#📙 നോവൽ തികഞ്ഞ ഒരു മകൾ ഉണ്ട് എനിക്ക്.. ഇവളെ പോലെയുള്ളവളെ ഒക്കെ ഇവിടെ കേറ്റി താമസിപ്പിച്ചാൽ എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവിതം വഴിയാധാരമാകും. ഉമ പറയുന്നത് കേട്ടതും അനന്തന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു.. ഗംഗയ്ക്കും മനസ്സിലായി ഉമയും മാളവും ഒക്കെ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയെന്ന്.. അവളുടെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു.. കള്ളക്കണ്ണീരൊന്നുമൊഴുക്കണ്ട കേട്ടോ.. അതിവിടെ ചിലവാകത്തുമില്ല... ഉമ തീർത്തു പറഞ്ഞു. ഞാൻ.... ഞാൻ നാളെ പോയ്കോളാം... നേരം വെളുക്കുമ്പോഴേ പൊയ്ക്കോളാം അമ്മേ. അതിനു മറുപടി പറയാതെ അവർ മകന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. പെറ്റതള്ളയെ നീ വെറും മറ്റവളാക്കി കളഞ്ഞു അല്ലേടാ... അമ്മ വെറുതെ ആവശ്യമില്ലാത്ത വർത്താനം പറയരുത്.. നാട്ടുകാരെ കേൾപ്പിക്കാൻ ആണോ ഇങ്ങനെ ഒച്ച ഇടുന്നത്. ഒരു നാട്ടുകാരെയും കേൾപ്പിക്കാനല്ല, നാളെ ഒരിക്കൽ ആരും, ഉമയുടെ മകൻ എവിടെയോ കിടന്ന ഒരുത്തിയെയും കെട്ടി ജീവിക്കുന്നുവെന്ന് കേൾക്കാൻ ഇട വരരുത്.. അതിന് ഞാനിവളെ കല്യാണം കഴിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞൊ. നീ പറഞ്ഞില്ല... ശരി തന്നെ.. പക്ഷേ നിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്താണ്.. ഈ പെൺകൊച്ചിന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതല്ലേ, നിയമപരമായിട്ട് ഇവള് മറ്റൊരുത്തന്റെ ഭാര്യയല്ലേ, വയറ്റിൽ ഒരു കുഞ്ഞു കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നത് അല്ലേ ഇവൾക്ക്,,, ഈ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെയല്ലേ നീ ഇവളെയും കൂട്ടി ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്. അതെ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെയാ വന്നത്... എന്തു ഉദ്ദേശത്തിലാണ് നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്... നാളെ ഒരിക്കൽ എന്റെ പെങ്ങൾക്കാണ് ഈ ഗതി വരുന്നതെങ്കിൽ ഞാനെന്തു പ്രവർത്തിക്കും അത് തന്നെയാണ് ഇവളുടെ മേലും ചെയ്തത്. ആത്മഹത്യയുടെ വക്കിൽ നിന്ന ഇവളെ അവിടെ നിന്നും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത് ആരും പറയുന്നത് കേട്ട് ഇറക്കി വിടാൻ അല്ല.. പിന്നെ??? ഇവൾക്ക് സുരക്ഷിതമായി ഈ വീട്ടിൽ താമസിക്കാൻ പറ്റുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി, അല്ലെങ്കിൽ കോൺവെന്റില്.. ഇവിടെ എവിടെയെങ്കിലും ഗംഗ സമാധാനത്തോടെ കഴിയണം.. കോൺവെന്റിൽ ഇപ്പോൾ സാഹചര്യം കുറച്ച് പ്രതികൂലമാണ്. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ ഗംഗയ്ക്ക് അവിടെ താമസിക്കാം..അതുവരെ ഇവിടെ നിൽക്കും.. നടക്കില്ല... ഈ ഉമ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അത് നടക്കില്ല.. അതെന്താ.... അത് പറ്റില്ല,, നാളെ പോലീസുകാര് നിന്നെ അന്വേഷിച്ചു ഇവിടെ എത്തും. കൈയ്യോടെ അവർ നിന്നെ പൊക്കിയെടുത്ത് കൊണ്ടുപോകും. എനിക്കും എന്റെ മോൾക്കും ഇവിടെ സമാധാനത്തോടെ കഴിയണം. അമ്മ പേടിക്കുന്നതുപോലെ ഒന്നുമുണ്ടാവില്ല.... പിന്നെ... ആരാ പറഞ്ഞെ,,, ഈ പെണ്ണിന്റെ വീട്ടുകാര് അടങ്ങിയിരിക്കുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ.. അനന്തേട്ടാ ഇവിടെ ഒരു തർക്കംവേണ്ട, ഞാൻ നാളെ പൊയ്ക്കോളാം.... ഗംഗ അവരുടെ ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു.. അപ്പോഴേക്കും അനന്തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് അയൽ വീട്ടിൽ നിന്നും ആരോ എത്തി. പിന്നീട് ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. സുശീലയും മാളുവും ഒക്കെ ഗംഗയെ ഇടക്കൊക്കെ നോക്കുന്നുണ്ട്.. ഒഴുകിവന്ന കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് ആ പാവം അനന്തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. ഉമേ... നിന്റെ പ്ലാൻ എന്താണ്, നീ എന്തിനാ ആ കുട്ടിയോട് ദേഷ്യപ്പെട്ട് പെരുമാറിയത്. ഇങ്ങനെയൊന്നും അല്ലല്ലോ ഉമേ നീ കുറച്ചു മുന്നേ പറഞ്ഞത്. സുശീല അടക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറയുകയാണ്. ചേച്ചി... അവള് ആളൊരു പാവമാണ്. കുടുംബക്കാരാലോചിച്ച് കെട്ടിച്ചു വിട്ടതല്ലേ. എന്നിട്ടും അതിനീ ഗതി വന്നല്ലോ.. ഒരു കാരണവശാലും അവളെ ഞാനിവിടുന്ന് പറഞ്ഞയക്കില്ല.. എന്റെ മകനെ സമ്മതമാണെങ്കിൽ ഞാൻ അവളെ അനന്തന്റെ ഭാര്യയാക്കും. ന്റെ കൃഷ്ണാ.... ഉമേ നീ എന്ത് അസംബന്ധമാണീ പറയുന്നത്... അനന്തൻ അറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ തീർന്നുകാര്യങ്ങൾ. നോക്കാം ചേച്ചി ഏതു വരെ പോകുന്നു.. അവളുടെ സൗന്ദര്യവും വിദ്യാഭ്യാസവും ഒന്നും കണ്ടല്ല ഞാൻ ഇതൊക്കെ പറയുന്നത്. ആ പെൺകുട്ടി ഈ ചുരുങ്ങിയ നാളുകൊണ്ട് അനുഭവിച്ച വേദനയും വിഷമവും എത്രത്തോളമാണ്. എന്നാ പ്രായമുണ്ട് അതിന്.. അനന്തൻ പറഞ്ഞത് നേരാണ്, എന്റെ മകൾക്കാണീ ഗതി വരുന്നതെങ്കിലോ... സഹിക്കുവൊ ചേച്ചി നമ്മൾ ആരെങ്കിലും... ഉമ പറഞ്ഞതും സുശീല താടിക്ക് കൈയും കൊടുത്തു അനന്തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നോക്കി. ഗംഗ ആണെങ്കിൽ സിസ്റ്ററിനെ കാണിക്കാൻ കൊണ്ടുപോയ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ ഒക്കെ അടുക്കി ബാഗിലേയ്ക്ക് വയ്ക്കുകയാണ്.. അങ്ങനെ ഈ വീട്ടിലെയും താമസം മതിയാക്കാൻ നേരമായിയെന്ന് അവൾക്ക് ഏറെക്കുറെ ബോധ്യമായി. തന്റെ ദുർവിധിയെ ശപിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അവിടെ കിടന്ന കസേരയിൽ ഇരുന്നു. താൻ മൂലം ഈ കുടുംബത്തിന് ഒരു ദോഷം ഉണ്ടാകരുതെന്ന് ഗംഗയ്ക്ക് നിർബന്ധമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് എത്രയും പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഇവിടെ നിന്നും മടങ്ങിപ്പോണമെന്ന് അവൾ കണക്ക് കൂട്ടി. അനന്തൻ പുറത്താരോടോ ഉറക്കെ സംസാരിക്കുന്നത് ഗംഗ കേൾക്കുന്നുണ്ട്. അനന്തന് ഇത്തിരി ശബ്ദം ഉള്ള കൂട്ടത്തിലാണ്.. എല്ലാവരോടും ഉച്ചത്തിലാണ് പറയുന്നത്. ഫോണിലൂടെ ആണെങ്കിലും നേരിട്ട് സംസാരിക്കുമ്പോഴാണങ്കിലും ശരി.... നാളെ ഇവള് പോകുവോടാ....അതോ പുതിയ അടവ് എടുക്കുമോ.. അമ്മ അമ്മേടെ കാര്യം നോക്ക്.. വെറുതെ എന്നെ ക്കൊണ്ട് ഒന്നും പറയിക്കല്ലേ. അവൻ ശബ്ദമുയർ.ത്തി ഉമയും മകനും തമ്മിൽ വീണ്ടും കൊമ്പ് കോർക്കുകയാണ് തുടരും

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ MY DOCTOR❤️32 "ഏതോ ഒരു ജ്യോൽസ്യൻ എന്തോ പറഞ്ഞെന്നും പറഞ്ഞു അമ്മയത് വിശ്വസിച്ചോ? " നിർമലക്ക് നേരെ അജു ആക്രോശിച്ചു.  " ഒരാൾ മാത്രമല്ല അജു.... അയാൾ പറഞ്ഞത് പൂർണമായി വിശ്വസിക്കാൻ തോന്നാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഇന്നലെ ഒരാളെ കൂടെ പോയി കണ്ടിരുന്നു. അന്ന് കണ്ട പണിക്കർ പറഞ്ഞതെന്താണോ അതുതന്നെയാണ് അവളുടെ ജാതകം കണ്ടിട്ട് ഇയാളും പറഞ്ഞത്.ധനുമാസത്തിലെ തിരുവാതിരയിലെ പ്രേത്യേക നാഴികയിൽ ശിവന്റെ പ്രതിരൂപം പോലെ പിറന്നവന് വേണ്ടി മകീര്യം നാൾ വരുന്ന അപൂർവമായ മഹാനവമിയിൽ പിറന്ന പാർവതി തുല്യയായവൾ ...... ആദ്യം കണ്ട നിമിഷം മുതൽ തന്റേതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ഇണകൾ , മരണം കൊണ്ടല്ലാതെ വേർപിരിക്കാൻ കഴിയാത്തവർ....പ്രണയവും കാമവും അതിന്റെ മൂർദ്ധന്യാവസ്ഥയിൽ പകുത്തു നൽകാൻ സാധിക്കുന്ന അർദ്ധനാരീശ്വരന്മാർ, അതിലുപരി ഇണയെ സംരക്ഷിക്കാൻ സ്വന്തം ജീവൻ പോലും നോക്കാത്തവർ.............. "  വല്ലാത്ത നിരാശയോടെ നിർമല പറഞ്ഞു. അജു അവിശ്വാസത്തോടെ അവരെ നോക്കി. അജുവിനോട് പറയേണ്ടെന്നാണ് നിർമല ആദ്യം വിചാരിച്ചതെങ്കിലും ഇന്നലെ കണ്ട പണിക്കർ കൂടെ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ പിന്നെ പറയുക തന്നെ എന്നോർത്തു. എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും മഹിമയെ അജുവിന് നഷ്ട്ടമായിക്കൂടാ എന്ന ചിന്ത മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു അവർക്ക്. ജോലി കഴിഞ്ഞു കുളിച്ചു കഴിക്കാൻ ഇരുന്ന നേരം നോക്കി അവർ കാര്യം പറഞ്ഞു.  " അജു ............ നീ ഇത് വിശ്വസിക്കുകയോ ഇല്ലാതിരിക്കുകയോ ആകട്ടെ. വീടുപണി തീരുംവരെ കാത്തിരിക്കാനാവില്ല , എത്രയും പെട്ടന്ന് നിങ്ങളുടെ ഇരുകൂട്ടരുടെയും വിവാഹം നടത്തണം. വിശ്വേട്ടനോട് നേരിട്ട് പറയാൻ പറ്റില്ല. പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്‌തിട്ടായാലും അവൾക്കു വിധിച്ചവൻ എന്ന് പറയുന്നവനെ അവൾ കാണാൻ ഇടവരരുത് അതിനു മുന്നേ മഹേഷിന്റെ താലി അവളുടെ കഴുത്തിൽ വീണിരിക്കണം. ബാക്കി പിന്നെ അവൻ നോക്കിക്കോളും . എനിക്ക് എങ്ങനെയെങ്കിലും നിന്റെ ജീവിതം സുരക്ഷിതമായാൽ മതി . മഹേഷ് പറഞ്ഞത് പോലെ അവൾക്കൊരു കാമുകൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ നീ അത് പോയി അന്വേഷിക്ക്.അങ്ങനൊന്ന് കണ്ടു പിടിച്ചാൽ പിന്നെ  ഒന്നും നോക്കേണ്ട , അവളുടെ പഠിത്തം നിർത്തി ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് പോന്നേക്ക്...."   ഒരുപാടു ആലോചിച്ചു തീരുമാനിച്ച കാര്യം നിർമല പറഞ്ഞതും അജുവും അതിനെ കുറിച്ചൊന്ന് ചിന്തിച്ചു.  രണ്ടു ജോൽസ്യന്മാരും ഒരേ കാര്യം പറയണമെങ്കിൽ അതിൽ എന്തെങ്കിലും സത്യം ഇല്ലാതിരിക്കില്ലെന്നവനും തോന്നി. അവൾക്കു വേണ്ടി പിറന്നവനെ അവൾ കണ്ടു പിടിച്ചു അയാൾക്കൊപ്പം പോയാൽ മഹേഷ് ഒരിക്കലും മഹിമയെ തനിക്ക് തരില്ലെന്നവന് തീർച്ചയാണ്. അവനത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അഞ്ജനയുടെ കോളേജിൽ പോയി ഒരു അന്വേഷണം നടത്താൻ തന്നെ അവൻ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു. ******************** തീയാളുന്ന കണ്ണുകളോടെ നിൽക്കുന്ന ഏഥൻ..... ആരെയോ കഴുത്തിൽ കുത്തി പിടിച്ചു ഭ്രാന്തനെ പോലെ അലറി വിളിക്കുന്നു. ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് കാണാം....ഇതുവരെ കാണാത്ത ഏഥൻറെ മറ്റൊരു മുഖം . പെട്ടന്ന് ഏഥൻറെ കയ്യിൽ പിടയുന്നയാൾ മൂർച്ചയുള്ളൊരു കത്തി ഏഥൻറെ വയറ്റിൽ കുത്തിയിറക്കി. ചോര ചീറ്റി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി.... " ഏഥൻ....................." ആ കാഴ്ച കണ്ടു നിൽക്കുന്ന അഞ്ചു ആർത്തു വിളിച്ചു. ഏഥൻറെ വയറ്റിൽ നിന്നും ആ കത്തി അയാൾ വലിച്ചൂരി. ഏഥൻ വേദനയോടെ നിലത്തേക്കിരുന്നു. പൊടുന്നനെ അയാൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.  " മഹേഷ്..." അഞ്ചു അവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഭീകരമായ ആ സ്വപ്നത്തിന്റെ ഞെട്ടലിൽ അഞ്ജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ പെട്ടന്ന് തുറന്നു . പേടിച്ചു വിറച്ചു അവൾ വിയർത്തൊഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു. ഹൃദയം ക്രമാതീതമായി മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .  ആ പേടിയിൽ നിന്നും പുറത്തുവരാൻ അവൾ കുറച്ചു സമയം എടുത്തു. ഒന്ന് ആശ്വാസമായതും അഞ്ചു ചുറ്റും നോക്കി. വലിയൊരു luxuary റൂമിൽ ആണ് താൻ കിടക്കുന്നതെന്നവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എണീക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും കയ്യിൽ എന്തോ തടഞ്ഞ പോലെ തോന്നി നോക്കിയപ്പോൾ കയ്യിൽ ഡ്രിപ് ഇട്ടിരിക്കുന്നു. ഏകദേശം തീരാനായിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴാണവൾ അവളെ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. നേരത്തെ ഇട്ടിരുന്ന ഫ്രോക്ക് അല്ല ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് , ഒരു ലൂസ് ടീഷർട്ടും ലൂസ് പാന്റും ആയിരുന്നു.  ആ നേരമാണവൾക്ക് താൻ എവിടെയാണെന്നും ബോധം പോകുന്നതിനു മുന്നേ അവൾ കണ്ട കാഴ്ച്ചയും ഓർമ വരുന്നത്. അഞ്ജുവിന്റെ ശ്വാസം നിൽക്കുന്ന പോലവൾക്ക് തോന്നി.  " ഏഥൻ..... ഏഥൻ .... സിറിയുടെ അപ്പനാണോ? " കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. " അതെ.........." ആ ചോദ്യം കേട്ടപോലുള്ള ഏഥൻറെ മറുപടി കേട്ടവൾ കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കി. വലിയ കവാടം പോലുള്ള വാതിൽക്കലൂടെ വേദനനിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ ഏഥൻ അകത്തേക്ക് വരുകയായിരുന്നു.  അഞ്ജുവിന്റെ തലക്ക് വല്ലാത്ത ഭാരം അനുഭവപെട്ടു. ആ സാഹചര്യത്തെ എങ്ങനെ ഉൾക്കൊള്ളണം എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം എന്നൊന്നും തിരിച്ചറിയാനാകാതെ ആ പാവം ഉഴറി...... അവൾ കിടക്കുന്ന കട്ടിലിനടുത്തായിട്ടിരിക്കുന്ന കസേരയിലേക്കവൻ വന്നിരുന്നു.  വല്ലാത്ത നിസ്സഹായത ആ മുഖത്ത് തളം കെട്ടി നിന്നു. അഞ്ജുവിനു തല വെട്ടിപൊളിക്കുന്ന പോലെ വേദനിച്ചു. അവൾ നിറഞ്ഞുവരുന്ന കണ്ണുകൾ അവൻ കാണരുതെന്ന പോലെ ഇറുക്കിയടച്ചു.  " ബേബി..........." ഏഥൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അവളെ വിളിച്ചു. ആ ശബ്‌ദം വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. " എന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കരുത് ഏഥൻ......" അഞ്ജു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ അലറി. സ്വയം നിയന്ത്രണം നഷ്ട്ടപ്പെടുന്ന പോലവൾക്ക് തോന്നി. കയ്യിലിട്ടിരിക്കുന്ന ഡ്രിപ് വലിച്ചൂരി എറിഞ്ഞു അഞ്ചു കട്ടിലിൽ നിന്നും എണീറ്റു. പുതുതായിട്ട ക്യാനുല ആയതു കൊണ്ട് തന്നെ അതിൽ നിന്നും ചോര ഒഴുകി തുടങ്ങി.  " എല്ലാവരും എന്നെ തകർത്തു കളഞ്ഞു. നിങ്ങളും എന്നെ തകർത്തു....... ഇങ്ങനെ ഇഞ്ചിഞ്ചായി കൊല്ലാതെ എല്ലാവരും ചേർന്ന് എന്നെ ഒറ്റയടിക്ക് കൊന്നു കളയൂ..............എനിക്ക് വയ്യ ഇതിലപ്പുറം ഒന്നും കേൾക്കാനും കാണാനും എനിക്ക് വയ്യ..................... " കയ്യിൽ നിന്നും നിൽക്കാതെ ഒഴുകുന്ന ചോര നിലത്തു പടർന്നു തുടങ്ങിയത് പോലും കാര്യമാക്കാതെയവൾ അലറി.....  അവൾ പറയുന്നതെല്ലാം കേട്ടെങ്കിലും ഏഥൻറെ ശ്രദ്ധയത്രയും ആ ചോര ഒഴുകുന്ന ക്യാനുലയിലായിരുന്നു. ഭ്രാന്തിയെ പോലെ അലറുന്നവൾക്കടുത്തേക്ക് ഏഥൻ ഓടി വന്നവളുടെ കയ്യിൽ പിടിക്കാനൊരുങ്ങി. അഞ്ചു കുതറി. അലറി.  സമനില നഷ്ട്ടപെട്ട പോലെയവൾ പിടഞ്ഞു. ഏഥൻറെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞൊഴുകി. കുറ്റബോധം...............,  മറ്റൊരു ദിവസത്തേക്ക് കാത്തു നിൽക്കാതെ ഇഷ്ടമാണെന്നു തുറന്നു സമ്മതിച്ച അന്ന് തന്നെ എല്ലാം തുറന്നു പറയാത്തതിന്റെ കുറ്റബോധം. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ ആർത്തു കരയാൻ കാരണം താൻ ആണെന്ന ചിന്ത അതവനെ തകർത്തു തുടങ്ങി. അവളെ തനിക്ക് മുന്നിലെത്തിച്ച വിധിയെ പോലും ഏഥൻ ആ നിമിഷം ശപിച്ചു.  റൂമിലുണ്ടായിരുന്ന വിലകൂടിയ പല വസ്‌തുക്കളും നിലത്തു വീണുടഞ്ഞു.അത്രയും ബലവാനായ ഏഥൻറെ കൈകളിൽ പിടി കൊടുക്കാതവൾ പിടഞ്ഞു കൊണ്ടിരിന്നു. ഏഥൻ അവളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി പിടിച്ചു. നിലത്തുള്ള ചോരയിൽ ചവിട്ടി അവർ വീഴാൻ പോകുന്ന പോലെ തോന്നി. നിമിഷങ്ങളുടെ മൽപിടിത്തത്തിനൊടുവിൽ ഏഥൻ അഞ്ജുവിന്റെ കയ്യിലെ ക്യാനുല വലിച്ചൂരി. രക്തത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് കുറഞ്ഞു.... അപ്പോഴേക്കും അഞ്ചു തളർന്നു. മനസ് കൊണ്ടും ശരീരം കൊണ്ടും തളർന്നവൾ ഏഥൻറെ കൈകളിൽ കുഴഞ്ഞു കിടന്നു. രണ്ടു പേരുടെയും വസ്ത്രത്തിൽ അവിടിവിടായി രക്തം പടർന്നിരുന്നു. ഏഥൻ അഞ്ജുവിനെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. രക്തത്തിൽ ചവിട്ടി വീഴാതിരിക്കാൻ അവനാൽ ആവുന്നതും ശ്രദ്ധിച്ചു പതുക്കെ ആ കട്ടിലിലേക് അവളെ കിടത്തി. കട്ടിലിൽ ചാരി നിലത്തായി അവനും ഇരുന്നു.  ശരീരത്തിനേറ്റ മുറിവുകൾ ഉണക്കാൻ ഏഥൻ എന്ന ഡോക്ടർക്ക് അറിയാം പക്ഷെ മനസിനേറ്റ മുറിവുമായി കിടക്കുന്നവളെ എങ്ങനെ പരിചരിക്കണമെന്നവന് മനസിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല...... നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകളോടെ അഞ്ചു അനങ്ങാതെ കിടന്നു. അപ്പോഴേക്കും കയ്യിലെ രക്തത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് പൂർണമായി നിലച്ചിരുന്നു. ഏഥൻ പതുക്കെ അവളുടെ ആ കൈപ്പത്തിയിൽ പിടിച്ചു. അതറിഞ്ഞിട്ടും അനങ്ങാതെ മുകളിലേക്ക് മിഴികളൂന്നി അഞ്ചു കിടന്നു..... " ബേ..., അഞ്ചു.........." ബേബി എന്ന് വിളിക്കാഞ്ഞവൻ അത് വിളിച്ചില്ല.  ഇനിയും അവളെ വേദനിപ്പിക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. മുന്നേ ഒരിക്കൽ അവളോട് പറഞ്ഞത് പോലെ തനിക്ക് പറയാനുള്ളതെല്ലാം കേട്ടതിനു ശേഷം എന്തും അവൾ തീരുമാനിക്കട്ടെ . നിർബന്ധിക്കില്ല ഒന്നിനും............. അഞ്ചു അനങ്ങിയില്ല. താൻ സ്വന്തമെന്ന് കരുതിയിരുന്നവരെല്ലാം തന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന ചിന്തയിൽ അവളുടെ ഉള്ളു വേവുകയായിരുന്നു. " ചതിച്ചിട്ടില്ല .... ഒന്നും ഒളിച്ചതും അല്ല, തമ്മിൽ കാണാമെന്നും ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞത് ഇതിനായിരുന്നു.എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ചുരുക്കം ചിലർക്ക് അറിയുന്ന എന്റെ ഈ റിയാലിറ്റി , thats not easy ...... ഒഴിഞ്ഞു മാറിയത് പോലും ഇത് കൊണ്ടാണ്..... എന്നിട്ടും കാന്തത്തിലേക്ക് ഇരുമ്പ് ആകർഷിക്കും പോലെ നിന്നിലേക്ക് ഞാൻ ആകർഷിക്കപ്പെട്ട് പോവുകയായിരുന്നു. അർഹനല്ലെന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ ഞാൻ............ ഇപ്പോൾ ഒരു ക്ഷമ പറയാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം അർഹത ഇല്ലാതായില്ലേ എനിക്ക് .   ഞാൻ പറഞ്ഞു നീ അറിയേണ്ടതായിരുന്നു, പക്ഷെ വിധി എന്നെ ഒരു കോമാളിയാക്കി കളഞ്ഞു... ഈ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ എനിക്കൊരു വഞ്ചകന്റെ രൂപമായിരിക്കും. അങ്ങനെ തന്നെ നിൽക്കട്ടെ..... അതിനി തിരുത്തണ്ട...." ഏഥൻ വേദനിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. കൈതുടയിൽ കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചവൻ എണീറ്റു.  " സീമച്ചേച്ചിയോട് വരാൻ പറയാം.... നേരത്തെയും അവരാണ് ഡ്രസ്സ് മാറ്റി തന്നതെല്ലാം....." അതും പറഞ്ഞവൻ വേഗത്തിൽ പുറത്തേക്ക് പോയി.  അഞ്ചു തകർന്ന മനസോടെ അവിടെ കിടന്നു........ ***************** നിറകണ്ണുകളോടെ അഞ്ജുവിന്റെ റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി വരുന്ന അപ്പനെ കണ്ടു സിറിക്ക് സഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവനു ഓർമവച്ചിട്ടിന്നുവരെ അപ്പനെ അവൻ അങ്ങനെ കണ്ടിട്ടേയില്ല ... എന്തൊക്കെയാണീ മണിക്കൂറുകൾ കൊണ്ട് വന്ന തിരിച്ചറിവുകൾ. അപ്പനെ കണ്ടതും അഞ്ചു ബോധം മറഞ്ഞു വീണുപോയി. എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതിനെ മുന്നേ അഞ്ജുവിന്റെ പേരുവിളിച്ചലറി അപ്പൻ അവളെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പനെങ്ങനെ അഞ്ജുവിനെ അറിയാമെന്ന് ഓർത്തു ഞെട്ടി പോയി. തന്റെ അപ്പനെ കണ്ടതും അഞ്ജുവിന്റെ ബോധം മറയാൻ കാരണം എന്തായിരിക്കും എന്നോർത്തു തലപുകഞ്ഞു. അവളെ ഗസ്റ്റ് റൂമിലേക്ക് കിടത്തി BP നോക്കി . അഞ്ജുവിന്റെ ഡ്രസ്സ് ചേഞ്ച് ചെയ്തു കൊടുക്കാൻ സീമേച്ചിക്ക് നിർദേശവും കൊടുത്തു അപ്പൻ കാർ എടുത്തു പുറത്തു പോയി. തിരിച്ചു വന്നത് കയ്യിൽ കുറച്ചു മരുന്നുകളും കാനുലയും ഒക്കെ ആയിട്ടാണ്. ക്യാനുല ഇട്ട് അതിലേക്കൊരു മരുന്നും കയറ്റി അവളെ ഡ്രിപ് ഇട്ട് കിടത്തി. പുതച്ചു കൊടുത്തു AC കുറച്ചിട്ടിട്ടാണ് അപ്പൻ ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടത് പോലും.  എല്ലാം അവനൊരു ഷോക്ക് ആയിരുന്നു. അപ്പന് അവൾ ആരാണെന്ന് ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ അവനു മനസിലായി.ഒരു പെണ്ണിന് വേണ്ടി ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ , ആ പെണ്ണ് അപ്പനിൽ ഉണ്ടാക്കിയ impact ചെറുതായിരിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പാണ്. കാരണം ഇന്നുവരെ എവിടെയെന്നോ ആരെന്നോ അറിയാത്ത തനിക്ക് ജന്മം നൽകിയ സ്ത്രീയല്ലാതെ അപ്പന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു മറ്റൊരു പെണ്ണ് ഉണ്ടായിട്ടില്ല..... താനടക്കം ഒരു ജീവിതത്തിനു നിർബന്ധിച്ചിട്ടും അപ്പൻ അതിനു സമ്മതിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷെ ഇന്ന് എല്ലാം മാറി മറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു....  ആ മണിക്കൂറുകളിൽ അനുഭവിച്ച വികാരം എന്താണെന്ന് സിറിക്ക് പോലും തിരിച്ചറിയാൻ ആവുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അപ്പൻ ഒരിക്കലും മനഃപൂർവം ഒരു തെറ്റ് ചെയ്യില്ലെന്നവന് തീർച്ചയാണ്. പിന്നെ എന്താണിതെല്ലാം എന്ന് ചോദിച്ചാൽ അറിയില്ല. അപ്പനോ അഞ്ജനയോ പറയാതെ അവർക്കിടയിൽ ഇപ്പോൾ സംഭവിച്ചതെന്താണെന്ന് മനസിലാക്കാനും പറ്റില്ല.  പക്ഷെ ഒന്നവൻ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു, എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും അപ്പനെക്കാൾ  വലുതായി  അവനു ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ലെന്ന്. ഒന്നും........................ ആ തീരുമാനം എടുക്കുമ്പോൾ അനുഭവിച്ച ഹൃദയത്തിന്റെ നീറ്റൽ സിറി മനഃപൂർവം അവഗണിച്ചു.  കാര്യങ്ങൾ ഏഥനോടു ചോദിച്ചു വ്യക്തമാക്കാൻ ഉറപ്പിച്ചു സിറി ഏഥൻറെ റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.   തുടരും........................... അഭിപ്രായങ്ങൾ പോരട്ടെ..😉😉

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #🎞 Short Film Corner

ആത്മഹത്യ ഭീരുത്വത്തിന്റെ ലക്ഷണമാണ്. കൊള്ളരുതായ്മയുടെയും ഭീരുത്വത്തിന്റെയും “ ”ഭീരുത്വം എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. ഓടുന്ന തീവണ്ടിയുടെ മുൻപിൽ തലവയ്ക്കുന്നത് ഭീരുത്വമാണത്രെ,ഭീരുത്വം“ രാജലക്ഷ്മിയുടെ ആത്മഹത്യ എന്ന കഥ ആരംഭിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്. എഴുതിപോകുമെന്ന ഭയം രാജലക്ഷ്മിയെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത് മരണത്തിലേക്കാണ്. അവരുടെ അവസാന നോവലാണ് ”ഞാനെന്ന ഭാവം “. ഇത്രെയേറെ ദുഖവും വിഷാദവും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെങ്ങനെ എന്ന തോന്നലാണ് ആ നോവൽ വായിച്ച് കഴിയുമ്പോൾ ബാക്കിയാവുക. ആഖ്യാനശൈലിയിലെ വ്യത്യാസവും കഥകളുടെ പ്രമേയവുമൊക്കെ വായനയോട് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം തോന്നിപ്പിക്കും. ദുഖമാണെങ്കിലും രാജലക്ഷ്മിയുടെ കൃതികളും, എഴുത്തുകാരിയും എന്നോട് ചേർന്നിരിക്കും എന്നും. വളരെ കുറച്ച് കൃതികൾ മാത്രമേ ഉള്ളൂ നമുക്ക് രാജലക്ഷ്മി എന്ന എഴുത്തുകാരിയെ അറിയാൻ. മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ ഈ അക്ഷര തേജസ്സിനെ മറന്നുപോകാതെ, വായനയിൽ കൂടെ കൂട്ടണം ❤️ #📙 നോവൽ #🕵️‍♂️ സാമൂഹിക വിഷയങ്ങൾ #💓 ജീവിത പാഠങ്ങള്‍ #🌃ശുഭരാത്രി സ്റ്റാറ്റസ് #🌃 ഗുഡ് നൈറ്റ്🥰 Krishnamritham❤️

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _99 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 ഗർഭിണിയോ.. തലക്കടി കിട്ടിയ പോലെ സുഗന്ധി പകച്ചുനിന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ തുറിച്ചുന്തി.. ഗായത്രിയുടെയും അവസ്ഥ അത് തന്നെ.. വിങ്ങി വിറച്ചു കൊണ്ടവൾ കുറച്ചു മാറി കല്ലു മോളെ മടിയിൽ വെച്ച് കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ നേരെ വീണു. അതോടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. "നിങ്ങൾക്കറിയില്ലെന്നോ..." ഡോക്ടർ വീണ്ടും പരിഹാസത്തോടെ സുഗന്ധിയെ നോക്കി. "അവൾക്കിപ്പോ..." ഗായത്രി വിക്കി കൊണ്ട് ഡോക്ടറോട് ചോദിച്ചു. വന്നിട്ടിപ്പോ തന്നെ അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. കൊണ്ട് വന്നതേ ഭവ്യയെ ഐ സി യൂ വിലേക്ക് മാറ്റിയതാണ്. പിന്നെയൊരു വിവരവുമില്ല. "ക്രിട്ടികൽ സ്റ്റെജിൽ തന്നെയാണ്. തിരിച്ചു കിട്ടുമെന്ന് യാതൊരു ഉറപ്പും ഞങ്ങൾ പറയുന്നില്ല.. ഒന്നാമത്തെ ഇവിടെ എത്തുമ്പോൾ ലേറ്റാണ്.. വളരെ ലേറ്റ്.. ജീവന്റെ ചെറിയൊരു തുടിപ്പ് മാത്രം ബാക്കിയൊള്ളു. ആള് ക്യാരിയിങ് കൂടി ആയത് അൽപ്പം കൂടി റിസ്ക് തന്നെയാണ്. എന്തായാലും ഇതെരു കുഴപ്പം പിടിച്ച കേസാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു. ഞങ്ങൾ പോലീസിൽ ഇൻഫോം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. അതും ഞങ്ങളുടെ ഡ്യൂട്ടി തന്നെയാണ്. പ്രതേകിച്ചു ഒന്നും ഇപ്പൊ പറയാൻ കഴിയില്ല. ഞങ്ങളുട കഴിവിന്റെ പരമാവധി ഇപ്പൊ ശ്രമിച്ചു നോക്കും. പിന്നെയൊക്കെ ആ കുട്ടിയുടെ ഭാഗ്യം പോലെ.." അൽപ്പം പോലും അയവില്ലാതെ സുഗന്ധിയോടും ഗായത്രിയോടും കർശനമായി അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഡോക്ടർ അകത്തേക്ക് തന്നെ കയറി പോകുമ്പോൾ.. വീണ്ടും ആ ടെൻഷനും ദേഷ്യമെല്ലാം ഗായത്രിയുടെ മേൽ ചൊരിഞ്ഞു കൊണ്ട് സുഗന്ധി തന്റെ കഴിവ് കേട് മറച്ചു. അത്രക്കുണ്ടായിരുന്നു ആ ഡോക്ടറുടെ പരിഹാസം. അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ തല കുനിച്ചു നിന്നു ഭവ്യക്കും മുന്നേ താനൊന്ന് മരിച്ചു പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നായിരുന്നു ഉള്ളു മുഴുവനും. അവളിനി തിരികെ വരാൻ യാതൊരു സാധ്യതയുമില്ല. പോരാത്തതിന് പോലീസ്..കേസ്. ഇതൊക്കെയും ഭയന്നത് തന്നെ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നു. അവൾക്കതൊക്കെ ഓർക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്ത ഭയമായിരുന്നു. ഇനി ഇതിന്റെ പിറകെ എന്ത് നൂലാ മാല വന്നാലും അതെല്ലാം സുഗന്ധിയും വിഷ്ണുവും കൂടി തന്റെ തലയിലെക്കിട്ട് തരുമെന്ന് അവൾക്കറിയാം. സുഗന്ധി നിർത്താതെ ചിലച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ തന്നെ അവളുടെ നോട്ടം വീണ്ടും അച്ഛനിരിക്കുന്നയിടത്തേക്ക് ഓടി ചെന്നു. എന്നെയൊന്നു രക്ഷിക്കുമോ എന്നൊരു ദയനീയ നോട്ടം. അൽപ്പനേരം കൂടി അങ്ങനെ ഇരുന്നെങ്കിലും പതിയെ കല്ലു മോളെ കൂടി കൈ പിടിച്ചിറക്കി കൊണ്ട് രാജ ശേഖർ കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു കൊണ്ടവർക്ക് നേരെ ചെല്ലുന്നത് കണ്ടതും ഗായത്രി കൂടുതൽ ഭയത്തോടെ ചുവരിൽ ചാരി. ഇവർക്ക് മുന്നിൽ ഇനി വീണ്ടും തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു കൊണ്ടയാൾ പോകുകയാണോ എന്നൊരു ഭയമായിരുന്നു അപ്പോൾ മുതൽ അവളിൽ. അന്നാ കാറിൽ കണ്ട നിമിഷം.. ആളറിയാതെ നിർത്തി പോയതാവും. അച്ഛൻ ഒരിക്കലും ഭവ്യയെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിക്കാൻ തനിക്കൊപ്പം വരില്ലെന്ന് ഉറപ്പോടെ തന്നെ പിന്നിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ... ഏറെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി കൊണ്ട് കാർ റോഡിനോരം ചേർത്ത് വലിഞ്ഞു മുരുകിയ മുഖത്തോടെ ഇറങ്ങി വന്നു. അപ്പോൾ തൊട്ട്... ഭവ്യയെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത് വരെയും ഒരക്ഷരം കൊണ്ട് പോലും അയാൾ ഗായത്രിയോട് മിണ്ടിയില്ല. പക്ഷേ കല്ലു മോളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ ഇരിപ്പ്. അച്ഛനെന്നാ നിലയിൽ അതവൾക്ക് നൽകിയ സുരക്ഷ.. അത് കുറച്ചൊന്നുമല്ല. ഗായത്രി അവളിൽ തന്നെ തന്നെയാണ് കണ്ടത്. ആ വിരൽ തുമ്പിൽ തൂങ്ങി നടന്നിരുന്നതോകെയും അവൾക്കോർമ്മ വന്നു. "ഇതൊരു ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണ്.. മിണ്ടാതിരിക്കേണ്ടി വരും.. ഇവിടെ അങ്ങനെ ചില നിയമങ്ങൾ കൂടിയുണ്ട്..അത് അനുസരിച്ചില്ലെങ്കിൽ അവർ ആക്ഷൻ എടുക്കും. അത് പിന്നെ പണിയാകും.." ഗൗരവത്തോടെ. അങ്ങേയറ്റം ഗൗരവത്തോടെ അയാളത് പറയുമ്പോൾ.. അത് തനിക്ക് കൂടി രക്ഷ നേടി തരികയാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളത് കൊണ്ട് ഗായത്രി കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടയാളെ നോക്കി. "ഞാൻ.. കുഞ്ഞിന് കഴിക്കാൻ വാങ്ങി കൊടുത്തിട്ട് വരാം.." വീണ്ടും ഗായത്രിയെ നോക്കാതെ.. എന്നാൽ അവളോടെന്ന പോലെ പറഞ്ഞിട്ടയാൾ കല്ലു മോളുടെ കൈ പിടിച്ചങ്‌ നടന്നു പോയി.. 💥💥 മോളെ... അശോകൻ ഭയത്തോടെ ആശങ്കയോടെ വിളിക്കുമ്പോൾ മുന്നോട്ട് മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുന്നാ കാർത്തു അത് കേട്ടോ എന്ന് പോലും അയാൾക് സംശയമുണ്ട്. അത്രക്കും സ്പീഡിലാണ് അവളാ കാർ ഓടിക്കുന്നത്. പിൻ സീറ്റിൽ അശോകന്റെ മടിയിൽ തല വെച്ച് കണ്ണടച്ച് കിടപ്പുണ്ട് കാശി. "സൂക്ഷിച്ചു പോ മോളെ..." ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചത് പോലെ കാറോടിക്കുന്ന മകളോട് അശോകൻ വീണ്ടും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു അവൾ പക്ഷേ അവിടെ ഒന്നുമല്ല. ഒരു നിമിഷമെങ്കിൽ ഒരു നിമിഷം... നേരത്തേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി കിട്ടണം എന്ന് മാത്രമാണ് ഉള്ളിൽ. ബോധമില്ലാതെ കുഴഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കാശിയെ അവളും അശോകനും കൂടി വലിച്ചിഴച്ചെന്നാ പോലെ വല്ല വിധേനയും കാറിലേക്ക് എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു. തന്റെ ഷോൾ വലിച്ചു കീറി അവന്റെ നെറ്റിയിൽ മുറുക്കി കെട്ടി വെച്ചിട്ടും നിലക്കാത്ത രക്തവാർച്ച.. അതവളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. അത് അത്യാതികം അപകടമാണെന്ന് അവൾക്കാരും പറഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ.. കരഞ്ഞു കൊണ്ടവനെ വിളിച്ചും പറഞ്ഞും അവളെ ഓരോ നിമിഷവും കാണുമ്പോൾ.. മഹേഷ് പറഞ്ഞു തീർത്ത ഓരോ വാക്കും ഓർക്കുമ്പോൾ.. അപ്പോഴൊക്കെയും അശോകന്റെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു നോവ് നിറയും.. കുറച്ചു നേരത്തെ പകപ്പിന് ശേഷം മാത്രം. അവളിലെ പ്രണയിനിക്കൊപ്പം തന്നെ ഡോക്ടർ കൂടി രംഗത്ത് വന്നിരിക്കുന്നു. ഏത് വിധേനയും ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിക്കണം എന്നത് മാത്രമായി മാറി ചിന്ത. അസ്ഥികൾ ഒടിഞ്ഞു നുറുങ്ങി പോകുന്ന വേദന ഉണ്ടായിരുന്നു അശോകന്. നിവർന്നു നേരെ നിൽക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല. പക്ഷേ എന്നിട്ടും.. കാർത്തുവിനൊപ്പം കാശിയെ പിടിച്ചുയർത്തി ആ കാറിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് എങ്ങനെയാണെന്ന് അയാൾക്കപ്പോഴും അറിയില്ല. ദൈവം കഴിഞ്ഞാൽ ഏറ്റവും ധൈര്യവും മനസ്സുറപ്പും വേണ്ടത് ഒരു ഡോക്ടർക്കാണ് പെണ്ണേ..നീയിങ്ങനെ തൊട്ടാ വാടി ആയാലോ.." ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണ് നിറയുമ്പോൾ കാർത്തുവിന് കാശി പറഞ്ഞതോർമ്മ വരും. അതോടെ വാശിയോടെ അവളാ നിറഞ്ഞു തുവൂവുന്ന കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കളയും.. അവന്റെ കയ്യിലെന്ന പോലെ വീണ്ടുമാ സ്റ്റിയറിങ്കിൽ കൈകൾ മുറുകും.. കാലുകൾ ആക്സിലേറ്ററിൽ അമരും.. പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് കൊണ്ട് ആദ്യം കണ്ട ഹോസ്പിറ്റലിൽ കാർ ഓടിച്ചു കയറ്റി കൊണ്ടവൾ ചാടിയിറങ്ങി. അവളിലെ രൂപവും ഭാവവും കണ്ടിട്ടാണ് അവിടെ ഉള്ളവർക്ക് വല്ലാത്തൊരു നോട്ടം. എന്നാലോ.. അവളതോന്നും അറിയുന്നില്ല.. കാണുന്നില്ല. ആ ചിന്തയിൽ അതിനകത്തുള്ള അവനൊരുവൻ മാത്രമായിരുന്നു..അവനില്ലാതെ വയ്യെന്നുള്ള ഭയമായിരുന്നു.. 💥💥 കാര്യങ്ങൾ താൻ വിചാരിച്ചത് പോലെ തന്നെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നുണ്ട് എന്നുള്ള തൃപ്തിയോടെയാണ് വിഷ്ണുവിന്റെ കാർ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വന്നു നിർത്തിയത്. ഉത്സാഹത്തോടെ ഡോക്ടറെ കാണാൻ ചെന്നവൻ.. അങ്ങോട്ട് കയറും മുന്നേ മുഖത്ത് അതി കഠിനമായ വേദനയുള്ളത് പോലെ.. "ഭവ്യയുടെ..." ഡോക്ടർ അവനെ നോക്കി. "ഏട്ടൻ.." അവന്റെ വാക്കുകൾ പോലും ഇടറി പോയിരിക്കുന്നു. അവന്റെ പേരും ജോലിയുമെല്ലാം ഡോക്ടർ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. "ഭവ്യയും താനും തമ്മിലെങ്ങനെ..?" ഒരു തുടക്കത്തിന് വേണ്ടി എന്നത് പോലെ ഡോക്ടർ ചോദിച്ചു. ഉത്തരങ്ങളെല്ലാം മുൻകൂട്ടി കണ്ട് വെച്ചത് കൊണ്ട് തന്നെ യാതൊരു പതർച്ചയുമില്ലാതെ അവൻ അവർക്ക് മുന്നിൽ അനിയത്തിയെ കുറിച്ച് വാചാലയായി. "അവൾക്കിപ്പോ എങ്ങനെയുണ്ട്.." മരിച്ചു പോയെന്ന് തന്നെയല്ലുറപ്പിച്ചു കൊണ്ടുള്ള അവന്റെ ആ ചോദ്യം. "അതികഠിനമായ ഏതോ മരുന്നിന്റെ ഡോസ്. അതും ഒരാളുടെ ജീവന് ഭീക്ഷണി ആവുന്നതിലും എത്രയോ ഇരട്ടി.. ആളുടെ ജീവൻ തിരികെ കിട്ടിയ അത് ഭാഗ്യം. അത്രയുമേ ഇപ്പൊ പറയാനൊള്ളൂ.. അഥവാ ഇനി എണീറ്റാൽ തന്നെയും.. പഴയ പോലൊരു ലൈഫ്. അതൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്." ഡോക്ടർ തുറന്നു പറയുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ ആഹ്ലാദത്തെ അടക്കി പിടിക്കാൻ വിഷ്ണു ഭയങ്കരമായി ശ്രമിക്കേണ്ടി വന്നു. പക്ഷേ.. അതിനേക്കാൾ പ്രശ്നം.. ആ കുട്ടി പ്രഗ്നന്റാണ് " ഡോക്ടർ അത് പറയുമ്പോൾ വിഷ്ണു അയാളെ ഞെട്ടി കൊണ്ട് നോക്കി. "അത്... അത്.." അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും നേരിയ സംശയം പോലുമില്ലാത്ത അവൻ ശെരിക്കും പകച്ചുപോയി. ബിബിന്റെ മുഖം അവന്റെ മനസ്സിലേക്കോടി എത്തി.. "എന്തായാലും ഇതങ്ങനെ വെറുമൊരു കേസല്ല. എന്തൊക്കെയോ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉള്ളത് പോലെ ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നിയത് കൊണ്ട് ഞങ്ങളിത് പോലീസിൽ ഇൻഫോം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.അവരിപ്പോ വന്നേക്കും.." ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ. അതിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ മനസ്സിലൊരു മിന്നൽ പാഞ്ഞു. അതൊരു തുടക്കം മാത്രമാണെന്ന് അപ്പഴവൻ അറിഞ്ഞതുമില്ല.. 💥💥 അവൻ.. അവനെവിടെ.. " ഓടി കിതച്ചു വന്ന ശിവ കാർത്തുവിനെ നോക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അവൾ അവനെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ടാ ഐ സി യൂ വിന്റെ നേരെ കൈ ചൂണ്ടി.. അവളുടെ മുഖത്തെ ആ ഭാവം.. ശിവ ഒന്ന് കൂടി നോക്കി. ഡോക്ടർ.. എന്താ പറഞ്ഞത് കുഞ്ഞാറ്റെ .' ആ മനസ്സറിഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ അവൾക്കരികിലേക്കിരുന്നു. "ഒന്നും.. ഒന്നും പറയാൻ ആയില്ലെന്ന്.. രക്തം കുറെ പോയിട്ടുണ്ട്.. പിന്നെ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവും.." അടഞ്ഞത് പോലുള്ള ആ സ്വരം. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുക്കുന്നു. "അവനൊന്നും വരില്ല... ഒന്നും.." അവൾക്കൊപ്പം ധൈര്യം കൊടുക്കുന്ന പോലെ അവൻ അവനെ കൂടി ആശ്വാസിപ്പിക്കുകയാണ്.. "അശോകേട്ടൻ..." അവനവളെ നോക്കി. റൂം നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തവൾ വീണ്ടും അതേ ഇരുപ്പ് തന്നെയാണ്. ആളെ അവിടെ തന്നെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. തുളസിയും പിന്നെ ബന്ധുക്കൾ ആരൊക്കെയോ ആ അരികിലുണ്ട്. കാർത്തു മാത്രം വന്നത് മുതൽ.. കാശിയെ അകത്തേക്ക് കയറ്റിയത് മുതൽ അവിടെ നിന്നൊന്ന് മാറിയിട്ട് പോലുമില്ല. കണ്ണിമ വെട്ടാതെ അവളുടെ നോട്ടം അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ആ വാതിലിനു നേരെയാണ്. ശിവക്ക് പിന്നൊന്നും പറയാനും തോന്നുന്നില്ല.. അത്രയും തകർന്ന് കൊണ്ടുള്ള...ആ ഇരുപ്പ്. അതിനി നേരെയാവാൻ അവനെ കാണണം. അവനൊന്നു മിണ്ടണം.. അവരുടെ പ്രണയം വീണ്ടും പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കണം.. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ശിവ എഴുന്നേറ്റു.. തുടരും.. തിരക്കെന്ന് പറയുമ്പോ... അതെങ്ങനെ പറയണം ന്ന് പോലും എനിക്കറിയുന്നില്ല. അത്രയും പരിതാപകരമായ അവസ്ഥയിലാണ് ഞാൻ.🥴 അതിനിടയിൽ എഴുതി ഉണ്ടാക്കിയതാ. എത്രത്തോളം നന്നായി എന്നറിയില്ല.. രണ്ടൂസം കൂടിയൊന്ന് ക്ഷമിക്കണെ 🥰 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif❣️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💞 നിനക്കായ്

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ നീയെൻ നീലാംബരി🦋5 ഡോക്ടർ എന്ത് പറഞ്ഞാലും അതുൾക്കൊള്ളാനുള്ള മനസോടെ മഹാദേവൻ ഇരുന്നു. " അഭിമന്യുവിന്റെ അസുഖം എന്താണെന്ന് അറിയാമല്ലോ അല്ലെ? " ഡോക്ടർ ചോദിച്ചതും അയാൾ തലയാട്ടി. " Hodgkin's lymphoma എന്ന കഴലകളെ ബാധിക്കുന്ന ഒരു കോമൺ ബ്ലഡ് കാൻസർ ആണ് അഭിമന്യുവിന് . ഇത് എന്ത് കൊണ്ടാണ് വരുന്നതെന്ന് കണ്ടുപിടിക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടില്ല. ബോൺമാരോ ബിയോപ്സി എടുത്തപ്പോൾ അത് അസ്ഥികളിലേക്കോ മജ്ജയിലേക്കോ ഒന്നും കടന്നിട്ടില്ല എന്ന് കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. അതായത് സെക്കന്റ് സ്റ്റേജ് കാൻസർ ആണ്. പക്ഷെ pet scan എടുത്തപ്പോൾ രണ്ടു വലിയ കാൻസർ കഴലകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.കുറച്ചു ചെറിയ കഴലകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. കഴുത്തിലുള്ള ഒന്ന് നമ്മൾ ആദ്യം സർജറി ചെയ്ത ഒഴിവാക്കി. അന്നത്തെ 8 കീമോ സെക്ഷൻ കഴിഞ്ഞു സ്കാൻ എടുത്തപ്പോൾ ഒന്നൊഴികെ ബാക്കി എല്ലാം നോർമൽ ആണ്. ബ്ലഡിൽ ചെറിയ വേരിയേഷൻ ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ് രണ്ടാമത്തെ സർജറി നീണ്ടുപോയത്. ആഴ്ചയിൽ കറക്റ്റ് കാണിച്ചു മരുന്നു കഴിച്ചു ടെസ്റ്റ് ഒക്കെ നോക്കി , ഇപ്പോഴാണ് നോർമൽ ആയത്. അതുകൊണ്ട് സർജറി വൈകിക്കൂടാ. അതും കൂടെ റിമൂവ് ചെയ്തു ഒരു  4 സെക്ഷൻ കീമോ കൂടെ എടുത്താൽ ആൾ ഒരുവിധം ഓക്കേ ആവും. പക്ഷെ എല്ലാ മാസവും ചെക്കപ്പ് നിർബദ്ധമാണ്. ഇതൊക്കെ ചെയ്താലും വീണ്ടും വരാനുള്ള സാധ്യത വളരെ കൂടുതലാണ് . അങ്ങനെ വന്നാൽ പിന്നെ ബോൺമാരോ മാറ്റിവെക്കൽ ശസ്ത്രക്രിയ ചെയ്യേണ്ടി വരും. ഏറ്റവും കൂടുതൽ റിക്കവറി ചാൻസ് ഉള്ള കാൻസർ ആണിത്. നാലാം സ്റ്റേജിൽ കണ്ടെത്തിയവർ വരെ മനക്കരുത്തു കൊണ്ട് വർഷങ്ങൾ ജീവിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷെ ഇവിടെ അഭിമന്യുവിന്റെ കണ്ടിഷൻ ഇങ്ങനെ മോശമാവാൻ കാരണം അവൻ തന്നെയാണ്. ഒട്ടും കോൺഫിഡൻസ് ഇല്ല ആൾക്ക്. ചെയ്യുന്ന ചികിത്സയിലോ അവന്റെ ആയുസിലോ ഒരു പ്രതീക്ഷയുമില്ലാതെയാണ് അവനവന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതം.ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യുന്നു അവൻ ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാതെ ഒരു പാവയെ പോലെ അനുസരിക്കുന്നു . എന്നെ കൊണ്ട് ആവും വിധം ഞാൻ മോട്ടിവേഷൻ കൊടുത്തു നോക്കി. പക്ഷെ ജീവിക്കാൻ ഒരു കാരണം ഇല്ലാതെ ഈ ജീവിതം എന്തിനാണ് എന്നായിരുന്നു തിരിച്ചു ചോദിച്ചത്. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം സർ. ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞാൽ അഭിമന്യു വിചാരിച്ചാൽ മാത്രമേ തരണം ചെയ്തു ജീവിതം തിരിച്ചു പിടിക്കാൻ ആവൂ. ഇല്ലെങ്കിൽ ഒരു വർഷത്തിനുള്ളിൽ അസുഖം വീണ്ടും വരും. ഇത്പോലെ ആത്മവിശ്വാസം ഇല്ലാത്തൊരാൾക്ക് ചെയ്താൽ ബോൺമാരോ സർജറി ഒരിക്കലും വിജയിക്കാനും പോകുന്നില്ല...  നിങ്ങൾ ഫാമിലി എങ്കിലും അഭിമന്യുവിന്റെ കൂടെ നിന്നെങ്കിൽ മാത്രമേ അവന് ചെറിയ ഒരു ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടാവുകയുള്ളു. ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ അധിക കാലം അഭിമന്യു അതിജീവിക്കില്ല. "  ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും മഹാദേവൻ ഭയത്തോടെ അയാളെ നോക്കി. എന്താണ് തിരിച്ചു പറയേണ്ടതെന്ന് അയാൾക്ക് മനസിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.കൂടെ നില്ക്കാൻ അഭിക്കൊരു ഫാമിലി ഇല്ലെന്ന് ഡോക്ടറോട് പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. ആർക്കും ഒരുവർഷത്തിൽ കൂടുതൽ അവൻ ജീവനോടെ വേണമെന്ന് പോലും ഇല്ലല്ലോ. ഈ ഒരു ചികിത്സയെങ്കിലും ആ പാവത്തിന് കിട്ടുന്നത് മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് അച്ഛൻ എഴുതി വെച്ച വിൽപത്രം കാരണമാണ്. ഇല്ലെങ്കിൽ ഏട്ടനും മക്കളും പിന്നെ തന്റെ സ്വന്തം മക്കളടക്കം എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഈ ചികിത്സയും നിർത്തിയേനെ.  " അഭിമന്യുവിന്റെത് ലവ് മാര്യേജ് ആണോ? " അയാൾ മറുപടിയൊന്നും പറയുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും ഡോക്ടർ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. "ഹ്മ്മ്....." മഹാദേവൻ മൂളി. "ശരിക്കും ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഒരു കല്യാണം വേണ്ടിയിരുന്നില്ല . എല്ലാം തീരുമാനിച്ച സ്ഥിതിക്ക് കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ആ കുട്ടിയുമായി വേണം അടുത്താഴ്ച വരാൻ. അന്ന് ഞാൻ സർജറി തീയതി തരാം....."  ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു.  മാധവൻ തലയാട്ടി . മനസ് മുഴുവൻ അലങ്കോലപ്പെട്ടു കിടക്കുകയാണ്. മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ' അഭിയെ നോക്കിക്കോണേ ഏട്ടാ.. ' എന്നും പറഞ്ഞു തന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കരഞ്ഞ പെങ്ങളെ അയാൾ വെറുതെയെങ്കിലും ഒന്ന് ഓർത്തു.  തിരിച്ചു പോരും വഴി പരിപൂർണ്ണ നിശബ്ധദയായിരുന്നു. മഹാദേവൻ നേരെ ലക്ഷ്മി jwellersilekk വണ്ടി കയറ്റി. അഭി പോയി പണിയാൻ ഏൽപ്പിച്ച താലി വാങ്ങി.അവിടുത്ത സ്റ്റാഫുകൾ മുഴുവൻ അവനെ കണ്ടു ഓടിവന്നു വിശേഷങ്ങൾ തിരക്കി. മുൻപൊക്കെ ഇവിടുത്തെയും മറ്റു സ്ഥാപനങ്ങളിലെയും കണക്കുകൾ ഓടിനടന്നു നോക്കിയിരുന്ന അഭിയുടെ കോലം കണ്ടവർക്കെല്ലാം അദ്‌ഭുതം തോന്നി. ദിവസവും ജിം പോയി അവനുണ്ടാക്കിയെടുത്തിരുന്ന ബിസെപ്‌സും സിക്സ്പാക്കും എല്ലാം ഇല്ലാതെ മെലിഞ്ഞ രൂപം കണ്ടവർക്ക് സഹതാപം തോന്നി.നീട്ടി വളർത്തിയ മുടി എപ്പോഴും കെട്ടിവച്ചു വന്നിരുന്നിടത്ത് കീമോ ചെയ്തു കൊഴിഞ്ഞു പോയ മുടി വളർന്നു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അവരുടെ സഹതാപം അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. താലി മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു മാല ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്ത് കൊണ്ടോ ചെറിയൊരു സ്വർണ ചെയിൻ അവനു വേണമെന്ന് തോന്നി. സർവ്വാഭരണ വിഭൂഷിതകളായി നടക്കുന്ന മാളിക്കലെ സ്ത്രീകൾക്കിടയിൽ തന്റെ താലി ഏറ്റു വാങ്ങുന്നവൾ ഒന്നുമില്ലാതെ നിൽക്കരുതെന്നവൻ ചിന്തിച്ചു. അക്കൗണ്ടിൽ തീർന്നു തുടങ്ങിയ പണം അവനെ ഒന്ന് പിന്നോട്ട് വലിച്ചെങ്കിലും വാങ്ങാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു പവന്റെ ഒരു ചെറിയ ചെയിൻ വാങ്ങി . താലിയുടെയും ചെയിനിന്റെയും പണം നൽകി. സ്റ്റാഫുകൾ വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും അവൻ അനുസരിച്ചില്ല. ഓപ്പറേഷന് മാറ്റി വച്ച തുകയിൽ നല്ലൊരു ഭാഗം നഷ്ട്ടപെട്ടെങ്കിലും അബി അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. ഉള്ളം കയ്യിൽ അഭിമന്യു എന്നെഴുതിയ താലി പിടിച്ചു കുറച്ചു നേരം അതിലേക്കു തന്നെയവൻ നോക്കി നിന്നു. പിന്നീട് കാറിൽ കയറി അവർ ലക്ഷ്മി textilesilekk പോയി. മുത്തശ്ശന്റെ എല്ലാ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും അവന്റെ അമ്മയുടെ പേരാണ്. പണ്ട് അതൊരു അഭിമാനം ആയിരുന്നെങ്കിലും ഇപ്പോൾ അതൊക്കെ കാണുമ്പോൾ സ്വയം പുച്ച്ചം തോന്നുന്നു. കടയിൽ കയറി ഒരു സ്വർണക്കസവ് മുണ്ടും ചന്ദനകളർ ഷർട്ടും എടുത്തു അവിടുന്ന് തിരിച്ചു.  *********************** 10 മണിക്കൂറോളം നീണ്ട ട്രെയിൻ യാത്രയിൽ മധു ക്ഷീണിച്ചു പോയിരുന്നു. കേരളത്തിലെത്തി അവർക്കിറങ്ങാനുള്ള സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയതും സജീവൻ അവളെയും വിളിച്ചു പുറത്തിറങ്ങി. നീണ്ട നാല് വർഷത്തിന് ശേഷം കേരളത്തിന്റെ ഗന്ധം അവൾ ആഞ്ഞു ശ്വസിച്ചു. നാസികയിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ആ വൃത്തികെട്ട ചുവന്ന തെരുവിന്റെ ഗന്ധം അകന്നു പോകുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ലെതർ ബാഗ് മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അത് വലിച്ചു തോളിലിട്ടവൾ സജീവന് പുറകെ നടന്നു.  " നമുക്ക് കുറച്ചു അപ്പുറത്തൊരു കടയുണ്ട് അവിടെ പോയി നിനക്ക് ആവിശ്യമുള്ളതൊക്കെ വാങ്ങിക്കാം." വലിയൊരു ബാഗ് തോളിലിട്ട് വേഗത്തിൽ കാൽ വലിച്ചു വച്ച് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ മധുവിനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി സജീവൻ പറഞ്ഞു.  അവളൊന്ന് മൂളി. മധുവിന്റെ ശ്രദ്ധയത്രയും കേരളത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങളിലായിരുന്നു. സന്തോഷം കൊണ്ടവൾക്ക് തുള്ളിച്ചാടാൻ തോന്നി. പ്യൂപ്പ വിരിഞ്ഞു പുറത്തു വന്ന പൂമ്പാറ്റയെ പോലെ ചിറകു വിരിച്ചു പറന്നുയരാൻ അവൾ കൊതിച്ചു. അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ ഒന്നും എടുക്കേണ്ടെന്ന് സജീവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു . അതുകൊണ്ടവൾ എല്ലാം അവിടെ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പൊന്നു. അല്ലെങ്കിലും ശരീരം പകുതിയും മറയാത്ത ബ്ലൗസും അതിന്റെ സാരികളുമാണ് അവിടെ ധരിച്ചിരുന്നത്. ആ വസ്ത്രങ്ങളൊന്നും ഇനി ജീവിതത്തിൽ ധരിക്കാൻ യാതൊരു ഉദ്ദേശവും അവൾക്കില്ല. ഉള്ളതിൽ കുറച്ചു മറയുള്ള ബ്ലൗസും അതിനു മാച്ചിങ് സാരിയുമായിരുന്നു അവൾ ഉടുത്തിരുന്നത്. മറ്റെന്തെങ്കിലും ഒരു ഡ്രസ്സ് ഇട്ടിട്ട് വർഷങ്ങൾ ആയി.    അവിടുന്ന് പോരുന്നതിനു മുൻപായി അക്കയുടെയും രാജപ്പന്റെയും അക്കൗണ്ടിലേക്ക് 25 ലക്ഷം ക്രെഡിറ്റ് ആയിരുന്നു. അവൾക്കുള്ളത് കല്യാണം കഴിയുന്ന അന്ന് കയറും. അതൊന്നും അവൾക്ക് സത്യത്തിൽ ആവശ്യം ഇല്ലായിരുന്നു. 1 വർഷം കഴിഞ്ഞു കിട്ടാൻ പോകുന്ന സ്വാതന്ത്രം മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ ഉള്ള് നിറയെ. ബാക്കി പണം ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞു തരുകയുള്ളു എന്ന് സജീവൻ അക്കയോട് പറയുന്നത് കേട്ടിരുന്നു. പണം കിട്ടിയത് കൊണ്ടുതന്നെ നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ ആണ് അക്ക അവളെ യാത്രയാക്കിയത്. ബാക്കി ഉള്ളവരുടെ കണ്ണുകളിലെ അസൂയയും കുശുമ്പും കണ്ടിട്ടും കാണാത്ത പോലെ അവൾ ഇറങ്ങി പോന്നു.  സജീവൻ കാണിച്ചു തന്ന കടയിൽ കയറി ഒരു സെറ്റ് സാരിയും അതിനു മാച്ചായി അവളുടെ സൈസിൽ ഒരു റെഡിമേഡ് ബ്ലൗസും വാങ്ങി. കരിമ്പച്ച നിറമായിരുന്നതിന്. നാലഞ്ച് ചുരിദാറുകളും കുറച്ചു ഷോർട് ടോപ്പും രണ്ടു ജീൻസും പിന്നെ അത്യാവശ്യത്തിന് അടിവസ്ത്രങ്ങളും വാങ്ങി അവിടുന്ന് ഇറങ്ങി. ഒരു ഫാൻസി ഷോപ്പിൽ കയറി ഒരുങ്ങാൻ വേണ്ട സാധങ്ങളും ഒന്ന് രണ്ടു ചെരിപ്പും കൂടവൾ വാങ്ങിച്ചു.  കടയിലുള്ളവരോടൊക്കെ ആർത്തിയോടെയവൾ മലയാളം സംസാരിച്ചു. കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഇത്രയും മലയാളം ഒരുമിച്ചു സംസാരിച്ചിട്ടില്ലെന്നവൾ ഓർത്തു.  ഷോപ്പിംഗ് എല്ലാം തീർത്തു ഒരു ഹോട്ടലിൽ കയറി നൂൽപുട്ടും കടലക്കറിയും കഴിച്ചു. ആർത്തിയോടെ കഴിക്കുന്നവളെ സജീവൻ അന്തം വിട്ടു നോക്കി. അയാളുടെ നോട്ടം കണ്ടവളൊന്ന് നീട്ടി ചിരിച്ചു.  " അവിടുത്തെ ഫുഡ് ഒന്നും എനിക്ക് വല്യ പിടിത്തം പോരായിരുന്നു. കൊറേ കാലം കൂടി ഇത് കഴിച്ചപ്പോ കുറച്ചു ആർത്തി കൂടി പോയി.." അതേ ചിരിയോടവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് സജീവൻ രണ്ടു നൂൽപുട്ട് കൂടി അവൾക്ക് വാങ്ങിച്ചു കൊടുത്തു.  ശേഷം അവരൊരു ടാക്സി വിളിച്ചു. അതിൽ കയറി മാളിക്കലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ************ മുറ്റത്തൊരു ടാക്സി വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്‌ദം കേട്ടതും മീനാക്ഷി അടുക്കമുറ്റം വഴി ഉമ്മറത്തേക്ക് എത്തി നോക്കി .  അതിൽ നിന്നും സജീവൻ ഇറങ്ങുന്നത് കണ്ടതും അവർ വേഗത്തിൽ അകത്തേക്കോടി. " ഏടത്തി ....... ആ പെണ്ണും സജീവനും വന്നിട്ടുണ്ട്." ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞവർ ഹാളിലെത്തി. അകത്തു ഒരു റൂമിൽ സംസാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്ന വർഷയും താരയും പൊടുന്നനെ ഓടി പുറത്തേക്ക് വന്നു. റൂമിൽ ആയിരുന്ന രേവതി കേട്ടവഴി വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങി വന്നു. എല്ലാവരും ഉമ്മറത്തേക്ക് ചെന്നു.ഞായറാഴ്ച ആയതു കൊണ്ട് തന്നെ ഓഫീസിൽ പോകാതെ ഉമ്മറത്തു പത്രം വായിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്ന മാധവൻ പത്രം മാറ്റി വച്ച് ആ കാറിലേക്ക് തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി . വരുണും സഞ്ജയും മുകളിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു. മുറ്റത്തു ചെടി നനച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു മാധവനും കിങ്ങിണിയും അങ്ങോട്ട് ശ്രദ്ധിച്ചു. അടുക്കള പണിക്ക് വരുന്ന ജനിച്ചേച്ചിയും അകം പണിക്ക് വരുന്ന അമ്മാളു ചേച്ചിയും അടുക്കള മുറ്റം വഴി ഉമ്മറത്തേക്ക് എത്തി നോക്കാൻ പോയി. അവർ പറയുന്നത് കേട്ടതും തലവേദനിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്ന അഭി ഒന്ന് കണ്ണ് തുറന്നു. എന്ത് കൊണ്ടോ പുറത്തു പോയി നോക്കാൻ തോന്നിയില്ല. അവൻ കട്ടിലിൽ കിടന്നു ജനൽ വഴി പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ കുറച്ചു മാറി ഗസ്റ്റ് house കാണാം. അവിടെക്കായിരിക്കും അവൾ വരാൻ പോകുന്നതെന്ന് അവൻ ഊഹിച്ചു. തലവേദന സഹിക്കാൻ കഴിയാതായതും അഭി കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ഇറുക്കിയടച്ചു കിടന്നു.  അഭിയൊഴികെ ബാക്കി എല്ലാ കുടുംബാംഗങ്ങളും ആ ഉമ്മറത്തും മുറ്റത്തുമായി സജീവൻ ഇറങ്ങിയ ടാക്സിയിലേക്ക് നോക്കി അക്ഷമരായി കാത്തു നിന്നു.  സജീവൻ ഡ്രൈവർക്ക് പണം കൊടുത്തു അപ്പുറത്തേക്ക് നടന്നു ഡോർ തുറന്നു.  അതിൽ നിന്നും കട്ടിയുള്ള സ്വർണ കൊലുസ് ധരിച്ച വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ ഒരു കാൽ പുറത്തേക്ക് വന്നു. തോളിൽ നിന്നും ഊർന്നു പോയ ബാഗ് വലിച്ചിട്ട് മധുബാല പതുക്കെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ആ സമയം നല്ല കാറ്റടിച്ചു... ആ കാറ്റിൽ മധുവിന്റെ മുടിയിഴകൾകൊപ്പം സാരിയും പാറി കളിച്ചു.മസ്റ്റാർഡ് യെല്ലോ കളർ സാരി തല ഒതുക്കി പിടിച്ചവൾ ഉയർന്നു നിന്നു.കുഞ്ഞുപുഞ്ചിരിയോടെ എല്ലാവരെയും നോക്കി .  കൂടി നിന്നവരെല്ലാം ആ സൗന്ദര്യ ധാമത്തെ കണ്ട് ശ്വാസം വിടാൻ പോലും മറന്നു അവളെ നോക്കി നിന്നു.   തുടരും.....................

#💖 അമ്മ ഇഷ്‌ടം #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം #📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ ഏട്ടനെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല അച്ഛാ. എന്നെ നിർബന്ധിക്കരുത്... ആഗ്രഹിച്ചതോ കിട്ടിയില്ല... അതിനിടയിൽ ഇത് കൂടെ താങ്ങാൻ എന്നെ കൊണ്ടാവില്ല." വേണി ഉറക്കെ കരഞ്ഞു പോയി. "മോളേ... ഇത് നമ്മുടെ അഭിമാന പ്രശ്നമാണ്. ഇന്ന് നിശ്ചയിച്ച മുഹൂർത്തത്തിൽ തന്നെ നിന്റെ കല്യാണം നടക്കണം. ഇല്ലെങ്കി നീ പിന്നെ ഈ അച്ഛനെ ജീവനോടെ കാണില്ല. നിന്റെ ഇഷ്ടം നടക്കട്ടെ എന്ന് കരുതിയാണ് താല്പര്യം ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും ഈ ചതിയന് നിന്നെ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചു കൊടുക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിച്ചത്. എന്നിട്ട് അവസാന നിമിഷം നിനക്ക് മേൽ ഏറ്റവും വൃത്തികെട്ട ആരോപണം ഉന്നയിച്ചിട്ടാണ് ഇവൻ നിന്റെ കൂട്ടുകാരിയെ താലി കെട്ടിയിരിക്കുന്നത്. അതിനുള്ള മറുപടി ഇവന് ഞാൻ കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. അതെല്ലാം ഈ മണ്ഡപത്തിന് പുറത്ത് വച്ച് തീർക്കാനാ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ഇവിടെ വച്ചൊരു സീൻ ഉണ്ടാക്കിയിട്ട് നമ്മൾ മാത്രം അറിഞ്ഞൊരു പ്രശ്നം നാട്ടുകാരെ കൂടെ അറിയിക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. അതുകൊണ്ട് നിന്റെ കല്യാണവും ഇപ്പോൾ ഇവിടെ വച്ച് തന്നെ നടക്കും." വാസുദേവൻ തീരുമാനം എടുത്ത പോലെ പറഞ്ഞു. "അമ്മാവാ... ഇത്രയ്ക്ക് വേണോ. വേണിയെ അവളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് വിട്ടേക്ക്." കിഷോർ വേദനയോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. "ഇത് നമ്മുടെ അഭിമാന പ്രശ്നമാണ് മോനേ. നിനക്ക് കുട്ടിക്കാലം മുതലേ ഇവളെ ഇഷ്ടമുള്ളതല്ലേ. നിന്റെ കൈയ്യിൽ എന്റെ മോൾ സുരക്ഷിതയായിരിക്കും. ഇവനുമായി ഒരു ബന്ധത്തിനും പോകാതെ കൊറച്ചു നിർബന്ധിച്ചിട്ട് ആണെങ്കിലും നിനക്ക് മാത്രമേ വേണിയെ കെട്ടിച്ചു നൽകു എന്ന് തറപ്പിച്ചു പറയണമായിരുന്നു. എങ്കിൽ ഇന്ന് വേണിക്കും നമുക്കും ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നാണംകെട്ട് നിൽക്കേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു." വാസുദേവൻ നെഞ്ച് തിരുമ്മി. "വേണിയെ എനിക്ക് അന്നും ഇന്നും ഇഷ്ടം തന്നെയാണ് അമ്മാവാ. പക്ഷേ അവളുടെ സമ്മതം ഇല്ലാതെ ഞാൻ വേണിയെ താലി കെട്ടില്ല." തന്നെ ആരും സംശയിക്കരുതെന്ന് കരുതിയാണ് കിഷോർ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. അവന്റെ അഭിനയമൊക്കെ കണ്ട് ശ്രീഹരി പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. "വേണി... മോളേ... നിന്നെ മോശമായി ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ചിത്രീകരിച്ച് മറ്റൊരുത്തിയെ കെട്ടിയ ഈ ചതിയന് വേണ്ടി പൂങ്കണ്ണീർ ഒഴുക്കി ജീവിതകാലം മൊത്തം ഇരിക്കാനാണോ നിന്റെ ഉദ്ദേശം. അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ ഈ അച്ഛനെ മോൾ മറന്നേക്ക്. എന്നെ ജീവനോടെ കാണണമെന്ന ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം നീ കിഷോറിനെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ സമ്മതിക്കണം." വാസുദേവൻ മകളെ നോക്കി. "എന്റെ ജീവിതം മൊത്തം തകർന്ന് ഒന്ന് മരിച്ചു കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു നിൽക്കുകയാണ് ഞാൻ. ആത്മ. ഹത്യാ ചെയ്യാനുള്ള ധൈര്യം ഇല്ലാത്ത കൊണ്ട് മാത്രം ആണ് ഇതെല്ലാം കണ്ടും കേട്ടും മനസ്സ് തകർന്ന് എനിക്കിങ്ങനെ നിൽക്കേണ്ടി വരുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും ഇനി ഞാൻ ചാകുന്നതും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുമൊക്കെ ഒരു പോലെയാ. അതുകൊണ്ട് അച്ഛന്റെ ഇഷ്ടമെങ്കിലും നടക്കട്ടെ." ദുർബലമായ സ്വരത്തിൽ വേണി പറഞ്ഞു. അവളുടെ മറുപടി കേട്ടതും കിഷോറിന്റെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് കുതിച്ചു ചാടി. വളരെ പണിപ്പെട്ടാണ് അവൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ സന്തോഷം മുഖത്ത് കാണിക്കാതെ നിന്നത്. "കിഷോറേ... നീ ആവശ്യപ്പെട്ടത് പോലെ വേണിയുടെ സമ്മതം കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞു. ഇനി താലി കെട്ടിക്കോ. ഒരു മിനിറ്റ് കൂടിയേ ഉള്ളു മുഹൂർത്തം." വാസുദേവൻ തിടുക്കം കൂട്ടി. കിഷോർ തലയാട്ടി സമ്മതം പറഞ്ഞു. നിമിഷങ്ങൾക്കകം കതിർ മണ്ഡപത്തിൽ കിഷോറും വേണിയും ഇരുന്നു. നേരത്തെ ശ്രീഹരിക്ക് വേണിയെ അണിയിക്കാൻ നൽകിയ താലി വാസുദേവൻ തന്നെ കിഷോറിനെ ഏല്പിച്ചു. അവനത് കൈനീട്ടി വാങ്ങി. അങ്ങനെ നാദസ്വര മേളങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ കിഷോർ വേണിയെ താലി കെട്ടി. കിഷോർ താലി കെട്ടുമ്പോൾ വേണി മിഴികൾ ഇറുക്കി അടച്ചു കളഞ്ഞു. ശ്രീഹരിക്ക് പകരം മറ്റൊരാൾ ആ സ്ഥാനത്തിരുന്ന് താലി കെട്ടുന്നത് അവൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ കൂടി കഴിയാത്തതായിരുന്നു. അത് കാണാനുള്ള ശക്തി സത്യത്തിൽ വേണിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. താലികെട്ട് കഴിഞ്ഞതും കിഷോർ ഒരു നുള്ള് കുങ്കുമം താലത്തിൽ നിന്നും മോതിര വിരലിൽ തൊട്ടെടുത്ത്‌ വേണിയുടെ സീമന്ത രേഖയിൽ ചാർത്തി. അതിനുശേഷം വാസുദേവൻ വേണിയുടെ വലം കൈ കിഷോറിന്റെ വലം കയ്യോട് ചേർത്ത് വച്ച് കന്യാദാനം നടത്തി. അത് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കിഷോറിന്റെ കൈപിടിച്ച് കൊണ്ട് വേണി അവർ ഇരുവരും 7 തവണ ഹോമകുണ്ഡം വലം വച്ച് വന്നു. ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞതും വാസുദേവൻ പിന്തിരിഞ്ഞു ശ്രീഹരിയും കരണം നോക്കി ഒരെണ്ണം കൊടുത്തു. പെട്ടെന്നായത് കൊണ്ട് ശ്രീഹരിക്ക് തടുക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ നിലതെറ്റി വീഴാനായി പോയി. "അയ്യോ മോനേ..." ശ്രീഹരിയുടെ അമ്മ നെഞ്ചിൽ കൈ വച്ച് കൊണ്ട് അവനെ വീഴാതെ താങ്ങി പിടിച്ചു. വാസുദേവൻ ഉടനെ തന്നെ ശ്രീഹരിക്ക് അടുത്ത അടി നൽകാൻ തുനിഞ്ഞു. വിനീതും ഒപ്പം ചേർന്ന് അവനെ തല്ലാൻ തയ്യാറായി വന്നു. അപ്പോഴാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി വേണി നിലത്തേക്ക് കുഴഞ്ഞു വീണത്. എന്നാൽ അവൾ ശിരസ്സിടിച്ചു താഴെ വീഴും മുൻപേ കിഷോറിന്റെ കൈകൾ വേണിയെ താങ്ങി. ഈയൊരു നിമിഷം അവൻ മുൻപേ പ്രതീക്ഷിച്ചതായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവൾ വീഴുമ്പോഴേക്കും പിടിക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞത്. കിഷോറിന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് ബോധമറ്റ് വേണി കിടന്നു. "അമ്മാവാ... വിനീതേട്ട... ശ്രീഹരിയോടുള്ള പ്രതികാരമൊക്കെ നമുക്ക് പിന്നെയാവാം. നമുക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ വേണിയെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാം." കിഷോർ രംഗം കൂടുതൽ വഷളാവാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. വേണി വീണത് കണ്ടതോടെ വിനീതും വാസുദേവനും അങ്ങോട്ട്‌ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു. ഇതിനിടെ അതോ വെള്ളം കൊണ്ട് കൊടുത്തു. പക്ഷേ വെള്ളം മുഖത്ത് തളിച്ചിട്ടും വേണിക്ക് ബോധം തെളിഞ്ഞില്ല. "വിനീതേട്ട... വേഗം വണ്ടി ഇറക്ക്. നമുക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാം. വേണിക്ക് പ്രെഷർ കുറഞ്ഞു കാണും." കിട്ടിയ അവസരം ഒട്ടും പാഴാക്കാതെ വേണിയെ കൈകളിൽ കോരി എടുത്തു കൊണ്ട് കിഷോർ പുറത്തേക്കോടി. ഈ കാഴ്ചകളൊക്കെ കണ്ട് നിർവികരതയോടെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ വാടികരിഞ്ഞ റോസാ പൂ പോലെ ബോധമറ്റ് കിഷോറിന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടക്കുന്നവളെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയമൊന്ന് പിടഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ ആ നിമിഷം അവൾ തന്നോട് ചെയ്ത ചതി ഓർത്തപ്പോൾ ശ്രീഹരിക്ക് വേണിയോട് ഒരിറ്റ് സഹതാപവും തോന്നിയില്ല. "ഇനിയിപ്പോ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് നമ്മൾ എന്തിനാ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നെ. നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം." ശ്രീഹരി തന്റെ അമ്മയെയും അനിയത്തിമാരെയും മീരയുടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കൂട്ടി മീരയുടെ കൈപിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് നനടന്നു. അവരെ അവിടെ തടഞ്ഞു വയ്ക്കാൻ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാരണം വേണിക്കൊപ്പം അവളുടെ ഏട്ടൻ വിനീതും അച്ഛനും അമ്മയും ഒക്കെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയിരുന്നു. വേണിയെ കുറിച് ശ്രീഹരി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ആകെ കേട്ടത് ശ്രീഹരിയുടെയും വേണിയുടെയും വീട്ടുകാർ മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ട് മറ്റാർക്കും പെട്ടെന്നുള്ള ഈ കോലാഹലങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ കാരണം അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തുടരും