❤️‍🩹 എന്ന് നിൻ്റെ ജാനി❤️ Part 4 " എന്താടി അതിന് ഉള്ളിൽ ഒരു ബഹളം? " (അജു) ഞാൻ അവിടുന്നു ഇറങ്ങിയ പാടെ അജു എൻ്റെ അടുത്ത് വന്ന് ചോദിച്ചു. " ആ.... എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല.. ഏതോ ഒരു കോൾ വന്നു. അത് കട്ട് ആക്കിട്ട് അവൻ അവിടെ ദേഷ്യത്തിൽ നിക്കാ... ഞാൻ എൻ്റെ തടി കേട് ആക്കാതെ മെല്ലെ ഇങ്ങ് പോന്നു.. " " എന്നിട്ട് ഫയൽ കിട്ടിയോ.. " ഞാനെൻ്റെ കൈയ്യിലെ ഫയൽ ഉയർത്തി അവർക്ക് കാണിച്ച് കൊടുത്തു. "കിട്ടി." അപ്പോഴേക്കും ക്യാബിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് റോഹൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു. മുഖം പഴയതുപോലെ തന്നെ ഗൗരവം. ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ നേരെ എം.ഡി.യുടെ ക്യാബിനിലേക്ക് നടന്നു. ഞാൻ അറിയാതെ അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. "എന്താ... ഇപ്പോഴേ ബോസിനെ സ്റ്റഡി ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയോ?" അജുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും ഞാൻ അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. "നീ പോടാ." "അല്ല... എന്തോ ആലോചിച്ച് നിൽക്കുന്നതല്ലേ കണ്ടത്." "ഒന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ." "ഓഹ്... ശരി ശരി." അവൻ കൈ ഉയർത്തി കീഴടങ്ങിയ ഭാവം കാണിച്ചു. അതുകണ്ട് എനിക്കും ചിരി വന്നു. എൻ്റെ ജോലി കഴിഞ്ഞത് കൊണ്ട് ഞാൻ സ്വസ്ഥമായി ഇരുന്നു. ഇനി എൻ്റെ ഡ്രാഫ്റ്റ് കോപ്പി ഡിസൈനിംഗ് ടീമിന് അയച്ചാൽ മതി. പിന്നീട് അധികം വർക്ക് ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. ഉച്ച ആയപ്പോയേക്ക് ഞങ്ങൾ ഫുഡ് കഴിക്കാനായി നിന്നു. "ശ്രീ... വാ." ഞാൻ ശ്രീയുടെ  കൈയിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചു. "എനിക്ക് ഇനിയും കുറച്ച് വർക്ക്..." "വർക്ക് പിന്നെ ചെയ്യാം. ആദ്യം കഴിക്ക്." എൻ്റെ നിർബന്ധത്തിന് മുന്നിൽ അവളും ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വന്നു. ഞാനും അജുവും ശ്രീയും അഖിലും കഫറ്റീരിയയുടെ ഒരു മൂലയിലുള്ള ടേബിളിൽ ഇരുന്നു. "വൗ...ഗായത്രി അമ്മയുടെ നാരങ്ങ അച്ചാറിന്റെ മണം വന്നല്ലോ." അജു ആദ്യം എന്റെ ടിഫിനിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.  ഞാൻ ടിഫിൻ വലിച്ച് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വെച്ചു. "കൈ വച്ചാൽ കൈ ഒടിക്കും." "അത് ശരി.. സൗഹൃദത്തിന് ഇത്ര ഒക്കെ വില ഒള്ളു ലെ..?" "ഇവിടെ നോക്ക്... എന്റെ വീട്ടിലെ ബീഫ് ഫ്രൈ." ( ശ്രീ) "ഓഹോ..." അജുവിന്റെ കണ്ണ് തിളങ്ങി. "നീ അത് ഇങ്ങോട്ട് നീക്ക്. നമുക്ക് ഷെയർ ചെയ്യാം " (അഖിൽ) "നീ പങ്കിടില്ല... മുഴുവൻ തീർക്കും." ഞാനങ്ങനെ പറഞ്ഞതും അവരെല്ലാവരും അജുവിനെ നോക്കി കളിയാക്കി ചിരിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും അജു എന്റെ ടിഫിനിൽ നിന്ന് ഒരു അച്ചാർ നാരങ്ങ വായിലിട്ടിരുന്നു.. "എടാ... ഇത് മോഷണമാണ്." "മോഷണമല്ല...ക്വാളിറ്റി ചെക്ക്." അവൻ അച്ചാർ ആസ്വദിച്ച് കഴിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " നീ അല്ലെങ്കിലും എൻ്റെ വീട്ടിലെ സാധനങ്ങൾക്ക് ക്വാളിറ്റി ചെക്ക് ചെയ്യാൻ ഉണ്ടായതല്ലേ.. " " അതൊരു സോഷ്യൽ സർവീസല്ലേ.. " (അജു) "നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കിന്റർഗാർട്ടനിൽ നിന്ന് നേരെ ഓഫീസിൽ വന്നതാണോ?" (അഖിൽ) "അല്ല..." ഞാനും അജുവും ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു. അതേ സമയം... ക്യാബിന്റെ ഗ്ലാസിനപ്പുറം നിന്നുകൊണ്ട് റോഹൻ ഫയൽ വായിക്കുകയായിരുന്നു. അറിയാതെ അവന്റെ നോട്ടം കഫറ്റീരിയയിലേക്ക് നീങ്ങി. അവിടെ... ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഫുഡിന് വേണ്ടി വഴക്കിടുന്ന ജാനിയും അജുവും.. ഒരു നിമിഷം അവൻ അതെല്ലാം നോക്കി നിന്നു. "സാർ..." പുറകിൽ നിന്ന് സ്റ്റാഫ് വിളിച്ചതും അവൻ നോട്ടം മാറ്റി. "Yes?" "ഈ ഫയലിൽ സിഗ്നേച്ചർ വേണം." റോഹൻ ഫയൽ വാങ്ങി. പക്ഷേ ഒപ്പിടുമ്പോഴും... അറിയാതെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ഗ്ലാസിനപ്പുറത്തേക്ക് പോയി. "എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ ചിരിക്കാനെന്താണ് ഇവൾക്ക്...?" അവൻ മനസ്സിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം ആ ചിന്ത തട്ടിമാറ്റി. "Focus, Rohan..." സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വീണ്ടും ജോലിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു... ആദ്യമായി... അവന്റെ ശ്രദ്ധ ഒരു ജോലിയിൽ നിന്നല്ല... ഒരു മനുഷ്യനിലേക്കാണ് വഴിമാറിയത്. ഫുഡോക്കെ കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ നാലും വീണ്ടും ജോലി സ്ഥലത്ത് എത്തി. എൻ്റെ വർക്ക് ആദ്യമേ തീർത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ അജുവിൻ്റെ ഡെസ്കിൽ പോയി അവനെ ഹെൽപ് ചെയ്തു. വൈകുന്നേരം ആറ് മണിയോട് അടുപ്പിച്ചാണ് ഞങ്ങൾ ഓഫീസിൽ നിന്നിറങ്ങിയത്. ഓഫീസ് ടൈം കഴിഞ്ഞിട്ടും കുറേ നേരം ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരുന്നു. പാർക്കിങ്ങിൽ എത്തിയപ്പോൾ കറുത്ത സ്പോർട്സ് കാർ അവിടെ തന്നെ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "റോഹൻ പോയില്ലേ?" ഞാൻ അറിയാതെ ചോദിച്ചു. അഖിൽ കാറിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. "ഇല്ല... ഇനിയും അകത്തുണ്ടാകും." "ഇത്ര വൈകിയും?" "അവന് ഓഫീസും വീടും മാത്രമേയുള്ളൂ." അവൻ അത്രയും മാത്രം പറഞ്ഞു. ഞാൻ പിന്നെ കൂടുതൽ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.. രാത്രി എട്ട് മണിയോടെ റോഹൻ വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നു. കാർ പോർച്ചിൽ വണ്ടി ഒതുക്കി വീട്ടിലേക്ക് കയറും മുന്നേ അകത്തെ ശബ്ദങ്ങൾ അവൻ്റെ കാതുകളിലെത്തി. " നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ മീരാ എൻ്റെ സാധനങ്ങളിൽ തൊടരുതെന്ന്.. ഒരു വക ശ്രദ്ധയില്ല... " റോഹൻ്റെ അമ്മ ലതിക ദേഷ്യത്തിൽ മരുമകൾ മീരയ്ക്ക് നേരെ കയർക്കുകയാണ്. "അമ്മേ... ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല.. മുറി വൃത്തിയാക്കാൻ കയറിയപ്പോ.. " "അമ്മ...!!! " റോഹൻ്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവർ ഒന്ന് ശാന്തയായത്. "റോഹാ... നീ വന്നോ മോനേ..." (ലതിക) " എന്താ ചേച്ചീ പ്രശ്നം? " " നീ എന്തിനാ അവളോട് ചോദിക്കുന്നത്? ഞാൻ അല്ലെ നിൻ്റെ അമ്മ.. " " എന്നാ ശരി, അമ്മ പറ.. " " അവളോട് ഞാൻ പറഞ്ഞതാണ് എൻ്റെ റൂമിൽ കയറേണ്ടന്ന്. എന്നിട്ട് അവൾ ചൂലും എടുത്തു കയറിയേക്കുന്നു. അതവിടെ നിൽക്കട്ടെ നീ എന്താ രാവിലെ ഞാൻ വിളിച്ചിട്ട് കട്ട് ആക്കിയേ? " " ഞാൻ ഓഫീസിൽ അല്ലെ അമ്മാ.. ബിസി ആയി പോയി. " അവൻ അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ച് സോഫയിൽ ഇരുത്തി. മീര കണ്ണ് നിറച്ച് അവിടെ നിന്ന് പോയത് കണ്ട് റോഹൻ നിശ്ശബ്ദമായി നോക്കി.. " അമ്മാ മരുന്ന് കഴിച്ചായിരുന്നോ..? " " എന്തിനാ റോഹാ കുറെ മരുന്ന്.. അതിലൊന്നും വല്യ കാര്യല്ല..  ഞാൻ ഒന്നും കഴിച്ചില്ല.. " " അമ്മയോട് ഞാൻ പല തവണ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. മരുന്ന് മുടക്കരുതെന്ന്.. ഇനി കഴിഞ്ഞ തവണത്തെ പോലെ ടെൻഷൻ പ്രഷർ കൂട്ടി ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ് ആവാൻ ആണോ..? "  " നീയൊന്ന് പോയെ റോഹാ.. " " അമ്മ ഇവിടെ തന്നെ ഇരുക്ക്... ഞാൻ മരുന്ന് എടുത്തു തരാം "  എന്ന് പറഞ്ഞ് റോഹൻ അമ്മക്ക് മരുന്ന് എടുത്ത് കൊടുത്തു.. അമ്മ മരുന്ന് കുടിച്ച് ഉറപ്പു വരുത്തി അവൻ റൂമിലേക്ക് നടന്നു.. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ... Creative Den-ൽ എത്തിയപ്പോൾ എന്തോ വ്യത്യാസം തോന്നി. സാധാരണ കേൾക്കുന്ന ചിരിയും കളിയും ഒന്നും ഇല്ല. റിസപ്ഷനിലെ പെൺകുട്ടി പോലും പതിവിലുമധികം ടെൻഷനിലായിരുന്നു. ശ്രീ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "ആദീ... ഇന്നെന്തോ പ്രശ്നം ഉണ്ടല്ലോ..." "എന്താ?" ഓഫീസിന് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു കാറിന്റെ ബ്രേക്ക് ഇടുന്ന ശബ്ദം മുഴങ്ങി. എല്ലാവരുടെയും നോട്ടം ഒരുമിച്ച് ഗ്ലാസ് ഡോറിലേക്ക് നീങ്ങി. റോഹൻ!! പക്ഷേ... ഇന്നലെ കണ്ട റോഹൻ ആയിരുന്നില്ല അത്. കണ്ണുകൾ ചുവന്ന് കലങ്ങിരുന്നു. മുഖത്ത് ഉറക്കമില്ലായ്മയുടെ ക്ഷീണം. എന്നിട്ടും... ഓഫീസിലേക്ക് കയറിയ നിമിഷം തന്നെ അവൻ പഴയ ഗൗരവം മുഖത്ത് അണിഞ്ഞു. ഞാൻ അറിയാതെ അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. റോഹൻ ആരെയും നോക്കാതെ തൻ്റെ ക്യാബിനിൽ പോയിരുന്നു. " എന്താ ശരത് പ്രശ്നം? എല്ലാവരും ഇന്ന് എക്സ്ട്രാ ഡീസൻ്റ്..? " ശ്രീ അവിടെയുള്ളൊരു സ്റ്റാഫിനോട് ചോദിച്ചു. " എന്താണെന്ന് അറിയില്ല.. രാവിലെ എല്ലാവർക്കും നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നിരുന്നു. ഇന്ന് ഒരു പ്രോജക്ട് എക്സ്ട്രാ വരുന്നുണ്ടെന്ന്. അതുകൊണ്ട് പെൻ്റിംഗ് വർക്ക് എല്ലാവരും തീർക്കാണ്. നിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് മെസേജ് ഒന്നും വന്നില്ലേ..? " (ശരത്) " ഇല്ലാ... ഞാൻ ഇന്നത്തെ ഓട്ടപാച്ചിലിൻ്റെ ഇടയിൽ ഫോൺ നോക്കിയിട്ടില്ല.. " (ശ്രീ) " എന്നാ വേഗം ചെന്നോ... ഇല്ലെങ്കിൽ ജോലി ഭാരം കൂടും " ശരത് പറഞ്ഞ ഉടനെ ശ്രീ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഞാൻ പിന്നാലെയും. കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം അഞ്ചും: അഖിലൊക്കെ വന്നിരുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് വർക്ക് ഒന്നും പെൻ്റിംഗ് ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്ക് ടെൻഷൻ ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. കുറച്ച് സമയത്തിനകം ഇപ്പോൾ തന്നെ മീറ്റിങ് ഹാളിലേക്ക് ചെല്ലണമെന്ന നോട്ടിഫിക്കേഷൻ എല്ലാവരെ ഫോണിലേക്കും വന്നു. കമ്പനി വെബ്സൈറ്റിലേക്ക് എന്നെയും അജുവിനെയും അഖിൽ ഇപ്പൊ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങൾ ചെന്ന ഉടനെ തന്നെ റോഹൻ വന്നു. " ഇന്നലെത്തെ ടീ ഓർഗാനിക് പ്രോജക്ടിൻ്റെ ടാഗ്‌ലൈനിൽ നിന്ന് ബെസ്റ്റ് ഞാൻ സെലക്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഈ ഹെഡ് ലൈൻ ആണ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടത് " റോഹൻ സ്ക്രീൻ പ്രസൻ്റ് ചെയ്ത് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ കണ്ടൻ്റ് ഞാൻ എഴുതി കൊടുത്തത് ആയിരുന്നു. " അജൂ.. ഇത് എൻ്റെ പ്രൊഡക്ട് ആണ്. എൻ്റേത് ആണ് ഇവൻ സെലക്ട് ചെയ്തേ.. " ഞാൻ മെല്ലെ അജുവിനോടായി പറഞ്ഞു. ഈ തീമിലാണ് വർക്ക് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞതല്ലാതെ അവനെൻ്റെ പേര് പോലും പറഞ്ഞില്ല.. അപ്രിഷീറ്റ് ചെയ്തില്ലേലും അതിൻ്റെ ക്രെഡിറ്റ് എനിക്ക് തരായിരുന്നു. റോഹൻ പറയുന്നത് തുടർന്നു, "ഈ പ്രോജക്റ്റിന്റെ കണ്ടൻ്റ് ലീഡ് ചെയ്യുന്നത് അതിഥി ജാനിയാണ്." ഞാനോ....!!  എല്ലാവരും ഒന്ന് ഞെട്ടി എന്നെ നോക്കി.. " സർ.. അതിന് എനിക്ക് വേറെ എക്സ്പീരിയന്സ് ഒന്നുമില്ല.. മാത്രവുമല്ല.. " " നോ മോർ എക്സ്പ്ലനേഷൻ.. " അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞ് അവനെൻ്റെ വാ മൂടി കെട്ടി. പിന്നെ വർക്കിൻ്റെ ഡീറ്റെയിൽസ് ഒക്കെ പറഞ്ഞ് സ്റ്റാഫിനെ പറഞ്ഞ് വിട്ടു. മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞതും എല്ലാവരും ഓരോ ഡിപ്പാർട്മെന്റുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. "ആദീ... പൊളിച്ചല്ലോ!" അജു എന്റെ തോളിൽ ഒന്ന് തട്ടി. "നിന്റെ കണ്ടന്റ് അല്ലേ സെലക്ട് ആയത്." "ആയിട്ടെന്താ... പേര് പറയാൻ പോലും അയാൾക്ക് തോന്നിയില്ല." ഞാൻ ചുണ്ട് കോട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അത് റോഹൻ സ്റ്റൈലാ. നിനക്ക് പ്രോജക്ടിന്റെ ലീഡ് തന്നില്ലേ? അതിനേക്കാൾ വലിയ അപ്രിസിയേഷൻ വേറെയുണ്ടോ?" (അഖിൽ) "അത് അപ്രിസിയേഷൻ അല്ല... പണി തന്നതല്ലേ... " "അതും ശരിയാ." ശ്രീ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. വൈകുന്നേരം വരെ ഞാൻ ആ പ്രോജക്ടിന്റെ പ്ലാനിംഗിൽ മുഴുകി. ഇടയ്ക്ക് ഡിസൈൻ ടീമുമായി സംസാരിക്കണം... മാർക്കറ്റിംഗ് ടീമിൽ നിന്ന് ഡാറ്റ വാങ്ങണം... ഒരു ഫ്രഷറായ എനിക്ക് ഇതെല്ലാം പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. അഖിലും ശ്രീയും അജുവും എന്നെ നന്നായി ഹെൽപ് ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫയലുകൾ കൈയിൽ പിടിച്ച് വേഗം കോറിഡോറിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴാണ്... മുന്നിലെ ക്യാബിനിൽ നിന്ന് ആരോ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞത്. എന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഫയലുകൾ നിലത്തേക്ക് ചിതറിവീണു. "അയ്യോ..." ഞാൻ താഴെ കുനിഞ്ഞ് ഓരോ പേപ്പറും പെറുക്കാൻ തുടങ്ങി. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആളെ നോക്കിയതും അത് റോഹനായിരുന്നു. അവൻ ഒരു നിമിഷം താഴെ വീണ പേപ്പറുകളിലേക്ക് നോക്കി. പക്ഷേ കുനിഞ്ഞില്ല. പകരം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "ഓഫീസിനുള്ളിൽ ഓടേണ്ട ആവശ്യമില്ല." ഞാൻ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. "ഞാൻ ഓടിയതല്ല. നിങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞതാ." "അപ്പോൾ തെറ്റ് എന്റേതാണോ?" (റോഹൻ) "ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ല." "എന്തിനാ പറയുന്നേ പറയാതെ പറഞ്ഞല്ലോ."(റോഹൻ) അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൻ നടന്നുപോയി. ഞാൻ ദേഷ്യത്തോടെ അവന്റെ പോക്ക് നോക്കി നിന്നു. "കാട്ടുപോത്ത്" വളരെ പതുക്കെയായിരുന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ... അവൻ അത് കേട്ടിരുന്നു. നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന കാലുകൾ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. ഞാൻ 'ഇനി തിരിഞ്ഞ് വഴക്കുപറയും' എന്ന് കരുതി ശ്വാസം പോലും പിടിച്ചു നിന്നു. എന്നാൽ... അവൻ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയില്ല. ആരും കാണാത്ത രീതിയിൽ ചുണ്ടിന്റെ കോണിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി മാത്രം വിരിഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം പഴയ ഗൗരവം മുഖത്തണിഞ്ഞ് മുന്നോട്ട് നടന്നു. "എന്താ...?" ദൂരെ നിന്ന് ഇതെല്ലാം കണ്ട അഖിൽ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല..." ഞാൻ മുഖം വീർപ്പിച്ച് ഫയലുകൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. "ആ മനുഷ്യനെ ഒരു ദിവസം ഞാൻ ശരിയാക്കും..." ഞാൻ പിറുപിറുത്തു. അത് കേട്ട് അജു ചിരിച്ചു. "ആദ്യം നീ ജോലി രക്ഷിക്ക്... പിന്നെ ബോസിനെ ശരിയാക്കാം." "പോടാ..." എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ അവനെ പുച്ഛിച്ച് തള്ളി.. എല്ലാവരും ചിരിച്ചെങ്കിലും... ആ ചിരി അധികനേരം നീണ്ടുനിന്നില്ല. അതേ സമയം... റോഹന്റെ കാബിനിൽ ഫോൺ വീണ്ടും റിംഗ് ചെയ്തു. സ്ക്രീനിൽ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞ അതേ പേര്. "അമ്മ ❤️" ഇത്തവണ... അവൻ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിച്ചില്ല. അവനാ കോൾ എടുത്തു. അടുത്ത നിമിഷം... അവന്റെ മുഖത്തെ നിറം മുഴുവൻ മാറി. "എന്താ...? അമ്മ... ശാന്തമാവൂ... ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം!" ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത ഉടനെ അവൻ കസേര പിന്നിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട് ഓടി പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഭയം വന്ന് കൂടിയിരുന്നു... (തുടരും...) സ്റ്റോറി ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ കമൻ്റ് ഇടണേ.. ❤️ തുടർന്നും വായിക്കണം❤️ #💌 പ്രണയം #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ എന്താ സ്വപ്നം കാണുകയാണോ? വേഗം വന്ന കാര്യം പറഞ്ഞ് റെഡിയാക്കാൻ നോക്ക്." രാഹുലിന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ജോബിൻ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി. അപ്പോഴാണ് രാഹുൽ സ്വബോധത്തിലേക്ക് വന്നത്. "എന്റെ അക്കൗണ്ടിൽ നിന്ന് രണ്ട് തവണ ഈ മാസം ലോൺ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് റീഫണ്ട് ചെയ്യുന്ന കാര്യം സംസാരിക്കാൻ വന്നതാണ് ഞാൻ." ആവശ്യം തന്റേത് ആയത് കൊണ്ടും ബാങ്കിലെ മറ്റ് സ്റ്റാഫുകളുടെ കൌണ്ടറിൽ നല്ല തിരക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ടുമാണ് രാഹുൽ താൻ വന്നത് എന്തിനാണെന്ന് മിത്രയോട് പറഞ്ഞത്. "പാസ്സ് ബുക്ക് തരൂ, നോക്കട്ടെ..." മിത്ര പാസ്സ്‌ബുക്ക് വാങ്ങി നോക്കി. "ഓട്ടോമാറ്റിക്ക് ആയിട്ട് ലോൺ കട്ടാകുന്ന ദിവസത്തിന് മുൻപേ തന്നെ നിങ്ങൾ ലോൺ അടച്ചത് കൊണ്ടാണ് രണ്ട് തവണ എമൗണ്ട് അക്കൗണ്ട് ൽ നിന്ന് പോയത്. ആ എമൗണ്ട് ഇന്ന് തന്നെ ക്രെഡിറ്റ്‌ ആയിക്കോളും.അടുത്ത തവണ ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കാതിരിക്കാൻ ഓട്ടോപേ ക്യാൻസൽ ചെയ്തിട്ട് നിങ്ങൾ തന്നെ ലോൺ പേയ്‌മെന്റ് ഡയറക്റ്റ് അടച്ചോളു. ഇനിയിപ്പോ ഓട്ടോപേ വേണമെന്ന് ആണെങ്കിൽ ലോൺ എമൗണ്ട് അക്കൗണ്ട് ൽ കട്ടാക്കുന്നതിനു മുൻപ് സ്വയം അടയ്ക്കാതിരുന്നാൽ മതി." പാസ്സ് ബുക്ക് തിരിച്ചു കൊടുക്കുമോ മിത്ര പറഞ്ഞു. "പിന്നെ ലോൺ സംബന്ധിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഫസ്റ്റ് ഫ്ലോറിൽ ലോൺ സെക്ഷനിലാണ് പറയേണ്ടത്." അത്രേം പറഞ്ഞിട്ട് അവൾ ബാഗുമായി എഴുന്നേറ്റു. രാഹുൽ ഒരു നിമിഷം അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നിട്ട് ജോബിനെയും കൂട്ടി അവിടുന്ന് പോയി. ********* "അമ്മേ ഞാൻ ഇന്ന് ബാലേട്ടനെ വിളിച്ച് മിത്രയുടെ കാര്യം അന്വേഷിച്ചിരുന്നു. ആ കുട്ടിക്ക് വേറെ കല്യാണമൊന്നും ഇതുവരെ ആയിട്ടില്ലെന്നാ അയാൾ പറഞ്ഞത്." രാകേഷ് ഗീതയോട് പറഞ്ഞു. അവർക്ക് അത് കേട്ട് ഒത്തിരി സന്തോഷം തോന്നി. "രാഹുലിന് വേണ്ടി ആ കുട്ടിയെ ആലോചിക്കുന്ന കാര്യം നീ അയാളോട് പറഞ്ഞോ?" "ആ അമ്മേ... പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ബാലേട്ടൻ മിത്രയുടെ വീട്ടിൽ വിളിച്ചു ചോദിച്ചിട്ട് നാളെ മറുപടി പറയാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്." "അവർ സമ്മതിച്ചാൽ മതിയായിരുന്നു." ഗീത പ്രാർത്ഥനയോടെ നെഞ്ചിൽ കൈ വച്ചു. "അവർക്ക് താല്പര്യകുറവൊന്നും ഉണ്ടാവില്ലായിരിക്കും അമ്മേ. പക്ഷേ രാഹുൽ ഇതിന് സമ്മതിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല." രാകേഷ് പറഞ്ഞു. "അവനെ സമ്മതിപ്പിക്കുന്ന കാര്യം ഞാനേറ്റു. രാഹുലിന്റെ ഭാര്യയായി ഈ വീടിന്റെ രണ്ടാമത്തെ മരുമകളായി മിത്ര വന്നാൽ മതി എന്നാണ് ഇപ്പോ എന്റെ ആഗ്രഹം. ഒന്നുല്ലേലും കുറച്ചു മനുഷ്യ പറ്റും കരുണയും ഉള്ള കുട്ടിയല്ലേ. ഞാൻ അതേ നോക്കുന്നുള്ളു. അതുകൊണ്ട് നീ വിവരങ്ങളൊക്കെ അറിഞ്ഞു വയ്ക്ക്. അവർക്ക് സമ്മത കുറവൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ ഈ വരുന്ന ഞായറാഴ്ച നമുക്ക് അവിടം വരെ പോയി എല്ലാരേം കാണാം. അന്ന് പെണ്ണ് കാണാൻ പോയപ്പോ ഞാനും രാമേട്ടനും വന്നില്ലല്ലോ. എനിക്കും ആ കുട്ടിയുടെ വീടും ചുറ്റുപാടുമൊക്കെ ഒന്ന് കാണണം." ഗീതയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അവർ എല്ലാം തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞുവെന്ന് രാകേഷിന് മനസ്സിലായി. *********** "മോളെ... ഇന്ന് ആ ബ്രോക്കർ വിളിച്ചിരുന്നു. അന്ന് നിന്നെ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്ന പയ്യന്റെ വീട്ടുകാർ നിനക്ക് വേറെ കല്യാണം ആയോന്ന് അന്വേഷിച്ചു പോലും. വേറൊന്നും ആയിട്ടില്ലെങ്കി അവരുടെ ആലോചന നടത്തുന്നതിൽ നമുക്ക് സമ്മതമാണോന്ന് ചോദിച്ചു. നിന്നോട് ചോദിച്ചിട്ട് മറുപടി പറയാമെന്നു കരുതി ഞാൻ. എന്താ നിന്റെ അഭിപ്രായം? ആ പയ്യനെ കെട്ടുന്നതിൽ ഇഷ്ടക്കുറവ് ഒന്നുമില്ലല്ലോ അല്ലേ?" വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്ന മിത്രയോട് വിമല ചോദിച്ചു. അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മിത്ര അമ്പരന്നു. "അമ്മ പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ?" അവൾ ചോദിച്ചു. "ഇതെന്താ തമാശ പറയാൻ പറ്റിയ കാര്യമാണോ? നിനക്ക് ഓക്കേ ആണോ അല്ലേ എന്ന് പറ. ഓക്കേ ആണെങ്കി ചെക്കന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഞായറാഴ്ച ഇങ്ങോട്ട് വരാന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്." അത് കൂടി കേട്ടതോടെ രാഹുലിന്റെ സമ്മതത്തോടെ ആവില്ല രണ്ടാമതും അവന്റെ ആലോചന തനിക്ക് വന്നതെന്ന് മിത്ര ഊഹിച്ചു.. "എനിക്ക് ഇഷ്ടക്കുറവ് ഒന്നുമില്ല. അമ്മ അവരോട് വരാൻ പറഞ്ഞോ." പറഞ്ഞിട്ട് മിത്ര മുറിയിലേക്ക് പോയി. ഈ ആലോചന എത്രത്തോളം മുന്നോട്ട് പോയാലും രാഹുൽ എല്ലാം അറിയുന്നത് വരെ മാത്രമേ അതിന് ആയുസ്സുള്ളൂ എന്ന് മിത്രയ്ക്ക് അറിയാം. അതുകൊണ്ട് അവൾ അതിനെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് സന്തോഷിക്കാനോ സങ്കടപ്പെടാനോ മിനക്കെട്ടില്ല. എല്ലാം വരുന്നത് പോലെ വരട്ടെ എന്ന് കരുതി മിത്ര. ****** ഞായറാഴ്ച രാകേഷിനും ഭാര്യയ്ക്കും ഒപ്പം ഗീതയും രാമചന്ദ്രനും മിത്രയുടെ വീട്ടിൽ വന്നു. വളരെ വേഗം തന്നെ ഗീതയും വിമലയും കൂട്ടായി. അങ്ങനെ അവരിൽ നിന്നും മിത്ര ആക്‌സിഡന്റ് ആയ സമയത്ത് ഗീതയെയും രാമചന്ദ്രനെയും ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ച കാര്യങ്ങളൊക്കെ വിമല അറിഞ്ഞു. "കേട്ടോ വിമലേ. എനിക്ക് മിത്രയേ ഒത്തിരി ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അന്ന് മിത്രയേ രാഹുൽ പെണ്ണ് കണ്ട് പോയതിന്റെ പിറ്റേന്ന് അവന്റെ ഓഫീസിൽ തന്നെയുള്ള ഒരു കുട്ടിയുടെ ആലോചന കൂടി വന്നിരുന്നു. ഒരുമിച്ച് ജോലി ചെയ്യുന്നവരായത് കൊണ്ട് ആ ബന്ധം നടത്താമെന്ന് രാഹുൽ പറഞ്ഞപ്പോ ഞങ്ങൾ എതിരൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അത് പകുതിക്ക് വച്ച് മുടങ്ങി. അല്ലെങ്കിലും പരസ്പരം ചേരാൻ വിധി ഉള്ളവരുടെ അല്ലേ നടക്കു. അത് മുടങ്ങിയതോടെ ഇനി കുറച്ചു നാൾ കല്യാണ കാര്യം പറഞ്ഞ് ശല്യപ്പെടുത്തരുതെന്ന് രാഹുൽ പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് ഞാൻ പിന്നീട് വേറൊന്നും അവന് നോക്കിയില്ല. അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് മിത്രയ ഞങ്ങളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ട് പോകുന്നതും രാഹുൽ ആദ്യം പെണ്ണ് കണ്ട കുട്ടി മോൾ ആയിരുന്നുവെന്നും രാകേഷിൽ നിന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നത്. അത് അറിഞ്ഞപ്പോ മുതൽ എനിക്ക് രാഹുലിന്റെ ഭാര്യയായി മിത്രയെ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നൊരു ആഗ്രഹം മനസ്സിൽ തോന്നി." ഗീതയിൽ നിന്ന് കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞപ്പോ വിമലയ്ക്ക് ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നി. "ആക്‌സിഡന്റ്ന്റെ കാര്യമൊന്നും മിത്ര പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നു കേട്ടോ. പിന്നെ ഈ ബന്ധം നടക്കുന്നതിൽ ഞങ്ങളൊക്കൊക്കെ സന്തോഷമേ ഉള്ളു." വിമല ഗീതയുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. "എങ്കിൽ നമുക്ക് ഇത് ഉറപ്പിക്കാം അല്ലേ." ഗീത ചോദിച്ചപ്പോൾ വിമല നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ സമ്മതം നൽകി. *********** "നിന്നെ എനിക്ക് ഒത്തിരി ഇഷ്ടായി മോളെ. ഇനി നിന്റെ കഴുത്തിലൊരു താലി വീഴുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് നീ സ്നേഹിച്ച എന്റെ മോന്റെ പേര് കൊത്തിയ താലി ആയിരിക്കും. നിങ്ങൾ തമ്മിൽ പിരിയാനുണ്ടായ കാരണമൊന്നും എനിക്കറിയില്ല. അത് എനിക്ക് അറിയുകേം വേണ്ട. അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞു പോയ കാര്യങ്ങളല്ലേ. നിന്റെ നല്ല മനസ്സ് മാത്രേ ഞാൻ നോക്കുന്നുള്ളു." ഇറങ്ങാൻ നേരം മിത്രയോടായി ഗീത പറഞ്ഞു. അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "രാഹുലേട്ടൻ സമ്മതിക്കോ?" അവൾ അത് മാത്രേ ചോദിച്ചുള്ളു. "അവൻ സമ്മതിച്ചോളും. ഇന്ന് തന്നെ ഞാൻ അവനോട് കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ട്. മിത്ര അതോർത്തു പേടിക്കണ്ട." ഗീത പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അധികം വൈകാതെ എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് അവരെല്ലാവരും മടങ്ങി പോയി. ********** തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോ തന്നെ ഗീത രാഹുലിനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ച് തങ്ങൾ മിത്രയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയ കാര്യം അവനെ അറിയിച്ചു. കല്യാണത്തിന് വാക്ക് കൊടുത്തിട്ടാണ് അച്ഛനും അമ്മയും വന്നിരിക്കുന്നതെന്ന് കേട്ടതും അവന് ദേഷ്യം കയറി. കാത്തിരിക്കൂ

#📙 നോവൽ കുട്ടിക്ക് എന്താ ഒരു കുറവ്? പൂജയെക്കാൾ കൊള്ളാം ഈ കൊച്ച്. നിനക്ക് ഈ കുട്ടിയെ തന്നെ കെട്ടിക്കൂടായിരുന്നോ?" ഗീതയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് രാഹുൽ ദേഷ്യത്തോടെ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. "അവളെ കെട്ടുന്നതിനേക്കാൾ ഭേദം തൂങ്ങി ചാകുന്നതാ." പറഞ്ഞിട്ട് രാഹുൽ ദേഷ്യത്തോടെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി പോയി. "ഇവനെന്താ മോനെ ഇങ്ങനെ." രാഹുൽ പോയ വഴിയേ നോക്കി ഗീത നെടുവീർപ്പിട്ടു. "അമ്മയ്ക്ക് മിത്രയെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ." രാകേഷ് അമ്മയുടെ മനസ്സറിയാൻ ശ്രമിച്ചു. "നല്ല കുട്ടിയല്ലേടാ അവൾ. വഴിയിൽ ഞങ്ങൾ ചോര ഒലിച്ചു കിടന്നപ്പോ സ്വന്തം കാറിൽ കയറ്റി ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്ന് കാണിക്കാൻ ആ കൊച്ചിന് മനസ്സുണ്ടായില്ലേ. നിന്റെ അച്ഛനിന്ന് ജീവനോടെ ഇരിക്കാൻ കാരണം ആ കുട്ടിയാണ്. അതിന്റെ നന്ദിയും സ്നേഹവും എനിക്കാ കുട്ടിയോട് ഉണ്ട്." ഗീത പറഞ്ഞു. "രാഹുൽ അവളെ കല്യാണം കഴിച്ച് കാണണമെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് ആഗ്രഹം ഉണ്ടോ?" "ഉണ്ടോന്ന് ചോദിച്ച ഉണ്ട്. നീ ആ ബ്രോക്കറെ വിളിച്ചിട്ട് ആ കൊച്ചിന് വേറെ കല്യാണം ശരിയായോ എന്ന് അന്വേഷിക്ക്. ഇല്ലെങ്കിൽ രാഹുലിന് വേണ്ടി ആ കുട്ടിയെ ചോദിക്ക്." അമ്മ പറഞ്ഞ കേട്ട് രാകേഷ് ഒന്ന് ഞെട്ടി. "അതിന് രാഹുൽ സമ്മതിക്കുമോ അമ്മേ? അവന് അവളെ കാണുന്നത് തന്നെ വെറുപ്പാണ്." "അവനെ കൊണ്ട് സമ്മതിപ്പിക്കുന്ന കാര്യം ഞാനേറ്റു. നീ ആദ്യം ഞാൻ പറഞ്ഞത് അന്വേഷിക്ക്." ഗീതയുടെ വാക്കുകൾക്ക് രാകേഷ് സമ്മതം പറഞ്ഞു. *********** പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ ബാങ്കിൽ പോകുന്ന വഴിക്ക് മിത്ര ഗീതയെ കാണാനായി ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് വന്നു. ആ സമയം റൂമിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് രാഹുൽ മാത്രമാണ്. അവളെ കണ്ടതും അവൻ റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി പോയി. "ആന്റിക്ക് ഇപ്പോ എങ്ങനെ ഉണ്ട്? വേദന കുറഞ്ഞോ? അങ്കിളിനെ എപ്പോഴാ icu വിൽ നിന്ന് മാറ്റുക?" മിത്ര ചോദിച്ചു. "എനിക്ക് വേദനയൊക്കെ ഉണ്ട് കുട്ടി. ഗുളിക കഴിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഒത്തിരി അറിയുന്നില്ല. പിന്നെ മേല് മൊത്തം നല്ല തരിപ്പാ. രാമേട്ടനെ ഇന്ന് വൈകുന്നേരം റൂമിലേക്ക് മാറ്റമെന്ന ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്." ഗീത അവൾക്ക് മറുപടി നൽകി. "ആന്റി ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?" "രാവിലെ രാഹുൽ ഇവിടുത്തെ കാന്റീൻ നിന്ന് ഇഡലി വാങ്ങി തന്നു. കല്ല് പോലത്തെ സാധനം. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് കഴിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. രാകേഷും ഭാര്യയും കൂടി വീട്ടിൽ നിന്ന് വരുമ്പോ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ട് വരാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അത് കിട്ടുന്നത് വരെ ഇങ്ങനെ വിശന്ന് ഇരിക്കണം." "ആന്റിക്ക് ഞാൻ വീട്ടിൽ നിന്നും നല്ല സോഫ്റ്റ്‌ ദോശയും സാമ്പാറും കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്. കഴിച്ച് നോക്ക് ട്ടോ." മിത്ര ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു പൊതി എടുത്ത് അവർക്ക് നേരെ നീട്ടി. ഗീത സന്തോഷത്തോടെ പൊതി വാങ്ങി. "ഇത് തരാനായിട്ട് ആണോ മിത്ര ഇവിടെ വരെ വന്നത്." അവർ ചോദിച്ചു. "അല്ല ആന്റി. ഇന്നലെ പോകുന്ന വഴിക്ക് ഞാൻ ആക്‌സിഡന്റ് നടന്ന ഭാഗത്തൊക്കെ വെറുതെ ഒന്ന് നോക്കിയിരുന്നു. അവിടെ പുല്ലിന്റെ ഇടയിൽ നിന്ന് ആന്റിയുടെ ചെറിയ ഹാൻഡ് ബാഗും അങ്കിളിന്റെ പൊട്ടിയ ഫോണും കിട്ടി. പിന്നെ ഒടിഞ്ഞു പോയ ഒരു ഗോൾഡ്‌ വളയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇതൊക്കെ ആന്റിയുടെ തന്നെ അല്ലേ." മിത്ര തനിക്ക് കിട്ടിയ സാധനങ്ങൾ അവർക്ക് നൽകി. ഗീത അതൊക്കെ വാങ്ങി നോക്കി. "ഇതൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ തന്നെയാ മോളെ." അവർ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ രണ്ടാളും വീണത് റോഡിനോട് ചേർന്ന് കാട് പോലെ നിൽക്കുന്ന ഭാഗത്തു ആയത് കൊണ്ടാ ഇത് അവിടെ കിടന്നത് ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നത്." മിത്ര പുഞ്ചിരിയോടെ അവരെ നോക്കി. "ആരും പറയാതെ തന്നെ മോൾക്ക് അവിടെ പോയി ഇതൊക്കെ നോക്കാൻ തോന്നിയല്ലോ. നിന്നോട് ഞാൻ എങ്ങനെയാ മോളെ നന്ദി പറയാ. ഈ വള എനിക്ക് അത്രേം പ്രിയപ്പെട്ടതാ. എന്റെ കല്യാണ സമയത്ത് എന്റെ മുത്തശ്ശി ഇട്ട് തന്നതാ. അന്ന് മുതൽ ഇതെന്റെ കയ്യിലുണ്ട്. ഇന്നലെ രാത്രിയാണ് ഇത് കൈയ്യിൽ ഇല്ലാത്ത കാര്യം ഞാൻ അറിയുന്നത്." ഗീതയുടെ കണ്ണുകളിൽ നനവൂറി. അവർ സ്നേഹത്തോടെ അവളെ നോക്കി. "എങ്കിൽ ഞാൻ പോട്ടെ ആന്റി... ബാങ്കിൽ കയറാൻ സമയമായി." മിത്ര എഴുന്നേറ്റു. "വൈകുന്നേരം പോകുമ്പോ ഇതുവഴി വരോ മോളെ." ഗീത ചോദിച്ചു. "ഞാൻ എപ്പഴും ഇങ്ങോട്ട് കയറി വന്നാൽ ശരിയാവില്ല ആന്റി. രാഹുലേട്ടൻ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പറയും. അതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോ എനിക്ക് സങ്കടമാകും.." അവൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് ഗീതയ്ക്കും തോന്നി. "മോളേ ഫോൺ നമ്പർ തരുമോ? ഞാൻ ഇടയ്ക്ക് അങ്ങോട്ട്‌ വിളിക്കാം." ഗീത ചോദിച്ചു. "തരാം ആന്റി..." മിത്ര ഒരു പേപ്പറിൽ തന്റെ നമ്പർ എഴുതി നൽകിയിട്ട് പോകാനായി എഴുന്നേറ്റു. ********* "ഈ പേരും പറഞ്ഞ് ദിവസവും ഇങ്ങോട്ട് എഴുന്നള്ളണമെന്നില്ല. നീ എന്തൊക്കെ ഡ്രാമ കളിച്ചാലും നിന്നെ ഞാനെന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അടുപ്പിക്കില്ല മിത്ര." റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി വരുന്ന മിത്രയെ കണ്ട് രാഹുൽ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത് നിങ്ങളെ കാണാനല്ല രാഹുലേട്ടാ. വഴിയിൽ കിടന്ന നിങ്ങടെ അമ്മയുടെ ബാഗും പൊട്ടിയ സ്വർണ വളയും തിരിച്ചു കൊടുക്കാനാണ്. ഇതിന്റെ പേരിൽ ദിവസവും ഞാൻ ഇവിടെ കേറി ഇറങ്ങാനൊന്നും പോണില്ല. അത്രയ്ക്ക് അന്തസ്സില്ലാത്തവളല്ല ഈ മിത്ര. പിന്നെ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇടിച്ചു കയറി വരാനായിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്കത് പണ്ടേ ആകാമായിരുന്നു. നിങ്ങൾ ബ്രേക്ക്‌ അപ്പ് പറഞ്ഞപ്പോ മാന്യമായി അത് അംഗീകരിച്ചു മാറി തന്നവളാ ഞാൻ. അതിനുശേഷം ഒരിക്കൽ പോലും അബദ്ധത്തിൽ പോലും നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ വരാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് മറുപടിക്ക് കാത്തു നിൽക്കാതെ മിത്ര അവിടുന്ന് പോയി. അവൾക്ക് തിരിച്ചു നല്ല മറുപടി കൊടുക്കാൻ കഴിയാതെ നിരാശനായി രാഹുൽ അവിടെ നിന്നു. ******** നാല് ദിവസത്തിന് ശേഷം രാമചന്ദ്രന് ഡിസ്ചാർജ് നൽകി. ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഗീത ആ വിവരം രാകേഷിന്റെ ഫോണിൽ നിന്നും മിത്രയോട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു. ഗീതയുടെ ഫോണിന്റെ ഡിസ്പ്ലേ പൊട്ടി പോയതിനാൽ അവർ രാകേഷിന്റെ ഫോണിൽ നിന്ന് വിളിച്ചത്. ഗീത വിളിച്ചത് മിത്രയ്ക്ക് ഒത്തിരി സന്തോഷമായി. പിന്നീട് രാകേഷ് തന്നെ അവരുടെയും രാമചന്ദ്രന്റെയും ഫോൺ കടയിൽ കൊണ്ട് പോയി ശരിയാക്കി കൊടുത്തു. അതിനുശേഷം ഗീത ഇടയ്ക്കിടെ മിത്രയെ വിളിച്ചു വിശേഷം തിരക്കുന്നത് പതിവായി. പക്ഷേ ഒരിക്കൽ പോലും അവൾ അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചിരുന്നില്ല. അത് എന്ത് കൊണ്ടാണെന്ന് അറിയാവുന്നതിനാൽ ഗീതയ്ക്ക് അതിൽ പരാതി ഇല്ലായിരുന്നു. ********* അന്നൊരു വെള്ളിയാഴ്ച ദിവസമായിരുന്നു. ബാങ്കിൽ നല്ല തിരക്കുള്ള സമയം. മിത്രയ്ക്ക് ലഞ്ച് കഴിക്കേണ്ട സമയമായതിനാൽ അവൾ കൌണ്ടർ ക്ലോസ്ഡ് എന്ന ബോർഡ് വച്ചിട്ട് ബാഗ് എടുത്ത് കൊണ്ട് കഴിക്കാൻ പോകാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ആരോ അവളെ മാഡം എന്ന് വിളിച്ചത്. ചിരപരിചിതമായ ആ സ്വരം കേട്ട് മിത്ര മുഖമുയർത്തി നോക്കിയതും മുന്നിൽ രാഹുലിനെ കണ്ട് അവൾ അമ്പരന്ന് പോയി. അവനും അവളെ കണ്ട് ഞെട്ടിയിരുന്നു. അവിടെ രാഹുൽ ഒരിക്കലും മിത്രയെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. അവൾ കൊല്ലത്തെ sbi ബാങ്കിലാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നതെന്ന് ബ്രോക്കർ പറഞ്ഞുള്ള അറിവേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.. ഇപ്പോ മിത്ര സ്റ്റാച്യു ബ്രാഞ്ചിലാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നതെന്ന് അവനറിയില്ല. ഗീതയ്ക്കും രാകേഷിനുമൊക്കെ അവൾ ആ വിവരം പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് അറിയാം. പക്ഷേ അവരും അവനോടിത് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. "എന്ത് വേണം?" മിത്ര ഗൗരവത്തിന്റെ മുഖം മൂടി അണിഞ്ഞു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ടാ... നീ എന്താ സ്വപ്നം കാണുകയാണോ? വേഗം വന്ന കാര്യം പറഞ്ഞ് റെഡിയാക്കാൻ നോക്ക്." രാഹുലിന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ജോബിൻ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി. കാത്തിരിക്കൂ

#📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ നിശ്ചയം മാധവുമായി കഴിഞ്ഞെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോ മുതൽ പലവിധ ചിന്തകൾ കിഷോറിന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്ന് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. താൻ സ്വന്തമാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവളെ മറ്റൊരു പുരുഷൻ സ്വന്തമാക്കുന്നത് അവന് ചിന്തിക്കാൻ പോലും സാധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. വേണിയും മാധവും തമ്മിൽ ഒന്നാകാതെ ഇരിക്കാൻ മാധവിനെ കൊന്നാലോ എന്ന് പോലും കിഷോർ ചിന്തിച്ചു. പക്ഷേ അങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്ത് വേണിയെ ജീവിതത്തിൽ ഒറ്റപ്പെടുത്തിയാലും അവളെ സ്വന്തമാക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയില്ലല്ലോ എന്നോർത്തു കിഷോർ നെടുവീർപ്പിട്ടു. വേണി എന്നല്ല ഇനിയൊരു പെൺകുട്ടിയെയും അറിയാൻ അവന് കഴിയില്ല. അന്നത്തെ ആക്‌സിഡന്റ് ഓടെ കിഷോറിന് നഷ്ടമായത് അവന്റെ പൌരുഷം കൂടിയാണ്. അതൊക്കെ ഓർത്തപ്പോ അവന് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ കിഷോർ വേണിയെ ഭ്രാന്തമായി സ്നേഹിച്ചു പോയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവളുടെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് അവനൊരു മോചനം ലഭിക്കാതെ പോയത്. മനസ്സിലെ ചിന്തകൾ കാട് കയറിയപ്പോ തത്കാലം വേണിയുടെ നിശ്ചയമല്ലേ കഴിഞ്ഞുള്ളു കല്യാണം കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ കല്യാണ സമയം എത്തുമ്പോ അത് മുടക്കാൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാമെന്ന് പറഞ്ഞ് കിഷോർ സ്വന്തം മനസ്സിനെ എങ്ങനെയൊക്കെയോ സമാധാനപ്പെടുത്തി. ******** രണ്ട് വർഷം കടന്ന് പോയി... ഈ രണ്ട് വർഷത്തിനിടയ്ക്ക് മീരയുടെയും ശ്രീഹരിയുടെയുമൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങളൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ദീപ്തി കയ്യൊഴിഞ്ഞതോടെ നിരാശയുടെ പടുകുഴിയിലേക്ക് വീണ ശ്രീഹരിക്ക് പിന്നെ അവിടെ നിന്നൊരു ഉയർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് സാധ്യമായിരുന്നില്ല. തന്റെ ജീവിതം തന്നെ നശിച്ചു പോയല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൻ സങ്കടപ്പെടാത്ത ഒരു രാത്രി പോലും ശ്രീഹരിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മദ്യം ശരീരത്തിന് നല്ലതല്ലല്ലോ എന്ന തിരിച്ചറിവും ബോധവും ഉള്ളത് കൊണ്ട് മാത്രം തന്റെ ദുഃഖങ്ങൾ മറക്കാൻ ശ്രീഹരി മധ്യത്തിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചില്ല. പിന്നീടുള്ള അവന്റെ ജീവിതം വീട്ടുകാർക്ക് വേണ്ടി മാത്രമായി ചുരുങ്ങി. മീരയുമായുള്ള ബന്ധവും പിരിഞ്ഞതിനാൽ അവൻ തിരികെ സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് തന്നെ ട്രാൻസ്ഫർ ആയി വന്നു. അവൻ നാട്ടിൽ ജോയിൻ ചെയ്യുന്നതിന് ഒരാഴ്ച മുന്നേ മീര ബാംഗ്ലൂരിൽ പുതിയ ജോലി കിട്ടി പോയിരുന്നു. നാട് അവൾക്ക് അത്രത്തോളം മടുത്തത് കൊണ്ടാണ് മീര ബാംഗ്ലൂർക്ക് പോയത്. നാട്ടിൽ തങ്ങിയിരുന്ന അത്രയും നാൾ വീട്ടുകാരുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയുമൊക്കെ കുത്തു വാക്കുകളും കളിയാക്കലും അവൾക്ക് കേൾക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നു. അതൊക്കെ കേട്ട് മനസ്സ് മടുത്തപ്പോഴാണ് മീര മറ്റൊരു ജോലി കണ്ടെത്തി വീട്ടിൽ നിന്നും മാറിയത്. ശ്രീഹരിയുടെയും വേണിയുടെയും ജീവിതത്തിൽ വില്ലത്തിയായി അവതരിച്ചു തന്റെ മോന്റെ ജീവിതം തകർത്തത് മീര ആണെന്ന് ശ്രീഹരിയുടെ അമ്മ കാണുന്നവരോടൊക്കെ പറഞ്ഞ് നടക്കുമായിരുന്നു. മീരയും വീട്ടുകാരും അത് എതിർക്കാതിരുന്നപ്പോ അത് സത്യമാണെന്ന് പലർക്കും തോന്നി. അതാണ് മീരയ്ക്ക് എല്ലാ സൈഡിലും നിന്ന് കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ മാത്രം കേൾക്കേണ്ടി വന്നത്. ഇതൊക്കെ കാരണം നാട്ടിൽ തിരികെ എത്തിയ ശ്രീഹരിയെ ചിലർ സഹതാപത്തോടെ നോക്കി കണ്ടു. അത് അവന് നാണക്കേടും വേദനയും നൽകി. എങ്കിലും ശ്രീഹരി പരമാവധി അതൊന്നും മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ ജോലിയും വീടുമായി കഴിഞ്ഞു കൂടി. ദീപ്തി ഉപേക്ഷിച്ചു പോയപ്പോൾ ഒറ്റപ്പെടൽ തോന്നിയ ശ്രീഹരിക്ക് പിന്നീട് മീരയെ ഡിവോഴ്സ് ചെയ്യണ്ടെന്ന് പോലും തോന്നിപോയി. പക്ഷേ അവനവളെ തിരിച്ചു വിളിക്കാൻ തോന്നിയില്ല. വിളിച്ചാലും ഇനി മീര വരില്ലെന്ന് ശ്രീഹരിക്ക് അറിയാം. കുറച്ചു വർഷം കഴിയുമ്പോ മീരയെയും ആരെയെങ്കിലും കല്യാണം കഴിക്കുമെന്ന് അവനറിയാം. അപ്പോഴും താൻ എവിടെയും എത്താതെ ഒറ്റപ്പെട്ട് ജീവിതം നശിച്ചു ഇങ്ങനെ കഴിയേണ്ടി വരുമെന്ന് വിഷമത്തോടെ ശ്രീഹരി ഇടയ്ക്കിടെ ചിന്തിക്കും. ******** രണ്ട് വർഷം മുൻപുള്ള ചിങ്ങ മാസത്തിൽ ആയിരുന്നു വേണിയുടെയും മാധവിന്റെയും നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞത്. അതിന് ശേഷം കൃത്യം രണ്ട് വർഷത്തിന് ഇപ്പുറം വീണ്ടും ചിങ്ങത്തിൽ തന്നെയാണ് അവരുടെ കല്യാണത്തിന് ഡേറ്റ് എടുത്തത്. ശ്രീമംഗലം തറവാട്ടിൽ വീണ്ടും ഒരു പന്തൽ ഉയർന്നു. മുറ്റത് ഉയർന്ന പന്തൽ നോക്കി നിന്ന വേണിയുടെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ മിന്നി മറഞ്ഞു. പണ്ട് ഇതേ പന്തലിൽ വച്ച് ശ്രീഹരിയുമായുള്ള തന്റെ വിവാഹം മുടങ്ങിയത് ആദ്യമൊരു സങ്കടമായിരുന്നെങ്കിലും അങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചത് അതിനേക്കാൾ നല്ലത് തനിക്ക് കിട്ടാനായിരുന്നു എന്നവൾക്ക് അറിയാം. "നാളെ ഈ സമയം മാധവിന്റെ പാതിയായി അവനോടൊപ്പം ഉണ്ടാകും ഞാൻ." പുഞ്ചിരിയോടെ വേണി ഓർത്തു. ശ്രീമംഗലം തറവാട്ടിൽ ഒരുക്കങ്ങൾ തകൃതിയായി നടന്ന് കൊണ്ടിരുന്നു. വേണിയുടെയും മാധവിന്റെയും കല്യാണത്തിനൊപ്പം അവളുടെ ചേട്ടൻ വിനീതിന്റെയും കല്യാണം നടക്കുന്നുണ്ട്. ********* പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ബ്യൂടീഷൻ വേണിയെ സുന്ദരിയായി അണിയിച്ചൊരുക്കി. ഒരിക്കൽ കൂടി വധുവായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി വേണി മണ്ഡപത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തു വച്ചു. സർവ്വഭരണ വിഭൂഷിതയായി തനിക്കരികിൽ വന്നിരുന്ന വേണിയെ മാധവ് കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ നോട്ടം കണ്ടതും വേണിയുടെ മുഖത്ത് നാണം വിടർന്നു. "ഇങ്ങനെയൊരു നിമിഷം സ്വപ്നത്തിൽ മാത്രേ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളു വേണി. ഒരിക്കലും നടക്കുമെന്ന് വിചാരിച്ചതല്ല. മാധവ് സന്തോഷത്തോടെ വേണിയുടെ കാതിൽ പറഞ്ഞു. അതിന് മറുപടിയായി അവൾ നിറഞ്ഞു ചിരിച്ചു. വാദ്യമേളങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ മാധവ് വേണിയുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടി. ആ മുഹൂർത്തത്തിൽ തന്നെ വിനീതും അവന്റെ പെണ്ണിനെ താലി കെട്ടി. മണ്ഡപത്തിൽ നടക്കുന്ന ചടങ്ങുകൾ കണ്ട് കൊണ്ട് ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ഏറ്റവും പിന്നിലായി മീര ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീഹരിയെയും മീരയെയും കിഷോറിനെയുമൊക്കെ വേണി വിവാഹത്തിന് ക്ഷണിച്ചിരുന്നു എങ്കിലും മീര മാത്രമാണ് വന്നത്. വേണിക്ക് വിവാഹ സമ്മാനമായി മീര ഒരു ലക്ഷ്മി മാലയും സമ്മാനിച്ചു. വേണി മടി കൂടാതെ അത് വാങ്ങി. അത് മീരയ്ക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത ആശ്വാസം നൽകി. അതീവ സന്തോഷത്തോടെ മാധവിനോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന വേണിയെ കണ്ട് നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ഒരു പിടി സദ്യ കൂടി ഉണ്ടിട്ടാണ് മീര അവിടുന്ന് മടങ്ങിയത്. ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞു വേണി മാധവിനോപ്പം അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. ശ്രീഹരിയും കുടുംബവും കിഷോറും കുടുംബവും വേണിയുടെ കല്യാണത്തിന് പങ്കെടുത്തിരുന്നില്ല. വേണിയുടെയും മാധവിന്റെയും വിവാഹത്തിനു മുഹൂർത്തം കുറിച്ച സമയത്ത് വീട് വീട്ടിറങ്ങിയ കിഷോർ ആരോടും പറയാതെ എങ്ങോട്ടോ പോയിരുന്നു. തന്നെ ഈ ദിവസം ശല്യം ചെയ്യരുതെന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് വീട്ടുകാർ ആ ദിവസം അവനെ അന്വേഷിച്ചതുമില്ല. ******* രാത്രി മാധവിന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാരി കിടക്കുമ്പോൾ വേണിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്തൊരു സമാധാനം തോന്നി. വിവാഹം നടക്കും വരെ കിഷോർ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ അത് മുടക്കാൻ ശ്രമിക്കുമോ എന്നൊരു പേടി അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെയൊന്നും സംഭവിക്കാതിരുന്നത് വേണിക്ക് ആശ്വാസം നൽകി. "എനിക്കിപ്പോഴും ഒന്നും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റണില്ല വേണി.. ഒക്കെ ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നാ." വേണിയുടെ നെറുകയിൽ തലോടി കൊണ്ട് മാധവ് പറഞ്ഞു. "എനിക്കും ഏതാണ്ട് അങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയാ തോന്നണേ. കുറേ സങ്കടപ്പെട്ടെങ്കിലും അവസാനം എന്നെ മനസ്സിലാക്കേം സ്നേഹിക്കേം ചെയ്യുന്ന ഒരാളെ തന്നെ ഈശ്വരൻ എനിക്ക് കൊണ്ട് തന്നല്ലോ. എന്റെ മരണം വരെ ഇങ്ങനെ ഒരുമിച്ചിരിക്കാൻ പറ്റണെ എന്നൊരു പ്രാർത്ഥനയെ ഇപ്പോ ഉള്ളു. മാധവിന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം ചായ്ച്ചു വേണി. "മരണത്തിലും നമ്മൾ ഒരുമിച്ചായിരിക്കും വേണി." മന്ത്രം പോലെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മാധവ് അവളെ ഇറുക്കെ പുണർന്നു. വേണിയും അവനെ ഇറുക്കി അണച്ചു പിടിച്ചു. ഒരു മെയ്യായി ഇഴുകി ചേർന്ന് ഒടുവിൽ തളർന്ന് ഉറങ്ങുമ്പോഴും മാധവിന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ സുരക്ഷിതയായിരുന്നു വേണി. ******** പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വേണിയും മാധവും ഉണർന്നത് കിഷോറിന്റെ മരണ വാർത്ത കേട്ടാണ്. ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ തൂങ്ങി മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് വേണിയുടെ ഫോണിലേക്ക് ആത്മഹത്യാ കുറിപ്പ് പോലെ ഒരു മെസ്സേജ് അവൻ അയച്ചിരുന്നു. "പ്രിയപ്പെട്ട വേണിക്ക്, ഞാൻ ഇനിയും ജീവിച്ചിരുന്നാൽ അത് നിന്റെ സന്തോഷകരമായ ദാമ്പത്യത്തെ ഇല്ലാതാക്കും വേണി. കാരണം അത്രത്തോളം ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചൊരു സ്നേഹമാണ് എനിക്ക് നിന്നോടുള്ളത്. എന്റെ മരണം വരെ അത് അങ്ങനെ ആയിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ നിന്നെ മറ്റൊരു പുരുഷൻ സ്നേഹിച്ചു ഭാര്യയായി കൊണ്ട് നടക്കുന്നത് കണ്ട് നിൽക്കാൻ എനിക്ക് ശക്തി ഉണ്ടാവില്ല. ആ ദേഷ്യത്തിൽ ഞാൻ അവനെ കൊന്ന് പോകും. ഞാൻ കാരണം മാധവിന് ജീവഹാനി സംഭവിക്കുകയും നീ അതോർത്തു ഒരു ജീവിതം മുഴുവനും കരഞ്ഞു ജീവിക്കുന്നത് കാണാനും എനിക്ക് വയ്യ. എനിക്ക് എന്റെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ഈ ഭൂമി വിട്ട് തന്നെ ഞാൻ പോവാ. അടുത്ത ജന്മം ഉണ്ടെങ്കിൽ നമുക്ക് ഒരുമിക്കാൻ വിധി ഉണ്ടാവട്ടെ. പുതിയ ജീവിതത്തിനു എന്റെ എല്ലാവിധ ആശംസകളും നേരുന്നു. നീ ഈ മെസ്സേജ് വായിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകില്ല... ഗുഡ് ബൈ വേണി... നിന്നോട് ഓരോന്ന് ചെയ്തതൊക്കെ നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടകൂടുതൽ കൊണ്ടാ... ഞാൻ മരിച്ചുന്ന് അറിയുമ്പോ എങ്കിലും എന്നോട് ക്ഷമിച്ചേക്കണം. ഇതായിരുന്നു കിഷോറിന്റെ മെസ്സേജ്. മെസ്സേജ് വായിച്ചു കുറച്ചു സമയം വേണി തരിച്ചിരുന്നു പോയി. പോസ്റ്റ്മോർട്ടം കഴിഞ്ഞു കിഷോറിന്റെ ബോഡി വീട്ടിൽ കൊണ്ട് വന്നപ്പോ വേണിയും മാധവും കാണാൻ പോയിരുന്നു. കിഷോറിന്റെ ആത്മഹത്യ അറിഞ്ഞപ്പോ മീരയ്ക്ക് വലിയ ഞെട്ടലൊന്നും തോന്നിയില്ല. അവളത് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ അന്യയായി നിന്ന് കിഷോറിന്റെ ഡെഡിബോഡി കണ്ടിട്ട് അവൾ ബാംഗ്ലൂർക്ക് മടങ്ങി പോയി. ******** വേണിയുടെയും മാധവിന്റെയും വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇന്നേക്ക് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു. ജോലി സ്ഥലതെക്ക് മടങ്ങി പോകുന്നതിന് മുൻപ് വിവാഹം രജിസ്റ്റർ ചെയ്യാൻ അവർ ഇരുവരും പഞ്ചായത്തിലേക്ക് ചെന്നപ്പോ പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റ്‌ ശ്രീഹരിയെയാണ് കാര്യങ്ങൾ ഏല്പിച്ചത്. അത് ശ്രീഹരിക്ക് ഏറ്റ കനത്ത പ്രഹരമായിരുന്നു. വേണിയെയും മാധവിനെയും ഒരുമിച്ച് കാണുന്നത് തന്നെ അവന് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത സമ്മാനിച്ചു. കൂടാതെ മാധവിനു മുന്നിൽ താൻ പുഴുവോളം ചെറുതായി പോയത് പോലെ ശ്രീഹരിക്ക് തോന്നി. വന്ന കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി ഇരുവരും കാറിൽ കയറി മടങ്ങുമ്പോൾ ശ്രീഹരി അവരറിയാതെ ഇരുവരെയും നോക്കി നിന്നു. മാധവിനോപ്പം വേണി സന്തോഷവതി ആണെന്ന് അവളുടെ മുഖം കണ്ടാൽ തന്നെ അറിയാം. താൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തി കളഞ്ഞ വിലപ്പെട്ട മാണിക്യത്തെ ഓർത്തു നെടുവീർപ്പ് ഇടാനേ ശ്രീഹരിക്ക് അപ്പോൾ കഴിഞ്ഞുള്ളു. ********* "നിന്നെ ഒരിക്കൽ തള്ളി പറഞ്ഞ ആ ശ്രീഹരിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നെ താലി കെട്ടി സ്വന്തമാക്കി ഇങ്ങനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു നിൽക്കണമെന്ന് ഞാൻ ഒത്തിരി ആഗ്രഹിച്ചതാ. ഈശ്വരനായിട്ട് ഇന്ന് അതും നടത്തി തന്നു. നമ്മളെ ഒരുമിച്ച് കണ്ടപ്പോ അവന്റെ മുഖമൊന്നു കാണണമായിരുന്നു. ഏതാണ്ട് ഇഞ്ചി കടിച്ച കുരങ്ങിനെ പോലെ... നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയതിൽ ശ്രീഹരിക്ക് ഇപ്പോഴും നല്ല കുറ്റബോധവും വിഷമവുമുണ്ട്. അതവന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോ തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി." കാർ പഞ്ചായത്ത് വളപ്പ് വിട്ട് പുറത്തേക്ക് ഇറക്കുമ്പോ മാധവ് ചിരിയോടെ വേണിയോട് പറഞ്ഞു. "ഞാനും അത് ശ്രദ്ധിച്ചു... കുറച്ചൊക്കെ വിഷമിക്കട്ടെ... സ്വന്തം കയ്യിലിരിപ്പ് കൊണ്ട് സംഭവിച്ചതല്ലേ." വേണി അവന്റെ കൈകൾ കവർന്ന് തോളിലേക്ക് ചാരി ഇരുന്നു. ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തിന്റെ മധുവിധു ആഘോഷിക്കാൻ ഇരുവരുടെയും ആ യാത്ര മഞ്ഞ് പുതച്ചു കിടക്കുന്ന കാശ്മീരിലേക്ക് ആയിരുന്നു. "നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കുപുസ്തകം അടച്ചുവെച്ച്, വേണിയും മാധവും പുത്തൻ പ്രതീക്ഷകളോടെ അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയൊരു അധ്യായത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോൾ നഷ്ടങ്ങളുടെ തീചൂളയിൽ പെട്ട് വെന്തുരുകിയുള്ള ജീവിതമായിരുന്നു ശ്രീഹരിക്ക് ലഭിച്ചത്. വിധി എല്ലാവർക്കും അവർ അർഹിച്ചത് തന്നെ നൽകി. താലികെട്ട് ഇവിടെ തീരുകയാണ്.. കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ ഒരു ലൈക്ക് ചെയ്ത അറിയിക്കണേ.. ഇത്രയും നാൾ കൂടെ നിന്ന എല്ലാവർക്കും ഒത്തിരി നന്ദിയുണ്ട്.. ഞാൻ എഴുതുന്ന പുതിയ കഥ 'സിന്ദൂരം' നാളെ മുതൽ.. എല്ലാവരും വായിച്ചു സപ്പോർട്ട് ചെയ്യണേ...❤️❤️🙏

#📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾 #❤️ പ്രണയ കവിതകൾ #😥 വിരഹം കവിതകൾ

#📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ എന്നോട് നേരത്തെ തന്നെ എല്ലാം പറയാമായിരുന്നു രാഹുൽ." പൂജ രാഹുലിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി. "ഞാൻ ഇതൊക്കെ നേരത്തെ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലോ? എന്തായിരുന്നേനെ നിന്റെ തീരുമാനം?" രാഹുൽ നീരസത്തോടെ ചോദിച്ചു. "എങ്കിൽ ഞാൻ അപ്പോ തന്നെ നോ പറഞ്ഞേനെ രാഹുൽ. കല്യാണം കഴിക്കാൻ പോകുന്ന പെൺകുട്ടി വീർജിൻ ആയിരിക്കണമെന്ന് ആണുങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കുന്ന ആൾ എല്ലാം കൊണ്ടും pure ആയിരിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അതിലെനിക്ക് ഒരു തെറ്റും തോന്നിയിട്ടില്ല. കാരണം അങ്ങനെയുള്ള പെണ്ണാണ്. അങ്ങനെയുള്ളപ്പോ രാഹുൽ മറ്റൊരു പെണ്ണിനെ കിസ്സ് ചെയ്യുകയും ഹഗ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തി ട്ടുണ്ട് എന്ന് കേട്ടപ്പോ എനിക്ക് അറപ്പാ തോന്നിയത്. പക്ഷേ സ്നേഹിച്ചു പോയില്ലേ ഞാൻ. കല്യാണ ആലോചന വരെ ബന്ധം എത്തിപ്പോയില്ലേ. അതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് രാഹുലിന്റെ പാസ്റ്റ് അംഗീകരിച്ചു മുന്നോട്ടു പോകാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്." പൂജയുടെ തുറന്നടിച്ചുള്ള ആ മറുപടി രാഹുലിന് വല്ലാത്തൊരു ഷോക്ക് ആയിരുന്നു. അവൾ ഇത്രയൊക്കെ കടന്ന് ചിന്തിക്കുമെന്ന് അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. "ഐആം സോറി പൂജ. നിന്നെ മനഃപൂർവം ചതിക്കാൻ വേണ്ടി അല്ല ഞാൻ അതൊന്നും പറയാത്തത്. പറയാൻ മാത്രം ഒന്നുമില്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയത് കൊണ്ട. എന്നെ പോലെ ചിന്തിക്കുന്ന ആളാണ് നീയെന്ന് കരുതി. കഷ്ടപ്പെട്ട് എന്നെ കല്യാണം കഴിക്കണം എന്നില്ല. നന്നായി ആലോചിച്ചു തീരുമാനിക്ക്. നീ എന്നെ വേണ്ടെന്ന് വച്ചാൽ നീയെന്റെ മനസ്സിൽ തേപ്പുകാരി ആവുകയൊന്നുമില്ല." അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് രാഹുൽ കാൾ കട്ട് ചെയ്തു. ****** ഇതേസമയം പൂജ വല്ലാത്തൊരു മാനസിക സംഘർഷത്തിൽ പെട്ട് ഉഴറുകയായിരുന്നു. "മോളെ... എന്താ നിന്റെ തീരുമാനം. നിനക്ക് രാഹുലിന്റെ പാസ്റ്റ് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ നമുക്കീ പ്രൊപോസൽ മുന്നോട്ടു കൊണ്ട് പോകാം. മോൾടെ സന്തോഷമാണ് എനിക്ക് വലുത്. പൂജയുടെ അച്ഛൻ പ്രസാദ് മകളുടെ അടുത്ത് വന്നിരുന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് നന്നായി ആലോചിച്ചിട്ടേ ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ കഴിയു അച്ഛാ. എന്റെ ലൈഫ് അല്ലെ. പിന്നീട് ഒരിക്കൽ എടുത്ത തീരുമാനം തെറ്റായി പോയെന്ന് ഓർത്ത് regret ചെയ്യരുതല്ലോ." പൂജ അച്ഛനെ നോക്കി. "ശരി... നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ. ഇതൊന്നും അത്ര സീരിയസ് മാറ്ററല്ല പൂജ. ഇന്നത്തെ കാലത്ത് പ്രേമിക്കുന്നവർക്കിടയിൽ ഇതൊക്കെ സർവ്വ സാധാരണമാണ്." "പക്ഷേ ഞാൻ അങ്ങനെ അല്ലല്ലോ അച്ഛാ." "എല്ലാർക്കും എന്റെ മോളെ പോലെ നല്ല കുട്ടിയാവാൻ പറ്റുമോ?" പൂജയുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചു കൊഞ്ചിച്ച് കൊണ്ട് പ്രസാദ് എഴുന്നേറ്റു പോയി. രാഹുലുമായുള്ള വിവാഹത്തിന് അച്ഛൻ സമ്മതിക്കുന്നില്ലെന്ന് പൂജ കള്ളം പറഞ്ഞതാണ്. അവൾ തന്നെ നിർബന്ധിച്ചിട്ടാണ് എന്റെ മോളെ രാഹുലിന് കെട്ടിച്ചു തരില്ലെന്ന് പ്രസാദ് രാഹുലിനോട് പറഞ്ഞത്. അക്കാര്യം രാഹുലിന് അറിയില്ല. പൂജയുടെ അച്ഛനെയാണ് അവൻ വില്ലനായി കണ്ടിരിക്കുന്നത്. രാഹുൽ വീട്ടുകാരെയും കൂട്ടി പൂജയെ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്നപ്പോഴാണ് പൂജയുടെ കസിൻ മഹേഷ്‌ അവനെ തിരിച്ചറിയുന്നത്. കോളേജിൽ വച്ച് മിത്രയുടെ ക്ലാസ്സിൽ ആയിരുന്നു മഹേഷ്‌ പഠിച്ചത്. അതുകൊണ്ട് രാഹുലും മഹേഷും തമ്മിൽ എത്രത്തോളം ക്ലോസ് റിലേഷൻ ഷിപ്പിൽ ആയിരുന്നുവെന്ന് അവനറിയാം. അത് കൂടാതെ അന്ന് മഹേഷിന് മിത്രയിൽ ഒരു കണ്ണുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവൻ മിത്രയെ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്തപ്പോൾ പ്രേമിച്ചു നടക്കാൻ താല്പര്യമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അവളവനെ ഒഴിവാക്കി വിട്ടു. അവനെ ഒഴിവാക്കി മാസം ഒന്ന് കഴിയും മുൻപ് മിത്ര രാഹുലുമായി പ്രണയത്തിലായത് മഹേഷിനെ ചൊടിപ്പിച്ചു. ഈ കാരണം കൊണ്ട് അവന് രാഹുലിനെ ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു. പിന്നീടവർ ബ്രേക്ക്‌അപ്പ് ആയെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ മഹേഷ്‌ അതിൽ സന്തോഷിക്കുകയും മിത്രയേ കണക്കിന് കളിയാക്കുകയും ചെയ്തു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്റെ കസിനെ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്നത് രാഹുൽ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോ അവനെ ഇഷ്ടമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് മഹേഷ്‌ രാഹുലിന് മിത്രയുമായി ഉണ്ടായ അടുപ്പം പൂജയോട് പറഞ്ഞത്. പൂജയുടെ സ്വഭാവം നന്നായി അറിയാവുന്ന മഹേഷ്‌ രാഹുലിനെയും മിത്രയെയും ചേർത്ത് കുറച്ചു എരിവും പുളിമുയുള്ള കഥകളാണ് പറഞ്ഞു കൊടുത്തത്. ഈ ഒരു കാരണം കൊണ്ടാണ് പൂജ അച്ഛനെ കൊണ്ട് കല്യാണത്തിന് താല്പര്യമില്ലെന്ന് പറയിപ്പിച്ചത്. താൻ കല്യാണം കഴിക്കുന്ന പുരുഷൻ ആദ്യമായി ചുംബിക്കേണ്ടതും ആദ്യമായി ഒരു പെണ്ണിനെ അറിയുന്നതും ഭാര്യയായ തന്നിലൂടെ വേണമെന്ന് പൂജയ്ക്ക് നിർബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാം കൊണ്ടും pure virgin and ഫ്രഷ് ആയ ഒരു ലൈഫ് പാർട്ടണറിനെയാണ് അവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. മറ്റൊരു പുരുഷനെ മനസ്സിൽ പോലും ചിന്തിക്കാത്ത താൻ ഇങ്ങനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല എന്ന ചിന്താഗതി ആയിരുന്നു പൂജയ്ക്ക്. രാഹുൽ പഴയ അഫയറിനെ കുറിച്ച് അവളോട് പറഞ്ഞ സമയത്ത് അവർ തമ്മിൽ അടുത്തിടപഴകിയിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയാത്തത് കൊണ്ട് പൂജ അവർക്കിടയിൽ അങ്ങനെ ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല എന്നാണ് ധരിച്ചത്. അങ്ങനെ വല്ലതും ഉണ്ടായെങ്കിൽ തന്നോട് പറയുമല്ലോ എന്ന് കരുതി. പക്ഷേ പിന്നീട് മഹേഷിൽ നിന്ന് രാഹുലിന്റെ പ്രണയത്തെ കുറിച്ച് അറിഞ്ഞപ്പോ പൂജയ്ക്ക് ആകെ നാണക്കേട് തോന്നി. മഹേഷ്‌ മറ്റ് കസിൻസിനോടും പൂജയെ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്ന പയ്യൻ മോശമാണെന്നും അവൻ കോളേജിൽ മറ്റൊരുത്തിയെ കൊണ്ട് നടന്നവനാണെന്നും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. അതൊക്കെ കേട്ടപ്പോ താൻ രാഹുലിനെ കല്യാണം കഴിച്ചാൽ കുടുംബക്കാർക്ക് മുന്നിൽ തനിക്ക് പിന്നെ തലയുയർത്തി നടക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ എന്നൊക്കെ പൂജ ചിന്തിച്ചു. ഈ വിധ ചിന്തകൾ കാരണം രാഹുലിനെ കല്യാണം കഴിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്നോർത്ത് ആകെ ആശയകുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു അവൾ. ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് ജോലി ചെയ്യുന്നവരാണ്. ഈ പ്രൊപോസൽ സ്റ്റോപ്പ്‌ ആയാലും നാളെയും കാണേണ്ടി വരും ഒരുമിച്ച് ജോലി ചെയ്യേണ്ടിയും വരും. അതാണ് പൂജയ്ക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട്. പിന്നെ ഒരു ആശ്വാസം ഇരുവരും തമ്മിൽ കല്യാണ ആലോചനയുമായി മുന്നോട്ട് പോയത് ഓഫീസിൽ ആർക്കും അറിയാത്തത് ആയിരുന്നു. പൂജയാണ് രാഹുലിനോട്‌ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്ന് ഇഷ്ടം പറഞ്ഞത്. അവനോട്‌ ഇഷ്ടം തോന്നിയപ്പോ അവളാദ്യം പറഞ്ഞത് അച്ഛനോടാണ്. അച്ഛനോട് സമ്മതം വാങ്ങി അവൾ തനിക്ക് തോന്നിയ ഇഷ്ടം രാഹുലിനോട്‌ പറഞ്ഞു. അവനു ഓക്കേ ആണെങ്കിൽ ഇരുവീട്ടുകാരും തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു ഒരു ധാരണയിൽ എത്തിയിട്ട് എൻഗേജ്മെന്റ്.. അതായിരുന്നു പൂജയുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്ലാൻ. പൂജ ഇഷ്ടം പറഞ്ഞപ്പോൾ ആൾറെഡി അവളോടൊരു ക്രഷ് തോന്നിയിരുന്ന രാഹുലും ഓക്കേ പറഞ്ഞു. ഓഫീസിൽ അധികം ആരോടും സംസാരിക്കാത്ത സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം നോക്കി ജോലികൾ കൃത്യമായി ചെയ്യുന്ന പൂജയെ രാഹുൽ എപ്പോഴോ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.. അവളെ തന്റെ ഭാര്യയായി കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ തന്റെ ഇഷ്ടം പറയാൻ ധൈര്യം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് രാഹുൽ അവളോടുള്ള അനുരാഗം മനസ്സിലിട്ട് കൊണ്ട് നടക്കുമ്പോഴാണ് പൂജ ഇങ്ങോട്ട് പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്തത്. അതവസാനം ഇങ്ങനെയുമായി. ********* രണ്ട് ദിവസം രാത്രിയും പകലും പൂജ തന്റെ ഭാവിയെ കുറിച്ച് ഗഹനമായി ആലോചിച്ചു. രാഹുലുമായി ജീവിക്കേണ്ടി വരുമ്പോ താൻ ഫേസ് ചെയ്യേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥകൾ.. സ്വന്തം കസിൻസിനു മുന്നിൽ നാണം. കെട്ട് നിൽക്കേണ്ടി വരുന്നത് എല്ലാം. ചിന്തകളുടെ അവസാനം പൂജ ഉറച്ച ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. *********** പിറ്റേ ദിവസം ഓഫീസിൽ വച്ച് രാഹുലിനെ നേരിൽ കണ്ടപ്പോ ഒന്നും പൂജ കണ്ട ഭാവം കാണിച്ചില്ല. വാട്സ്ആപ്പ് ൽ ഓഫീസ് ടൈം കഴിഞ്ഞു മ്യൂസിയത്ത്‌ വച്ച് കാണണം സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ടെന്ന് മാത്രം അവൾ മെസ്സേജ് അയച്ചിട്ടു. അതിന് രാഹുലിന്റെ ഓക്കേ എന്നൊരു റിപ്ലൈയും വന്നു. ********** അഞ്ചരയ്ക്ക് ഓഫീസ് വിട്ട് ഇറങ്ങുമ്പോ പൂജ തന്റെ സ്കൂട്ടിയിൽ കയറി നേരെ മ്യൂസിയത്തേക്ക് പോയി. അവൾ അവിടെ എത്തി 10 മിനിറ്റോളം കഴിഞ്ഞാണ് രാഹുൽ എത്തിച്ചേർന്നത്. രാഹുൽ ബൈക്ക് പാർക്ക്‌ ചെയ്ത് വരുമ്പോ ഒരു സിമെന്റ് ബഞ്ചിൽ അവന്റെ വരവും കാത്ത് പൂജ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. തനിക്ക് നേരെ നടന്ന് വരുന്ന രാഹുലിനെ കണ്ടതും അവൾ അവന് കൂടി ഇരിക്കാനായി ബെഞ്ചിന്റെ ഒരറ്റത്തേക്ക് നീങ്ങി ഇരുന്നു. "നിനക്കെന്താ എന്നോട് സംസാരിക്കാനുള്ളത് പൂജ." കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും അവളൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും രാഹുൽ ചോദിച്ചു. അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് പൂജ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി. കാത്തിരിക്കൂ

#📙 നോവൽ #❤️ പ്രണയ കവിതകൾ #😥 വിരഹം കവിതകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾

#📙 നോവൽ ഷോപ്പിലേക്ക് ഇറങ്ങി വരാഞ്ഞത് ഗംഗയ്ക്കു ഇത്തിരി വിഷമമുളവാക്കിഇരുന്നു.. അതു മനസ്സിലായെങ്കിലും അനന്തൻ അത്രയ്ക്ക് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുത്തു. അർഹത ഇല്ലാത്തതാണെന്ന് അറിയാം.. ഒരുപക്ഷെ അനന്തേട്ടന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റേതെങ്കിലും പെൺകുട്ടി ഉണ്ടെങ്കിൽ താൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പെരുമാറുന്നത് വളരെ മോശമാണ്. പാവം... എന്തിനാ ഈ പാവത്തിനെ താൻ ഇങ്ങനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നത്. പലപ്പോഴും താൻ തന്റെ നില മറന്നാണ് അനന്തേട്ടന്റെ മുൻപിൽ പെരുമാറുന്നത്. അത് അനന്തേട്ടനോടുള്ള ഇഷ്ടം കൊണ്ട് മാത്രമാണ്. തന്റെ മനസ്സാക്ഷിയോട് പലകുറി പറഞ്ഞു, ഒരുപാട് പോരായ്മകൾ ഉള്ളവളാണ് താനെന്ന്. എന്നാൽ തന്റെ മനസ്സാക്ഷി പോലും തന്റെ കൂടെ നിൽക്കുന്നില്ല. ആളെ കാണുമ്പോഴൊക്കെയും, തന്റെ സ്വന്തമാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അനന്തേട്ടനോട് ഇങ്ങനെയൊക്കെ സമീപിക്കുന്നതും.. ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ അവൾ അനന്തന്റെ ഒപ്പം വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മാളുവും അമ്മയും അവരെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. താൻ വാങ്ങി കൊണ്ടുവന്ന സെറ്റ് അവൾ എടുത്ത് അവരെ രണ്ടാളെയും കാണിച്ചു. ഇരുവർക്കും ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. പിന്നെ കുറെ നേരത്തേക്ക് തുണിത്തരങ്ങളുടെ വിശേഷങ്ങൾ തന്നെയായി പങ്കുവയ്ക്കൽ. ഇതൊക്കെ കേട്ട് ദേഷ്യം വന്നിട്ട് അനന്തൻ പുറത്തേക്കും ഇറങ്ങിപ്പോയി. അനന്തനോടുള്ള ഗംഗയുടെ നോട്ടവും ഭാവവും ഒക്കെ ഉമയ്ക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്താണെന്നറിയില്ല ഗംഗയെ അവർക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്. മുന്നേ വിവാഹം കഴിച്ചിട്ടുള്ളതാണെന്നും, ഒരു കുഞ്ഞിനെ അവൾക്ക് ഉദരത്തിൽ പേറിയതാണെന്നുമൊക്കെ അറിയാം.. എന്നാലും തന്റെ മകന്റെ ഭാര്യയായി അവൾ വരണമെന്ന് അവരുടെ മനസ്സും കൊതിച്ചു. പക്ഷേ തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടത് അനന്തനാണ്. അവന്റെ ആഗ്രഹം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ അതുപോലെ തന്നെ നടക്കട്ടെ എന്നും ഉമ ഓർത്തു. ****** പിന്നീട് ഉള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഒക്കെ കല്യാണ ഒരുക്കങ്ങൾ പൊടിപൊടിച്ചു. ബന്ധുമിത്രാദികളൊക്കെ എത്തിത്തുടങ്ങി. എല്ലാവരും ഗംഗയെ കണ്ടപ്പോൾ ഇതാരാണെന്ന് ഉമയോടും മാളുവിനോടും ചോദിച്ചു. മാളുവിന്റെ കൂട്ടുകാരിയാണ്, ബാംഗ്ലൂരിലാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്, കല്യാണം കൂടാൻ വേണ്ടി നാട്ടിൽ വന്നതാണെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അമ്മാവനായ സജീവനും സുശീല വല്യമ്മക്കും ഒക്കെ ഗംഗയെ അറിയാമായിരുന്നു. അവർ പിന്നീട് ആരോടും ഒന്നും തിരുത്താനും നിന്നില്ല. ഒരു ദിവസം പുറത്ത് എവിടെയോ പോയിട്ട് അനന്തൻ കയറി വന്നപ്പോഴാണ് അനന്തന്റെ ചിറ്റപ്പനും ഭാര്യയുമൊക്കെ കൂടിയിരുന്നു വലിയൊരു ചർച്ച നടത്തുന്നത് അവൻ കേൾക്കാൻ ഇട വന്നത്. അവരുടെ മകൻ, ദുബായിൽ എഞ്ചിനീയറാണ്, ആ പയ്യനെ കൊണ്ട് ഗംഗയെ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചാലോ എന്നൊരു ആലോചന. തൊട്ടപ്പുറത്ത് മാറിനിന്ന് ഗംഗയും ഇതൊക്കെ കേൾക്കുന്നുണ്ട്. വലിഞ്ഞുമുറി മുഖത്തോടെ അനന്തൻ വന്നതും അവന്റെ ദൃഷ്ടി ആദ്യം പതിഞ്ഞത് ഗംഗയിലേക്ക് ആയിരുന്നു. അവൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറിപ്പോയി. അപ്പോഴേക്കും അനന്തന്റെ പിന്നാലെ ചിറ്റപ്പനും ചെന്നു. ആലോചനയുടെ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവനെ ധരിപ്പിച്ചു. ഗംഗയോട് ചോദിച്ചു തീരുമാനിക്കുക എന്നാണ് അവൻ മറുപടി കൊടുത്തത്. ആ പെൺകൊച്ചിന് സമ്മതമാണെന്ന് തോന്നുന്നു എതിരഭിപ്രായം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെന്ന് ചിറ്റപ്പൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അനന്തൻ ചെറുതായി ഒന്ന് ഞെട്ടി. അവൾക്ക് അങ്ങനെ സമ്മതമാണെന്ന് പറഞ്ഞൊ? പെട്ടെന്ന് അനന്തൻ അയാളോട് ഉച്ചത്തിൽ ചോദിച്ചു. ഈ വിവാഹം കഴിയട്ടെ എന്നാണ് ആ കൊച്ചു പറഞ്ഞത്. അവൾക്ക് സമ്മതമില്ലെങ്കിൽ അപ്പോൾ തന്നെ പറയാലോ... ആഹ്.... അവൻ ചിറ്റപ്പനെ നോക്കി മെല്ലെയൊന്നു മൂളി. " നാളെ കല്യാണം കഴിയട്ടെ എന്നിട്ട് നോക്കാം".. അവനും പറഞ്ഞു. ഒന്ന് കുളിച്ചിട്ട് വരാം എന്ന് പറഞ്ഞു ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറി പോയപ്പോൾ ചിറ്റപ്പൻ അവന്റെ റൂമിൽ നിന്നും തിരിച്ചിറങ്ങി പോയി. അന്ന് വൈകുന്നേരം അത്യാവിശ്യം തരക്കേടില്ലാത്ത രീതിയിലാണ് മൈലാഞ്ചി പരിപാടിയൊക്കെ അറേഞ്ച് ചെയ്തത്. മാളു അതിസുന്ദരിയായി ഒരുങ്ങി ഇരിപ്പുണ്ട്.. ഗംഗയാണ് അവളെ ഒരുക്കാനായി മുൻകൈയെടുത്ത് നിന്നത്. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഗംഗ റെഡിയാവാനായി അനന്തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നു. തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന് കവർ അവൾ കട്ടിലിൽ വച്ചു. അനന്തനാ സമയത്ത് പുറത്ത് എവിടെയോ ആയിരുന്നു. അനന്തനുമായി പോയി വാങ്ങിച്ച പുതിയ സെറ്റ് എടുത്ത് അവൾ നന്നായി ഞ്ഞൊറിഞ്ഞുടുത്തു. മാളു കൊടുത്ത മുല്ലപ്പൂവ് മുടിയിൽ ചൂടി. ഒരു കുഞ്ഞു പൊട്ടും തൊട്ടു,ചെറുതായി ഒന്ന് കണ്ണ് എഴുതി. വേറെ ഒരുക്കങ്ങളും ചമയങ്ങളോ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു...പക്ഷേ ഗംഗ അതിമനോഹരി ആയിരുന്നു. കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്നെ സ്വയം ഒരു ചിരിയൊക്കെ വരുന്നുണ്ട്. വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നിയതും അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് അത് തുറന്നു. തന്റെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്നവളെ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ് അനന്തൻ. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ഇരു മിഴികളും തമ്മിൽ ഒന്ന് കോർത്തു വലിച്ചു. ഇരുവരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ ഒരു വേലിയേറ്റം പോലെ. ഗംഗ അല്പം പിന്നിലേക്ക് മാറിക്കൊടുത്തതും അനന്തൻ അകത്തേക്ക് കയറി വന്നു. അവൾ അവനെ കൊണ്ട് കണ്ണാടിയുടെ മുമ്പിൽ നിന്ന് വീണ്ടും പൗഡർ ഒക്കെ ഇടുന്നത് പോലെ കാണിക്കുന്നുണ്ട്. അനന്തനും പെട്ടെന്ന് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ ഒരു വിമ്മിഷ്ടം. " കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ ഒന്ന് പുറത്തോട്ട് ഇറങ്ങാമോ,,, എനിക്ക് ഈ ഡ്രസ്സ് ഒക്കെ മാറ്റണം " ഇത്തിരി ഗൗരവത്തോടെ അനന്തൻ പറയുകയാണ്. കിടക്കയിൽ ഇരുന്ന് കവർ എടുത്ത് ഗംഗ അവന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് പെട്ടെന്ന് തന്നെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി പോവുകയും ചെയ്തു. അവൾ പോയത് നോക്കി ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് നിന്നിട്ട് അനന്തൻ ആ കവറിലേക്ക് കണ്ണു നട്ടു. പതിയെ കവർ തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു ജുബ്ബയും സ്വർണക്കസവു മുണ്ടും ആയിരുന്നു. അതുകൂടാതെ മറ്റൊരു ഷർട്ടും മുണ്ടും ഇരിക്കുന്നു. ഇതിപ്പോ ഇടാൻ ഉള്ളതാണ്... നാളെ ഈ ഷർട്ടും മുണ്ടും.. അതിൽ ഒരു കുറിപ്പും ഇരുന്നിരുന്നു. അനന്ത... അവര് വരാറായി ട്ടോ.. അമ്മ വന്നു പറഞ്ഞതും തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കവർ അനന്തൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അലമാരക്കുള്ളിലേക്ക് വെച്ചു. അതിസുന്ദരിയായി ഒരുങ്ങി ഇറങ്ങി വന്ന ഗംഗയെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ് ചിറ്റപ്പനും ചെറിയമ്മ യും. അവരുടെ മകൻ രാഹുലിനെ വീഡിയോ കോൾ വിളിച്ചിട്ട് പെൺകുട്ടിയെ കാണിച്ചു കൊടുക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ് അവരെന്നുള്ളത് അവിടേക്ക് ഇറങ്ങി വന്ന അനന്തനു മനസ്സിലായി. ഗംഗാ.. അവന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നതും മാളുവിന്റെ അരികിലായി നിന്ന ഗംഗ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.. പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവൾ അനന്തന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. " ചിറ്റപ്പനോട് ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതമല്ലെന്ന് പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞേക്കണം. വെറുതെ അവർക്ക് ആശ കൊടുക്കണ്ട... കേട്ടല്ലോ " അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞശേഷം അനന്തൻ പന്തലിന്റെ അകത്തേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി. എന്താണ് ഇവിടെ സംഭവിച്ചെന്നറിയാതെ അപ്പോഴും പകച്ചു നിൽക്കുകയാണ് പെണ്ണ്. അനന്തനൊന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ തുറിച്ച മിഴികളോടെ അവനെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ് അവൾ.. മോളെ.... ഒന്നിങ്ങട് വരുമോ.. അനന്തന്റെ ചെറിയമ്മ വന്നിട്ട് ഗംഗയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. എന്താ ചെറിയമ്മേ.... ഞങ്ങളുടെ മോന് മോളെ ഒന്ന് കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞു. അവനെയൊന്നു വീഡിയോ കോൾ ചെയ്യുവാനാണ്. മോൾക്ക് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ.. ചെറിയമ്മ ചോദിക്കുന്നത് അനന്തനും കേട്ടു. ചെറിയമ്മേ, വിരോധം ഒന്നും തോന്നരുത്. ഇപ്പോൾ തൽക്കാലം ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല, എന്റെ വീട്ടിൽ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ കുറച്ചു കൂടി കഴിഞ്ഞിട്ട് മതിയെന്നാണ് അച്ഛനും അമ്മയും പറഞ്ഞത്. എന്റെ ജാതക വശാൽ ഇപ്പോൾ കുറച്ചു ദോഷം സമയമാണ്... ഒരു വർഷം കൂടി കഴിഞ്ഞിട്ട് എനിക്ക് വിവാഹം ആലോചിക്കുന്നുള്ളൂ. അതിനുള്ളിൽ തന്നെ ചെറിയമ്മയുടെ മോന് നല്ലൊരു ആലോചന ഒക്കെ വരും, എന്തായാലും ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ... അത് ശരിയാവില്ല ട്ടോ.. ഗംഗ അവരുടെ കൈ തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു പറയുകയാണ്. പെട്ടെന്ന് ആ സ്ത്രീയുടെ മുഖം വല്ലാണ്ട് വാടി.. അവളെ നോക്കി തല കുലുക്കിയ ശേഷം ഗംഗയുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് തലോടിയിട്ട് അവർ നടന്നുപോയി.. ഇതേസമയം ആ മൈലാഞ്ചിപ്പന്തലിന്റെ ഒരു കോണിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഒരുവൻ ആരും കാണാതെ തന്റെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ പ്രണയാതുരമായ പുഞ്ചിരി സമൃദ്ധമായി ഒളിക്കുകയായിരുന്നു. തുടരും.