𝑺𝒉𝒂𝒇𝒆𝒆𝒌 𝑴𝒐𝒉𝒂𝒎𝒎𝒆𝒅
7K views • 23 hours ago
#📙 നോവൽ - നീലാംബരം......
🔻 ഭാഗം _38
✍️ രചന - Aysha akbar
അന്നത്തെ രാത്രി നീലാംബാരിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.....
അവൾ ദേവിയുടെ മുറിയിലേക് ചെന്ന് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ ദുഃഖം ഇറക്കി വെക്കാൻ അവൾക്കൊരു താങ്ങപ്പോളേറെ ആവശ്യമായിരുന്നു.....
ദേവി അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു........
ഇനി..... ഇനി കാണുമോ നമ്മൾ.......
ദേവി ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ നിശബ്ദയായിരുന്നു ......
എനിക്കനുവദിച്ച സമയം എന്നേ കഴിഞ്ഞു...
എവിടെയാണെന്ന് അറിയാത്തത് കൊണ്ടാവും തിരഞ് ആളെത്താത്തത്.....
അവൾ നോവ് കലർത്തി അത് പറയുമ്പോൾ ഇനി കാണുകയെ ഇല്ലെന്നൊരു വാക്കായി ദേവിക്കതിനെ തോന്നി.......
അവർക്കൊന്നും പറയാനോ ചെയ്യാനോ കഴിയില്ലെന്ന് അറിയുന്നത് കൊണ്ട് തന്നേ അവരവളെ ഒന്ന് കൂടി ചേർത്ത് പിടിച്ചു......
നിശബ്ദമായ ആ രാത്രിയിൽ രണ്ട് തേങ്ങലുകൾ മാത്രം ബാക്കിയായിരുന്നു.......
🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷
രാവിലെ കുളി കഴിഞ്ഞ് അവളൊരുങ്ങിയിറങ്ങി ....
അഭിയും ബാഗുമെല്ലാമെടുത്ത്
പോകാൻ റെഡി യായി......
ആരുടേയും മുഖത്ത് യാതൊരു തെളിച്ചവുമില്ല.....
ബാഗുമെടുത്തു പുറത്തേക്ക് വന്നവളെ അഭിയൊന്ന് നോക്കി....
വീർത്ത കൺ പോളകൾ രാത്രീ അവൾ കരയുകയായിരുന്നുവെന്ന് അവന് ചൂണ്ടി ക്കാണിച്ചു....
പക്ഷേ... അത് കേവലം ഇവിടം വിട്ട് പോകുന്ന ദുഃഖ മായി ക്കൂടെ......
ഇനി മുമ്പോട്ടെന്തെന്നറിയാത്ത ഒരുവളുടെ ആശങ്ക കളായി ക്കൂടെ.....
അപ്പോഴും തന്നേ കാണുമ്പോഴുള്ള അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും താൻ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ മാത്രം ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പ്രത്യേക ഭാവവും അവൻ സ്വയം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു......
പോകാം.......
നീലാംബരിയോടെന്ന വണ്ണം അവന്നത് പറഞ്ഞതും അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.....
പകരം ആ മുഖം അതിര് കവിഞ്ഞൊരു നിർവികാരതയെ പേറി....
തവിട്ട് നിറ മിഴികളിൽ ആ കുസൃതി യും കവിളുകൾ കൂർപ്പിച്ചുള്ള പരിഭവവും കാണാൻ അവനേറെ ആഗ്രഹം തോന്നിയിരുന്നന്നേരം.....
അപ്പോഴേക്കും തങ്ങളെ യാത്രയാക്കാനെന്ന വണ്ണം ഉമ്മറത്തേക്കെല്ലാവരും എത്തിയിരുന്നു.....
ഞാൻ.... പോകുവാണമ്മേ.....
അല്പം ഗൗരവത്തിൽ തന്നേ നിൽക്കുന്ന ദേവിയോട് അഭിയത് പറയുമ്പോൾ അവരവനെ യൊന്ന് നോക്കി.....
ഇങ്ങനെ എയർ പിടിച്ചു നിൽക്കല്ലെന്റെ ശ്രീ ദേവി..... പറഞ്ഞ കാര്യത്തെ കുറിച് കളക്ടർ സാറൊന്ന് പഠിക്കട്ടെ.... എന്നിട്ട് നമുക്കൊരു ആക്ഷൻ എടുക്കാം......
ദേവിയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് അഭിയൊരു കുസൃതി യോടെ യത് പറഞ്ഞതും ദേവിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു വന്നു.....
അവരവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു........
കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ധാര യായികണ്ണു നീരോഴുകി.......
പോട്ടെ ഏട്ടത്തി....
കവിയോട് യാത്ര ചോദിക്കുമ്പോഴെന്തിനോ അഭിയുടെ മനസ്സൊന്ന് തണുത്തിരുന്നു....
അവളും വേദന കലർന്നൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഒന്ന് തല കുലുക്കി......
എന്നാൽ അവളെ ചാരി മുഖം വീർപ്പിച്ചു കൊണ്ടാകെ സങ്കടത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ആനന്ദിയെ അവന് വേദനിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല....
അവനാ കയ്യിൽ പിടിച്ചു മുന്നോട്ടോന്ന് വലിച്ചു......
അഭിയോട് ഞാൻ പിണക്കമാ......
ആനന്ദി അത് പറയുമ്പോൾ ഇപ്പൊ കരയുമെന്ന വണ്ണമാ മുഖം കനത്തു നിന്നിരുന്നു......
ആയ്..... എന്തിനാ കരയുന്നത്......ആനന്ദിക്ക് കാണണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ അഭിയിങ് പറന്നു വരില്ലേ.....
അവനാ കവിളുകളിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആനന്ദി മുഖമുയർത്തി അവനെയൊന്ന് നോക്കി....
നീലുവിനെയും കൊണ്ട് വരുമോ.....
പെട്ടെന്ന് അവളത് ചോദിച്ചതും നീലാംബരിയുടെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി.....
അവളിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴി അലയടിച്ചു.......
അഭിയും ഒരു നിമിഷം അവളിലേക്ക് നോക്കി.....
ആ കണ്ണുകളിൽ പേരറിയാത്തതൊരു ദുഃഖം........
കൊണ്ട് വരാം കേട്ടോ......
അഭി ആനന്ദിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞത് പറഞ്ഞതും ആനന്ദി അവനെ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു.........
അഭിയുടെ ഹൃദയം ശക്തിയായി മിടിച്ചു.....
ഭാരം കൊണ്ടവന്റെ തലയൊന്ന് താഴ്ന്നു......
ആനന്ദിയെ വിടുവിച്ച് അവനിറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ നെഞ്ചിനു വല്ലാത്തൊരു കനമുണ്ടായിരുന്നു.....
ഒരു നിമിഷം അവനൊന്ന് തിരിഞ്ഞു....
തന്നേ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ട് ഏട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ.....
ഞാൻ..... ഞാൻ പോവാ.
മനസ്സിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റം നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി മുഖത്ത് നോക്കാതെ അത്ര പറയാനേ കഴിഞ്ഞതുള്ളു....
അഭി.... ഞാൻ നിന്നേ ഒന്ന് കെട്ടി പിടിച്ചോട്ടെ......
പിറകിൽ നിന്ന് കിച്ചുവിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങാൻ ൻ തുടങ്ങിയവൻ ഒന്ന് നിശ്ചലനായി.....
ആ ചോദ്യം നെഞ്ചിലേക്കൊരു കത്തി യിറക്കിയത് പോൽ അവനെ കീറി മുറിച്ചു....
പിടിച്ചു വെച്ചിരുന്ന എല്ലാം ഉരുക്കിയെടുക്കാൻ കഴിവുള്ള ദയനീയത നിറഞ്ഞ ആ ചോദ്യത്തിലേക്ക് അഭി തിരിഞ്ഞതും കിച്ചു അവനെ കെട്ടി പിടിച്ചതും ഒരു മിച്ചായിരുന്നു....
ഒരു നിമിഷം അഭിയും അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു....
ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞൊഴുകി...
കണ്ട് നിന്നവരെല്ലാം സന്തോഷം കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും മിഴികളൊപ്പി.....
കിച്ചുവിന്റെ മനസ്സ് ആശ്വാസത്തിന്റെ കൊടു മുടിയിലെത്തി......
അഭിക്കും മനസ്സിന് വല്ലാത്തൊരു തെളിച്ചം തോന്നി.....
ഒന്ന് കൂടി എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു അഭി മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോഴേക്കും ടാക്സി വന്നിരുന്നു.....
പോട്ടെ അമ്മേ.......
നീലാംബരി യാത്ര പറഞ്ഞതും അമ്മയുടെ കരച്ചിലിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നപ്പോഴാണ് അഭിയൊന്ന് പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്......
കവിയും അടക്കി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് കരയുക തന്നെയാണ്.....
മുഖം വീർപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആനന്ദി ക്കരികിൽ പതിയെ അവളൊന്നു മുട്ട് കുത്തിയിരുന്നതും അവളുടെ കഴുത്തിലൂടേ ചുറ്റി പിടിച്ചു ആനന്ദി പൊട്ടി ക്കരയുകയാണ്....
അത്രത്തോളനുണ്ടായിരുന്നു അവർ തമ്മിലുള്ള ആത്മ ബന്ധം......
വന്നു തൊട്ടീന്ന് വരെ അവരെപ്പോഴും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു...
അവളും ആനന്ദിയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു വിതുമ്പുന്നുണ്ട്.....
ടാക്സി കാത്തു നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് തന്നേ കവി ആനന്ദിയെ ബലമായി വിടുവിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്..........
പോട്ടെ ഏട്ടാ....
നന്നായി വരട്ടെ മോളെ.....
കിച്ചുവിനരികിൽ ചെന്നവളത് പറഞ്ഞതും കിച്ചു കൈ കൊണ്ടവളുടെ തലയിലൊന്ന് കൈ വെച്ചായിരുന്നു അത് പറഞ്ഞത്......
അഭി ആ വീട്ടിലേക്കൊന്ന് നോക്കി......
ആ വീടൊന്നാകെ കരയുകയാണ്.....
അതൊരിക്കലും താൻ പോകുന്നതിൽ മാത്രമുള്ള സങ്കടമല്ലെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു.....
അത്രത്തോളം ആ വീടിനവൾ പ്രിയപ്പെട്ട വളായി മാറിയിട്ടുണ്ട്.....
അഭിയുടെ കൂടെ ടാക്സി യിൽ കയറുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.......
മരണത്തിൽ നിന്ന് കൈ പിടിച്ചിങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വരുമ്പോൾ പോലുമില്ലാത്ത് സങ്കടമാണ് അവൾക്കിവിടെ നിന്ന് തിരിച്ചു പോകുമ്പോഴുള്ളതെന്ന് അവന് തോന്നി.....
അവനും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല....
ഇടയ്ക്കിടെ അവൾ തേങ്ങുന്നതും കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടക്കുന്നതുമോക്കെ കാണാമായിരുന്നു......
റെയിൽ വേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയപ്പോഴും അവിടെയുള്ള ഒരു സിമന്റ് ബെഞ്ചിലേക്കിരിക്കുമ്പോഴുമൊന്നും അവളുടെ കണ്ണ് നീരടങ്ങിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല......
അഭിക്കൊന്നും അവളോട് പറയാനും കഴിഞ്ഞില്ല......
നിനക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടോ.....
അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്ന് തലയാട്ടി.......
അതെന്താ അമ്മി വല്ലോം വിഴുങ്ങി യായിരുന്നോ......
അവൻ അവളെ കളിയാക്കി കൊണ്ടത് ചോദിച്ചത് കൂർത്ത് നിൽക്കുന്ന ആ കണ്ണുകൾ കാണാൻ വേണ്ടി തന്നെയായിരുന്നു.....
അവൾ കൂടെയുണ്ടാകുമ്പോൾ മാത്രം കിട്ടുന്ന ആ സന്തോഷം അറിയാൻ വേണ്ടി തന്നെയായിരുന്നു......
അവൾ അവനെയൊന്ന് നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തു...
ആ കണ്ണുകളിൽ കുസൃതിയോ പരിഭവമോ ഇല്ലാ... പകരം നിറഞ്ഞ വിങ്ങലാണ്......
അത് അഭി യെയും ഒരു നിമിഷം വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു......
എന്താണ് ശെരിക്കും നിന്റെ പ്രശ്നം.... നിനക്കെന്റെ വീട്ടിൽ തന്നേ നിൽക്കണോ....
എങ്കി വാ ഞാൻ തിരികെ കൊണ്ടാക്കാം.....
അഭി അല്പം ഗൗരവത്തിൽ അത് പറഞ്ഞെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അവളവനെയൊന് നോക്കി.....
അവിടെ ഞാനാരായി നിൽക്കണം..... ജോലിക്കാരിയോ അതോ ആശ്രിതയോ.......
അവളുടെ പുച്ഛം നിറഞ്ഞ ആ ചോദ്യം അവളുടെ കണ്ണുകൾ തന്നേ നിറച്ചിരുന്നു.....
അവിടുത്തെ ഇളയ മരുമകൾ സ്ഥാനം ഓക്കേ യാണോ......
പെട്ടെന്ന് അവളുടെ മനസ്സറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അത് ചോദിച്ചതും അവളൊരു ഞെട്ടലോടെ അവനെ നോക്കിയിരുന്നു....
ചീറി പ്പാഞ്ഞു വരുന്ന ട്രെയിനിന്റെ ശബ്ദമോ റെയിൽ വെ സ്റ്റേഷന്റെ തിരക്കുകളോ ഒരു നിമിശത്തേക്ക് അവളുടെ കാതുകളിൽ പതിച്ചിരുന്നില്ല.....
കാത്തിരുന്നത് കേട്ട ആനന്ദം ഉള്ളിൽ നിറഞെങ്കിൽ കൂടി അവളൊരു ഗൗരവത്തെ കൂട്ട് പിടിച്ചു ....
ഒരു ഐ ഏ എസ് ക്കാരനേ ആഗ്രഹിക്കാനുള്ള അർഹത ഈ അനാഥ പ്പെണ്ണിനുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അതേയെന്ന് പറയാമായിരുന്നു......
അവൾ കണ്ണുകളിൽ ഭാരം നിറച്ചു കൊണ്ടത് പറഞ്ഞതും അവനവളുടെ അടുത്തേക്കൊന്നിരുന്നു....
പെട്ടെന്ന് അവളിൽ നിന്ന് താനാ ഉത്തരമല്ല പ്രതീക്ഷിച്ചതെങ്കിൽ കൂടി അവളങ്ങനെയാണ്....
ഐ ഏ എസ്സൊന്നും എനിക്കൊരു ഭാരമല്ല.... പക്ഷെ നീയറിയാത്തോരു ഞാനുണ്ട്.......
ഞാൻ അറിഞ്ഞ ആളെ മാത്രം എനിക്ക് മതിയെങ്കിലോ.....
അവനേറെ തീവ്രമായി അത് പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോഴായിരുന്നു അവളുടെയാ ചോദ്യം......
അവൻ കണ്ണുകൾ അവളിലേക്കൊന്ന് നീക്കി....
അവളിൽ പ്രതീക്ഷ കൈ വരികയായിരുന്നു......
അങ്ങനെയല്ല....നിന്നേ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത് പോലും വൈശാലി യെന്ന തോന്നലിൽ നിന്നായിരുന്നു.......
അവനത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയില്ല.....
തൊണ്ട ക്കുഴിയിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്ന വിങ്ങൽ അവന്റെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു കണ്ടു.......
അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പുന്നത് ആ മുഖത്ത് നോക്കാതെ തന്നേ അവനറിയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു....
അത് കഴിഞ്ഞീ നിമിഷം വരെയും എന്നിൽ വൈശാലി യെ കണ്ടിരുന്നോ....... അതറിഞ്ഞാൽ മതിയെനിക്ക്.......
ഏറെ ദുർബലമായ ആ ശബ്ദം അവനെയൊന്നു. ചിന്തിപ്പിച്ചു.....
ഇല്ലാ...... അത് കഴിഞ്ഞ് അവൾ നീലാംബരി തന്നെയായിരുന്നു..... ഒരിക്കലും വൈശാലിയുമായി യാതൊരു സാമ്യവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൾ കൂടെയുള്ള നിമിഷങ്ങളിലോ ആ പിണക്കങ്ങളിലോ മുഖം കൂർപ്പിച്ചുള്ള നോട്ടങ്ങളിലോ ഒന്നും തന്നേ വൈശാലി യുണ്ടായിരുന്നില്ല....
നീലാംബരി മാത്രമായിരുന്നു.....മനസ്സ് അവളിൽ തന്നെയായിരുന്നു എന്നവൻ സ്വയം തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു......
അവൻ അവളിലേക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞു....
അവളും പ്രതീക്ഷയോടെ അവനെ നോക്കുകയാണ്.....
അതേയെന്ന ഉത്തരമാണ് അവൻ തരുന്നതെങ്കിൽ താനാകെ തകർന്ന് പോകുമെന്നും അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു...
അതില്ലാ...... അപ്പോഴൊക്കെയും വീർത്ത കവിളുള്ള ഈ ഉണ്ടക്കണ്ണിയുടെ മുഖം തന്നെയായിരുന്നു മനസ്സിൽ......
അവനവളെ നോക്കി അത് പറയുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കുസൃതി കലർന്നിരുന്നു.......
അവളുടെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ടൊരു നിമിഷം പൊട്ടി പ്പോകുമെന്ന് തോന്നി പ്പോയവൾക്ക്.....
അവൾ മുഖമൊന്നു കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ ചുരുക്കിയതും ഒരു നിമിഷം അഭിയുടെ ഹൃദയവും വല്ലാതെ നിറഞ്ഞിരുന്നു....
കാരണം ആ നോട്ടം അവനത്ര മേല് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുവെന്നതാണ് ശെരി.....
അവന്റെ കണ്ണുകളും തിളങ്ങി....
അപ്പോഴേക്കും ഒരു ചൂളം വിളിയോടെ ട്രെയിൻ അവർക്ക് മുമ്പിലെത്തിയിരുന്നു.....
പെട്ടെന്നൊരു വെപ്രാളത്തോടെ ബാഗെല്ലാം എടുത്ത് നടക്കുന്നതോടൊപ്പം അവന്റെ കൈ അവളുടെ കൈ തണ്ടയിൽ പിടിച്ചിരുന്നു.....
വിടർന്ന കണ്ണുകളുയർത്തി അവനവളെ നോക്കുമ്പോൾ അവനതിനെ മനപ്പൂർവം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നൊരു കുളിര് അവന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് വായിച്ചെടുക്കൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.......
(തുടരും)
Aysha Akbar
#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ
• 63 shares
