#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 120 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 ഇന്നെന്താ നേരത്തെ കഴിഞ്ഞോ..? " മാലിനി സ്നേഹത്തോടെ അന്വേഷിച്ചു.. ഗായത്രി ചിരിയോടെ അവരെ നോക്കി തലയാട്ടി. പെട്ടന്ന് തീർത്തു ഞാൻ. എന്റെ മോൾക് വയ്യ.. കുഞ്ഞൊരു പനി.. വയ്യെങ്കിൽ വല്ലാത്ത വാശിക്കാരിയാ.. അവള്.ഞാനെപ്പഴും കൂടെ വേണം. ഇന്നിപ്പോ പോരുമ്പോ എഴുന്നേറ്റില്ല.. പെട്ടന്ന് ചെല്ലട്ടെ.. ഇല്ലേൽ ആ വീട്ടിൽ ഉള്ളവരെ മൊത്തം ആ കുറുമ്പി ഇട്ട് വട്ടം കറക്കും.. " ഗായത്രിയുടെ മുഖത്ത് മകളോടുള്ള വാത്സല്യം നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. അവളിപ്പോ ടൗണിലൊരു സ്ഥാപനത്തിൽ ഒരു പ്രഫഷണൽ കോഴ്സ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. രാജശേഖരൻ ഏർപ്പാട് ചെയ്തതാണത്. മകളുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാക്കാൻ അവൾക്കൊരു നല്ല ജോലി കൂടിയേ തീരൂ എന്നുള്ളത് അയാൾക്കറിയാം. പാതിയിൽ നിലച്ചു പോയ അവളുടെ പഠനം കൊണ്ട് മാത്രം ഒന്നുമാവില്ല. അത് മനസ്സിലാക്കി കൊണ്ട് തന്നെ അയാൾ അവളെ ഒരു പ്രഫഷൻ കോഴ്സിനു കൊണ്ട് വന്നു ചേർത്തു. കല്ലുമോൾ ആ വീടുമായി ഇണങ്ങിയത് കൊണ്ടും അവളിപ്പോ ആ വീടിന്റെ ഓമന ആയിരുന്നത് കൊണ്ടും ഗായുവിന്റെ അമ്മ അവളുടെ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുത്തത് കൊണ്ടും കുഞ്ഞിനെ കുറിച്ചോർത്തു കൊണ്ടൊരു ടെൻഷനുമില്ല. എങ്കിലും തന്നെ കൊണ്ടിനി പഠനവും ജോലിയുമൊക്കെ നടക്കുമോ എന്നൊരു ആശങ്കയോടെ തന്നെയാണ് ഗായത്രി ആദ്യദിവസം അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നത്. എന്നാൽ രാജശേഖരനെ അറിയാവുന്ന ആ സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഉടമ മാലിനിക്ക് ഗായത്രിയെ കുറിച്ചും അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചതിനെ കുറിച്ചും അറിയാമായിരുന്നു. ആദ്യം ദിവസം അവർ ഗായത്രിയോട് കാര്യമായി സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അതോടെ ഗായത്രിക്കൊരു പകുതി സമാധാനമായി. ദിവസങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോൾ അതങ്ങനെ ഒരൊ സ്റ്റെപ് കൂടി കൊണ്ടേയിരുന്നു. തന്നെ കൊണ്ട് പറ്റും എന്നൊരു ലെവലിൽ അവളെത്തി ചേർന്നു കഴിഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞു പോയതെല്ലാം അത്ര പെട്ടന്നൊന്നും മറന്നു കളയാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ കൂടിയും അതെല്ലാം ഓർക്കുമ്പോൾ അവൾ ഭയന്ന് വിറക്കുന്നത് നിലച്ചിരിക്കുന്നു. അത് പോലൊരു മാറ്റമുണ്ട്. പിന്നെ ശ്വാസം കിട്ടാത്ത വിധം വിഷ്ണു മുറുകി പോയ ആ കുരുക്കിൽ നിന്നും അവനിനിയൊരു രക്ഷയില്ലെന്നും അതിനൊരിക്കലും താൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കില്ലെന്നും രാജ ശേഖരന്റെ ഉറപ്പ്.. അവളൊരു പുതിയ പുലരിയെ സ്വപ്നം കണ്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തമായൊരു ജോലി.. തനിക്കും മകൾക്കും ആരെയും ഭയമില്ലാതെ സ്വസ്തമായി ജീവിക്കാൻ ഒരിടം. അതിൽ കൂടുതൽ ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നും തന്നെ അവളിലിപ്പോ ബാക്കിയില്ല. ആത്മ വിശ്വാസം നിഴലിക്കുന്ന ചിരി അവളിൽ ഈ അടുത്ത കാലത്താണ് കണ്ടു തുടങ്ങിയത്.. പോട്ടെ മാം.. " മാലിനിയോട് ഒന്ന് കൂടി ചിരിച്ചു കാണിച്ചിട്ട് ഗായത്രി അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി നടന്നു.. മാലിനി അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. അവിടെയുള്ള ആരോടും തോന്നാത്ത വിധമൊരു വാത്സല്യവും സ്നേഹവും അവർക്കുണ്ട്.. അവളോട്. അതിപ്പോ സുഹൃത്തിന്റെ മകളായത് കൊണ്ടൊന്നുമല്ല. അതിലും അപ്പുറം. അതോർത്തു ചിരിക്കെ അവരുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു മുഖമുണ്ടായിരുന്നു.. ഏറെ വാത്സല്യത്തോടെ ഓർക്കുന്ന സ്വന്തം മകന്റെ മുഖം. ഒരിക്കൽ അവനൊരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചു സ്വന്തമാക്കിയ പാതിയിൽ നിന്നും ഏറ്റു വാങ്ങിയ ചതി കൊണ്ട് ഹൃദയം പിടഞ്ഞൊരു മകന്റെ മുഖം. ഇന്നും ആ വേദനയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നവൻ അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ നോവാണ്. ഗായത്രി അവിടെത്തിയത് മുതൽ.. അവളെ കാണുമ്പോൾ ഒക്കെയും മാലതി മകനേ ഓർക്കും. മോഹിച്ചു നേടിയ ദാമ്പത്യം കൊണ്ട് മുറിവേറ്റ ആ രണ്ട് പേരും കൂടി പുതിയൊരു ജീവിതം ജീവിക്കുന്നത് അവരങ്ങനെ വെറുതെ ഓർത്തു നോക്കും.. ചിരിക്കും. എന്തായാലും ഗായത്രിയുടെ ഇവിടെയുള്ള പഠനം കഴിയുന്ന മുറക്ക് ഗൗതമിന്റെ കാര്യം രാജശേഖരന്റെ മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കണമെന്നുള്ള തീരുമാനം അവരത് വളരെ മുൻപ് തന്നെ എടുത്തതുമാണ്... അവളെ ഓരോ പ്രാവശ്യം കാണുമ്പോൾ. എളിമയോടെയുള്ള ആ സംസാരം കേൾക്കുമ്പോൾ ചിരി കാണുമ്പോൾ പുതിയതെന്തും പഠിച്ചെടുക്കാനുള്ള ആവേശം കാണുമ്പോൾ. അപ്പോഴെല്ലാം മാലിനിയിൽ ആഗ്രഹങ്ങളെങ്ങനെ പെരുകി വളർന്നു തിങ്ങും... 💥💥 ഹലോ... തന്നോട് കാര്യമായിട്ട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവൻ പെട്ടന്ന് ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിശബ്ദമായതോടെ മിയ വിളിച്ചു നോക്കി. പക്ഷേ മറുപടിയില്ല.. ശിവേട്ടാ.. കേൾക്കുന്നില്ലേ.. എന്താ മിണ്ടാത്തെ .. എന്ത് പറ്റി.. " അവളൊരു വട്ടം കൂടി വിളിച്ചു നോക്കി. ഒരുമിനിറ്റ്.. ഞാനിപ്പോൾ നിന്നെ തിരിച്ചു വിളിക്കാം മിയ.. " ധൃതി പിടിച്ചുള്ള ആ പറച്ചിലിനൊപ്പം തന്നെ മിയക്ക് പറയാനുള്ള മറുപടി പോലും കാത്ത് നിൽക്കാൻ സമയമില്ലെന്നത് പോലെ അവനാ കോൾ അവസാനിപ്പിച്ചു. തൊട്ട് മുന്നിലെ കാഴ്ച.. വില കൂടിയ കാറാണത്. പാർക്കിങ് ഏരിയയിൽ തന്നെയാണത് കിടക്കുന്നത്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അധികമാരുടെയും ശ്രദ്ധയങ്ങോട്ട് എത്തുന്നുമില്ല. സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ മുഖം ചേർത്ത് കിടക്കുന്നൊരു മനുഷ്യന്റെ അവ്യക്തമായൊരു രൂപമാണ് ശിവയുടെ കണ്ണിലുടക്കിയത്. ഒന്ന് രണ്ടു നിമിഷമായി അതങ്ങനെ തന്നെ തുടരുന്നു.. അതൊരു ആസ്വാഭാവികമായി തോന്നിയത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവനങ്ങോട്ട് ചെന്നതും. തിരക്ക് പിടിച്ചൊരു സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിന് മുന്നിലാണ്. ഡോറിന്റെ ഗ്ലാസ്സ് വെറുതെ ഒന്ന് തട്ടിയിട്ടും അനക്കമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന ആ കാഴ്ച. അവനിലൊരു അപായസിംഗ്നലാണ് അത് നൽകിയത് വെപ്രാളത്തോടെ ഡോർ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ഭാഗ്യത്തിനു അത് തുറന്നു. ഹേയ്.. ശിവ കരുതലോടെ തന്നെ ആ കിടക്കുന്ന ആളെ വിളിച്ചു നോക്കി. ഇല്ല.. അനക്കമൊന്നുമില്ല. അതോടെ അവനൊന്നാളെ തൊട്ട് നോക്കി. അവനൊന്നു കുലിക്കി വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എഴുന്നേൽക്കുന്നതിനു പകരം ആൾ ഒരു വശത്തേക്ക് ചെരിഞ്ഞു വീഴുമ്പോൾ ശിവ അയാളെ ചാടി പിടിച്ചു. കണ്ണടച് കൊണ്ടുള്ള ആ കിടപ്പ്..ശിവയിലൊരു തരിപ്പ്‌ പടർന്നു. അപ്പോഴേക്കും ഒന്ന് രണ്ടാളുകൾ കൂടി അവിടേക്ക് വന്നു. പ്ലീസ് ഹെല്പ്.. ശിവ അയാളെ താങ്ങി പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ അവരോട് അഭ്യർത്ഥിച്ചു. പിന്നെയെല്ലാം ഞൊടിയിട കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞു. അവരെല്ലാം കൂടി അയാളെ മറു വശത്തെക്ക് താങ്ങി പിടിച്ചിരുത്തി സീറ്റ് ബെൽറ്റിട്ട് മുറുക്കിയപ്പോഴേക്കും മുന്നോട്ട് കുതിക്കാനുള്ള ഊർജത്തോടെ ശിവയാ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ കയറി.. ആരെന്നോ ഏതെന്നോ അറിയാത്ത അയാളെയും കൊണ്ട് ഒരാമ്പുലൻസിന്റെ വേഗത്തിൽ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കുതിക്കുമ്പോഴും ആ ജീവനൊന്നും സംഭവിച്ചു പോകരുതേ എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ ഉള്ള് നിറയെ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രാർത്ഥനയത്രയും.. 💜💜 ഇതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടെന്റെ മുന്നിലേക്ക് വരാൻ നിനക്കൊട്ടും നാണം തോന്നിയില്ലേ ഡീ.. " അശോകന്റെ കടുപ്പത്തിലുള്ള ചോദ്യം കേട്ടതും ദീപയുടെ മുഖം കുനിഞ്ഞു പോയി. ഭർത്താവിനെയും മകനെയും രക്ഷിക്കണമെന്നു പറയാൻ അശോകനെ തേടി വന്നതാണ്. ഇത്രയുമൊക്കെ തന്നെ ഇവിടെ നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുള്ളൂ എങ്കിലും മറ്റെവിടെ നിന്നും സഹായമൊന്നും ലഭിക്കില്ലെന്ന് അവർക്കുറപ്പുണ്ട്. അത്രക്കുണ്ടല്ലോ മകന്റെ ചെയ്തികൾ. മനസാക്ഷി ഉള്ള ഒരാൾക്കും സഹിക്കാനോ ക്ഷമിക്കാനോ കഴിയാത്ത വിധം നീചമായ പ്രവർത്തി ചെയ്തു കൂട്ടിയ ഒരുവൻ. അവനുവേണ്ടി അതെല്ലാം ചെയ്യിപ്പിച്ച അച്ഛൻ. അവരെ രണ്ടു പേരെയും രക്ഷിക്കണമെന്ന് പറയാൻ മറ്റെവിടെ പോകാനാണ്. ദീപക്ക് പക്ഷേ വരാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അത്രയ്ക്ക് പരിതാപകരമായിരുന്നു അവരുടെ അവസ്ഥ. ആ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കാൻ പോലും അവർക്ക് ഭയമാണ്. മഹേഷിനോടും തമ്പിയോടുമുള്ള ദേഷ്യം എങ്ങനെ തീർക്കണം എന്നറിയാതെ വെറി പിടിച്ചു നടക്കുന്ന നാട്ടുകാർ. തരം കിട്ടിയാൽ അവരുടെ ആക്രമണം തനിക്കു നേരെയും നീണ്ടേക്കുമെന്ന് ദീപക്ക് ഭയമുണ്ട്. അതിലൊരിത്തിരി സത്യവുമുണ്ട്. മഹേഷുമായി ബന്ധമുള്ള എല്ലാവരോടും ദേഷ്യം കൊണ്ട് നടക്കുന്ന നാട്ടുകാർ പിന്നെ അവന്റെമ്മയെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ വെറുതെ വിടില്ലല്ലോ.. ഇത്രയൊക്കെ അവരായിട്ട് ചെയ്ത് കൂട്ടിയിട്ടും നീ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലെന്നുള്ള കള്ളം.. അതിവിടെ നീ പറയരുത്.. അതിനുള്ളത് നിനക്ക് വേറെ കിട്ടും.. " അശോകൻ ദേഷ്യത്തോടെ പറയുമ്പോൾ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ അവരാ ചുവരിൽ ചാരി.. നിന്നെയും നിന്റെ മകനെയും അത്രയും സ്നേഹിച്ചു..വിശ്വസിച്ചു ഞാൻ. ആ വിശ്വാസത്തിനും സ്നേഹത്തിനും പകരം ഞാനെന്റെ ജീവൻ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നെനെ.. എന്റെ മകളുടെ ജീവിതവും. കാശി വന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം രക്ഷപ്പെട്ടു.. ഞാനും എന്റെ മോളും.. അല്ലായിരുന്നങ്കിലോ.. അതിനെ കുറിച്ചന്താ ഇനി നിനക്ക് പറയാൻ.. വല്ല ന്യായികരണവുമുണ്ടോ ഡീ.. " തുളസി വേണ്ടാന്നൊക്കെ പറയുന്നുണ്ട്.. അയാളോട്. അത്രയും പരിതാപകരമായിട്ടാണ് ദീപ അവർക്ക് മുന്നിൽ തല കുനിച്ചു നിൽക്കുന്നതും. പക്ഷേ കൂടപ്പിറപ്പ് ആയിരുന്നിട്ട് കൂടി ദീപ പോലും തന്നോടൊന്നും പറയാതെ ഭർത്താവിനും മകനുമൊപം തന്നെ അപകടത്തിൽ പെടുത്താൻ കൂട്ട് നിന്നല്ലോ എന്നുള്ള ആ ഓർമ.. അതയാളെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല വേദനിപ്പിച്ചത്. ആ വേദനകളാണ് ദേഷ്യമായിട്ട് പുറത്ത് ചാടുന്നതും. അതാര് തടഞ്ഞാലും അതങ്ങനെ അയാൾ പറഞ്ഞു തീർക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. കാരണം അത്രയും അവരെ സ്നേഹിച്ചതാണ് വിശ്വസിച്ചതാണ്.. ലക്ഷങ്ങളോളം രൂപ അവരുടെ ആവിശ്യങ്ങൾക്കായ് യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ എടുത്തു കൊടുത്തതാണ്. അവരുടെ കപടത അറിയാതെ സ്വന്തം മകളെ പോലും അവനെ ഏല്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചതാണ്.. "ഞാനായിട്ട് കൊടുത്ത പരാതിയുടെയും തെളിവുകളുടെയും പുറത്താണ് നിന്റെ മകനും ഭർത്താവും ഇപ്പൊ അകത്തു കിടക്കുന്നത്. ആ പരാതി കുറച്ചു കൂടി കടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവരുടെ ശിക്ഷ കാര്യമായിട്ട് കൂട്ടുക എന്നതല്ലാതെ.. ഈ ബുദ്ധിയും ബോധവും വെച്ച് കൊണ്ട് അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകൻ ഇനി നിനക്കോ നിന്റെ കുടുംബത്തിനോ വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യില്ല.. ഒന്നും. അതെനിക്കെന്റെ ചെക്കനോടുള്ള കടമയാണ്.നിന്റെ മകന്റെ വാക്കും കേട്ട് ഞാനവനെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല നോവിച്ചത്.. എന്നിട്ടും എനിക്കൊരു ആവിശ്യം വന്നപ്പോൾ അവനെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. സ്വന്തം ജീവൻപോലും നോക്കാതെ എന്നെയും എന്റെ മോളെയും നിന്റെ മകനെന്ന ആ പിശാചിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുത്തികൊണ്ട് പോന്നാ എന്റെ മരുമകനോട് ഞാൻ ചെയ്യുന്ന കടമ.. നിനക്ക് പോകാം.. ഇനിയിതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് നിന്നെയീ പരിസരത്ത് പോലും ഞാൻ കാണരുത്.. എനിക്ക്.. എനിക്കിപ്പോ നിന്നേ കാണുന്നത് പോലും വെറുപ്പാണ്. അറുത്തു മുറിച്ചു കൊണ്ട് അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അശോകൻ അകത്തേക്ക് കയറി പോയി. നാവിറങ്ങി പോയത് പോലെ.. നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയാ കണ്ണോടെ നിന്ന ദീപയെ തുളസി വല്ലായ്മയോടെ നോക്കി. അവരെ അവിടെ നിർത്തി അകത്തേക്ക് കയറി പോകുന്നതെങ്ങനെ എന്നുള്ള ആ വിമ്മിഷ്ടം.. അകത്തു നിന്നും അശോകൻ കടുപ്പിച്ചൊന്നു വിളിച്ചതോടെ അതില്ലാതായി... തനിക്കു മുന്നിൽ കൊട്ടിയടച്ച ആ വാതിലിൽ നോക്കി ഒന്ന് രണ്ടു നിമിഷം കൂടി നിന്നിട്ട് ദീപ ആ വെയിലെക്കിറങ്ങി നടന്നു.. അവരപ്പോഴും കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു... കുറ്റബോധത്തോടെ തന്നെ.. തുടരും.. കുറ്റബോധം തോന്നി തുടങ്ങിയാ പിന്നെ നമ്മളെതോ യന്ത്രമാണ് പോലും.. കണ്ണീർ ഒലിപ്പിക്കുന്ന യന്ത്രം.. 🤣 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. ഇത് വരെയും പുതിയ കഥയിൽ കൈ വെച്ച് തുടങ്ങാത്തവർ അത് കൂടി ഒന്ന് പരിഗണിക്കൂ... ലിപിയിൽ. വായിക്കാൻ ആളില്ലേൽ എഴുതാൻ വല്ല്യ പാടാണ്.. ഞാനൊരുപാട് പ്രതീക്ഷയിൽ തുടങ്ങി വെച്ച കഥയാണ്.. സ്നേഹത്തോടെ jif #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

Part 82 " കൊറേ നേരം ആയില്ലേ ഈ ഇരുപ്പ് തന്നെ ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്, ഒന്ന് നടന്നിട്ട് വരാം " : ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് മെല്ലെ എണീറ്റ് കൊണ്ട് അവൾക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. ഉള്ളിൽ അവനോട് പരിഭവം ഉണ്ടെങ്കിലും ആ സ്വീകരണം അവഗണിക്കാതെ ആ പിടിച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ എണീറ്റു. അസ്തമന സൂര്യന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ മണലിൽ കൂടി ആകാശത്തെയും കടലിനെയും സാക്ഷി നിർത്തി കൊണ്ട് അവർ കൈ കോർത്ത് നടന്നു. അവർക്കിടയിൽ മൗനം മാത്രമായിരുന്നു സ്ഥാനം പിടിച്ചത് എങ്കിലും രണ്ട് പേരും ആ മൗനം ആ നിമിഷം അത്ര ഏറെ ആഗ്രഹിക്കുകയും ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അവിടെ ഇരിക്കുന്ന പലരുടെയും നോട്ടവും ശ്രദ്ധയും ഒക്കെ മൗനത്തെ കൂട്ട് പിടിച്ച് കൈ കോർത്ത് നടക്കുന്ന അവരിൽ എത്തുന്നുണ്ട് എങ്കിലും അവർ രണ്ട് പേരും ആ നിമിഷം ആസ്വദിക്കുന്ന തിരക്കിൽ അതൊന്നും കണ്ടതെ ഇല്ല അല്ലെങ്കിൽ ശ്രദ്ധിച്ചതെ ഇല്ല. അന്ന് സൂര്യൻ അസ്‌തമിച്ച് അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ ഗൗരിക്ക് ഉള്ളിൽ കണ്ണൻ എന്ന വ്യക്തിയോട് ഉണ്ടായിരുന്ന അവസാന  പേടിയും ഭയവും വിട്ടോഴിഞ്ഞിരുന്നു പകരം അവിടെ അവനോടുള്ള സ്നേഹവും ബഹുമാനവും നിറഞ്ഞു. തന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് മുന്നിൽ നടക്കുന്നവനെ നോക്കും തോറും അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ എന്തെന്ന് ഇല്ലാത്ത സംതൃപ്തി നിറഞ്ഞു. അല്ലെങ്കിലും ഇത് പോലെ ഒരു സമാധാനം നിറഞ്ഞ ജീവിതം പ്രദീക്ഷിച്ച് ആയിരുന്നില്ലല്ലോ അവൾ കണ്ണന്റെ താലിക്ക് മുൻപിൽ തല കുനിച്ചത്. ' തന്നെ കണ്ണേട്ടൻ കല്യാണം കഴിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിലോ...? ' അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. ഇപ്പോഴും ആ വീട്ടിൽ അവരുടെ ഒക്കെ വഴക്കും അടിയും കൊണ്ട് കിടന്നേഞ്ഞേ താൻ, അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ സ്വന്തം അച്ഛൻ പോലും തിരിഞ്ഞ് നോക്കില്ല. അവൾ ഓർത്തു. വീണ്ടും മുന്നിൽ നോക്കിയതും തന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് റോഡിന് ഇരു വശവും ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി റോഡ് മുറിക്കുന്നവനെ കണ്ടതും അവളുടെ ചുണ്ടിൽ അവൾ പോലും അറിയാതെ ഒരു ചിരി വിടർന്നു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞത് മുതൽ ദ ഇത് പോലെ ആണ് തന്റെ യാത്ര. എത്ര ദിരക്കുള്ള ഇടം ആണെങ്കിൽ പോലും തനിക്ക് അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല ആ കരവലയം തന്നെ സുരക്ഷിതമായി നയിക്കാറുണ്ട്. പണ്ട് അച്ഛനുമായി സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ വരുമ്പോൾ എത്ര തിരക്കുള്ള ഇടം ആണെങ്കിൽ പോലും ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും അച്ഛൻ ഞാൻ എന്നൊരു വ്യക്തിയെ പരിഗണിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് തന്നെ സംശയം ആണ്. അത് അറിയുന്നത് കൊണ്ടോ എന്തോ ലെച്ചു ചേച്ചി അച്ചന്റെ കൈ ചുറ്റി പിടിച്ച് അച്ഛനോട് ഒട്ടി ചേർന്ന് നടക്കും. അന്നൊക്കെ വാങ്ങിയ സാധനവും കയ്യിൽ താങ്ങി അവരെ കണ്ണിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ ചുറ്റും ഭയന്ന് നടന്നിടത്ത് ഇന്ന് ചുറ്റും ഉള്ള കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ച് താൻ നടക്കുന്നു. അത് ഓർത്തതെ അവളുടെ ചിരിയുടെ മാറ്റ് കൂടി. " കഴിക്കാൻ എന്താ വേണ്ടേ....? " : റോഡ് മുറിച്ച് കടന്ന് ഒരത്ത് നിന്ന് കൊണ്ട് കണ്ണൻ തിരക്കി. അവന്റെ ശബ്ദമാണ് അവളെ ചിന്തയിൽ നിന്ന് ഉണർത്തിയത്. ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ അതൊട്ട് പൂർണ്ണമായി കേട്ടതും ഇല്ല. " കഴിക്കാൻ എന്താ വേണ്ടത് എന്ന്...? " : സംശയത്തോടെ നോക്കുന്നവളെ കണ്ടതും കണ്ണൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. അത് കേട്ടതും അവളുടെ കണ്ണോന്ന് വിടർന്നു. എങ്കിലും എന്ത് പറയും എന്നൊരു ആശങ്കയിൽ അവൾ പരുങ്ങി. എന്തൊക്കെയോ വേണം എന്ന് പറയാൻ ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിലും എന്താ എങ്ങന എന്നൊക്കെ ഉള്ള പിരിമുറുക്കം അവളെ പൊതിഞ്ഞു. പിന്നെ എന്തോ ഓർത്ത പോലെ അവൾ അവനെ നോക്കി. " അത് വീട്ടിൽ ആഹാരം ഇരിപ്പുണ്ടല്ലോ.... വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് കഴിക്കാം " : എന്തെങ്കിലും വേണം എന്ന് പറയാൻ ഉള്ള മടി കൊണ്ട് അല്ല മറിച്ച് ഇരിക്കുന്ന ആഹാരം നശിച്ച് പോകില്ലേ എന്ന് ഓർത്താണ് ഗൗരി അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. " ഇപ്പൊ തന്നെ സന്ധ്യ ആയില്ലേ.... ഇനി ബസ്സ് കിട്ടി അവിടെ എത്തുമ്പോ ഒരു സമയം ആകും. ഇപ്പൊ തന്നെ വിശക്കുന്നില്ലേ...?. " : കണ്ണൻ അവളോട് സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു. അതിന് അവൾ പോലും അറിയാതെ അതെ എന്ന പോലെ തലയാട്ടി. സത്യത്തിൽ അവൾക്ക് ചെറുതായിട്ട് വിശപ്പ് വന്ന് തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആകെ ആ കപ്പലണ്ടി അല്ലെ ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് കഴിച്ചുള്ളൂ. പിന്നെ ഓരോ കാഴ്ച കണ്ട് ഇരുന്നത് കൊണ്ട് വിശപ്പ് ഒന്നും അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. പിന്നെ ഇപ്പൊ കഴിക്കുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ കൃത്യമായി അവളുടെ മനസ്സ് അവൾ പോലും അറിയാതെ തലയാട്ടലിലൂടെ അവനത് കാണിച്ച് കൊടുത്തു എന്ന് മാത്രം. " എന്താ വേണ്ടത്....? " : അവളുടെ പ്രതികരണം കണ്ടതും അവൻ തിരക്കി. " അത് കണ്ണേട്ടന് ഇഷ്ടമുള്ളത് മതി " : എന്ത് പറയും എന്ന് അറിയാതെ അവൾ അവസാനം ഒന്ന് പരുങ്ങി കൊണ്ട് അവനോട് പറഞ്ഞു. " എനിക്ക് ഇഷ്ടം ഉള്ളത് എന്താന്ന് ആണോ ഞാൻ ചോദിച്ചേ....? " : അവളുടെ മറുപടി ഇഷ്ടമാകാത്ത പോലെ ഒരു പിരുകം പൊക്കി കൊണ്ട് അവൻ തിരക്കി. " അല്ല.. അത് പിന്നെ എനിക്ക് എന്താ വേണ്ടേ എന്ന് അറിയാത്തൊണ്ട " : അവന്റെ ഗൗരവം കണ്ടതും അവൾ ഉള്ള കാര്യം അത് പോലെ അങ്ങ് പറഞ്ഞു. അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ പറച്ചിൽ കേട്ടതും അവന് ചിരി വന്നെങ്കിലും അറിയാതെ അവന്റെ കൈ നെറ്റി ഒന്ന് തടവി പോയി. " എങ്കിൽ അന്ന് കഴിച്ച ബിരിയാണി കഴിക്കാം " : അന്ന് ഉച്ചക്ക് സാബുവും ആയി കടയിൽ  കയറിയപ്പോൾ ബിരിയാണി ആസ്വദിച്ച് കഴിച്ചവളെ ഓർമ വന്നതും അവൻ തിരക്കി. " ഇപ്പോഴോ...? ബിരിയാണിയോ...? " : ഇതൊക്കെ ഇപ്പോഴാണോ കഴിക്കണേ എന്ന ഭാവത്തിൽ ഗൗരി അവനെ മിഴിച്ച് നോക്കി. " ഇപ്പൊ ബിരിയാണി കഴിച്ചൂടാ എന്ന് ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ..? " : കണ്ണൻ " ഇ.. ഇല്ല എന്നാലും ചോറ് ഒക്കെ ഉച്ചക്ക് അല്ലെ കഴിക്കുന്നേ. പിന്നെ ഈ സമയത്ത് അതൊന്നും കിട്ടൂല്ലല്ലോ " : അവൾ ഒരു താല്പര്യം ഇല്ലാത്ത പോലെ പറഞ്ഞു. ബിരിയാണി ഒക്കെ ഉച്ചക്ക് വെക്കുന്നത് അല്ലെ അതൊക്കെ ഇപ്പോഴും കാണുമല്ലോ എന്ന ഭാവം ആണ് അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ. " അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല എപ്പോ കഴിക്കാൻ തോന്നുന്നോ അപ്പൊ കഴിക്കാം... പിന്നെ കിട്ടുവോ ഇല്ലയോ എന്നൊക്കെ പോയി നോക്കിയാൽ അല്ലെ അറിയൂ " : അവളുടെ വല്ലായിമ മനസ്സിലായത് പോലെ കണ്ണൻ പറഞ്ഞ് കൊടുത്തു കൊണ്ട് അന്ന് പോയ ഹോട്ടലിലേക്ക് പോകാനായി ഓട്ടോ തിരഞ്ഞു. " എങ്കിൽ.... എങ്കിൽ എനിക്ക് തട്ട് ദോശ മതി. " : ഈ സമയത്ത് ഇപ്പൊ ബിരിയാണി കഴിക്കാൻ താല്പര്യം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടും അതുപോലെ ഒരു വലിയ ഹോട്ടലിൽ വീണ്ടും പോകാൻ ഉള്ള മടി കൊണ്ടും ഗൗരി മെല്ലെ കണ്ണന്റെ കയ്യിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ഇരിക്കുന്ന കയ്യിലെ വിരൽ കൊണ്ട് തട്ടി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും കണ്ണൻ തല ചെരിച്ച് അവളെ നോക്കി. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ അവളുടെ മുഖത്തെ വല്ലായിമ അവന് മനസ്സിലാക്കി കൊടുത്തു. പിന്നെ ഒന്നും പറയാതെ അവളുടെ കയ്യും പിടിച്ച് കൊണ്ട് ബീച്ചിന് അറ്റത്തുള്ള വഴിയോര കടകളിലേക്ക് നടന്നു. സന്ധ്യ സമയം ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ റോഡിൽ അത്യാവിശം തിരക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുന്നവരുടെയും അവരുടെ വണ്ടികളുടെയും ഓട്ടോയുടെയും ബസ്സിന്റെയും ഒക്കെ ശബ്ദങ്ങൾ കൊണ്ട് ആ സന്ധ്യ ഉണർന്നു. ആരും ആരെയും നോക്കാൻ പോലും നിൽക്കാതെ ധൃതി പിടിച്ച് ഓടുന്ന നഗരം. ഗൗരി എല്ലാം വീക്ഷിച്ച് കൊണ്ട് ആ ഒരുവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് നടക്കുമ്പോൾ എതിരെ വരുന്ന ഒരാളുടെ ചെറിയൊരു നോട്ടമോ സ്പർശമോ പോലും അവൾക്ക് നേരെ ഏൽക്കാത്ത വിധം അത്രയും സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് അവളെ പൊതിഞ്ഞ് പിടിച്ച് കൊണ്ട് അവനും നടന്നു. മുഖത്തേക്ക് അടിച്ച ആവിയാണ് അവളെ നേരെ നോക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. ചെറുതെന്ന് പറയാൻ കഴിയാത്ത എന്നാൽ അത്ര സൗകര്യം ഇല്ലാത്തൊരു തട്ടുകട. ഒരു പ്രായം ചെന്നൊരു അപ്പൂപ്പനും, മദ്യവയസകി ആയൊരു സ്ത്രീയും അവരുടെ മകൻ എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വിധം ഒരു മീശ മുളച്ച് വരുന്നൊരു പയ്യനും അതിനകത്ത് ദൃതിയിൽ പണിയിലാണ്. സദ്യ സമയം ആയത് കൊണ്ടും ബീച്ചിനോട് ചേർന്ന് ഉള്ള കട ആയത് കൊണ്ടും ചായക്കും കടിക്കും ആഹാരത്തിനും ഒക്കെ അത്യാവിശം തിരക്ക് ഇപ്പോഴും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. " എന്താ മക്കളെ വേണ്ടേ....? ചായ ആണോ...? " : ആ അപ്പുപ്പൻ അവർ രണ്ട് പേരോടുമായി തിരക്കി. " അത് കഴിക്കാൻ എന്താ ഉള്ളത്...? " : കണ്ണൻ ഗൗരിയെ ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് തിരക്കി. " കഴിക്കാൻ... അപ്പം, പൊറോട്ട, ദോശ... പിന്നെ കൂട്ടാൻ ആയിട്ട് ചിക്കൻ കറി, ചിക്കൻ റോസ്റ്റ്, ബീഫ് കറി, ബീഫ് റോസ്റ്റ്, അയല കറി, സാമ്പാർ, ചമ്മന്തി എന്താ വേണ്ടേ " : ദോശ ചുടുന്നതിന് ഇടയിൽ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും ഒരിക്കൽ കൂടി കണ്ണന്റെ നോട്ടം ഗൗരിയെ തേടി എത്തി. അവളുടെ കണ്ണ് പോയ ഇടം ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് അവൻ അദ്ദേഹത്തിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. " രണ്ട് പ്ലേറ്റ് പൊറോട്ടയും ബീഫ് റോസ്സ്റ്റും " : കണ്ണൻ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " സൗമ്യേ ഈ പിള്ളേർക്ക് രണ്ട് പ്ലേറ്റ് പൊറോട്ടയും ബീഫും ഇതുത്തേക്ക്. അത് മാത്രം മതിയോ മക്കളെ ചായയോ കാപ്പിയോ മറ്റോ വേണോ...? : ആദ്യം അവിടെ നിന്ന ചേച്ചിയോടും പിന്നെ അവരോടുമായി തിരക്കി. " എന്ത് വേണം....? " : ആ ചോദ്യം കേട്ടതും കണ്ണൻ അവളെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി. എവിടുന്ന് അവിടെ അവനെ തന്നെ കണ്ണും വിടർത്തി നോക്കി നിൽക്കുവാണ്. തട്ട് ദോശ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും ചോദ്യം ഒന്നും ഇല്ലാതെ പൊറോട്ടയും ബീഫും പറഞ്ഞതിന്റെ ആണ് ആ നിൽപ്പ് എന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. " ചായ പറയട്ടെ...? " : അവളുടെ നോട്ടം കണ്ടതും സൗമ്യമായി അവൻ തിരക്കി. " ച... ചായ വേണ്ട കാപ്പി മതി " : ഗൗരി അവനിൽ നിന്ന് നോട്ടം മാറ്റി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " സുമേ നേരത്തെ പറഞ്ഞ കൂട്ടത്തിൽ രണ്ട് കാപ്പിയും കൂടി ഇട്ട് ഈ പിള്ളേർക്ക് കൊടുക്ക്. മക്കൾ എന്ന അങ്ങോട്ട് പോയി ഇരുന്നോ അവൾ അങ്ങ് കൊണ്ട് തരും. ഈ സമയം ആയത് കൊണ്ട് നല്ല തിരക്കാ ഇരിക്കാൻ ഒന്നും ചിലപ്പോൾ സ്ഥലം കിട്ടി എന്ന് വരില്ല. " : അതും പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം പണിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും അവളെയും കൊണ്ട് റോഡിൽ നിന്ന് ഇത്തിരി ഉള്ളിലേക്ക് കിടക്കുന്ന ടേബിളിൽ വന്ന് ഇരുന്നു കണ്ണൻ. ഗൗരി എന്നാൽ ഇപ്പോഴും ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ സന്തോഷം എങ്ങനെ പ്രകടിപ്പിക്കണം എന്ന് അറിയാതെ ഇരിക്കുവാണ്. ദോശ മതി എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ പല മസാലകളുടെയും മണം അടിച്ച് കൊതി വന്ന് നോക്കി നിന്നതാണ് അത് വാങ്ങി തരണം എന്നും പറയാനായി തുണിഞ്ഞതുമാണ് പക്ഷെ താൻ പറയാതെ തന്നെ തന്റെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി വാങ്ങിയവനെ ഓർക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അത്രയും നിറഞ്ഞിരുന്നു അവളുടെ. " എന്തേ കഴിക്കുന്നില്ലേ....? " : ആഹാരം മുന്നിൽ എത്തിയിട്ടും കഴിക്കാതെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നവളെ കണ്ടതും അവൻ മെല്ലെ ചോദിച്ചു. അത് കേട്ടതും ഒന്ന് പതറി കൊണ്ട് അവനിൽ നിന്നുള്ള നോട്ടം മാറ്റി മെല്ലെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് തല കുനിച്ചു പക്ഷെ അപ്പോഴും അവളിൽ നിന്ന് ആ ചിരി മാഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഇത്രയും നേരം തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നവളെ അവനും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒപ്പം അവളിൽ വരുന്ന മാറ്റങ്ങളും, പൂർണമായിട്ട് തന്നെ ഉൾക്കൊണ്ടില്ല എങ്കിലും തന്നിലുള്ള അവളുടെ പേടി മാറണം എന്ന് അവനും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അവളെ നോക്കി ഒരു ചിരിയോടെ അവനും കഴിച്ച് തുടങ്ങി. എന്നാൽ ഇവരെ തന്നെ വീക്ഷിച്ച് കൊണ്ട് ഇരുന്ന രണ്ട് ജോഡി കണ്ണുകളെ അവർ ആ നിമിഷം കണ്ടില്ല. ഗൗരിയും കണ്ണനും കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് പോകാൻ ഉള്ള ബസ്സ് കയറിയത് കണ്ടതും. അയാൾ ഫോൺ എടുത്ത് ആരെയോ വിളിച്ചു. തുടരും....... എത്രത്തോളം നന്നായി എഴുതാൻ പറ്റി എന്ന് അറിയില്ല 🙂 ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ഇപ്പൊ ആകെ ഹോസ്പിറ്റൽ മയം ആണ്. അപ്പൊ എങ്ങനെ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാട്ടെ ❤️🫂 #💞 പ്രണയകഥകൾ #love #പ്രണയം #കഥ #തുടർകഥ #mallu stories #പ്രണയം #പ്രണയ കഥ #നോവൽ #തുടർകഥ

📚 ഉറക്കപ്പിശാച് ✍️sp.sarath_ യാഥാർഥ്യത്തിൽ നിന്ന് അകലെയെന്ന് തോന്നുന്ന സംഭവങ്ങളെ പോലും വളരെ സ്വാഭാവികമായി അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, വായനക്കാരനെ ആ ലോകത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കാൻ ശരത്തിന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന നാരായണൻവാപ്പൻ പറയുന്ന കഥകളിലൂടെയും അനുഭവങ്ങളിലൂടെയുമാണ് നോവൽ വികസിക്കുന്നത്. കഥയ്ക്കുള്ളിലെ കഥകളിലൂടെ ഓരോ അനുഭവവും പുതിയൊരു ദുരൂഹതയിലേക്ക് വായനക്കാരനെ നയിക്കുന്നു. അഴിച്ചെടുക്കുംതോറും കൂടുതൽ മുറുകുന്ന ഒരു കുരുക്കുപോലെ, വാപ്പൻ്റെ ഓരോ കഥയും ആകാംക്ഷയുടെ മുൾമുനയിൽ നിർത്തുന്നു. വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള സംഭവങ്ങളെയും കഥാപാത്രങ്ങളെയും പോലും അത്രമേൽ സ്വാഭാവികമായും വിശ്വാസ്യമായും അവതരിപ്പിക്കുന്നതാണ് ശരത്തിന്റെ എഴുത്തിന്റെ പ്രത്യേകത. വളരെ ലളിതമായ ഭാഷയാണെങ്കിലും, കഥയുടെ ഇഴയടുപ്പം വായനക്കാരനെ ആദ്യാവസാനം വരെ പിടിച്ചിരുത്തുന്നു. വാപ്പന്റെ കഥകൾ അവസാനിക്കുമ്പോഴും, ആ കഥകളുടെ സ്വാധീനം വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ തുടരുന്നു. ചില പുസ്‌തകങ്ങൾ നമ്മളെ ചിന്തിപ്പിക്കും, ചിലത് ഭയപ്പെടുത്തും. എന്നാൽ 'ഉറക്കപ്പിശാച്' നമ്മളെ മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന, വ്യത്യസ്ത‌മായൊരു വായനാനുഭവം സമ്മാനിക്കുന്ന പുസ്ത‌കമാണ്. #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📚മലയാളം #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #😍 Have a Good Day

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ നീയെൻ നീലാംബരി 🦋20 മധു എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ പകച്ചു പോയി. അഭിയുടെ വിരലുകൾ പുറത്തു പതുക്കെ ഓടി നടക്കുകയാണ്. " അത്... മനു... " അവൾ വിക്കി. " പറ... " ആ ശബ്ദം ഉറച്ചതായിരുന്നു. മധു ആകെ പെട്ടു പോയി. അവൻ വിരലോടിക്കുബോൾ അവളുടെ മനസ്സ് പറയാൻ പറ്റുന്ന കള്ളം തിരയുകയായിരുന്നു.അതോടൊപ്പം,  നേരിയ വെളിച്ചമുള്ള ദുർഗന്ധം നിറഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ മുറിക്കുള്ളിൽ തന്റെ നഗ്നനമായ ശരീരത്തിൽ ചോര പൊടിഞ്ഞിട്ടും നിർത്താതെ അടിക്കുന്ന അക്കയുടെയും അത് കണ്ട് ചിരിക്കുന്ന സെൽവന്റെയും മുഖം അവളുടെ മുന്നിൽ കാണും പോലെ തെളിഞ്ഞു വന്നു. തൊണ്ടയിൽ അമർത്തി പിടിച്ച പോലൊരു വെപ്രാളം തോന്നിയവൾക്ക്. പെട്ടന്ന് ആരോ കതകിൽ ശക്തമായി മുട്ടുന്നത് കേട്ട് അഭി പുറകിലേക്ക് മാറി. ആ തക്കത്തിൽ മധു വേഗം നൈറ്റി എടുത്തിട്ട് നേരെ നിന്നു. അഭി വാതിൽ തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ രേവതിയാണ്. " നീയെന്താടാ ഏത് നേരവും ഇതിനുള്ളിൽ പെറ്റു കിടക്കാൻ നിൽക്കുന്നത്. അടുക്കള കിടക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ നീ...." അവനെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന നോട്ടം നോക്കി രേവതി അലറി. അഭി എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ മധുവിനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. " അമ്മായി പോയി അമ്മായിടെ പണി നോക്കിയാട്ടെ... ഇനി തൊട്ട് മനു ചെയ്യുന്ന പണി കൂടെ നോക്കിയാട്ടെ...അത് പറ്റില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ മാധവൻ സാറിനോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കാം... " മധു ഒട്ടും പതർച്ചയില്ലാതെ പറയുന്നത് കേട്ട് രേവതി മിഴിച്ചു നിന്നു. " നിങ്ങടെ മോള് കാണിച്ചു കൂട്ടിയതിനുള്ളത് കൂടെ ഞാൻ നിങ്ങളോട് തീർക്കേണ്ടെങ്കിൽ ഇപ്പൊ പൊക്കോ ഞങ്ങടെ മുന്നിന്ന്.. " മധു അഭിയെ കൈക്കൊണ്ട് നീക്കി നിർത്തി അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് കയറി നിന്നു ഇരുകൈകളും പിണച്ചു കെട്ടി. ഒന്ന് പതറിയെങ്കിലും അവളെ ഒന്ന് നോക്കി ദഹിപ്പിച്ചു രേവതി തിരിച്ചു പോയി. അഭി മധുവിനെ വല്ലാത്ത ആരാധനയോടെ നോക്കി പോയി. എന്നാൽ അവന്റെ ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷപെട്ടതിന്റെ സമാധാനത്തിൽ ആയിരുന്നു മധു. അവളവനെ നോക്കി നീട്ടിയൊന്ന് ചിരിച്ചു കവിളിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. എന്നിട്ട് ടേബിളിൽ ഇരിക്കുന്ന MT യുടെ  നാലുകെട്ട് എടുത്തുവച്ചു വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. " വല്ലാത്തൊരു പെണ്ണ്  തന്നെ... " അഭി മനസ്സിൽ ഓർത്തു. എങ്കിലും അവളുത്തരം തരാൻ മടിച്ച ചോദ്യം അവൻ മറന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിപ്പോഴും ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി ഉള്ളിൽ കിടപ്പുണ്ട്. ************* ലക്ഷ്മി ജെവല്ലേഴ്‌സ് എന്നെഴുതിയ വലിയ സ്ഥാപനത്തിന് മുന്നിൽ സഞ്ജുവിന്റെ കാർ വന്നു നിന്നു. ഫോർമൽ വെയറിൽ അതിൽ നിന്നിറങങ്ങിയവൻ അകത്തേക്ക് കയറി. സ്റ്റാഫ്‌ മുഴുവൻ ഭയത്തോടെയും ബഹുമാനത്തോടെയും അവനെക്കണ്ടു തലകുനിച്ചു . സഞ്ജു എല്ലാവരെയും ഒന്ന് നോക്കി ഓഫീസ് റൂമിലേക്ക് കയറി. അവിടിരിക്കുന്ന മാധവൻ കയറി വരുന്നവനെ കണ്ടതും ദേഷ്യത്തിൽ പല്ല് ഞെരിച്ചു. " സഞ്ജു... എന്തായിത്? " ഒരു കെട്ട് പേപ്പർ അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു മാധവൻ ചീറി. " അത് അച്ഛാ...ഞാൻ... " സഞ്ജു മുന്നിലുള്ള കസേരയിലേക്കിരുന്ന് വാക്കുകൾക്കായി പരതി. " നിന്നോട് ഞാൻ ആയിരം വട്ടം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് അനാവശ്യമായി പൈസ ചിലവാക്കുന്നത് നിർത്താൻ. ചില്ലറ കാശിന്റെ തീരുമറിയല്ല നീ ചെയ്തു വെച്ചിരിക്കുന്നത്. കോടികളാണ് കോടികൾ." മാധവൻ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി ടേബിളിൽ അടിച്ചു. സഞ്ജു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഇത്രകാലം അച്ഛൻ തരുന്നത് മാത്രം വാങ്ങി പോവാറായിരുന്നു സഞ്ജുവിന്റെ പതിവ്. അന്ന് കാര്യങ്ങൾ നോക്കിയിരുന്നത് മുത്തശ്ശനും അഭിയുമായിരുന്നത്കൊണ്ട് അവന് പ്രത്യേകിച്ച് റോൾ ഇല്ലായിരുന്നു. അഭി കണക്കുകളിൽ അത്രയും അഗ്രകന്യനാണ്. അവനെ വെട്ടിച്ചു ഒരു രൂപ പോലും മറിക്കാൻ പറ്റുമായിരുന്നില്ല. ഇതിപ്പോൾ കൂട്ടുകാരുമായൊരു റിസോർട് വാങ്ങാൻ പ്ലാൻ ചെയ്തിട്ടുണ്ട് അതിനു വേണ്ടി മറിച്ചതാണ്. നേരിട്ട് ചോദിച്ചാൽ മാധവൻ തരില്ലെന്നവനു ഉറപ്പായിരുന്നു. " സഞ്ജു....നീ കരുതുന്ന പോലെയല്ല.. ഇതിനോക്കെ കണക്ക് ബോധിപ്പിക്കേണ്ടി വരും, ഒന്നും നമ്മുടെ പേരിലായിട്ടില്ലെന്ന് ഓർത്തോ നീ. അഭിമന്യു എങ്ങാനും വീണ്ടും അക്കൗണ്ട്സ് കൈകാര്യം ചെയ്താൽ നീയും ഞാനും അടക്കം എല്ലാവരും ഉത്തരം പറയേണ്ടി വരും. എന്ത് ചെയ്തിട്ടാണെങ്കിലും ഈ പണം നീ തിരിച്ചു തന്നെ പറ്റു..." " അച്ഛാ... അതിന് ആ രോഗി ഇനി അക്കൗണ്ട്സ് നോക്കാനൊന്നും പോകുന്നില്ല... ഒരു വർഷം കാത്തിരുന്നാൽ ഇതെല്ലാം നമ്മുടെ പേരിലാവില്ലേ, പിന്നെന്താ കുഴപ്പം." സഞ്ജു അലസമായി പറഞ്ഞു. " എനിക്ക് നിന്റെ ന്യായങ്ങളൊന്നും കേൾക്കണ്ട സഞ്ജു ... ഒരാഴ്ചക്കുള്ളിൽ നീ മറിച്ച പണം എനിക്ക് കിട്ടിയിരിക്കണം.. " മാധവൻ അത്രയും കോപത്തിൽ പറഞ്ഞു. സഞ്ജു അതിന് തലയാട്ടി എണീറ്റു. " കോപ്പ്... " അവൻ പിറുപിറുത്തു. ഒരു സിഗരറ്റ് പുകക്കാമെന്നോർത്ത് പുറത്തേക്ക്  പോകാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴാണ്  സെയിൽസ് ഗേൾസിനിടയിലേക്ക് സഞ്ജുവിന്റെ കണ്ണ് പോകുന്നത്. അതിൽ യൂണിഫോം സാരിയുടുത്തു നീളമുള്ള ചുരുണ്ടമുടി പിന്നിയിട്ട കറുത്തപൊട്ടു മാത്രമിട്ട ചെറിയൊരു പെൺകുട്ടിയിൽ അവന്റെ നോട്ടം പോയി നിന്നു. അവൻ വല്ലാത്തൊരു ആവേശത്തിൽ അവളെ തുറിച്ചു നോക്കി. അവന്റെ നോട്ടം കണ്ടതും അവൾ പെട്ടന്ന് കണ്ണിമവെട്ടിച്ചു തിരിഞ്ഞു. അവൾക്കടുത്തുള്ള പെൺകുട്ടി അവളുടെ തോളിൽ ഒരു അടികൊടുക്കുന്നതും എന്തോ പറയുകയും ചെയ്തപ്പോൾ അവൾ ചെറുതായൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. " തല്ക്കാലത്തേക്ക് പിടിച്ചു നിൽക്കാനുള്ള കാശിനുള്ളതായി... " ഭീകരമായൊരു ചിരിയോടെ സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒളിക്കണ്ണിട്ട് നോക്കുന്നവളെ ഒന്ന് സൈറ്റ് അടിച്ചു കാണിച്ചവൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.  ആരെങ്കിലും കണ്ടോ എന്ന ചിന്തയിൽ അവൾ വെപ്രാളത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. സഞ്ജു പുറത്തിറങ്ങി പോക്കറ്റിൽ നിന്നൊരു സിഗരറ്റ് പാക്കറ്റ് പുറത്തെടുത്തു. അതിൽ നിന്ന് ഒന്നെടുത്തു കാർ തുറന്നു lighter എടുത്തതിനു തീ കൊളുത്തി. അതൊന്നാഞ്ഞു വലിച്ചൊരു പുക പുറത്തേക്ക് വിട്ട് ഫോൺ എടുത്തു ഒരു കാൾ  ചെയ്തു ചെവിയിലേക്ക് വച്ചു. " ജിഷ്ണു... പുതിയതൊന്നിന് എന്ത് വില കിട്ടും? " ഒരു ചെകുത്താന്റെ ഭാവത്തിൽ സഞ്ജു ചോദിച്ചു. " 25 laks!!!  അത് പറ്റില്ല. മിനിമം 50 , അതിനുള്ള മുതൽ ഉണ്ട്....."  അവരുടെ സംഭാഷണം അവിടെ പുരോഗമിക്കുമ്പോൾ ഒന്നുമറിയാതൊരു പെൺകുട്ടി  അവളുടെ ജീവിതത്തിന് മറ്റുള്ളവരിടുന്ന വിലയറിയാതെ, മറ്റൊരു മധുവാകാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവളാണെന്നറിയാതെ ശാന്തമായി പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ***************** നേരം വെളുത്തു മധു എണീക്കുന്നതിനു മുന്നേ എണീറ്റ് ഒരു ട്രൗസർ മാത്രമിട്ട് അഭി  മുറ്റത്തൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. തലേന്ന് രാത്രി മധുവിനോട് പഴയ ഓരോ കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞു എപ്പോഴോ ആണ് ഉറങ്ങിയത്. എന്നിട്ടും പതിവ് ക്ഷീണമൊന്നും ശരീരത്തിനില്ലെന്നത് അഭിയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. പത്രം വായിക്കാൻ എടുത്തുവച്ച കണ്ണട ഒന്ന് നേരെ വച്ചു മഹാദേവൻ സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ആദ്യം കണ്ടത് അഭിയെയാണ്. അവന്റെ മുഖത്ത് കാണുന്ന പതിവില്ലാത്ത  തിളക്കവും ചുറുചുറുക്കും കണ്ടതും അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ സഹിക്കാനാവാത്ത കുറ്റബോധം വന്ന് നിറഞ്ഞു. ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞു ഇതിനെയെല്ലാം അവനെങ്ങനെ അതിജീവിക്കുമെന്ന് ഓർക്കാൻപോലുമായാൾ ഭയന്നു.  " പൊള്ളൽ കുറവുണ്ടോ അഭി? " അവൻ അയാളെ കണ്ടെന്നു മനസിലായപ്പോൾ മഹാദേവൻ ചോദിച്ചു. ഇന്നലെ കിങ്ങിണി പറഞ്ഞു അഭിക്ക് പൊള്ളിയകാര്യം അയാൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു. " കുറവുണ്ട്... ബാല എന്തോ മരുന്ന് പുരട്ടിയിരുന്നു. അത് നല്ല എഫക്റ്റീവ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. " അഭി ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് കൂടുതൽ നോക്കാനുള്ള മനസാക്ഷിക്കുത്ത് കാരണം മഹാദേവൻ വേഗം പത്രമെടുത്തുവച്ചു വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. അഭി വീണ്ടും നടന്നു തുടങ്ങി. " മനു...... " ബാല ചിരിയോടെ വിളിച്ചു നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടു അഭി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. " എന്തേ? " " എനിക്ക് ഇടാനും ഉടുക്കാനും ഒന്നുമില്ല, നമുക്കൊന്ന് പുറത്തു പോയാലോ. " അവൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അഭിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് നിന്നു. " ഇപ്പോഴോ? " അവനൊന്നു മുഖം ചുളിച്ചു മടിയോടെ ചോദിച്ചു. " അല്ല... രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ്. എന്റെ പൊന്ന് മനു, കുളിച്ചു മാറ്റാൻ എന്തെങ്കിലും വേണ്ടേ. ഇങ്ങനെ മടിയൻ മനുവാകാതെ വന്നേ താൻ... " അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. അഭി നേരെയവളുടെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ടു. " നിനക്ക് വൈകീട്ട് കുളിച്ചാൽ പോരെ... " അവനത് ചോദിച്ചതും മധു രണ്ട് കണ്ണും ഉരുട്ടിയവനെ നോക്കി പേടിപ്പിച്ചു. " ഓ.... മതി പേടിപ്പിച്ചത് ആ കണ്ണിങ് ചാടി വരും... നമുക്ക് പോയി വരാം.. " " വേഗം വേണം, വന്നിട്ട് കുറച്ചു റൂം ക്ലീനിങ് പരിപാടിയുണ്ട്.." ബാല പല്ലിളിച്ചു പറഞ്ഞു. " കുറച്ചു സമാധാനം? " അഭി അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒന്ന് കുത്തി. " ഇല്ല... തരില്ല... മര്യാദക്ക് പറഞ്ഞത് കേട്ടോ ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇടിച്ചു പരത്തി കളയും." അഭിയവളുടെ തോളിൽ നിന്നും കയ്യെടുത്തു കൂപ്പി കാണിച്ചു. മഹാദേവൻ പത്രം വായന നീർത്തി അവരെ രണ്ടു പേരെയും ഒന്ന് നോക്കി. അസാധ്യ ചേർച്ചയുള്ള രണ്ടുപേർ. രൂപം കൊണ്ടു മാത്രമല്ല. അവരുടെ സംസാരം, body language.. എല്ലാം നന്നായി  ചേരുന്ന ഒരു ആണും പെണ്ണും. അഭിക്ക് ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കാൻ കഴിയുമോ എന്ന് പോലുമയാൾ ചിന്തിച്ചു. ഇതൊരു നാടകം ആയിരുന്നില്ലെകിൽ  ഇതൊക്കെ കണ്ട് അച്ഛന്റെയും ലക്ഷ്മിയുടെയും ആത്മക്കൾ ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ചേനെ.... ഇന്നിപ്പോൾ അവരിതെല്ലാം കണ്ട് നീറുകയായിരിക്കും. അയാളൊന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു വീണ്ടും വായനയിലേക്ക് മുഴുകി. മധു അഭിയേയും വലിച്ചു അകത്തേക്ക് നടന്നു. അഭി കുളിച്ചു റെഡി ആയി വന്നു. അപ്പോഴും മധു  കട്ടിലിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്. " പോവണ്ടേ? " ടവൽ വച്ചു തല തോർത്തി അവൾക്കടുത്തേക്ക് വന്ന് അഭി ചോദിച്ചു. " ഈ നൈറ്റി ഇട്ടിട്ടോ? " അവൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു. അവനൊന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തുപോയി. തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ കയ്യിലൊരു സാരിയുണ്ടായിരുന്നു. " അമ്മേടതാണ്... ബ്ലൗസ് ഇട്ട് നോക്ക്, പാകമാവോന്ന് " അഭിയത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. ഇപ്പോൾ ആ മുഖമൊന്നു തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മധു അതുമെടുത്തു ബാത്‌റൂമിലേക്കോടി. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അഭി ഡ്രസ്സ്‌ മാറ്റി ഒരുക്കമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്. ബ്ലൗസും പാവാടയും ധരിച്ചിറങ്ങി വരുന്നവളെ കണ്ടു അഭി മിഴിച്ചു നിന്നു. മുഖത്തും ശരീരത്തിലുമായി വെള്ളത്തുള്ളികൾ പറ്റിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു. വല്ലാത്തൊരു വശ്യതയും വഴക്കവും അവളുടെ ശരീരത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. " മനു ഇതൊന്ന് ഇട്ട് തരാമോ? " അവൾ അവന്റെ മുന്നിൽ ചെന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ഇട്ടിരിക്കുന്ന ബ്ലൗസിന്റെ ഹൂക്സ് എല്ലാം തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. " ഞാനോ? " " അല്ലാതെ പിന്നെ ഞാനോ? എന്നെ കൊണ്ട് പറ്റുമായിരുന്നേൽ ഞാൻ തന്നോട് പറയോ? " അവൾ തലതിരിച്ചു നോക്കി പുരികം ചുളിച്ചു. അഭി ഒന്ന് മൂളി. അവന്റെ കയ്യൊക്കെ വിറക്കുന്നു പോലെ തോന്നി. അബി പതുക്കെ ഓരോ ഹൂക് ആയി ഇട്ടു തുടങ്ങി. അഭിയുടെ ഹൃദയം പുറത്തേക്ക് വരും വിധം ഇടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. മുഴുവൻ ഇട്ട് തീരുംവരെ അഭി ശ്വാസം വിട്ടില്ല. മധു യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ ഏതോ ഒരു പാട്ട് മൂളിക്കൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. " ദേ കഴിഞ്ഞു... ഇനി ബാല സാരി ഉടുക്കണ്ട.. ഉടുക്കുവാണെങ്കിൽ തന്നെ ഇമ്മാതിരി ബ്ലൗസ് തയ്പ്പിക്കണ്ട.... " അഭി ആഞ്ഞു ശ്വാസം വലിച്ചു പറഞ്ഞു. " അതിന് ഞാൻ ഇങ്ങനെ തയ്പ്പിക്കാറില്ല.ഇതിപ്പോ അമ്മെടതല്ലേ... " അവന്റെ അവസ്ഥ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടെന്ന പോലെ വാ പൊത്തി മധു പതുക്കെ ചിരിച്ചു. മധു സാരി നിവർത്തി. ആകാശനീലയിൽ മഞ്ഞ പൂക്കളുള്ള നല്ലൊരു കോട്ടൺ സാരിയായിരുന്നത്. അവൾ നിമിഷ നേരംകൊണ്ടത് ഉടുത്തു. തല നനക്കാത്തത് കൊണ്ട് മുഴുവൻ ചീകി പോണിറ്റൈൽ കെട്ടി. നെറ്റിയിൽ ഒരു പൊട്ടും ചുണ്ടിൽ red brown മിക്സ്‌ ആയ ലിപ്സ്റ്റിക്കും ഇട്ട് അഭിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. " പോവാം... " മധു പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അഭിയവളെ കണ്ണിമവെട്ടാതെ നോക്കിക്കൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. " ഞാൻ... ഞാൻ ബാലയുടെയൊരു  ഫോട്ടോ എടുത്തോട്ടെ? " അഭി ഒരു മടിയോടെ ചോദിച്ചു. മധു സന്തോഷത്തോടെ തലയാട്ടി. ഇതിനു മുന്നേ ഒരാള് പോലും ചോദിക്കാത്തൊരു ചോദ്യമായിരുന്നു അവൾക്കത്. സ്വന്തമായിട്ട് ഒരു ഫോട്ടോ തനിക്കുണ്ടോ എന്നുപോലും ആ പെണ്ണിനറിയില്ല. അഭി അവളെ ജനലിനടുത്തേക്ക് നിർത്തി ഒന്ന് രണ്ട് ഫോട്ടോ എടുത്തു. എങ്ങനെ പോസ് ചെയ്യണമെന്നൊന്നും അറിയില്ലെങ്കിലും പറ്റും വിധം ചിരിച്ചങ്ങു നിന്ന് കൊടുത്തു. അത് കാണിച്ചു കൊടുത്തപ്പോൾ മധുവിനുണ്ടായ സന്തോഷം ചെറുതൊന്നുമായിരുന്നില്ല. രണ്ടു പേരും റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി വാതിലിൽ താക്കോലിട്ട് പൂട്ടി മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി. സാരി ഉടുത്തു കയറാൻ പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് അഭി പതിവുപോലെ അവളെ ബൈക്കിൽ കയറ്റി ഇരുത്തി. ടെക്സ്റ്റെയിൽസിൽ എത്തി പാർക്കിങ്ങിൽ വണ്ടി ഇട്ടിട്ട് അവിടുന്നും അവളെ  അഭി ഇറക്കി വച്ചു. മധു കൊച്ചു കുട്ടികളെ പോലെ അവന്റെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി.  അവളെ സംബന്ധിച്ച് എല്ലാം പുതിയതായിരുന്നു. പുതിയ മനുഷ്യർ പുതിയ സ്ഥലങ്ങൾ പുതിയ വേഷങ്ങൾ എന്തിനേറെ അവൾ ശ്വസിക്കുന്ന വായുപോലും പുതിയതായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾ ചിറക് കെട്ടിയിട്ട പക്ഷി മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ പറന്നുയരുന്ന പോലെ മധുവും പറന്നു നടന്നു. ആ സന്തോഷവും ആശ്ചര്യവും നിറഞ്ഞ മുഖവും പ്രവർത്തികളും അഭി കൗതുകത്തോടെ നോക്കി കണ്ടു. തനിക്കറിയാത്ത എന്തൊക്കെയോ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടെന്ന് അഭിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. ഇനി അവനത് ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല അവളായിട്ട് പറയും വരെ അവൻ കാത്തിരിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നു.... തുടരും.

#😍 ആദ്യ പ്രണയം #💑 Couple Goals 🥰 #📙 നോവൽ #കഥകൾ, പ്രണയകഥകൾ, തുടർക്കഥ, നോവൽ #✍️ Novel

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ MY DOCTOR ❤️51 അഞ്ജു എത്ര വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും നാലഞ്ച് കമ്മലുകളും ഒരു കൂട്ടം കുപ്പിവളകളും ഏഥൻ വാങ്ങിച്ചു. " ഇത്രേം വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ..." അവൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " ഇതൊക്കെ  ഓരോരുത്തര് വാങ്ങി കൊടുക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അതൊന്നും ഒരിക്കലും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കാൻ യാതൊരു സാധ്യതയുമില്ലെന്ന് ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചിരുന്നൊരാളാണ് ഞാൻ. പക്ഷെ കാലം എനിക്ക് വേണ്ടി ഇങ്ങനൊരു പൂക്കാലം കാത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ ഉള്ള അവസ്ഥയുണ്ടല്ലോ.... അത് പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റുന്നതല്ല.  ഈ കടമൊത്തം എന്റെ കുഞ്ഞിന് വാങ്ങി തന്നാലും എനിക്ക് മതിയാവില്ല. അത്രക്കും  ഇതൊക്കെ ഞാൻ ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ട്. " ഏഥൻ അവളെ തോളിൽ കയ്യിട്ട് ചേർത്തു പിടിച്ചു. ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ അഞ്ജു എന്ത് പറയാനാണ്.... രണ്ടു പേരും ആൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലേക്ക് നടന്നു. " മക്കളെ .. മുഖം നോക്കി ലക്ഷണം പറയും... ഒന്ന് നോക്കിയാട്ടെ... " കയ്യിൽ ഒരു ഭാണ്ഡകെട്ടുമായി ആൽ തറയിൽ ഇരിക്കുന്ന കഷായ വസ്ത്രം ധരിച്ചൊരു മുത്തശ്ശി അവരെ നോക്കി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അഞ്ജുവും ഏഥനും ഒരേ പോലെ അവരെ നോക്കി. അവർ നോക്കുന്നത് കണ്ടതും ആ മുത്തശ്ശിയുടെ ചുണ്ടിലെ ചിരി മാറി അവിടൊരു വല്ലാത്ത ഭാവം വന്ന് ചേർന്നു. " നോക്കിയാലോ " അഞ്ജു ചോദിച്ചു. " നോക്കികളയാം... " അവർ മുത്തശ്ശിക്ക് മുന്നിലായി വന്നു നിന്നു. അവര് വന്ന് നിന്നതും മുത്തശ്ശിയുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു പിടപ്പായിരുന്നു. കാണാൻ പാടില്ലാത്തതെന്തോ ഇരുവരുടെയും മുഖത്ത് കണ്ടതുപോലൊരു പ്രേത്യേക ഭാവത്തിൽ അവർ രണ്ടു കണ്ണുകളിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കി. " അപകടങ്ങൾ തീർന്നെന്നു കരുതുന്നുണ്ടോ... തീർന്നിട്ടില്ല, നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആപത്തുകൾ തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളു. പാർവതിയിൽ നിന്നും മഹാകാളിയിലേക്കുള്ള നിന്റെ മാറ്റത്തിന്റെ സമയമായി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അത് പോലെ നീയൊരു സുമംഗലിയാവാനും അതികകാലം വേണ്ടി വരില്ല." അവർ പറയുന്നത് കേട്ട് അഞ്ജു ഒന്ന് പകച്ചു. " സംരക്ഷിച്ചു കൊൾക... നിന്നെ കൊണ്ട് മാത്രമേ സാധിക്കു... ഇവളൊരുത്തി ജനിച്ചത് പോലും നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ്. അവൾ നേരിടാൻപോകുന്ന അപകടത്തെ തടയുക അസാധ്യം. പക്ഷെ നിന്റെ ദേവിയെ തളരാതെ നോക്കുക ദേവാ..... അവളിലെ മഹാകാളി ഉണരും നേരം നിയന്ത്രണം നിന്റെ കയ്യിലായിരിക്കും. നിന്നിലെ ഭൈരവനെ അടക്കി അവളിലെ കാളിയെ നിയന്ത്രിക്കുക... പോരാടുക... എതിരാളി ഒരിക്കലും നിസ്സാരനല്ലെന്ന് ഓർക്കുക.. നിന്നെ നശിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിലും നിന്റെ ദേവിയെയവൻ നശിപ്പിക്കും " അവർ ഏഥനോട് പറയുന്നത് കേട്ട് അഞ്ജു ഭയത്തോടെയവന്റെ കൈകളിൽ കൈ കോർത്തു. ഏഥൻ വേദനിപ്പിക്കാതെ എന്നാൽ മുറുകെ ആ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. അവനും ആകെ ഞെട്ടി തരിച്ചിരുന്നു. ഇതിലൊന്നും അവനൊട്ടും വിശ്വാസമില്ല. പക്ഷെ  അവർ പറയുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ എന്തോ ഒന്ന് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നൊരു തോന്നൽ. അഞ്ജുവിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് എതിരാളി എന്ന വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ഓടി വന്നത് മഹേഷിന്റെ മുഖമായിരുന്നു. " അവളെന്തു നേരിട്ടാലും ഒരു നിഴൽ പോലെ കൂടെ ഞാനുണ്ടാകും. അവളിലെ കാളിയെ അടക്കി നിർത്തുന്ന ഭൈരവൻ ആയല്ല... അതിനെ ആളികത്തിക്കുന്ന നല്ലൊരു പാതിയായി..... " ഏഥൻ പെട്ടന്നാണത്  പറഞ്ഞത്. അത് കേട്ടതും  അവരുടെ മുഖമൊന്നു തെളിഞ്ഞു. " നിനക്കവളും അവൾക്ക് നീയും ഉള്ളിടത്തോളം കാലം എന്തിനെയും അതിജീവികാൻ ഭഗവാൻ നിങ്ങൾക്ക് കരുത്തു തരട്ടെ. " കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാൻ ഇല്ലെന്ന പോലെ രണ്ടു കൈകൾ കൊണ്ടും അവരുടെ നേരെ ഉയർത്തി കണ്ണടച്ചവർ അനുഗ്രഹിച്ചു. ഏഥൻ മുത്തശ്ശിക്ക് നേരെയൊരു 500ന്റെ നോട്ട് നീട്ടിയെങ്കിലും അതവർ വാങ്ങിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. ഇരുവരും സ്റ്റെപ്പുകൾ കയറി അമ്പലത്തിലെത്തി പാർക്കിങ്ങിലുള്ള ബൈക്കിനടുത്തേക്കെത്തി. " എന്നാലും എന്തായിരിക്കും ആ മുത്തശ്ശി അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്... " വല്ലാത്തൊരു ആകുലതയോടെ അഞ്ജു ഏഥനെ നോക്കി. " എന്തുദ്ദേശിച്ചു പറഞ്ഞതാണെന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല.... ആ പറഞ്ഞത് ഇനി സത്യമായാലും കള്ളമായാലും എന്റെ ബേബിടെ ഒപ്പം ഞാനില്ലേ... വരുന്നത് വരട്ടെന്നേ... നമ്മുക്ക് ഒരുമിച്ച് നിന്ന് പൊരുതാം ." ഉള്ളിൽ ഒരു തീഗോളം പുകയുമ്പോഴും ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞവൻ അവളുടെ രണ്ടു കവിളിലിലും പിടിച്ചു വലിച്ചു. അഞ്ജുവിന്റെ മുഖത്തൊരു തെളിച്ചം വന്നു. " പിന്നേയ് വീട്ടിന്ന് പറഞ്ഞത് ഞാൻ മറന്നിട്ടില്ല കേട്ടോ... " ബൈക്കിൽ കയറി ഇരിക്കും വഴി പതുക്കെയവൻ പറഞ്ഞു. " എന്ത് മറന്നിട്ടില്ലെന്ന്? " അഞ്ജു ബൈക്കിൽ കയറി  " നമുക്ക് ചീത്തയാവണ്ടേ? " ഏഥൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അഞ്ജു ഞെട്ടി ഉമിനീരിറക്കി. " അത് ഞാൻ........ അന്നേരം വെറുതെ അങ്ങ് പറഞ്ഞതാണ് അല്ലാതെ..... " " അത് സാരമില്ലെന്നേ എന്തായാലും ഞാനത് കാര്യത്തിലെടുത്തു. " ഏഥന്റെ കള്ളച്ചിരി കണ്ടപ്പോൾ അഞ്ജുവിന് വയറ്റിലൂടൊരു കാളിച്ച പോലെയാണ് തോന്നിയത്. " ഞാൻ പറഞ്ഞതിന്റെ അർദ്ധമായിട്ട് ഇങ്ങേരിത് എന്താ ദൈവമേ ചിന്തിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നത്. ആ ചിരി അത്രക്കങ്ങോട്ട് പന്തിയല്ലല്ലോ.....   കാത്തോണേ കൃഷ്ണാ..." അഞ്ജു മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ഏഥൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു. അഞ്ജു അവനെ വയറിലൂടെ ചുറ്റി ഇറുക്കി പുണർന്നിരുന്നു. അൽപ്പം മഴക്കാർ മൂടിയ അന്തരീക്ഷത്തിൽ തണുത്ത കാറ്റിന്റെ അകമ്പടിയോടെ ബുള്ളറ്റ് പതുക്കെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ രണ്ടു ശരീരവും, പ്രണയംകൊണ്ട് തുന്നിചേർത്ത ഒരു മനസ്സുമുള്ള ഏഥനും അഞ്ജനയും അതിരില്ലാത്ത പ്രതീക്ഷകളോടെ പരസ്പ്പരം ചേർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. അഞ്ജുവിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ഒരു വെജ് ഹോട്ടലിൽ നിർത്തി രണ്ടു പേരും മസാല ദോശയും കഴിച്ചു കടുപ്പത്തിൽ ഓരോ ചായയും കുടിച്ചു. വളരെ പതുക്കെ കഴിക്കുന്ന ഏഥനും കഴിച്ചു തീർത്തു അവനെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന  അഞ്ജനയും.... വീട്ടിൽ എത്തി ബുള്ളറ്റ് പാർക്ക്‌ ചെയ്തു ഇരുവരും ഇറങ്ങി അകത്തേക്ക് നടന്നു. അഞ്ജുവിന് ചെറുതല്ലാത്ത ഒരു ഭയം ഇല്ലാതില്ല. " come with me baby girl.... And keep your promise..." അവളുടെ കാതോരം വന്ന് ഏഥൻ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ഇടുപ്പിലായി ചെറിയൊരു പിച്ച് കൂടെ കൊടുത്തുകൊണ്ടവൻ പടികൾ കയറി റൂമിലേക്ക് പോയി. അഞ്ജു നഖം കടിച്ചു അത് നോക്കി അവിടെത്തന്നെ തറഞ്ഞു നിന്നു. ഏഥന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. നേരെ ചെന്നവൻ മുണ്ട് ഊരി മടക്കി ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് വച്ചു. ഷർട്ടും ഊരി ഒരു oversized ടീഷർട്ട്  എടുത്തിട്ടു. ഏഥൻ കൈകൾ പിണച്ചു കെട്ടി വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പുറത്തുനിന്നും അടുത്തേക്ക് വരുന്ന കാലടികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും ഏഥന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പും കൂടി വന്നു. ചാരിയിട്ട വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു തിരിച്ചറിയാൻ ആവാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ അഞ്ജു വന്ന് നിന്നു. അവളോരോ അടികളായി വച്ചവന്റെ തൊട്ടു മുന്നിൽ എത്തി. "Why are you blushing so much?" ഏഥൻ താഴ്ത്തി വച്ചിരിക്കുന്ന മുഖം വിരൽകൊണ്ട് പൊക്കി ചോദിച്ചു. അഞ്ജുവിന്റെ മിഴികൾ ഒന്ന് വെട്ടി. ആ തണുത്ത റൂമിലായിട്ടും അവളുടെ ചെന്നിയിൽ നിന്നും വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ ഒഴുകിയിറങ്ങി. " Me, Never... " അഞ്ജു കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ഏഥൻ അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈയിട്ട് ഒറ്റവലി. അഞ്ജു നേരെ ചെന്നവന്റെ ദേഹത്തിടിച്ചു . അഞ്ജുവിന്റെ നെറ്റി ഏഥന്റെ താടിയിൽ തട്ടി. കൈകൾ രണ്ടും അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വച്ചവൾ നിന്നു. അമ്പലത്തിൽ പോയി വന്നത് കൊണ്ടുതന്നെ രണ്ടു പേരിൽ നിന്നും നല്ലൊരു ചന്ദനത്തിന്റെ ഗന്ധമുയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതവർക്ക് ചുറ്റുമൊരു റൊമാന്റിക് aura ക്രീയേറ്റ് ചെയ്തു. "You're such a liar, baby girl." ഏഥൻ teasing പോലെ പറഞ്ഞു. അഞ്ജു മുഖം ചുളിച്ചു അവനെ ഒന്ന് തള്ളി മാറ്റി തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും ഏഥൻ വിടാതവളെ വീണ്ടും വലിച്ചു അവനോട് ചേർത്തു. അഞ്ജുവിന്റെ പുറകുവശം ഏഥന്റെ ദേഹത്ത് തട്ടി നിന്നു. അവളുടെ മുഴുവൻ മുടിയും വിരലുകൊണ്ട് മാടിയവൻ മുന്നിലേക്കിട്ടു. പിൻകഴുത്തിൽ പതുക്കെ ഊതി. അഞ്ജുവിന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ കുളിരുകോരി. രോമാഞ്ചം വന്ന് രോമങ്ങൾ മുഴുവൻ എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. ഏഥൻ ഇരുകൈകൊണ്ടും അവളെ മുറുകെ പുണർന്നു പിടിച്ചിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ പിൻകഴുത്തിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തു ഉരസി. അഞ്ജു കണ്ണടച്ച് ശ്വാസം ആഞ്ഞു വലിച്ചു. പെട്ടന്നവൻ മുഖം പിൻവലിച്ചു. "Were you afraid I'd do something?" ( ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമെന്ന് നീ പേടിച്ചു പോയോ?) ഏഥൻ അഞ്ജുവിന്റെ ചെവിക്കരികിലേക്ക് വന്നു പ്രത്യേക താളത്തിൽ ചോദിച്ചു. അഞ്ജു ഒന്ന് പതറിയെങ്കിലും ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി... " I was hoping you would." ( പ്രതീക്ഷിച്ചു പോയി) അഞ്ജുവിന്റെ മറുപടി കേട്ട് ഏഥൻ ഞെട്ടി. ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത എന്തോ കേട്ട പോലെ അവൻ വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ അവളെ മിഴിച്ചു നോക്കി. " really babygirl? " അഞ്ജു അവന്റെ കയ്യിൽ കിടന്ന് ഒറ്റതിരിച്ചിലിൽ  നേരെ നിന്നു. എന്നിട്ടവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റു നോക്കിയതും ഏഥന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. " ഛെ..." ഏഥൻ പിറുപിറുത്തു ഫോൺ എടുത്തു. ചെവിയിൽ വച്ചു. സംസാരിച്ചു തീരുംവരെ അവളെ അത്പോലെ തന്നെ പിടിച്ചു നിന്നു. ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നുള്ള കാൾ ആയിരുന്നു. ഇന്ന് നേരത്തെ എത്തണം എന്ന് പറഞ്ഞു വിളിച്ചതാണ്. " ആ ഫ്ലോ അങ്ങ് പോയി... " ഇതും പറഞ്ഞു ഏഥൻ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അവളെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു കട്ടിലിൽ കിടത്തി. അവളുടെ അടുത്ത് കിടന്നു. അഞ്ജു അവളുടെ തല അവന്റെ കയ്യിലേക്ക് കയറ്റിവച്ചു. " ഏഥൻ.... ഒന്നും വിചാരിക്കില്ലെങ്കിൽ ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ." അഞ്ജു അവന്റെ കുപ്പായത്തിൽ നുള്ളി പിടിച്ചു ചോദിച്ചു " ഹ്മ്മ്.... " അവനൊന്നു മൂളി. "ഒരു gynecologist ആവുമ്പോൾ ഏഥനു ഒരുപാടു കാര്യങ്ങൾ കാണേണ്ടതും ചെയ്യേണ്ടതുമായി വരാറില്ലേ. അപ്പോഴൊക്കെ മനസ്സിൽ എന്തായിരിക്കും." " you mean..... എനിക്കവരോട് sexually ഫീൽ വരുമോ എന്നാണോ?" ഏഥൻ അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. " അങ്ങനെയും പറയാം... " "No way..... ഒരു ദിവസം ഹോസ്പിറ്റലിൽ അവസാനിക്കുമ്പോഴേക്കും പല സ്ത്രീകളെയും പല രീതിയിൽ എനിക്ക് ചികിൽസിക്കേണ്ടി വരാറുണ്ട്. അവരുടെ ഏറ്റവും സ്വകാര്യമായ കാര്യങ്ങൾവരെ എന്നോടാണവർ സംസാരിക്കാറ്. പക്ഷെ അവരോടെനിക്ക് തോന്നാവുന്ന വികാരങ്ങൾ ഏതൊക്കെ ആണെന്നോ... Empathy and Respect.... അതിലപ്പുറം എന്തെങ്കിലും തോന്നിയാൽ ഈ ജോലിക്ക് ഞാൻ അർഹനല്ല. ഞാൻ അവർക്കൊക്കെ ഒരു സൊല്യൂഷൻ maker ആണ്. എനിക്കവർ സഹോദരിയാവാം അമ്മയാവാം മകളാവാം... ആ ഒരു ചിന്തമാത്രമേ എന്നെപോലെ ഏതൊരു ഡോക്ടറുടെ ഉള്ളിലും ഉണ്ടാകാറുള്ളു. നിന്നോട് ഈ കുസൃതികൾ കാണിക്കുന്ന ഏഥൻ, അത് നിനക്ക് മാത്രം കാണാൻ അവകാശമുള്ള എന്റെയൊരു ഭാഗമാണ്. അതൊരിക്കലും വരുന്നവർക്കും പോകുന്നവർക്കും മുന്നിൽ ഞാൻ കാണിക്കാറില്ല. എന്റെ baby ഒരു പേഷ്യന്റ് ആയിട്ടാണ് എനിക്ക് മുന്നിൽ ആദ്യമായി വന്നിരുന്നതെങ്കിൽ ഈ റിലേഷൻ ഇത്ര വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ടുപോലും പോകുമായിരുന്നില്ല... " ഏഥൻ ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞു. അഞ്ജു ബഹുമാനത്തോടെ അവനെ നോക്കി. "Partnarship ന്റെ റിയൽ വാല്യൂ പോലും മനസ്സിലാകാത്ത പ്രായത്തിൽ എല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ച ആളല്ലേ ഏഥൻ. അപ്പോൾ മുന്നെയൊരിക്കലും വീണ്ടുമൊരു  പാർട്ണർ വേണമെന്ന് തോന്നിയിട്ടില്ലേ? " " ഇല്ലെന്നാരു പറഞ്ഞു. തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഒരുപാട് സ്‌ട്രെസ്സിൽ വന്ന് കയറുമ്പോൾ ' നീ ഒകെ അല്ലേ ഏഥൻ.. ഞാൻ തല മസ്സാജ് ചെയ്തു തരട്ടെ..' ഇങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ ഒരാളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട് അല്ലെങ്കിൽ, ലീവ് ഉള്ള ഞായറാഴ്ചകളിൽ ഒറ്റക്ക് കോഫി ഇട്ട് കുടിക്കുമ്പോൾ ' എന്റെ കോഫി എങ്ങനെയുണ്ട്? ' എന്ന് ചോദിച്ചു അത് പങ്കുവെക്കാൻ ഒരാളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ... മുറ്റത്ത് നട്ടുവച്ചിട്ടുള്ള റോസ്ഫ്ലവർ പൂത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ അതിലൊന്ന് പൊട്ടിച്ചെടുത്തു തലയിൽ വെറുതെ വെച്ചുകൊടുക്കാൻ ഒരാളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ.... അങ്ങനെ അങ്ങനെ ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഒക്കെ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്." " എന്നിട്ടെന്തേ അങ്ങനെ ഒരാളെ കൂടെകൂട്ടാൻ effort ഇട്ടില്ല.. " " ആദ്യത്തെ റീസൺ സിറിയെ പോലെ വലിയൊരു കുട്ടിയുടെ അച്ഛൻ ആണെന്ന അപകർഷത ബോധം. രണ്ടാമത്തെ റീസൺ ഫസ്റ്റ് relationship trauma. മൂന്നാമത്തെ റീസൺ ഇനിയൊരു  realtionship ഉണ്ടായിട്ട് അതൊരു failure ആയി പോയാലോ എന്ന പേടി... " ഏഥൻ നിസ്സാരമായി പറഞ്ഞു. അഞ്ജുവിന് ആ മനുഷ്യനോട് വല്ലാത്ത സ്നേഹവും ബഹുമാനവും തോന്നി. " Then, why me?... " " ഈ മൂന്നു റീസണും ഞാൻ മനപ്പൂർവം മറന്നുപോയത് നിന്നെ അന്നാ റെസ്റ്റോറന്റ്റിൽ വച്ചു കണ്ടപ്പോഴായിരുന്നു. പിന്നെ എന്തോ... ഉള്ളിൽ ഒരു തോന്നൽ ആയിരുന്നു. നീ എന്റേതാണ് എന്ന തോന്നൽ. അതെന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ഇപ്പോഴുമെനിക്കറിയില്ല... " അഞ്ജു ഒന്ന് ചിരിച്ചു. " why me? " അഞ്ജു ചോദിച്ച അതേ താളത്തിൽ ഏഥൻ ചോദിച്ചു. " അറിയില്ല.... ഏഥൻ പറഞ്ഞ ആ തോന്നലില്ലേ, അതെന്റെ ഉള്ളിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. " ഏഥൻ അവളുടെ നെറുകിൽ ചുംബിച്ചു. " ഏഥൻ doctor ആയിട്ട് സിറി ബിസിനെസ് സ്റ്റഡീസ് എടുത്തപ്പോൾ ഒന്നും തോന്നിയില്ലേ? " " അവൻ അവന്റെ മമ്മിയെ പോലെയാണ്. അവളൊരു passionate ബിസിനസ്‌ aspirant ആയിരുന്നു. ജാനിനെ ഞാൻ മനസിലാക്കിയിടത്തോളം അവളിപ്പോൾ സ്വന്തമായി ബിസിനെസ് നടത്തുന്ന ഒരു പവർഫുൾ women ആയിരിക്കും... പിന്നെ അവന്റെ ജീവിതം അവന്റെ മാത്രം തീരുമാനങ്ങൾ അല്ലേ... ഞാൻ എന്തിന്നതിൽ ഇടംകോലിടണം. " അഞ്ജു തലയാട്ടി.. " സിറിയുടെ മമ്മിയെ വീണ്ടും കാണേണ്ടി വന്നാൽ.. " അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ചെറുതായൊന്നു കൂടിയോ... " കാണാതിരിക്കട്ടെ.... ഇനി കാണേണ്ടി വന്നാൽ... അത് നിന്റെയും സിറിയുടെയും കൂടെയായിരിക്കട്ടെ.." ഏഥൻ ഒരാലോചനയോടെ പറഞ്ഞു... അഞ്ജു വീണ്ടുമെന്തോ ചോദിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും ഏഥന്റെ ഫോൺ അടിച്ചു. ഏഥൻ അതെടുത്തു നോക്കി. " എനിക്ക് പോകണം... " അതിൽ നോക്കിയവൻ നിരാശ്ശയോടെ പറഞ്ഞു. " ഹ്മ്മ്.... എന്നാൽ പോയിട്ട് വായോ.. രാത്രി എന്നെ റെസ്റ്റോറന്റിൽ വന്ന് പിക്ക് ചെയ്താൽ മതി..... " അഞ്ജു ആ കവിളിൽ ഒരു കുഞ്ഞ് ചുംബനം കൊടുത്തു പറഞ്ഞു. അവനതിനൊന്ന് ചിരിച് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. തുടരും........

🥀🥀ഒരു കോൺട്രാക്ട് കല്യാണം🥀🥀4️⃣6️⃣ അച്ഛൻ അമ്മയുടെ കയ്യിൽ ഫോൺ കൊടുത്തേ ഞാനൊന്ന് സംസാരിക്കട്ടെ.... സരസ്വതി ഫോൺ വേണ്ട എന്ന് അവിടെ കിടന്നുകൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു.... മോനെ അവൾ ഉറങ്ങുകയാണ്.... എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അച്ഛ അങ്ങോട്ട് വിളിക്കാം... മ്മ്... അച്ഛൻ പറയുന്നത് ശരിയാണല്ലോ അല്ലേ അമ്മയ്ക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ അല്ലെ??.. ഇല്ല മോനെ നീ സമാധാനം ആയിട്ട് ഇരുന്നോ... പക്ഷെ അമ്മയോട് എത്ര പറഞ്ഞാലും കേൾക്കില്ല തൊടിയിൽ ഇറങ്ങരുത് തൊടിയിൽ ഇറങ്ങരുത് എന്ന്... വല്ലതും സംഭവിച്ചു പോയാൽ ആരാണ് നോക്കാനുള്ളത്??? ഇപ്പോഴും ചെറിയ കുട്ടി ആണെന്നാണോ വിചാരം??? എന്തെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് ഇവിടെ നിന്ന് ഓടി വരാൻ പറ്റുമോ??? അവൻ ഓരോന്ന് പതം പറയാൻ തുടങ്ങി... എന്റെ ശ്രീ അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നുമില്ല നീ സമാധാനമായി അവിടെ ഇരിക്ക്.... മാമാ അത് എന്ത് പറച്ചിലാ പറയുന്നത്?? അമ്മ എന്തിനാ ശ്രീയേട്ടനെ ഒളിക്കുന്നത്?? ഏട്ടനും കാര്യങ്ങളെല്ലാം അറിയട്ടെ... മാമ ആ ഫോൺ ഇങ്ങോട്ട് താ ഞാൻ പറയാം കാര്യങ്ങൾ... അതും പറഞ്ഞു അരുണി അയാളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ഫോൺ തട്ടി പറിച്ചു വാങ്ങി ... അരുണി നീ എന്താണ് അവനോട് പറയാൻ പോകുന്നത്??? ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം മാമൻ അതൊന്നും അറിയേണ്ട കാര്യമില്ല... ഇവയുടെ കാര്യമാണ് പറയാൻ പോകുന്നതെങ്കിൽ അവർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്നന്നേക്കുമായി തകരും എന്നു രാഘവന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു... രാഘവൻ മറുത്തൊന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ അരുണി ആ ഫോണും തട്ടിപ്പറിച്ചുകൊണ്ട് റൂമിന് വെളിയിലേക്ക് നടന്നിരുന്നു... ഇതെല്ലാം കണ്ടിട്ടും കേട്ടിട്ടും ഒന്നും പറയാനാകാതെ ഇവയുട മനസ് അരുണി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളിൽ തന്നെ തങ്ങി നിൽക്കുകയായിരുന്നു... ശ്രീ ഏട്ടാ ഞാൻ അരുണിയ... ആ പറയടി..... നീ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ??? എന്നിട്ട് നിനക്ക് പോലും ഒന്ന് എന്നെ വിളിച്ചു പറയാൻ തോന്നിയില്ലല്ലോ ഇതൊന്നും...?? എങ്ങനെ പറയും??? പറഞ്ഞാൽ പലതും പറയേണ്ടി വരില്ലേ??? എന്ത് പറയണം എന്നാണ് നീ ഈ പറയുന്നത്??? അത് പറഞ്ഞിട്ട് ഞങ്ങളും ഏതെങ്കിലും തൊടിയിൽ വീണു രക്തം ഒലിച്ചു കിടക്കാനോ??? അരുണി നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്???ഒന്നു തെളിച്ചു പറയാമോ??? അതെ ഏട്ടാ.... അമ്മായി സ്വയമേ വീണതല്ല.... പിന്നെ.. തള്ളി ഇട്ടതാ... ആര്??? ഏട്ടന്റെ പുന്നാര ഭാര്യ...ഇവ... നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്?? അതെ ഞാൻ എന്റെ കണ്ണ് കൊണ്ട് കണ്ടതാ.... അവൾ പറയുന്നത് കേട്ട് ശ്രീ തരിച്ചിരുന്നു പോയി... 🥀🥀തുടരും 🥀🥀 "🥀🥀ഒരു കോൺട്രാക്ട് കല്യാണം 1️⃣", എന്ന രചന പ്രതിലിപിയില്‍ വായിക്കൂ:, https://malayalam.pratilipi.com/series/ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് #പ്രതിലിപി കഥകൾ## #ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം റീൽസ് ♥️ ഒരു-കോൺട്രാക്ട്-കല്യാണം-9mamjhegtbqj?language=MALAYALAM&utm_source=android&utm_medium=content_series_share ഒട്ടേറെ രചനകള്‍ വായിക്കുകയും എഴുതുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യൂ, സൗജന്യമായി!

#📙 നോവൽ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ദീപ്തിയെ അരികിൽ കണ്ട് ശ്രീഹരി അത്യാഹ്ലാദത്തോടെ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. "ദീപ്തി..." സ്നേഹത്തോടെ അവൻ വിളിച്ചു. "ഹരിയോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നതല്ലേ എന്നെ കാണാനായി ഇങ്ങോട്ട് വരരുതെന്ന്." അവനെ കണ്ടപാടെ ദീപ്തി ചൂടായി. ദീപ്തി ഇപ്പോഴെങ്കിലും സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്ന് കുശലം ചോദിക്കുമെന്ന് കരുതിയ ശ്രീഹരിക്ക് ദേഷ്യത്തോടെയുള്ള അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ സങ്കടമാണ് തോന്നിയത്. "നീ ഒരു കാൾ പോലും ചെയ്യാതായിട്ട് എത്ര നാളായി ദീപ്തി. നിന്റെ വിവരങ്ങൾ അറിയാതെ ഞാൻ എത്ര മാത്രം ടെൻഷൻ അടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിയാമോ. അവസാനം നിന്നെ കാണാൻ കൊതിയോടെ ഇങ്ങോട്ട് ഓടി വന്ന എന്നെ കണ്ട് സന്തോഷിക്കുന്നതിന് പകരം നീ ദേഷ്യപ്പെടുകയാണോ ദീപ്തി?" ഇടർചയോടെ ശ്രീഹരി അവളോട് ചോദിച്ചു. "എന്റെ തിരക്കി എന്റെ നാട്ടിലേക്ക് ഒരിക്കലും ഹരിയോട് വരരുതെന്ന് പറഞ്ഞത് ഇതൊക്കെ കൊണ്ടാണ്. എന്നെ അറിയുന്ന ആളുകൾ ഉള്ള സ്ഥലത്ത് വച്ച് എനിക്ക് ഹരിയോട് പരിചയം പുതുക്കി സംസാരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ട്. എന്നോടുള്ള നിന്റെ സമീപനം കണ്ടാൽ തന്നെ മറ്റുള്ളവർക്ക് നമ്മൾ കേവലം സുഹൃത്തുക്കൾ അല്ലെന്ന് മനസ്സിലാകും." ദീപ്തി പറഞ്ഞു. "മറ്റുള്ളവർ എന്ത് കരുതിയാലും നിനക്കെന്താ ദീപ്തി. നമ്മൾ വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുന്നവരല്ലേ." "അത് ഹരി മാത്രം തീരുമാനിച്ച മതിയോ?" ദീപ്തിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ഹരി ഒന്ന് ഞെട്ടി. "ദീപ്തി... നീയെന്താ ഇപ്പോ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയുന്നത്. എന്താ നിന്റെ ഉദ്ദേശം. നാട്ടിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ കിട്ടി വന്നപ്പോ മുതൽ നിന്റെ മാറ്റം ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്. എന്താ നിനക്കിപ്പോ എന്നെ വേണ്ടെന്ന് ഉണ്ടോ?" ശ്രീഹരി ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു. "ഞാൻ പറയുന്നത് ഹരി സമാധാനത്തോടെ കേൾക്കണം. നമുക്കൊരിക്കലും വിവാഹം കഴിച്ച് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല ഹരി. എന്റെ മോൾക്ക് ഞാൻ ഹരിയെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നതിൽ താല്പര്യമില്ല. അവൾക്ക് ഇഷ്ടം ഞാൻ രവിയേട്ടനെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നതാണ്. വീട്ടുകാർക്കും അതാ താല്പര്യം. അവർ ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള കല്യാണം ഏകദേശം ഉറപ്പിച്ച മട്ടാ." ദീപ്തിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ശ്രീഹരി ഞെട്ടലോടെ നിന്നു. "എന്നിട്ട് നീ സമ്മതിച്ചോ? എന്നെ മറന്ന് രവിയെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ നിനക്ക് പറ്റുമോ ദീപ്തി." "ഹരിയേ എനിക്ക് മറ്റാരേക്കാളും ഇഷ്ടമാണ്. പക്ഷേ നൊന്ത് പെറ്റ മകളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് അപ്പുറം എനിക്ക് മറ്റൊന്നിനും പ്രാധാന്യം കൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല ഹരി. ഹരിയെ കല്യാണം കഴിക്കണമെങ്കി എനിക്കെന്റെ വീട്ടുകാരെ വെറുപ്പിക്കേണ്ടി വരും. അത് എന്നെ കൊണ്ട് പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ട് എന്റെ മോൾക്ക് വേണ്ടി രവിയേട്ടനെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതം മൂളി. അടുത്ത മാസം 10 ന് ഞങ്ങളുടെ വിവാഹമാണ്." "ഓഹ്... അപ്പോൾ എല്ലാം നേരത്തെ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞല്ലേ. നിന്നേം കാത്തിരുന്ന ഞാൻ വെറും വിഡ്ഢി. കൊള്ളാം ദീപ്തി എന്നെ പറ്റി എല്ലാം അറിയുന്ന നീ എന്നോട് ഇങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യണം." ശ്രീഹരിക്ക് തന്നോട് തന്നെ പുച്ഛം തോന്നി. "ഹരി ദയവ് ചെയ്ത് എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തരുത്. എന്റെ സാഹചര്യം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്ക്. എനിക്ക് എന്റെ മോളെക്കാൾ വലുതല്ല ഒന്നും. ഹരിയുടെ വീട്ടുകാർക്ക് ഒരു കുട്ടിയുള്ള എന്നെ ഹരി കല്യാണം കഴിക്കുന്നതിൽ എന്തായാലും ഇഷ്ടക്കേട് ഉണ്ടാകും. ഇല്ലെന്ന് ഹരിക്ക് ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ കഴിയുമോ?" ദീപ്തി ചോദിച്ചു. "ഞാൻ തർക്കിക്കുന്നില്ല ദീപ്തി. എന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് ഇഷ്ടക്കേട് ഉണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും അവർ നിന്നോട് കാണിക്കില്ല. പിന്നെ നിനക്ക് എന്തിനും സപ്പോർട് ആയിട്ട് ഞാൻ കൂടെ ഉള്ളപ്പോ ആരെ പേടിക്കാനാണ്." "അതൊക്കെ ശരിയായിരിക്കും ഹരി. നീ എനിക്ക് സപ്പോർട് ആയിട്ട് ഉണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ ഒരു കുഞ്ഞുള്ള എനിക്ക് എന്റെ വീട്ടുകാരെ വെറുപ്പിച്ച് നിന്റൊപ്പം ജീവിക്കുന്നത് ഭാവിയിൽ ബുദ്ധിമുട്ട് തന്നെയായിരിക്കും ഹരി. കാരണം നാളെ എനിക്കോ എന്റെ മോൾക്കോ ഒരു വയ്യായ്ക വന്നാൽ എനിക്ക് നിന്റെ വീട്ടുകാരെ അല്ലേ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരുക. നിന്റെ വീട്ടുകാരുമായി രക്ത ബന്ധമില്ലാത്ത എന്റെ കുഞ്ഞിനെ നോക്കാൻ അവർക്കും ബുദ്ധിമുട്ട് ആയിരിക്കില്ലേ. എനിക്ക് നിന്നിൽ കുഞ്ഞ് ഉണ്ടാകുമ്പോഴും എന്റെ മോൾ തഴയപ്പെടില്ലേ. അതൊന്നും അവൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല. എന്റെ സുഖത്തിനും സന്തോഷത്തിനും വേണ്ടി എന്റെ മോളെ കരയിപ്പിക്കാൻ എന്നെ കൊണ്ട് കഴിയില്ല ഹരി. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം." ദീപ്തി അവന് മുന്നിൽ കൈകൾ കൂപ്പി. "ഇതൊന്നും എന്റെ കൂടെ കിടക്കുമ്പോ നീ ഓർത്തില്ലേ." ശ്രീഹരി ദേഷ്യപ്പെട്ടു. "ഹരി... പ്ലീസ്... ഇത്രയും ചീപ്പായിട്ട് സംസാരിക്കരുത്." "നിനക്ക് എന്തും കാണിക്കാം. ഞാൻ അതൊന്നും പറയാൻ പാടില്ലല്ലേ. നീ തന്നെ അല്ലേ അന്ന് എല്ലാത്തിനും മുൻകൈ എടുത്ത് ഒക്കെ ചെയ്തത്. മീര പോയ ശേഷം ഏകദേശം ഒരു വർഷം വരെ നമ്മൾ ഭാര്യാ ഭർത്താക്കന്മാരെ പോലെയല്ലേ ജീവിച്ചത്. അന്നൊന്നും എന്തെ ഈ മോളെ കുറിച്ച് നീ ഓർത്തില്ല. നിനക്ക് വലുത് നിന്റെ സുഖങ്ങൾ ആയിരുന്നു." ശ്രീഹരി ദേഷ്യം കൊണ്ട് അടിമുടി വിറച്ചു. "ഹരീ... ഇങ്ങനെയൊന്നും എന്നോട് പറയരുത്. എന്റെ മോൾക്ക് ഞാൻ നിന്നെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് ഇഷ്ടപ്പെടില്ലെന്ന് അന്നെനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നല്ലോ. അവൾ ഇങ്ങനെ എതിർക്കുമെന്നും ഞാൻ രവിയേട്ടനെ മാത്രേ വിവാഹം കഴിക്കാവു എന്ന് മോൾ നിർബന്ധം പിടിക്കുമെന്നും കരുതിയില്ല. അതുകൊണ്ടല്ലേ എനിക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു തീരുമാനം എടുക്കേണ്ടി വന്നത്. നാളെ എനിക്കോ മോൾക്കോ ഒരാവശ്യം വന്നാൽ ചിലപ്പോ ഹരിക്ക് എല്ലാം കൂടി ഒറ്റയ്ക്ക് മാനേജ് ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല. അപ്പോ എനിക്കെന്റെ വീട്ടുകാരെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരും. അവരെ പിണക്കി നിന്റെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ എനിക്ക് പിന്നെ ഇങ്ങോട്ടൊരു വരവ് ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ. അതൊക്കെ ഓർത്തപ്പോ ഞാൻ കുറച്ചു വിഷമിക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അതുകൊണ്ട് ഹരി നമുക്കിടയിൽ സംഭവിച്ചതെല്ലാം മറന്ന് നല്ലൊരു കുട്ടിയെ കല്യാണം കഴിച്ച് ജീവിക്കണം." ദീപ്തിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ശ്രീഹരിക്ക് തളർച്ച തോന്നി. ദേഷ്യവും സങ്കടവും കൊണ്ട് അവന്റെ കണ്ണുകൾ നീറിപ്പുകഞ്ഞു. "നിനക്ക് വേറെ കെട്ടണമെങ്കി കെട്ടിക്കോ... രണ്ടോ മൂന്നോ നാലോ... ഒക്കെ... എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ 3 പെണ്ണുങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചു. ആദ്യത്തെ പെണ്ണിനെ എന്റെ പിടിപ്പുക്കേട് കൊണ്ട് നഷ്ടപ്പെട്ടു. രണ്ടാമത്തെ പെണ്ണ് വഞ്ചകി ആണെന്ന് അറിഞ്ഞതോടെ വെറുത്തു ഉപേക്ഷിച്ചു. മൂന്നാമത്തേത് ആയിരുന്നു നീ. നീയെങ്കിലും എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. പക്ഷേ നീയും മീരയെ പോലെ സ്വാർത്ഥയായിരുന്നു. പക്ഷേ മീര നിന്നെക്കാൾ ഭേദമായിരുന്നു. അവൾ എന്നെ സ്വന്തമാക്കാൻ വേണ്ടിയാ ഓരോന്ന് ചെയ്ത് കൂട്ടിയത്. നീ പക്ഷേ എന്നോട് സ്നേഹം കാണിച്ചു നൈസ് ആയിട്ട് തേച്ചു പോയി. പൊയ്ക്കോ... നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ ആരയാന്ന് വച്ചാ കെട്ടിക്കോ. പക്ഷേ ഇനി ശ്രീഹരിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പെണ്ണ് ഉണ്ടാവില്ല.. ഞാൻ ആദ്യമായും അവസാനമായും അറിഞ്ഞ പെണ്ണ് നീ മാത്രമാണ്. ഇനി ഒരു പെണ്ണിനേം എനിക്ക് അറിയണ്ട. ഒറ്റക്കും ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കാൻ കഴിയും. നീ ഒരു കാര്യം ഓർത്ത് വച്ചോ ദീപ്തി ആരുടെ കൂടെ ജീവിച്ചാലും നിനക്കൊരിക്കലും സമാധാനം കിട്ടില്ല. എന്നെ ചതിച്ച് എന്റെ ജീവിതം തകർത്തിട്ട നീ മറ്റൊരു ജീവിതം ജീവിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നത്." ശ്രീഹരി ശപിക്കും പോലെ പറഞ്ഞു. "എന്തിനാ ഹരി എന്നെ ശപിക്കുന്നത്. ഒന്നും മനഃപൂർവം അല്ലല്ലോ. എന്റെ അവസ്ഥ ഇങ്ങനെയായി പോയത് കൊണ്ടല്ലേ." ദീപ്തി കരച്ചിലടക്കി അവനെ നോക്കി. "കൂടുതൽ ന്യായീകരിക്കണമെന്നില്ല ദീപ്തി. നിനക്ക് പറയാനുള്ളത് കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ പോകാൻ നോക്ക്. ഇനി നിന്നെ അന്വേഷിച്ചു ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വരില്ല. അതോർത്തു നീ പേടിക്കണ്ട." ശ്രീഹരി അവൾക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ പറഞ്ഞു. "ഹരി... ഞാൻ..." ദീപ്തിക്ക് ഇനിയും എന്തൊക്കെയോ കൂടി പറയണമെന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൻ മുഖം തിരിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ പറയാൻ വന്നത് പാതിയിൽ നിർത്തി അവൾ കുറച്ചു സമയം അവനെ നോക്കി നിന്നു. ശ്രീഹരി തന്നെ നോക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും ദീപ്തി നിരാശയോടെ മുഖം താഴ്ത്തി. "ഞാൻ പോകുവാ ഹരി... ഇനി ഒരിക്കലും നമ്മൾ തമ്മിൽ കാണാതിരിക്കട്ടെ." അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ശ്രീഹരി നിറ കണ്ണുകളോടെ ദീപ്തി നടന്ന് മറയുന്നത് നോക്കി നിന്നു. തിരിഞ്ഞു നോക്കി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാണ് അവൾ അവിടുന്ന് പോയത്. തന്റെ ജീവിതം അവിടെ അവസാനിച്ചുവെന്ന് ശ്രീഹരിക്ക് തോന്നി. ആ സമയം അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് വേണിയുടെ മുഖം കടന്ന് വന്നു. ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയുടെ പേരിൽ താൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് വിലപ്പെട്ട മാണിക്യമായിരുന്നുവെന്ന് നിരാശയോടെ അവനോർത്തു. ശ്രീഹരിയെ പോലെ കിഷോറും വേണിയെ സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയാത്തതോർത്ത്‌ നിരാശപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ നിശ്ചയം മാധവുമായി കഴിഞ്ഞെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോ മുതൽ പലവിധ ചിന്തകൾ കിഷോറിന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്ന് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. താൻ സ്വന്തമാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവൾ മറ്റാർക്കെങ്കിലും സ്വന്തമാകുന്നതിനെ കുറിച്ച് അവന് ചിന്തിക്കാൻ പോലും സാധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അടുത്ത പാർട്ടിൽ കഥ തീരുവാണേ.... പുതിയ കഥ 'സിന്ദൂരം' വായിച്ചു അഭിപ്രായം പറയാൻ മറക്കരുത്. കാത്തിരിക്കൂ...

🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 24 ❤️..................❤️ "ആദ്യമായി... പ്രണയയുടെ സന്തോഷം അവന് പ്രധാനമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു..." ─── ബാൽകണിയിലെ ആ സംഭാഷണത്തിന് ശേഷം രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ... പ്രണയ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും അഭ്യുഹിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് പോയിരുന്നില്ല. "ഹാപ്പി ആവാൻ വേണ്ടി റീസൺ ഉണ്ടോ ?" അത് വെറുമൊരു മറുപടി മാത്രമായിരുന്നില്ല. അതിനുള്ളിൽ എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന് അറിയാത്ത എന്തോ. അവസാനം... ഇനി നേരിട്ട് സംസാരിക്കണം എന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു. അനുമാനങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ സത്യം അറിയുന്നതാണ് നല്ലത്. ─── അന്ന് വൈകുന്നേരം. പ്രണയ ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തത്. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ടതും അവളുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. Abhyuh Calling... "Hello?" "Busy aano?" അഭ്യുഹ് ചോദിച്ചു. "അല്ല." "കുറച്ച് നേരം സംസാരിക്കാൻ പറ്റുമോ ?" അരമണിക്കൂറിന് ശേഷം. അവർ നഗരത്തിലെ ഒരു ശാന്തമായ പാർക്കിൽ കണ്ടുമുട്ടി. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന സമയം. ചുറ്റും അധികം ആളുകളില്ല. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ രണ്ടാളും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. സാധാരണ പോലെ സംസാരിക്കാനും രണ്ടുപേർക്കും കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം... ഇന്നത്തെ വിഷയം അത്ര സാധാരണമല്ലായിരുന്നു. അവസാനം അഭ്യുഹ് തന്നെയാണ് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്. "ആ ദിവസത്തെ കാര്യം..." പ്രണയ അവനെ നോക്കി. "മാര്യേജ് പ്രൊപോസൽ ?" "മ്മ്." അവൻ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ആലോചിച്ചു. ശേഷം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. " നിനക്ക് ഈ മാര്യേജ് വേണ്ടെന്ന് ഉണ്ടേൽ ഞാൻ ഫോഴ്സ് ചെയ്യില്ല " ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും പ്രണയ ഞെട്ടി. അവൾ അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. കാരണം... അവൾ കരുതിയത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. അഭ്യുഹ് ഈ പ്രൊപോസലിൽ ഹാപ്പി ആയിരിക്കുമെന്ന്. കുടുംബങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം പോലെ മുന്നോട്ട് പോകാൻ തയ്യാറായിരിക്കുമെന്ന്. പക്ഷേ... അവൻ ആദ്യം പറഞ്ഞത് അവളുടെ ഇഷ്ടത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. "എന്താ?" അഭ്യുഹ് ചോദിച്ചു. "നീ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?" പ്രണയ ചെറിയൊരു ചിരി ചിരിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല." പക്ഷേ... അവളുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഉരുകുകയായിരുന്നു. "ഞാൻ സീരിയസ് ആണ്." അഭ്യുഹ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് ഈ വിവാഹം വേണ്ടെങ്കിൽ..." "ആരും നിന്നെ നിർബന്ധിക്കില്ല." ആ നിമിഷം... അവൾക്ക് അഞ്ചു വർഷം മുമ്പത്തെ പ്രണയയെ ഓർമ്മ വന്നു. അവനെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന പെൺകുട്ടിയെ. അവനെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന് പേടിച്ചിരുന്ന പെൺകുട്ടിയെ. "ഞാനും..." അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. "ഒരിക്കലും ഫോഴ്സ്ഡ് മാര്യേജ് ചെയ്യില്ല ." അഭ്യുഹ് തലകുലുക്കി. "ഞാനും." രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി. ആദ്യമായി... അവരുടെ ഇടയിൽ ഒരു തുറന്ന സത്യസന്ധത ഉണ്ടായിരുന്നു. ആരും ആരെയും സമ്മർദ്ദപ്പെടുത്തുന്നില്ല. ആരും ആരെയും നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല. "സത്യത്തിൽ..." പ്രണയ പതിയെ തുടങ്ങി. "ഈ തീരുമാനം എടുക്കുന്നത് അത്ര എളുപ്പമല്ല." "അറിയാം." അഭ്യുഹ് പറഞ്ഞു. "ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമല്ലേ." "അതെ." അവൾ തലകുലുക്കി. "അതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് ഭയം." അഭ്യുഹ് അവളെ നോക്കി. "നിനക്ക് എന്തിനാണ് ഇത്ര ഭയം?" എന്ന് ചോദിക്കണമെന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ... അവൻ ചോദിച്ചില്ല. അവൾ പറയാൻ തയ്യാറാകുമ്പോൾ പറയട്ടെ എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം അവർ പാർക്കിലൂടെ പതിയെ നടന്നു. സംസാരം വീണ്ടും സാധാരണ കാര്യങ്ങളിലേക്ക് മാറി. ഓഫീസ്. പ്രോജക്ടുകൾ. ഫ്യൂച്ചർ പ്ലാനുകൾ. പക്ഷേ... ഇത്തവണ അന്തരീക്ഷം മുമ്പത്തേക്കാൾ ലളിതമായിരുന്നു. കാരണം... ഇന്ന് അവർ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. പരസ്പരം ബഹുമാനിക്കാൻ കഴിയുന്ന രണ്ട് ആളുകളാണ് അവർ. ആ ബഹുമാനം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും കുറഞ്ഞിട്ടില്ല. മറിച്ച്... കൂടുകയാണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. വൈകുന്നേരം പിരിയാൻ നേരം. "Take care." അഭ്യുഹ് പറഞ്ഞു. "നീയും." പ്രണയ ചിരിച്ചു. അവർ രണ്ട് വഴികളിലേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ... ഇന്ന് ആദ്യമായി അവരുടെ മനസ്സിലെ ഭാരം കുറച്ച് കുറഞ്ഞിരുന്നു. പ്രണയയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത. "അവൻ എന്റെ തീരുമാനത്തെ ഇത്ര ബഹുമാനിക്കുന്നുണ്ടോ?" അഭ്യുഹിന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചിന്ത. "അവൾ സന്തോഷമായിരിക്കണം..." പരസ്പരമുള്ള ബഹുമാനവും കരുതലും മുമ്പത്തേക്കാൾ അവർക്കിടയിൽ ശക്തമായിരുന്നു. അത് അവർ രണ്ടുപേരും തിരിച്ചറിയാതെ തന്നെ... അവരെ പതിയെ ഒരേ വഴിയിലേക്ക് നയിക്കുകയായിരുന്നു... ❤️..................❤️ "Looks like we're getting married..." അഭ്യുഹിന്റെ മെസ്സേജ് സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു. പ്രണയ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അതിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ഹൃദയത്തിൽ എന്തോ വിചിത്രമായൊരു വികാരം നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഒരുപാട് വർഷങ്ങളായി സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യനെയാണ് വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുന്നത്. പക്ഷേ... അവൻ തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം ഇന്നും ഉത്തരമില്ലാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ പതിയെ ടൈപ്പ് ചെയ്തു. "Looks like it." Send. ─── മേനോൻ ഹൗസിൽ. അതേ സമയം അഭ്യുഹ് ഫോണിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പ്രണയയുടെ മറുപടി വന്നതും അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവന് വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് ടെൻഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാരണം... അത് പ്രണയയായിരുന്നു. മറ്റാരെങ്കിലും ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ അവൻ ഇത്ര എളുപ്പത്തിൽ സമ്മതിക്കുമായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അതിന്റെ കാരണം എന്താണെന്ന് അവന് ഇപ്പോഴും വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. അടുത്ത ദിവസങ്ങൾ രണ്ട് കുടുംബങ്ങൾക്കും ആഘോഷത്തിന്റെ ദിവസങ്ങളായിരുന്നു. വിവാഹത്തിന് മുന്നോടിയായി നിശ്ചയം നടത്താൻ തീരുമാനമായി. ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും എല്ലാം സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. പക്ഷേ... പ്രണയയും അഭ്യുഹും മാത്രം അവരുടെ സ്വന്തം ചിന്തകളിൽ ആയിരുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം. ദിയയും നന്ദനയും പ്രണയയുടെ മുറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. "അപ്പോൾ മാഡം കല്യാണം കഴിക്കാൻ പോകുന്നു." ദിയ പറഞ്ഞു. "അത് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല." നന്ദന ചിരിച്ചു. പ്രണയയും ചിരിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ സംശയം രണ്ടുപേരും ശ്രദ്ധിച്ചു. "നീ ഹാപ്പി അല്ലേ?" ദിയ ചോദിച്ചു. പ്രണയ കുറച്ച് നിമിഷം നിശബ്ദയായി. ശേഷം പതിയെ പറഞ്ഞു. "ഹാപ്പിയാണ്..." "പക്ഷേ?" നന്ദന ചോദിച്ചു. "അവൻ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല." മുറിയിൽ നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു. കാരണം... ആ ഭയം ന്യായമായിരുന്നു. "പ്രണയ..." ദിയ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. "ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ?" "മ്മ്." "അവൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല....പക്ഷേ...നിന്നെക്കുറിച്ച് അവന് കരുതൽ ഉണ്ട് എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്." പ്രണയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ മനസ്സ് പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് പോയി. ട്രെക്കിങ്ങ്. അവന്റെ മെസ്സേജുകൾ. അവളുടെ കണ്ണീർ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ വിഷമം. അവളെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം. എല്ലാം. ─── മറുവശത്ത്... അഭ്യുഹിന്റെ അടുത്ത് രാഘവും ദേവികയും സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. "നീ ശരിക്കും ആലോചിച്ചിട്ടാണോ സമ്മതിച്ചത്?" ദേവിക ചോദിച്ചു. "അതെ." അഭ്യുഹ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് ഉറപ്പാണോ ?" രാഘവ് ചോദിച്ചു. "എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ഏറ്റവും കംഫർട്ടബിൾ ആയിട്ടുള്ള ആളാണ് പ്രണയ...അവളുടെ അടുത്ത് എനിക്ക് ഒരിക്കലും അഭിനയിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല...അത് മതിയല്ലേ?" രാഘവും ദേവികയും പരസ്പരം നോക്കി. രണ്ടുപേർക്കും ചിരി വന്നു. കാരണം... അവരുടെ മകൻ പ്രണയത്തിലാണെന്ന് അവന് തന്നെ മനസ്സിലായിട്ടില്ലായിരുന്നു. ദിവസങ്ങൾ കടന്നു. നിശ്ചയത്തിന്റെ തീയതി തീരുമാനിച്ചു. രണ്ട് കുടുംബങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ഷോപ്പിംഗും ഒരുക്കങ്ങളും തുടങ്ങി. അതിനിടയിൽ പ്രണയക്കും അഭ്യുഹിനും കൂടുതൽ സമയം ഒരുമിച്ച് ചെലവഴിക്കേണ്ടി വന്നു. ആദ്യത്തിൽ അല്പം അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ... പഴയ സൗഹൃദം പതിയെ തിരിച്ചുവരാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ദിവസം. ജ്വല്ലറി ഷോറൂമിൽ. മാലകൾ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു എല്ലാവരും. പ്രണയക്ക് ഒന്നും തീരുമാനിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവസാനം അവൾ അഭ്യുഹിനെ നോക്കി. "നിനക്ക് ഏതാണ് ഇഷ്ടം?" അഭ്യുഹ് കുറച്ച് നേരം നോക്കി. ശേഷം ഒരു ഡിസൈൻ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. "ഇത്." പ്രണയ അതിലേക്ക് നോക്കി. അവൾക്കും അതുതന്നെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അറിയാതെ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ കാഴ്ച കണ്ടുകൊണ്ട് നിന്നിരുന്ന മാലിനി പതിയെ ദേവികയോട് പറഞ്ഞു. "ഇവരെ ഇങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പേടി കുറയുന്നു." ദേവിക ചിരിച്ചു. "എനിക്കും." ─── അന്ന് രാത്രി. ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് നഗരവെളിച്ചങ്ങൾ നോക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. ഫോണിൽ ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ തെളിഞ്ഞു. അഭ്യൂഹ് . "ബിസി ആണോ ?" പ്രണയയുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "അല്ല ." അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ് മറുപടി വന്നു. "ഗുഡ് ." അവൾ ചിരിച്ചു. "ജസ്റ്റ്‌ ഗുഡ് ?" ചില സെക്കൻഡുകൾക്ക് ശേഷം അവന്റെ മറുപടി വന്നു. "Mm... Good night, Pranaya." അവൾ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. സാധാരണ വാക്കുകൾ മാത്രം. പക്ഷേ... അവളുടെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല... ഈ വിവാഹം രണ്ട് കുടുംബങ്ങളുടെ സന്തോഷം മാത്രമല്ലെന്ന്. പരസ്പരം പറയാതെ സൂക്ഷിച്ച വികാരങ്ങളെ കണ്ടെത്താനുള്ള ഒരു യാത്രയുടെ തുടക്കമായിരുന്നുവെന്ന്. ഒരാൾ വർഷങ്ങളായി സ്നേഹിച്ച പ്രണയം... മറ്റൊരാൾ പതിയെ തിരിച്ചറിയാൻ പോകുന്ന പ്രണയം... അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അധ്യായം ഇനി ആരംഭിക്കാനിരിക്കുകയായിരുന്നു... തുടരും... ❤️✨ #നോവൽ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💌 പ്രണയം #💞 പ്രണയകഥകൾ