്ചാൽ മതി. അല്ലാത്തപ്പോൾ ആന്റി വിളിച്ചാൽ മതി." ​"അത്രയൊക്കെ വേണോ അമ്മേ?" അവൾ ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു. ​"നീ ചുമ്മാതിരിക്ക് ആലിയാ." ​"Ohh, ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല," അതും പറഞ്ഞു അവൾ ഫുഡ്‌ കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. ​അത് കണ്ടതും ദേവ് ചിരി കൺട്രോൾ ചെയ്തു. അതിന്റെ ദേഷ്യത്തിൽ ആലിയ കാൽ കൊണ്ട് അവനെ ചവിട്ടി. അതേ നാണയത്തിൽ അവൻ തിരിച്ചു കൊടുത്തു. ബട്ട് അത് കുറച്ചു ശക്തിയിൽ ആയിപ്പോയി. ​"ഹാ...!" അവൾ വേദനയിൽ പറഞ്ഞു. ​"എന്താ... എന്താ പറ്റിയത് അലിയാ?" അഞ്ജലി മേനോൻ തിരക്കി. ​"ഒന്നുമില്ല, ഒരു ഉറുമ്പ് കടിച്ചതാ," ആലിയ പറഞ്ഞു. ​"അതിനാണോ ഇങ്ങനെ നിലവളിച്ചത്?" ​"അതെ മാഡം, ആ ഉറുമ്പ് എന്നെയും കടിച്ചതാ... നല്ല നീറ്റൽ ഉണ്ട്," ദേവ് ആക്കിയ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​"അത് ഏത് ഉറുമ്പ്?" അതും പറഞ്ഞു അവർ താഴെ നോക്കി. ആലിയ അവനെ നോക്കി ദഹിപ്പിച്ചു. അവൻ പുരികം പൊക്കി പുച്ഛ ഭാവത്തിൽ അവളെ തിരിച്ചു നോക്കി. ​....... ​അല്പം കഴിഞ്ഞ്, ഫയൽ ചെക്ക് ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ (ആലിയയുടെ അമ്മയുടെ ബ്രദറിന്റെ മകനാണ് സിദ്ധാർഥ്) അരികിലായി ദേഷ്യത്തിൽ ആലിയ ചോദിച്ചു: ​"നീ എന്ത് കണ്ടിട്ടാ അവനെ സെലക്ട് ചെയ്തത്?" ​"ഞാനല്ല, നിന്റെ മമ്മിയുടെ ഡിസിഷൻ ആയിരുന്നു അത്," സിദ്ധാർഥ് പറഞ്ഞു. ​"അവനെ എങ്ങനെയാ ഇവിടുന്ന് പുറത്താക്കുക?" ആലിയ ചോദിച്ചു. ​"എന്താടി കാര്യം?" സിദ്ധാർഥ് ചോദിച്ചു. ​"അതൊക്കെ വലിയ കഥയാണ്. പിറകെ പറയാം. ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് ആൻസർ പറ...." ​"പ്ലാൻ തയ്യാറാക്കണം," സിദ്ധാർഥ് പറഞ്ഞു. ​"വല്ലതും നടക്കുമോ?" ആലിയക്ക് വിശ്വാസം പോരാ. ​"നടത്താം. വെയിറ്റ്." ​"നിന്റെ പ്ലാൻ ആയതുകൊണ്ട് അത്ര വിശ്വാസം ഇല്ല," ആലിയ വീണ്ടും കളിയാക്കി. ​"ഇറങ്ങി പോടീ ഇവിടുന്ന്!" സിദ്ധാർഥ് ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​"ഡാ, പതിയെ... 'അമ്മ കേൾക്കും," ആലിയ പതുങ്ങി. ​"ഐ ഡോണ്ട് കെയർ... എനിക്ക് ജോലി ഉണ്ട്, ഡോണ്ട് ഡിസ്റ്റർബ്." ​"ഡാ, ക്ഷമിക്ക്. പറഞ്ഞത് തിരിച്ചു എടുത്തു. പറ, അവനെ എങ്ങനെ പുറത്താക്കും?" ​"ആദ്യം അവന്റെ കള്ളത്തരങ്ങൾ പുറത്തു കൊണ്ടുവരണം. അതിന് അവനെ നമ്മൾ ഫോളോ ചെയ്യണം," സിദ്ധാർഥ് ഒരു പ്ലാൻ പറഞ്ഞു. ​"ഗുഡ്. മിഷൻ ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു," ആലിയ ചിരിച്ചു. #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ