#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _99 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 ഗർഭിണിയോ.. തലക്കടി കിട്ടിയ പോലെ സുഗന്ധി പകച്ചുനിന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ തുറിച്ചുന്തി.. ഗായത്രിയുടെയും അവസ്ഥ അത് തന്നെ.. വിങ്ങി വിറച്ചു കൊണ്ടവൾ കുറച്ചു മാറി കല്ലു മോളെ മടിയിൽ വെച്ച് കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ നേരെ വീണു. അതോടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. "നിങ്ങൾക്കറിയില്ലെന്നോ..." ഡോക്ടർ വീണ്ടും പരിഹാസത്തോടെ സുഗന്ധിയെ നോക്കി. "അവൾക്കിപ്പോ..." ഗായത്രി വിക്കി കൊണ്ട് ഡോക്ടറോട് ചോദിച്ചു. വന്നിട്ടിപ്പോ തന്നെ അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. കൊണ്ട് വന്നതേ ഭവ്യയെ ഐ സി യൂ വിലേക്ക് മാറ്റിയതാണ്. പിന്നെയൊരു വിവരവുമില്ല. "ക്രിട്ടികൽ സ്റ്റെജിൽ തന്നെയാണ്. തിരിച്ചു കിട്ടുമെന്ന് യാതൊരു ഉറപ്പും ഞങ്ങൾ പറയുന്നില്ല.. ഒന്നാമത്തെ ഇവിടെ എത്തുമ്പോൾ ലേറ്റാണ്.. വളരെ ലേറ്റ്.. ജീവന്റെ ചെറിയൊരു തുടിപ്പ് മാത്രം ബാക്കിയൊള്ളു. ആള് ക്യാരിയിങ് കൂടി ആയത് അൽപ്പം കൂടി റിസ്ക് തന്നെയാണ്. എന്തായാലും ഇതെരു കുഴപ്പം പിടിച്ച കേസാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു. ഞങ്ങൾ പോലീസിൽ ഇൻഫോം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. അതും ഞങ്ങളുടെ ഡ്യൂട്ടി തന്നെയാണ്. പ്രതേകിച്ചു ഒന്നും ഇപ്പൊ പറയാൻ കഴിയില്ല. ഞങ്ങളുട കഴിവിന്റെ പരമാവധി ഇപ്പൊ ശ്രമിച്ചു നോക്കും. പിന്നെയൊക്കെ ആ കുട്ടിയുടെ ഭാഗ്യം പോലെ.." അൽപ്പം പോലും അയവില്ലാതെ സുഗന്ധിയോടും ഗായത്രിയോടും കർശനമായി അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഡോക്ടർ അകത്തേക്ക് തന്നെ കയറി പോകുമ്പോൾ.. വീണ്ടും ആ ടെൻഷനും ദേഷ്യമെല്ലാം ഗായത്രിയുടെ മേൽ ചൊരിഞ്ഞു കൊണ്ട് സുഗന്ധി തന്റെ കഴിവ് കേട് മറച്ചു. അത്രക്കുണ്ടായിരുന്നു ആ ഡോക്ടറുടെ പരിഹാസം. അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ തല കുനിച്ചു നിന്നു ഭവ്യക്കും മുന്നേ താനൊന്ന് മരിച്ചു പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നായിരുന്നു ഉള്ളു മുഴുവനും. അവളിനി തിരികെ വരാൻ യാതൊരു സാധ്യതയുമില്ല. പോരാത്തതിന് പോലീസ്..കേസ്. ഇതൊക്കെയും ഭയന്നത് തന്നെ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നു. അവൾക്കതൊക്കെ ഓർക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്ത ഭയമായിരുന്നു. ഇനി ഇതിന്റെ പിറകെ എന്ത് നൂലാ മാല വന്നാലും അതെല്ലാം സുഗന്ധിയും വിഷ്ണുവും കൂടി തന്റെ തലയിലെക്കിട്ട് തരുമെന്ന് അവൾക്കറിയാം. സുഗന്ധി നിർത്താതെ ചിലച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ തന്നെ അവളുടെ നോട്ടം വീണ്ടും അച്ഛനിരിക്കുന്നയിടത്തേക്ക് ഓടി ചെന്നു. എന്നെയൊന്നു രക്ഷിക്കുമോ എന്നൊരു ദയനീയ നോട്ടം. അൽപ്പനേരം കൂടി അങ്ങനെ ഇരുന്നെങ്കിലും പതിയെ കല്ലു മോളെ കൂടി കൈ പിടിച്ചിറക്കി കൊണ്ട് രാജ ശേഖർ കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു കൊണ്ടവർക്ക് നേരെ ചെല്ലുന്നത് കണ്ടതും ഗായത്രി കൂടുതൽ ഭയത്തോടെ ചുവരിൽ ചാരി. ഇവർക്ക് മുന്നിൽ ഇനി വീണ്ടും തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു കൊണ്ടയാൾ പോകുകയാണോ എന്നൊരു ഭയമായിരുന്നു അപ്പോൾ മുതൽ അവളിൽ. അന്നാ കാറിൽ കണ്ട നിമിഷം.. ആളറിയാതെ നിർത്തി പോയതാവും. അച്ഛൻ ഒരിക്കലും ഭവ്യയെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിക്കാൻ തനിക്കൊപ്പം വരില്ലെന്ന് ഉറപ്പോടെ തന്നെ പിന്നിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ... ഏറെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി കൊണ്ട് കാർ റോഡിനോരം ചേർത്ത് വലിഞ്ഞു മുരുകിയ മുഖത്തോടെ ഇറങ്ങി വന്നു. അപ്പോൾ തൊട്ട്... ഭവ്യയെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത് വരെയും ഒരക്ഷരം കൊണ്ട് പോലും അയാൾ ഗായത്രിയോട് മിണ്ടിയില്ല. പക്ഷേ കല്ലു മോളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ ഇരിപ്പ്. അച്ഛനെന്നാ നിലയിൽ അതവൾക്ക് നൽകിയ സുരക്ഷ.. അത് കുറച്ചൊന്നുമല്ല. ഗായത്രി അവളിൽ തന്നെ തന്നെയാണ് കണ്ടത്. ആ വിരൽ തുമ്പിൽ തൂങ്ങി നടന്നിരുന്നതോകെയും അവൾക്കോർമ്മ വന്നു. "ഇതൊരു ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണ്.. മിണ്ടാതിരിക്കേണ്ടി വരും.. ഇവിടെ അങ്ങനെ ചില നിയമങ്ങൾ കൂടിയുണ്ട്..അത് അനുസരിച്ചില്ലെങ്കിൽ അവർ ആക്ഷൻ എടുക്കും. അത് പിന്നെ പണിയാകും.." ഗൗരവത്തോടെ. അങ്ങേയറ്റം ഗൗരവത്തോടെ അയാളത് പറയുമ്പോൾ.. അത് തനിക്ക് കൂടി രക്ഷ നേടി തരികയാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളത് കൊണ്ട് ഗായത്രി കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടയാളെ നോക്കി. "ഞാൻ.. കുഞ്ഞിന് കഴിക്കാൻ വാങ്ങി കൊടുത്തിട്ട് വരാം.." വീണ്ടും ഗായത്രിയെ നോക്കാതെ.. എന്നാൽ അവളോടെന്ന പോലെ പറഞ്ഞിട്ടയാൾ കല്ലു മോളുടെ കൈ പിടിച്ചങ്‌ നടന്നു പോയി.. 💥💥 മോളെ... അശോകൻ ഭയത്തോടെ ആശങ്കയോടെ വിളിക്കുമ്പോൾ മുന്നോട്ട് മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുന്നാ കാർത്തു അത് കേട്ടോ എന്ന് പോലും അയാൾക് സംശയമുണ്ട്. അത്രക്കും സ്പീഡിലാണ് അവളാ കാർ ഓടിക്കുന്നത്. പിൻ സീറ്റിൽ അശോകന്റെ മടിയിൽ തല വെച്ച് കണ്ണടച്ച് കിടപ്പുണ്ട് കാശി. "സൂക്ഷിച്ചു പോ മോളെ..." ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചത് പോലെ കാറോടിക്കുന്ന മകളോട് അശോകൻ വീണ്ടും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു അവൾ പക്ഷേ അവിടെ ഒന്നുമല്ല. ഒരു നിമിഷമെങ്കിൽ ഒരു നിമിഷം... നേരത്തേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി കിട്ടണം എന്ന് മാത്രമാണ് ഉള്ളിൽ. ബോധമില്ലാതെ കുഴഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കാശിയെ അവളും അശോകനും കൂടി വലിച്ചിഴച്ചെന്നാ പോലെ വല്ല വിധേനയും കാറിലേക്ക് എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു. തന്റെ ഷോൾ വലിച്ചു കീറി അവന്റെ നെറ്റിയിൽ മുറുക്കി കെട്ടി വെച്ചിട്ടും നിലക്കാത്ത രക്തവാർച്ച.. അതവളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. അത് അത്യാതികം അപകടമാണെന്ന് അവൾക്കാരും പറഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ.. കരഞ്ഞു കൊണ്ടവനെ വിളിച്ചും പറഞ്ഞും അവളെ ഓരോ നിമിഷവും കാണുമ്പോൾ.. മഹേഷ് പറഞ്ഞു തീർത്ത ഓരോ വാക്കും ഓർക്കുമ്പോൾ.. അപ്പോഴൊക്കെയും അശോകന്റെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു നോവ് നിറയും.. കുറച്ചു നേരത്തെ പകപ്പിന് ശേഷം മാത്രം. അവളിലെ പ്രണയിനിക്കൊപ്പം തന്നെ ഡോക്ടർ കൂടി രംഗത്ത് വന്നിരിക്കുന്നു. ഏത് വിധേനയും ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിക്കണം എന്നത് മാത്രമായി മാറി ചിന്ത. അസ്ഥികൾ ഒടിഞ്ഞു നുറുങ്ങി പോകുന്ന വേദന ഉണ്ടായിരുന്നു അശോകന്. നിവർന്നു നേരെ നിൽക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല. പക്ഷേ എന്നിട്ടും.. കാർത്തുവിനൊപ്പം കാശിയെ പിടിച്ചുയർത്തി ആ കാറിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് എങ്ങനെയാണെന്ന് അയാൾക്കപ്പോഴും അറിയില്ല. ദൈവം കഴിഞ്ഞാൽ ഏറ്റവും ധൈര്യവും മനസ്സുറപ്പും വേണ്ടത് ഒരു ഡോക്ടർക്കാണ് പെണ്ണേ..നീയിങ്ങനെ തൊട്ടാ വാടി ആയാലോ.." ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണ് നിറയുമ്പോൾ കാർത്തുവിന് കാശി പറഞ്ഞതോർമ്മ വരും. അതോടെ വാശിയോടെ അവളാ നിറഞ്ഞു തുവൂവുന്ന കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കളയും.. അവന്റെ കയ്യിലെന്ന പോലെ വീണ്ടുമാ സ്റ്റിയറിങ്കിൽ കൈകൾ മുറുകും.. കാലുകൾ ആക്സിലേറ്ററിൽ അമരും.. പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് കൊണ്ട് ആദ്യം കണ്ട ഹോസ്പിറ്റലിൽ കാർ ഓടിച്ചു കയറ്റി കൊണ്ടവൾ ചാടിയിറങ്ങി. അവളിലെ രൂപവും ഭാവവും കണ്ടിട്ടാണ് അവിടെ ഉള്ളവർക്ക് വല്ലാത്തൊരു നോട്ടം. എന്നാലോ.. അവളതോന്നും അറിയുന്നില്ല.. കാണുന്നില്ല. ആ ചിന്തയിൽ അതിനകത്തുള്ള അവനൊരുവൻ മാത്രമായിരുന്നു..അവനില്ലാതെ വയ്യെന്നുള്ള ഭയമായിരുന്നു.. 💥💥 കാര്യങ്ങൾ താൻ വിചാരിച്ചത് പോലെ തന്നെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നുണ്ട് എന്നുള്ള തൃപ്തിയോടെയാണ് വിഷ്ണുവിന്റെ കാർ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വന്നു നിർത്തിയത്. ഉത്സാഹത്തോടെ ഡോക്ടറെ കാണാൻ ചെന്നവൻ.. അങ്ങോട്ട് കയറും മുന്നേ മുഖത്ത് അതി കഠിനമായ വേദനയുള്ളത് പോലെ.. "ഭവ്യയുടെ..." ഡോക്ടർ അവനെ നോക്കി. "ഏട്ടൻ.." അവന്റെ വാക്കുകൾ പോലും ഇടറി പോയിരിക്കുന്നു. അവന്റെ പേരും ജോലിയുമെല്ലാം ഡോക്ടർ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. "ഭവ്യയും താനും തമ്മിലെങ്ങനെ..?" ഒരു തുടക്കത്തിന് വേണ്ടി എന്നത് പോലെ ഡോക്ടർ ചോദിച്ചു. ഉത്തരങ്ങളെല്ലാം മുൻകൂട്ടി കണ്ട് വെച്ചത് കൊണ്ട് തന്നെ യാതൊരു പതർച്ചയുമില്ലാതെ അവൻ അവർക്ക് മുന്നിൽ അനിയത്തിയെ കുറിച്ച് വാചാലയായി. "അവൾക്കിപ്പോ എങ്ങനെയുണ്ട്.." മരിച്ചു പോയെന്ന് തന്നെയല്ലുറപ്പിച്ചു കൊണ്ടുള്ള അവന്റെ ആ ചോദ്യം. "അതികഠിനമായ ഏതോ മരുന്നിന്റെ ഡോസ്. അതും ഒരാളുടെ ജീവന് ഭീക്ഷണി ആവുന്നതിലും എത്രയോ ഇരട്ടി.. ആളുടെ ജീവൻ തിരികെ കിട്ടിയ അത് ഭാഗ്യം. അത്രയുമേ ഇപ്പൊ പറയാനൊള്ളൂ.. അഥവാ ഇനി എണീറ്റാൽ തന്നെയും.. പഴയ പോലൊരു ലൈഫ്. അതൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്." ഡോക്ടർ തുറന്നു പറയുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ ആഹ്ലാദത്തെ അടക്കി പിടിക്കാൻ വിഷ്ണു ഭയങ്കരമായി ശ്രമിക്കേണ്ടി വന്നു. പക്ഷേ.. അതിനേക്കാൾ പ്രശ്നം.. ആ കുട്ടി പ്രഗ്നന്റാണ് " ഡോക്ടർ അത് പറയുമ്പോൾ വിഷ്ണു അയാളെ ഞെട്ടി കൊണ്ട് നോക്കി. "അത്... അത്.." അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും നേരിയ സംശയം പോലുമില്ലാത്ത അവൻ ശെരിക്കും പകച്ചുപോയി. ബിബിന്റെ മുഖം അവന്റെ മനസ്സിലേക്കോടി എത്തി.. "എന്തായാലും ഇതങ്ങനെ വെറുമൊരു കേസല്ല. എന്തൊക്കെയോ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉള്ളത് പോലെ ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നിയത് കൊണ്ട് ഞങ്ങളിത് പോലീസിൽ ഇൻഫോം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.അവരിപ്പോ വന്നേക്കും.." ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ. അതിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ മനസ്സിലൊരു മിന്നൽ പാഞ്ഞു. അതൊരു തുടക്കം മാത്രമാണെന്ന് അപ്പഴവൻ അറിഞ്ഞതുമില്ല.. 💥💥 അവൻ.. അവനെവിടെ.. " ഓടി കിതച്ചു വന്ന ശിവ കാർത്തുവിനെ നോക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അവൾ അവനെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ടാ ഐ സി യൂ വിന്റെ നേരെ കൈ ചൂണ്ടി.. അവളുടെ മുഖത്തെ ആ ഭാവം.. ശിവ ഒന്ന് കൂടി നോക്കി. ഡോക്ടർ.. എന്താ പറഞ്ഞത് കുഞ്ഞാറ്റെ .' ആ മനസ്സറിഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ അവൾക്കരികിലേക്കിരുന്നു. "ഒന്നും.. ഒന്നും പറയാൻ ആയില്ലെന്ന്.. രക്തം കുറെ പോയിട്ടുണ്ട്.. പിന്നെ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവും.." അടഞ്ഞത് പോലുള്ള ആ സ്വരം. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുക്കുന്നു. "അവനൊന്നും വരില്ല... ഒന്നും.." അവൾക്കൊപ്പം ധൈര്യം കൊടുക്കുന്ന പോലെ അവൻ അവനെ കൂടി ആശ്വാസിപ്പിക്കുകയാണ്.. "അശോകേട്ടൻ..." അവനവളെ നോക്കി. റൂം നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തവൾ വീണ്ടും അതേ ഇരുപ്പ് തന്നെയാണ്. ആളെ അവിടെ തന്നെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. തുളസിയും പിന്നെ ബന്ധുക്കൾ ആരൊക്കെയോ ആ അരികിലുണ്ട്. കാർത്തു മാത്രം വന്നത് മുതൽ.. കാശിയെ അകത്തേക്ക് കയറ്റിയത് മുതൽ അവിടെ നിന്നൊന്ന് മാറിയിട്ട് പോലുമില്ല. കണ്ണിമ വെട്ടാതെ അവളുടെ നോട്ടം അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ആ വാതിലിനു നേരെയാണ്. ശിവക്ക് പിന്നൊന്നും പറയാനും തോന്നുന്നില്ല.. അത്രയും തകർന്ന് കൊണ്ടുള്ള...ആ ഇരുപ്പ്. അതിനി നേരെയാവാൻ അവനെ കാണണം. അവനൊന്നു മിണ്ടണം.. അവരുടെ പ്രണയം വീണ്ടും പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കണം.. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ശിവ എഴുന്നേറ്റു.. തുടരും.. തിരക്കെന്ന് പറയുമ്പോ... അതെങ്ങനെ പറയണം ന്ന് പോലും എനിക്കറിയുന്നില്ല. അത്രയും പരിതാപകരമായ അവസ്ഥയിലാണ് ഞാൻ.🥴 അതിനിടയിൽ എഴുതി ഉണ്ടാക്കിയതാ. എത്രത്തോളം നന്നായി എന്നറിയില്ല.. രണ്ടൂസം കൂടിയൊന്ന് ക്ഷമിക്കണെ 🥰 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif❣️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

Part 74 " ഇല്ല മാഷേ... ഇനിയും വയ്യ അങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ. ഇപ്പൊ താൽക്കാലികം ആയിട്ട് മുരളീധരൻ മുതലാളിയുടെ കീഴിൽ ആണ്, എന്തെങ്കിലും ചെറിയ ചെറിയ ആവിശ്യം വരുമ്പോൾ മുതലാളി വിളിക്കും അപ്പൊ എന്തെങ്കിലും കൂലി ആയിട്ട് തരും ഇപ്പൊ അങ്ങന കഴിഞ്ഞ് പോന്നേ. ജോലി സ്ഥിരം ആയില്ല മില്ലിലോ മറ്റോ ഒഴിവ് വന്ന മുതലാളി തരപ്പെടുത്തി തരാം എന്ന പറഞ്ഞെ. " : കണ്ണൻ അദ്ദേഹത്തെ തന്നെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ എന്നാൽ തീർത്തും വിശ്വാസയോജ്യമായി കാര്യം കേട്ടത് പോലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണോന്ന് വിടർന്നു. ഒപ്പം ഇത് വരെ പുകഞ്ഞ് കൊണ്ട് ഇരുന്ന മനസ്സിൽ മഞ്ഞ് വീണ സുഖവും അദ്ദേഹം അനുഭവപ്പെട്ടു. കാരണം ഗൗരി അദ്ദേഹത്തിന് അത്രയും പ്രിയപ്പെട്ടവൾ ആണ് ആ അവളുടെ ജീവിതം അദ്ദേഹത്തെ  ഈ കുറഞ്ഞ നിമിഷം കൊണ്ട് അത്രയും ആശങ്കയിൽ ആഴ്ത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ കണ്ണൻ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞത് കേട്ടതും അദ്ദേഹത്തിന് ഉണ്ടായ ആശ്വാസം ചെറുതൊന്നും ആയിരുന്നില്ല. " അതെന്തായാലും നന്നായി ഇത്രയും നേരം ഈ ഒരു ആശങ്ക ഉള്ളിൽ കിടന്ന് വീർപ്പ് മുട്ടുവായിരുന്നു. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ഗൗരി എനിക്ക് ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനി എന്നതിന് ഉപരി ഈ ആരും ഇല്ലാത്തവൻ എല്ലാം ആണ്. ഇന്നലെ നിങ്ങളുടെ കാര്യം കേട്ടപ്പോൾ മുതലുള്ള പിടപ്പാണ് ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴാ മനസ്സിന് കുറച്ചെങ്കിലും ആശ്വാസം ആയത്. പിന്നെ ജോലിയെ കുറിച്ച് ഇനി പേടിക്കണ്ട മുതലാളിയും ആളൊരു നല്ലൊരു മനുഷ്യൻ ആണ്, സഹായം ചോദിച്ച് വരുന്നവരെ ആരെയും വെറും കൈയ്യോടെ അദ്ദേഹം മടക്കി അയക്കാറില്ല. ഇവിടെ മഹാദേവന്റെ അമ്പലം ഇല്ലേ, അവിടെ വലിയ ഉത്സവം ആണ് ഈ നാട് ഒട്ടാകെ ജാതിമത ഭേദം ഇല്ലാതെ ആഘോഷിക്കുന്ന ഉത്സവം, പൂജയും മറ്റുമായി അഞ്ചു ദിവസം നീണ്ട് നിൽക്കുന്ന ഉത്സവം. ആ ചിലവിന്റെ ഒക്കെ നേർ പകുതി സ്പോൺസർ മുതലാളി തന്നെയാ. ഉത്സവത്തിന്റെ അവസാന ദിവസം ആണ് നൃത്തവും, സംഗീതവും, വെസ്റ്റേൺ ഡാൻസും പാട്ടും മറ്റും അത് മൊത്തം സ്പോൺസർ ചെയ്യുന്നത് മുതലാളി തന്നെയാ. അവർക്ക് വേണ്ടുന്ന കോസ്റ്റുമും മറ്റും എല്ലാം അദ്ദേഹം തന്നെയാണ് സ്പോൺസർ ചെയ്യുന്നതും. അത് കൊണ്ട് മാത്രം ആണ് ഗൗരിക്ക് ഉത്സവത്തിന് നൃത്തം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത്. നൃത്തതിന് വേണ്ടുന്ന അവളുടെ ചിലവ് ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം എന്ന് പറഞ്ഞാലും സരസ്വതി സമ്മതിക്കില്ല ഇത് പിന്നെ മുതലാളിയെ പിണക്കാൻ കഴിയാത്തത് കൊണ്ട് മനസ്സില്ല മനസ്സോടെ സമ്മതം മൂളുന്നു എന്ന് മാത്രം. " : അദ്ദേഹം ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞ് നിർത്തി. എല്ലാം വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ട് നിൽകുവായിരുന്നു കണ്ണൻ. ഒക്കെ കേട്ട് കഴിഞ്ഞ് അവന്റെ പിരുകം ഒരു സംശയത്തോടെ ചുളിഞ്ഞു. " ഇപ്പോഴും സംസാരം ആണോ രണ്ട് പേരും, മതി സംസാരിച്ചത് രണ്ട് പേരും വാ ഇനി കഴിച്ചിട്ട് ആവാം ബാക്കി ഒക്കെ ഞാൻ എല്ലാം വെച്ചിട്ടുണ്ട് " : ഗൗരി അവരുടെ രണ്ട് പേരുടെയും അടുത്തേക്ക് വന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും അവർ സംസാരം അവിടെ നിർത്തി അവൾക്ക് ഒപ്പം നടന്നു. മുന്നിൽ സംസാരിച്ച് പോകുന്നവരിൽ ആണ് കണ്ണന്റെ നോട്ടം എങ്കിലും അവന്റെ ചിന്ത മറ്റ് എവിടെയോ ആയിരുന്നു. ഒപ്പം ' എന്തിന്...? ' എന്നൊരു ചോദ്യവും അവന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു. ********** " മോളെ നീയും കൂടി ഇരിക്ക് എല്ലാം ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ടല്ലോ. " : മാഷ് തനിക്കും കണ്ണനും വിളമ്പി തന്നിട്ട് മാറി നിൽക്കുന്നവളെ കണ്ടതും പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വരം ആണ് കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നവനെ ചിന്തയിൽ നിന്ന് ഉണർത്തിയത്. ഒപ്പം അവന്റെ നോട്ടം മാറി നിൽക്കുന്നവളിലേക്കും എത്തി. അവിടെ നിന്ന് പരുങ്ങുന്നവളെ കണ്ടതും അവനും ഒപ്പം ഇരുന്ന് കഴിക്കാൻ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ടും നിന്ന് പരുങ്ങുന്നവളെ കണ്ടതും അവൻ അവളെ കണ്ണ് ചുരുക്കി നോക്കി. പരുങ്ങലോടെ ഇടക്ക് ഇടക്ക് നോട്ടം തന്റെ കെട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്ന കയ്യിലേക്ക് വീഴുന്നത് കണ്ടപ്പോഴാണ് അവന് കാര്യം മനസ്സിലായത്. മാഷ് ഇല്ലായിരുന്നു എങ്കിൽ തനിക്ക് അവൾ അല്ലെ ഭക്ഷണം വാരി തരുന്നത്, ഇപ്പൊ മാഷ് ഉള്ളത് കൊണ്ട് എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് അറിയാതെ തന്റെ മറുപടിക്കായി ഉള്ള പരുങ്ങലാണ് അവന് മനസ്സിലായി. " ഒരു സ്പൂൺ എടുത്തിട്ട് വാ, എന്നിട്ട് ഇരിക്ക് എല്ലാർക്കും ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കാം " : കണ്ണൻ അവളിൽ നിന്ന് നോട്ടം മാറ്റി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അതിനൊന്ന് തലയാട്ടി കൊണ്ട് സ്പൂൺ എടുക്കാനായി അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അവൾ പോയെന്ന് കണ്ടതും അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു ചിരി സ്ഥാനം പിടിച്ചു. മാഷിനെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ മറന്നില്ലല്ലോ എന്നും അവൻ ഒരു തമാശ പോലെ ഓർത്തു. ************************************* " ചേച്ചി ദാ ഈ കുട്ടിയെ അറിയുമോ...? നൃത്തം ഒക്കെ ചെയ്യുന്നതാണ് " : മനു കയ്യിലെ ഫോൺ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന സ്ത്രീയിക്ക് നേരെ നീട്ടി കൊണ്ട് തിരക്കി. പ്രൊജക്റ്റ്‌ ഒകെ കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിൽ പോലും പോകാതെ ഗൗരി കാണുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ അവളുടെ നാട്ടിലേക്ക് എത്തിയതാണ് വരുണും കൂട്ടരും. ഇന്നലെ രാത്രിയോടെ ആയി അവർ ഇവിടെ എത്തിയപ്പോൾ. രാത്രി ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ ടൗണിൽ ഒരു ഹോട്ടലിൽ തങ്ങിയിട്ട് രാവിലെ ഗൗരിയെ അന്വേഷിച്ച് ഇറങ്ങിയതാണ് നാല് പേരും എന്നാൽ ഇവിടെ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ഉച്ച ആയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ ഉച്ച ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് അമ്പലത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിയതാണ് അവിടെ ആരോടെങ്കിലും അവളെ കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചാൽ വിവരം കിട്ടാതെ ഇരിക്കില്ല എന്ന് മനുവാണ് പറഞ്ഞത്. പക്ഷെ ഉച്ച കഴിഞ്ഞതേ ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ അമ്പല പരിസരത്ത് ഒന്നും ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പോയിട്ട് പിന്നെ വരാം എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും വരുൺ അതിന് ഒരുക്കമല്ലായിരുന്നു. ഇന്ന് തന്നെ ഇതിനൊരു തീരുമാനം ഉണ്ടാക്കിയിട്ട് മാത്രമേ ഇവിടുന്ന് തിരിക്കുന്നുള്ളു എന്നായിരുന്നു അവന്റെ മറുപടി. അങ്ങനെ ഇരുന്നപ്പോഴാണ് അമ്പലപരിസരത്ത് തന്നെയുള്ള വീട്ടിലേക്ക് ഒരു സ്ത്രീ വന്ന് കേറുന്നത് അവരുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. വേഷത്തിൽ നിന്ന് അത് ഒരു നഴ്‌സ്‌ ആണെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി അങ്ങനെ അവർക്ക് മുന്നിൽ വന്നതാണ് അവർ നാല് പേരും. " ഇത് ഗൗരി അല്ലെ...? " : അവർ ഫോണിൽ കാണുന്ന ഫോട്ടോയിൽ ഒന്ന് നോക്കി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ചെറുപ്പകാരോട് ചോദിച്ചു. " ഹാ അതേ നിങ്ങൾക്ക് അറിയുമോ ഗൗരിയെ....? ഇവളുടെ വീട് എവിടാ എന്ന് ഒന്ന് പറഞ്ഞ് തരുമോ...? " : നഴ്സിന്റെ മറുപടി കേട്ടതും മനു അതിനുള്ള മറുപടി കൊടുക്കുന്നതിന് മുന്നേ വരുൺ തിരക്കി. " പിന്നെ അറിയുമോ എന്നോ ഗൗരി അല്ലെ ഇപ്പൊ ഈ നാട്ടിലെ താരം. അല്ല നിങ്ങൾ ഒക്കെ ആരാ മുൻപ് ഇവിടെ ഒന്നും കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ...? " : ആദ്യം ഒരു പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞ് പിന്നെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ചെറുപ്പകാരെ അടിമുടി നോക്കി കൊണ്ട് അവർ തിരക്കി. " ഞങ്ങൾ.... ഞങ്ങൾ കുറച്ച് ദൂരെന്ന. ഗൗരിയെ ഒന്ന് കാണാൻ ആയി വന്നതാ ഒരു പ്രോഗ്രാമിന് വേണ്ടി ആയിരുന്നു. ഗൗരി നന്നായി നൃത്തം ഒക്കെ ചെയ്യുന്ന കുട്ടി അല്ലെ. " : എന്ത് പറയും എന്ന് അറിയാതെ നിൽക്കുന്നവരെ കണ്ട് ഒന്ന് പരുങ്ങി കൊണ്ട് സച്ചു അവർക്കുള്ള മറുപടി നൽകി. " ഓ അവളെ ആട്ടത്തിന് വിളിക്കാൻ വന്നെയാണോ... ഇനി അതിന്റെ കുറവേ ഉള്ളു. അയ്യോ ഇനി അത് നടക്കും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല പിള്ളേരെ " : ആദ്യം സ്വയം പുച്ഛത്തോടെ പിറുപിറുത്ത് പിന്നെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവർക്കുള്ള മറുപടി നൽകി. ഗൗരി നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ സച്ചുവിന്റെ മറുപടി കേട്ടിട്ട് അവർക്ക് വലിയ സംശയം ഒന്നും തോന്നിയില്ല. " അയ്യോ അതെന്താ... ആ കുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രശനം ഉണ്ടോ...? ചേച്ചിക്ക് ആ കുട്ടിയുടെ വീട് അറിയാമെങ്കിൽ പറഞ്ഞ് ഒന്ന് തരുമോ ഞങ്ങൾ പോയി സംസാരിക്കാം " : കാര്യം പറയാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ മനു അങ്ങനെ ചോദിച്ചു. " ഏയ്യ് അതൊന്നും അല്ല, രണ്ട് ആഴ്ച മുൻപാണ് അവളുടെ കല്യാൺ കഴിഞ്ഞത് " : അവർ നാല് പേരെയും മാറി മാറി നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അവരുടെ വെളിപ്പെടുത്തൽ കേട്ട് ആകെ ഞെട്ടി നില്കുവാണ് അവർ നാല് പേരും. അങ്ങനെ ഒരു കാര്യം ഈ നിമിഷം വരെ അവർ പ്രധീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. സ്വഭാവികമായി മറ്റ് മൂന്ന് പേരുടെയും നോട്ടം വരുണിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവിടെ ഇപ്പോഴും കേട്ട കാര്യം ഉൾകൊള്ളാൻ കഴിയാതെ നിൽക്കുവാണ്. " കൂടാതെ ആ പെണ്ണിന്റെ വയറ്റിലുമുണ്ട് " : അവർ ഒരു ഒഴുക്കാൻ മട്ടിൽ അങ്ങ് പറഞ്ഞു. " ഇത്ര പെട്ടെന്നൊ...? " : ഡെറിക്ക് ആണ് അത് ചോദിച്ചത്, അല്ല അവർ പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് അറിയാതെ വന്നതാണ്. ചോദിച്ച് കഴിഞ്ഞാണ് അവൻ ബോധം വന്നത് അവൻ നാക്ക് കടിച്ച് ബാക്കി ഉള്ളവരെ ഒന്ന് നോക്കി. മനുവും സച്ചുവും അവനെ നോക്കി പല്ല് കടിച്ചപ്പോൾ വരുൺ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചത് പോലും ഇല്ല. " അയ്യോ അത് പെട്ടെന്ന് ഒന്നും അല്ല രണ്ടും മുടിഞ്ഞ പ്രേമം ആയിരുന്നു അത്രേ എന്നിട്ട് വയറ്റിലായപ്പോ അവളുടെ തന്തയെ ആ ചെറുക്കൻ വന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി വിവാഹം കഴിപ്പിച്ച് കൊടുത്തതാ. അവൻ ആണെങ്കിലോ തല്ലും പിടിയും പോലീസ് കേസും ഒക്കെ ആയി നടക്കുന്നവൻ ചുരുക്കി പറഞ്ഞ ഒരു ഗുണ്ട. ഈ നാട്ടിലെ ഒന്നും അല്ല എവിടുന്നോ വലിഞ്ഞ് കയറി വന്നതാ. ആ പെണ്ണ് ആണെങ്കിലോ പൂച്ചയെ പോലെ പതുങ്ങി ഇരുന്നെയല്ലേ ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞോ കാലം ഉടക്കും എന്ന്. " : അത്രയും പറഞ്ഞ് മെല്ലെ തല ചെരിച്ച് ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് നഴ്‌സ്‌ വീണ്ടും അവർക്ക് മുന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. " അതുണ്ടല്ലോ, ആ പെണ്ണ് പണ്ടേ ശെരി അല്ലത്രേ സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞ് പടുത്തം ഒക്കെ അങ്ങ് ടൗണിൽ ആയിരുന്നു. അവിടെ ഏതൊക്കെയോ ചെറുക്കന്മാരും ഒക്കെ ആയിട്ട് പ്രേമവും കറക്കവും ഒക്കെ ആയിരുന്നു അത്രേ. രാവിലെ ഇവിടുന്ന് ഒരുങ്ങി കെട്ടി പൊക്കി ആര് അറിഞ്ഞു വല്ലവനും ആയിട്ട് കറങ്ങാൻ ആയിരുന്നു ഇങ്ങനെ പോകുന്നെ എന്ന്. അങ്ങനെ ഇത് അവളുടെ തന്ത അറിഞ്ഞിട്ട പടുത്തം നിർത്തി വീട്ടിൽ ഇരുത്തിച്ചത്. എന്നിട്ട് ഇപ്പൊ എന്തായി ഈ കല്യാണത്തിന് മുന്നേ വയറ്റിൽ ഉണ്ടാക്കി ഈ നാടിന് പേര് ദോഷം ഉണ്ടാക്കി. " : അവർ ഒരു അവക്ഞ്ഞതയോടെ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ കേട്ട കാര്യങ്ങളുടെ നടുക്കത്തിൽ നിൽക്കുവാണ് അവർ നാല് പേരും. ഇങ്ങനെ ഒന്നും ആയിരുന്നില്ല ഇവിടേക്ക് വരുന്നത് വരെ അവർ പ്രദീക്ഷിച്ചിരുന്നത്. ഒപ്പം ഇത് പോലെ ഒരു നാട്ടിൽ വളർന്നിട്ടില്ല അത് പോലെ ഒരു പെൺകുട്ടി ആയിരിക്കും ഗൗരി എന്ന് അവർക്ക് ഉൾകൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. " വളരെ നന്ദി ചേച്ചി ഞങ്ങൾ എന്ന പോട്ടെ " : ഇനിയും അവിടെ നിൽക്കാൻ വയ്യെന്ന പോലെ മനു അതും പറഞ്ഞ് വരുണിനെയും വലിച്ച് കൊണ്ട് കാറിൽ കയറി. ബാക്കി രണ്ട് പേരും അവർക്ക് പിന്നാലെ വന്ന് കാറിൽ കയറിയതും പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ വരുണിനെ ഒരിക്കൽ കൂടി ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് കാർ മുന്നോട്ട് എടുത്തു. കാർ മുന്നോട്ട് കുത്തിക്കുമ്പോഴും കാറിൽ നിശബ്ദത മാത്രം തളം കെട്ടി. ഇതേ സമയം കവലയിൽ നിന്ന് ആ കാർ മറികടന്ന് പോയതും കടയിലേക്ക് മറഞ്ഞ് നിന്ന കണ്ണൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവന്റെ ദൃഷ്ടി അപ്പോഴും ദൂരെ മറഞ്ഞ് പോകുന്ന ആ കാറിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു. ഒപ്പം ' അവർ എന്താ ഇവിടെ... ഇനി തന്നെ അന്വേഷിച്ച് വന്നത് ആയിരിക്കുമോ 'എന്ന സംശയവും അവനിൽ നിഴലടിച്ചു. തുടരും......... കുറച്ച് ലേറ്റ് ആയി എന്ന് അറിയാം 🫣 ഇത്തിരി തിരക്ക് ആയി പോയി അതാട്ടോ... #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ #തുടർകഥ #mallu stories #പ്രണയം #പ്രണയ കഥ #നോവൽ #തുടർകഥ #പ്രണയം #love

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ നീയെൻ നീലാംബരി🦋5 ഡോക്ടർ എന്ത് പറഞ്ഞാലും അതുൾക്കൊള്ളാനുള്ള മനസോടെ മഹാദേവൻ ഇരുന്നു. " അഭിമന്യുവിന്റെ അസുഖം എന്താണെന്ന് അറിയാമല്ലോ അല്ലെ? " ഡോക്ടർ ചോദിച്ചതും അയാൾ തലയാട്ടി. " Hodgkin's lymphoma എന്ന കഴലകളെ ബാധിക്കുന്ന ഒരു കോമൺ ബ്ലഡ് കാൻസർ ആണ് അഭിമന്യുവിന് . ഇത് എന്ത് കൊണ്ടാണ് വരുന്നതെന്ന് കണ്ടുപിടിക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടില്ല. ബോൺമാരോ ബിയോപ്സി എടുത്തപ്പോൾ അത് അസ്ഥികളിലേക്കോ മജ്ജയിലേക്കോ ഒന്നും കടന്നിട്ടില്ല എന്ന് കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. അതായത് സെക്കന്റ് സ്റ്റേജ് കാൻസർ ആണ്. പക്ഷെ pet scan എടുത്തപ്പോൾ രണ്ടു വലിയ കാൻസർ കഴലകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.കുറച്ചു ചെറിയ കഴലകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. കഴുത്തിലുള്ള ഒന്ന് നമ്മൾ ആദ്യം സർജറി ചെയ്ത ഒഴിവാക്കി. അന്നത്തെ 8 കീമോ സെക്ഷൻ കഴിഞ്ഞു സ്കാൻ എടുത്തപ്പോൾ ഒന്നൊഴികെ ബാക്കി എല്ലാം നോർമൽ ആണ്. ബ്ലഡിൽ ചെറിയ വേരിയേഷൻ ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ് രണ്ടാമത്തെ സർജറി നീണ്ടുപോയത്. ആഴ്ചയിൽ കറക്റ്റ് കാണിച്ചു മരുന്നു കഴിച്ചു ടെസ്റ്റ് ഒക്കെ നോക്കി , ഇപ്പോഴാണ് നോർമൽ ആയത്. അതുകൊണ്ട് സർജറി വൈകിക്കൂടാ. അതും കൂടെ റിമൂവ് ചെയ്തു ഒരു  4 സെക്ഷൻ കീമോ കൂടെ എടുത്താൽ ആൾ ഒരുവിധം ഓക്കേ ആവും. പക്ഷെ എല്ലാ മാസവും ചെക്കപ്പ് നിർബദ്ധമാണ്. ഇതൊക്കെ ചെയ്താലും വീണ്ടും വരാനുള്ള സാധ്യത വളരെ കൂടുതലാണ് . അങ്ങനെ വന്നാൽ പിന്നെ ബോൺമാരോ മാറ്റിവെക്കൽ ശസ്ത്രക്രിയ ചെയ്യേണ്ടി വരും. ഏറ്റവും കൂടുതൽ റിക്കവറി ചാൻസ് ഉള്ള കാൻസർ ആണിത്. നാലാം സ്റ്റേജിൽ കണ്ടെത്തിയവർ വരെ മനക്കരുത്തു കൊണ്ട് വർഷങ്ങൾ ജീവിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷെ ഇവിടെ അഭിമന്യുവിന്റെ കണ്ടിഷൻ ഇങ്ങനെ മോശമാവാൻ കാരണം അവൻ തന്നെയാണ്. ഒട്ടും കോൺഫിഡൻസ് ഇല്ല ആൾക്ക്. ചെയ്യുന്ന ചികിത്സയിലോ അവന്റെ ആയുസിലോ ഒരു പ്രതീക്ഷയുമില്ലാതെയാണ് അവനവന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതം.ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യുന്നു അവൻ ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാതെ ഒരു പാവയെ പോലെ അനുസരിക്കുന്നു . എന്നെ കൊണ്ട് ആവും വിധം ഞാൻ മോട്ടിവേഷൻ കൊടുത്തു നോക്കി. പക്ഷെ ജീവിക്കാൻ ഒരു കാരണം ഇല്ലാതെ ഈ ജീവിതം എന്തിനാണ് എന്നായിരുന്നു തിരിച്ചു ചോദിച്ചത്. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം സർ. ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞാൽ അഭിമന്യു വിചാരിച്ചാൽ മാത്രമേ തരണം ചെയ്തു ജീവിതം തിരിച്ചു പിടിക്കാൻ ആവൂ. ഇല്ലെങ്കിൽ ഒരു വർഷത്തിനുള്ളിൽ അസുഖം വീണ്ടും വരും. ഇത്പോലെ ആത്മവിശ്വാസം ഇല്ലാത്തൊരാൾക്ക് ചെയ്താൽ ബോൺമാരോ സർജറി ഒരിക്കലും വിജയിക്കാനും പോകുന്നില്ല...  നിങ്ങൾ ഫാമിലി എങ്കിലും അഭിമന്യുവിന്റെ കൂടെ നിന്നെങ്കിൽ മാത്രമേ അവന് ചെറിയ ഒരു ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടാവുകയുള്ളു. ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ അധിക കാലം അഭിമന്യു അതിജീവിക്കില്ല. "  ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും മഹാദേവൻ ഭയത്തോടെ അയാളെ നോക്കി. എന്താണ് തിരിച്ചു പറയേണ്ടതെന്ന് അയാൾക്ക് മനസിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.കൂടെ നില്ക്കാൻ അഭിക്കൊരു ഫാമിലി ഇല്ലെന്ന് ഡോക്ടറോട് പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. ആർക്കും ഒരുവർഷത്തിൽ കൂടുതൽ അവൻ ജീവനോടെ വേണമെന്ന് പോലും ഇല്ലല്ലോ. ഈ ഒരു ചികിത്സയെങ്കിലും ആ പാവത്തിന് കിട്ടുന്നത് മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് അച്ഛൻ എഴുതി വെച്ച വിൽപത്രം കാരണമാണ്. ഇല്ലെങ്കിൽ ഏട്ടനും മക്കളും പിന്നെ തന്റെ സ്വന്തം മക്കളടക്കം എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഈ ചികിത്സയും നിർത്തിയേനെ.  " അഭിമന്യുവിന്റെത് ലവ് മാര്യേജ് ആണോ? " അയാൾ മറുപടിയൊന്നും പറയുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും ഡോക്ടർ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. "ഹ്മ്മ്....." മഹാദേവൻ മൂളി. "ശരിക്കും ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഒരു കല്യാണം വേണ്ടിയിരുന്നില്ല . എല്ലാം തീരുമാനിച്ച സ്ഥിതിക്ക് കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ആ കുട്ടിയുമായി വേണം അടുത്താഴ്ച വരാൻ. അന്ന് ഞാൻ സർജറി തീയതി തരാം....."  ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു.  മാധവൻ തലയാട്ടി . മനസ് മുഴുവൻ അലങ്കോലപ്പെട്ടു കിടക്കുകയാണ്. മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ' അഭിയെ നോക്കിക്കോണേ ഏട്ടാ.. ' എന്നും പറഞ്ഞു തന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കരഞ്ഞ പെങ്ങളെ അയാൾ വെറുതെയെങ്കിലും ഒന്ന് ഓർത്തു.  തിരിച്ചു പോരും വഴി പരിപൂർണ്ണ നിശബ്ധദയായിരുന്നു. മഹാദേവൻ നേരെ ലക്ഷ്മി jwellersilekk വണ്ടി കയറ്റി. അഭി പോയി പണിയാൻ ഏൽപ്പിച്ച താലി വാങ്ങി.അവിടുത്ത സ്റ്റാഫുകൾ മുഴുവൻ അവനെ കണ്ടു ഓടിവന്നു വിശേഷങ്ങൾ തിരക്കി. മുൻപൊക്കെ ഇവിടുത്തെയും മറ്റു സ്ഥാപനങ്ങളിലെയും കണക്കുകൾ ഓടിനടന്നു നോക്കിയിരുന്ന അഭിയുടെ കോലം കണ്ടവർക്കെല്ലാം അദ്‌ഭുതം തോന്നി. ദിവസവും ജിം പോയി അവനുണ്ടാക്കിയെടുത്തിരുന്ന ബിസെപ്‌സും സിക്സ്പാക്കും എല്ലാം ഇല്ലാതെ മെലിഞ്ഞ രൂപം കണ്ടവർക്ക് സഹതാപം തോന്നി.നീട്ടി വളർത്തിയ മുടി എപ്പോഴും കെട്ടിവച്ചു വന്നിരുന്നിടത്ത് കീമോ ചെയ്തു കൊഴിഞ്ഞു പോയ മുടി വളർന്നു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അവരുടെ സഹതാപം അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. താലി മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു മാല ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്ത് കൊണ്ടോ ചെറിയൊരു സ്വർണ ചെയിൻ അവനു വേണമെന്ന് തോന്നി. സർവ്വാഭരണ വിഭൂഷിതകളായി നടക്കുന്ന മാളിക്കലെ സ്ത്രീകൾക്കിടയിൽ തന്റെ താലി ഏറ്റു വാങ്ങുന്നവൾ ഒന്നുമില്ലാതെ നിൽക്കരുതെന്നവൻ ചിന്തിച്ചു. അക്കൗണ്ടിൽ തീർന്നു തുടങ്ങിയ പണം അവനെ ഒന്ന് പിന്നോട്ട് വലിച്ചെങ്കിലും വാങ്ങാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു പവന്റെ ഒരു ചെറിയ ചെയിൻ വാങ്ങി . താലിയുടെയും ചെയിനിന്റെയും പണം നൽകി. സ്റ്റാഫുകൾ വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും അവൻ അനുസരിച്ചില്ല. ഓപ്പറേഷന് മാറ്റി വച്ച തുകയിൽ നല്ലൊരു ഭാഗം നഷ്ട്ടപെട്ടെങ്കിലും അബി അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. ഉള്ളം കയ്യിൽ അഭിമന്യു എന്നെഴുതിയ താലി പിടിച്ചു കുറച്ചു നേരം അതിലേക്കു തന്നെയവൻ നോക്കി നിന്നു. പിന്നീട് കാറിൽ കയറി അവർ ലക്ഷ്മി textilesilekk പോയി. മുത്തശ്ശന്റെ എല്ലാ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും അവന്റെ അമ്മയുടെ പേരാണ്. പണ്ട് അതൊരു അഭിമാനം ആയിരുന്നെങ്കിലും ഇപ്പോൾ അതൊക്കെ കാണുമ്പോൾ സ്വയം പുച്ച്ചം തോന്നുന്നു. കടയിൽ കയറി ഒരു സ്വർണക്കസവ് മുണ്ടും ചന്ദനകളർ ഷർട്ടും എടുത്തു അവിടുന്ന് തിരിച്ചു.  *********************** 10 മണിക്കൂറോളം നീണ്ട ട്രെയിൻ യാത്രയിൽ മധു ക്ഷീണിച്ചു പോയിരുന്നു. കേരളത്തിലെത്തി അവർക്കിറങ്ങാനുള്ള സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയതും സജീവൻ അവളെയും വിളിച്ചു പുറത്തിറങ്ങി. നീണ്ട നാല് വർഷത്തിന് ശേഷം കേരളത്തിന്റെ ഗന്ധം അവൾ ആഞ്ഞു ശ്വസിച്ചു. നാസികയിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ആ വൃത്തികെട്ട ചുവന്ന തെരുവിന്റെ ഗന്ധം അകന്നു പോകുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ലെതർ ബാഗ് മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അത് വലിച്ചു തോളിലിട്ടവൾ സജീവന് പുറകെ നടന്നു.  " നമുക്ക് കുറച്ചു അപ്പുറത്തൊരു കടയുണ്ട് അവിടെ പോയി നിനക്ക് ആവിശ്യമുള്ളതൊക്കെ വാങ്ങിക്കാം." വലിയൊരു ബാഗ് തോളിലിട്ട് വേഗത്തിൽ കാൽ വലിച്ചു വച്ച് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ മധുവിനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി സജീവൻ പറഞ്ഞു.  അവളൊന്ന് മൂളി. മധുവിന്റെ ശ്രദ്ധയത്രയും കേരളത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങളിലായിരുന്നു. സന്തോഷം കൊണ്ടവൾക്ക് തുള്ളിച്ചാടാൻ തോന്നി. പ്യൂപ്പ വിരിഞ്ഞു പുറത്തു വന്ന പൂമ്പാറ്റയെ പോലെ ചിറകു വിരിച്ചു പറന്നുയരാൻ അവൾ കൊതിച്ചു. അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ ഒന്നും എടുക്കേണ്ടെന്ന് സജീവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു . അതുകൊണ്ടവൾ എല്ലാം അവിടെ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പൊന്നു. അല്ലെങ്കിലും ശരീരം പകുതിയും മറയാത്ത ബ്ലൗസും അതിന്റെ സാരികളുമാണ് അവിടെ ധരിച്ചിരുന്നത്. ആ വസ്ത്രങ്ങളൊന്നും ഇനി ജീവിതത്തിൽ ധരിക്കാൻ യാതൊരു ഉദ്ദേശവും അവൾക്കില്ല. ഉള്ളതിൽ കുറച്ചു മറയുള്ള ബ്ലൗസും അതിനു മാച്ചിങ് സാരിയുമായിരുന്നു അവൾ ഉടുത്തിരുന്നത്. മറ്റെന്തെങ്കിലും ഒരു ഡ്രസ്സ് ഇട്ടിട്ട് വർഷങ്ങൾ ആയി.    അവിടുന്ന് പോരുന്നതിനു മുൻപായി അക്കയുടെയും രാജപ്പന്റെയും അക്കൗണ്ടിലേക്ക് 25 ലക്ഷം ക്രെഡിറ്റ് ആയിരുന്നു. അവൾക്കുള്ളത് കല്യാണം കഴിയുന്ന അന്ന് കയറും. അതൊന്നും അവൾക്ക് സത്യത്തിൽ ആവശ്യം ഇല്ലായിരുന്നു. 1 വർഷം കഴിഞ്ഞു കിട്ടാൻ പോകുന്ന സ്വാതന്ത്രം മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ ഉള്ള് നിറയെ. ബാക്കി പണം ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞു തരുകയുള്ളു എന്ന് സജീവൻ അക്കയോട് പറയുന്നത് കേട്ടിരുന്നു. പണം കിട്ടിയത് കൊണ്ടുതന്നെ നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ ആണ് അക്ക അവളെ യാത്രയാക്കിയത്. ബാക്കി ഉള്ളവരുടെ കണ്ണുകളിലെ അസൂയയും കുശുമ്പും കണ്ടിട്ടും കാണാത്ത പോലെ അവൾ ഇറങ്ങി പോന്നു.  സജീവൻ കാണിച്ചു തന്ന കടയിൽ കയറി ഒരു സെറ്റ് സാരിയും അതിനു മാച്ചായി അവളുടെ സൈസിൽ ഒരു റെഡിമേഡ് ബ്ലൗസും വാങ്ങി. കരിമ്പച്ച നിറമായിരുന്നതിന്. നാലഞ്ച് ചുരിദാറുകളും കുറച്ചു ഷോർട് ടോപ്പും രണ്ടു ജീൻസും പിന്നെ അത്യാവശ്യത്തിന് അടിവസ്ത്രങ്ങളും വാങ്ങി അവിടുന്ന് ഇറങ്ങി. ഒരു ഫാൻസി ഷോപ്പിൽ കയറി ഒരുങ്ങാൻ വേണ്ട സാധങ്ങളും ഒന്ന് രണ്ടു ചെരിപ്പും കൂടവൾ വാങ്ങിച്ചു.  കടയിലുള്ളവരോടൊക്കെ ആർത്തിയോടെയവൾ മലയാളം സംസാരിച്ചു. കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഇത്രയും മലയാളം ഒരുമിച്ചു സംസാരിച്ചിട്ടില്ലെന്നവൾ ഓർത്തു.  ഷോപ്പിംഗ് എല്ലാം തീർത്തു ഒരു ഹോട്ടലിൽ കയറി നൂൽപുട്ടും കടലക്കറിയും കഴിച്ചു. ആർത്തിയോടെ കഴിക്കുന്നവളെ സജീവൻ അന്തം വിട്ടു നോക്കി. അയാളുടെ നോട്ടം കണ്ടവളൊന്ന് നീട്ടി ചിരിച്ചു.  " അവിടുത്തെ ഫുഡ് ഒന്നും എനിക്ക് വല്യ പിടിത്തം പോരായിരുന്നു. കൊറേ കാലം കൂടി ഇത് കഴിച്ചപ്പോ കുറച്ചു ആർത്തി കൂടി പോയി.." അതേ ചിരിയോടവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് സജീവൻ രണ്ടു നൂൽപുട്ട് കൂടി അവൾക്ക് വാങ്ങിച്ചു കൊടുത്തു.  ശേഷം അവരൊരു ടാക്സി വിളിച്ചു. അതിൽ കയറി മാളിക്കലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ************ മുറ്റത്തൊരു ടാക്സി വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്‌ദം കേട്ടതും മീനാക്ഷി അടുക്കമുറ്റം വഴി ഉമ്മറത്തേക്ക് എത്തി നോക്കി .  അതിൽ നിന്നും സജീവൻ ഇറങ്ങുന്നത് കണ്ടതും അവർ വേഗത്തിൽ അകത്തേക്കോടി. " ഏടത്തി ....... ആ പെണ്ണും സജീവനും വന്നിട്ടുണ്ട്." ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞവർ ഹാളിലെത്തി. അകത്തു ഒരു റൂമിൽ സംസാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്ന വർഷയും താരയും പൊടുന്നനെ ഓടി പുറത്തേക്ക് വന്നു. റൂമിൽ ആയിരുന്ന രേവതി കേട്ടവഴി വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങി വന്നു. എല്ലാവരും ഉമ്മറത്തേക്ക് ചെന്നു.ഞായറാഴ്ച ആയതു കൊണ്ട് തന്നെ ഓഫീസിൽ പോകാതെ ഉമ്മറത്തു പത്രം വായിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്ന മാധവൻ പത്രം മാറ്റി വച്ച് ആ കാറിലേക്ക് തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി . വരുണും സഞ്ജയും മുകളിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു. മുറ്റത്തു ചെടി നനച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു മാധവനും കിങ്ങിണിയും അങ്ങോട്ട് ശ്രദ്ധിച്ചു. അടുക്കള പണിക്ക് വരുന്ന ജനിച്ചേച്ചിയും അകം പണിക്ക് വരുന്ന അമ്മാളു ചേച്ചിയും അടുക്കള മുറ്റം വഴി ഉമ്മറത്തേക്ക് എത്തി നോക്കാൻ പോയി. അവർ പറയുന്നത് കേട്ടതും തലവേദനിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്ന അഭി ഒന്ന് കണ്ണ് തുറന്നു. എന്ത് കൊണ്ടോ പുറത്തു പോയി നോക്കാൻ തോന്നിയില്ല. അവൻ കട്ടിലിൽ കിടന്നു ജനൽ വഴി പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ കുറച്ചു മാറി ഗസ്റ്റ് house കാണാം. അവിടെക്കായിരിക്കും അവൾ വരാൻ പോകുന്നതെന്ന് അവൻ ഊഹിച്ചു. തലവേദന സഹിക്കാൻ കഴിയാതായതും അഭി കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ഇറുക്കിയടച്ചു കിടന്നു.  അഭിയൊഴികെ ബാക്കി എല്ലാ കുടുംബാംഗങ്ങളും ആ ഉമ്മറത്തും മുറ്റത്തുമായി സജീവൻ ഇറങ്ങിയ ടാക്സിയിലേക്ക് നോക്കി അക്ഷമരായി കാത്തു നിന്നു.  സജീവൻ ഡ്രൈവർക്ക് പണം കൊടുത്തു അപ്പുറത്തേക്ക് നടന്നു ഡോർ തുറന്നു.  അതിൽ നിന്നും കട്ടിയുള്ള സ്വർണ കൊലുസ് ധരിച്ച വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ ഒരു കാൽ പുറത്തേക്ക് വന്നു. തോളിൽ നിന്നും ഊർന്നു പോയ ബാഗ് വലിച്ചിട്ട് മധുബാല പതുക്കെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ആ സമയം നല്ല കാറ്റടിച്ചു... ആ കാറ്റിൽ മധുവിന്റെ മുടിയിഴകൾകൊപ്പം സാരിയും പാറി കളിച്ചു.മസ്റ്റാർഡ് യെല്ലോ കളർ സാരി തല ഒതുക്കി പിടിച്ചവൾ ഉയർന്നു നിന്നു.കുഞ്ഞുപുഞ്ചിരിയോടെ എല്ലാവരെയും നോക്കി .  കൂടി നിന്നവരെല്ലാം ആ സൗന്ദര്യ ധാമത്തെ കണ്ട് ശ്വാസം വിടാൻ പോലും മറന്നു അവളെ നോക്കി നിന്നു.   തുടരും.....................

#💖 അമ്മ ഇഷ്‌ടം #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം #📙 നോവൽ

#നോവൽ #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #🌟 താരങ്ങള്‍ #💞 നിനക്കായ് #💔 നീയില്ലാതെ

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ MY DOCTOR❤️32 "ഏതോ ഒരു ജ്യോൽസ്യൻ എന്തോ പറഞ്ഞെന്നും പറഞ്ഞു അമ്മയത് വിശ്വസിച്ചോ? " നിർമലക്ക് നേരെ അജു ആക്രോശിച്ചു.  " ഒരാൾ മാത്രമല്ല അജു.... അയാൾ പറഞ്ഞത് പൂർണമായി വിശ്വസിക്കാൻ തോന്നാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഇന്നലെ ഒരാളെ കൂടെ പോയി കണ്ടിരുന്നു. അന്ന് കണ്ട പണിക്കർ പറഞ്ഞതെന്താണോ അതുതന്നെയാണ് അവളുടെ ജാതകം കണ്ടിട്ട് ഇയാളും പറഞ്ഞത്.ധനുമാസത്തിലെ തിരുവാതിരയിലെ പ്രേത്യേക നാഴികയിൽ ശിവന്റെ പ്രതിരൂപം പോലെ പിറന്നവന് വേണ്ടി മകീര്യം നാൾ വരുന്ന അപൂർവമായ മഹാനവമിയിൽ പിറന്ന പാർവതി തുല്യയായവൾ ...... ആദ്യം കണ്ട നിമിഷം മുതൽ തന്റേതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ഇണകൾ , മരണം കൊണ്ടല്ലാതെ വേർപിരിക്കാൻ കഴിയാത്തവർ....പ്രണയവും കാമവും അതിന്റെ മൂർദ്ധന്യാവസ്ഥയിൽ പകുത്തു നൽകാൻ സാധിക്കുന്ന അർദ്ധനാരീശ്വരന്മാർ, അതിലുപരി ഇണയെ സംരക്ഷിക്കാൻ സ്വന്തം ജീവൻ പോലും നോക്കാത്തവർ.............. "  വല്ലാത്ത നിരാശയോടെ നിർമല പറഞ്ഞു. അജു അവിശ്വാസത്തോടെ അവരെ നോക്കി. അജുവിനോട് പറയേണ്ടെന്നാണ് നിർമല ആദ്യം വിചാരിച്ചതെങ്കിലും ഇന്നലെ കണ്ട പണിക്കർ കൂടെ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ പിന്നെ പറയുക തന്നെ എന്നോർത്തു. എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും മഹിമയെ അജുവിന് നഷ്ട്ടമായിക്കൂടാ എന്ന ചിന്ത മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു അവർക്ക്. ജോലി കഴിഞ്ഞു കുളിച്ചു കഴിക്കാൻ ഇരുന്ന നേരം നോക്കി അവർ കാര്യം പറഞ്ഞു.  " അജു ............ നീ ഇത് വിശ്വസിക്കുകയോ ഇല്ലാതിരിക്കുകയോ ആകട്ടെ. വീടുപണി തീരുംവരെ കാത്തിരിക്കാനാവില്ല , എത്രയും പെട്ടന്ന് നിങ്ങളുടെ ഇരുകൂട്ടരുടെയും വിവാഹം നടത്തണം. വിശ്വേട്ടനോട് നേരിട്ട് പറയാൻ പറ്റില്ല. പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്‌തിട്ടായാലും അവൾക്കു വിധിച്ചവൻ എന്ന് പറയുന്നവനെ അവൾ കാണാൻ ഇടവരരുത് അതിനു മുന്നേ മഹേഷിന്റെ താലി അവളുടെ കഴുത്തിൽ വീണിരിക്കണം. ബാക്കി പിന്നെ അവൻ നോക്കിക്കോളും . എനിക്ക് എങ്ങനെയെങ്കിലും നിന്റെ ജീവിതം സുരക്ഷിതമായാൽ മതി . മഹേഷ് പറഞ്ഞത് പോലെ അവൾക്കൊരു കാമുകൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ നീ അത് പോയി അന്വേഷിക്ക്.അങ്ങനൊന്ന് കണ്ടു പിടിച്ചാൽ പിന്നെ  ഒന്നും നോക്കേണ്ട , അവളുടെ പഠിത്തം നിർത്തി ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് പോന്നേക്ക്...."   ഒരുപാടു ആലോചിച്ചു തീരുമാനിച്ച കാര്യം നിർമല പറഞ്ഞതും അജുവും അതിനെ കുറിച്ചൊന്ന് ചിന്തിച്ചു.  രണ്ടു ജോൽസ്യന്മാരും ഒരേ കാര്യം പറയണമെങ്കിൽ അതിൽ എന്തെങ്കിലും സത്യം ഇല്ലാതിരിക്കില്ലെന്നവനും തോന്നി. അവൾക്കു വേണ്ടി പിറന്നവനെ അവൾ കണ്ടു പിടിച്ചു അയാൾക്കൊപ്പം പോയാൽ മഹേഷ് ഒരിക്കലും മഹിമയെ തനിക്ക് തരില്ലെന്നവന് തീർച്ചയാണ്. അവനത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അഞ്ജനയുടെ കോളേജിൽ പോയി ഒരു അന്വേഷണം നടത്താൻ തന്നെ അവൻ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു. ******************** തീയാളുന്ന കണ്ണുകളോടെ നിൽക്കുന്ന ഏഥൻ..... ആരെയോ കഴുത്തിൽ കുത്തി പിടിച്ചു ഭ്രാന്തനെ പോലെ അലറി വിളിക്കുന്നു. ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് കാണാം....ഇതുവരെ കാണാത്ത ഏഥൻറെ മറ്റൊരു മുഖം . പെട്ടന്ന് ഏഥൻറെ കയ്യിൽ പിടയുന്നയാൾ മൂർച്ചയുള്ളൊരു കത്തി ഏഥൻറെ വയറ്റിൽ കുത്തിയിറക്കി. ചോര ചീറ്റി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി.... " ഏഥൻ....................." ആ കാഴ്ച കണ്ടു നിൽക്കുന്ന അഞ്ചു ആർത്തു വിളിച്ചു. ഏഥൻറെ വയറ്റിൽ നിന്നും ആ കത്തി അയാൾ വലിച്ചൂരി. ഏഥൻ വേദനയോടെ നിലത്തേക്കിരുന്നു. പൊടുന്നനെ അയാൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.  " മഹേഷ്..." അഞ്ചു അവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഭീകരമായ ആ സ്വപ്നത്തിന്റെ ഞെട്ടലിൽ അഞ്ജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ പെട്ടന്ന് തുറന്നു . പേടിച്ചു വിറച്ചു അവൾ വിയർത്തൊഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു. ഹൃദയം ക്രമാതീതമായി മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .  ആ പേടിയിൽ നിന്നും പുറത്തുവരാൻ അവൾ കുറച്ചു സമയം എടുത്തു. ഒന്ന് ആശ്വാസമായതും അഞ്ചു ചുറ്റും നോക്കി. വലിയൊരു luxuary റൂമിൽ ആണ് താൻ കിടക്കുന്നതെന്നവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എണീക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും കയ്യിൽ എന്തോ തടഞ്ഞ പോലെ തോന്നി നോക്കിയപ്പോൾ കയ്യിൽ ഡ്രിപ് ഇട്ടിരിക്കുന്നു. ഏകദേശം തീരാനായിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴാണവൾ അവളെ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. നേരത്തെ ഇട്ടിരുന്ന ഫ്രോക്ക് അല്ല ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് , ഒരു ലൂസ് ടീഷർട്ടും ലൂസ് പാന്റും ആയിരുന്നു.  ആ നേരമാണവൾക്ക് താൻ എവിടെയാണെന്നും ബോധം പോകുന്നതിനു മുന്നേ അവൾ കണ്ട കാഴ്ച്ചയും ഓർമ വരുന്നത്. അഞ്ജുവിന്റെ ശ്വാസം നിൽക്കുന്ന പോലവൾക്ക് തോന്നി.  " ഏഥൻ..... ഏഥൻ .... സിറിയുടെ അപ്പനാണോ? " കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. " അതെ.........." ആ ചോദ്യം കേട്ടപോലുള്ള ഏഥൻറെ മറുപടി കേട്ടവൾ കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കി. വലിയ കവാടം പോലുള്ള വാതിൽക്കലൂടെ വേദനനിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ ഏഥൻ അകത്തേക്ക് വരുകയായിരുന്നു.  അഞ്ജുവിന്റെ തലക്ക് വല്ലാത്ത ഭാരം അനുഭവപെട്ടു. ആ സാഹചര്യത്തെ എങ്ങനെ ഉൾക്കൊള്ളണം എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം എന്നൊന്നും തിരിച്ചറിയാനാകാതെ ആ പാവം ഉഴറി...... അവൾ കിടക്കുന്ന കട്ടിലിനടുത്തായിട്ടിരിക്കുന്ന കസേരയിലേക്കവൻ വന്നിരുന്നു.  വല്ലാത്ത നിസ്സഹായത ആ മുഖത്ത് തളം കെട്ടി നിന്നു. അഞ്ജുവിനു തല വെട്ടിപൊളിക്കുന്ന പോലെ വേദനിച്ചു. അവൾ നിറഞ്ഞുവരുന്ന കണ്ണുകൾ അവൻ കാണരുതെന്ന പോലെ ഇറുക്കിയടച്ചു.  " ബേബി..........." ഏഥൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അവളെ വിളിച്ചു. ആ ശബ്‌ദം വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. " എന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കരുത് ഏഥൻ......" അഞ്ജു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ അലറി. സ്വയം നിയന്ത്രണം നഷ്ട്ടപ്പെടുന്ന പോലവൾക്ക് തോന്നി. കയ്യിലിട്ടിരിക്കുന്ന ഡ്രിപ് വലിച്ചൂരി എറിഞ്ഞു അഞ്ചു കട്ടിലിൽ നിന്നും എണീറ്റു. പുതുതായിട്ട ക്യാനുല ആയതു കൊണ്ട് തന്നെ അതിൽ നിന്നും ചോര ഒഴുകി തുടങ്ങി.  " എല്ലാവരും എന്നെ തകർത്തു കളഞ്ഞു. നിങ്ങളും എന്നെ തകർത്തു....... ഇങ്ങനെ ഇഞ്ചിഞ്ചായി കൊല്ലാതെ എല്ലാവരും ചേർന്ന് എന്നെ ഒറ്റയടിക്ക് കൊന്നു കളയൂ..............എനിക്ക് വയ്യ ഇതിലപ്പുറം ഒന്നും കേൾക്കാനും കാണാനും എനിക്ക് വയ്യ..................... " കയ്യിൽ നിന്നും നിൽക്കാതെ ഒഴുകുന്ന ചോര നിലത്തു പടർന്നു തുടങ്ങിയത് പോലും കാര്യമാക്കാതെയവൾ അലറി.....  അവൾ പറയുന്നതെല്ലാം കേട്ടെങ്കിലും ഏഥൻറെ ശ്രദ്ധയത്രയും ആ ചോര ഒഴുകുന്ന ക്യാനുലയിലായിരുന്നു. ഭ്രാന്തിയെ പോലെ അലറുന്നവൾക്കടുത്തേക്ക് ഏഥൻ ഓടി വന്നവളുടെ കയ്യിൽ പിടിക്കാനൊരുങ്ങി. അഞ്ചു കുതറി. അലറി.  സമനില നഷ്ട്ടപെട്ട പോലെയവൾ പിടഞ്ഞു. ഏഥൻറെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞൊഴുകി. കുറ്റബോധം...............,  മറ്റൊരു ദിവസത്തേക്ക് കാത്തു നിൽക്കാതെ ഇഷ്ടമാണെന്നു തുറന്നു സമ്മതിച്ച അന്ന് തന്നെ എല്ലാം തുറന്നു പറയാത്തതിന്റെ കുറ്റബോധം. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ ആർത്തു കരയാൻ കാരണം താൻ ആണെന്ന ചിന്ത അതവനെ തകർത്തു തുടങ്ങി. അവളെ തനിക്ക് മുന്നിലെത്തിച്ച വിധിയെ പോലും ഏഥൻ ആ നിമിഷം ശപിച്ചു.  റൂമിലുണ്ടായിരുന്ന വിലകൂടിയ പല വസ്‌തുക്കളും നിലത്തു വീണുടഞ്ഞു.അത്രയും ബലവാനായ ഏഥൻറെ കൈകളിൽ പിടി കൊടുക്കാതവൾ പിടഞ്ഞു കൊണ്ടിരിന്നു. ഏഥൻ അവളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി പിടിച്ചു. നിലത്തുള്ള ചോരയിൽ ചവിട്ടി അവർ വീഴാൻ പോകുന്ന പോലെ തോന്നി. നിമിഷങ്ങളുടെ മൽപിടിത്തത്തിനൊടുവിൽ ഏഥൻ അഞ്ജുവിന്റെ കയ്യിലെ ക്യാനുല വലിച്ചൂരി. രക്തത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് കുറഞ്ഞു.... അപ്പോഴേക്കും അഞ്ചു തളർന്നു. മനസ് കൊണ്ടും ശരീരം കൊണ്ടും തളർന്നവൾ ഏഥൻറെ കൈകളിൽ കുഴഞ്ഞു കിടന്നു. രണ്ടു പേരുടെയും വസ്ത്രത്തിൽ അവിടിവിടായി രക്തം പടർന്നിരുന്നു. ഏഥൻ അഞ്ജുവിനെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. രക്തത്തിൽ ചവിട്ടി വീഴാതിരിക്കാൻ അവനാൽ ആവുന്നതും ശ്രദ്ധിച്ചു പതുക്കെ ആ കട്ടിലിലേക് അവളെ കിടത്തി. കട്ടിലിൽ ചാരി നിലത്തായി അവനും ഇരുന്നു.  ശരീരത്തിനേറ്റ മുറിവുകൾ ഉണക്കാൻ ഏഥൻ എന്ന ഡോക്ടർക്ക് അറിയാം പക്ഷെ മനസിനേറ്റ മുറിവുമായി കിടക്കുന്നവളെ എങ്ങനെ പരിചരിക്കണമെന്നവന് മനസിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല...... നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകളോടെ അഞ്ചു അനങ്ങാതെ കിടന്നു. അപ്പോഴേക്കും കയ്യിലെ രക്തത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് പൂർണമായി നിലച്ചിരുന്നു. ഏഥൻ പതുക്കെ അവളുടെ ആ കൈപ്പത്തിയിൽ പിടിച്ചു. അതറിഞ്ഞിട്ടും അനങ്ങാതെ മുകളിലേക്ക് മിഴികളൂന്നി അഞ്ചു കിടന്നു..... " ബേ..., അഞ്ചു.........." ബേബി എന്ന് വിളിക്കാഞ്ഞവൻ അത് വിളിച്ചില്ല.  ഇനിയും അവളെ വേദനിപ്പിക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. മുന്നേ ഒരിക്കൽ അവളോട് പറഞ്ഞത് പോലെ തനിക്ക് പറയാനുള്ളതെല്ലാം കേട്ടതിനു ശേഷം എന്തും അവൾ തീരുമാനിക്കട്ടെ . നിർബന്ധിക്കില്ല ഒന്നിനും............. അഞ്ചു അനങ്ങിയില്ല. താൻ സ്വന്തമെന്ന് കരുതിയിരുന്നവരെല്ലാം തന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന ചിന്തയിൽ അവളുടെ ഉള്ളു വേവുകയായിരുന്നു. " ചതിച്ചിട്ടില്ല .... ഒന്നും ഒളിച്ചതും അല്ല, തമ്മിൽ കാണാമെന്നും ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞത് ഇതിനായിരുന്നു.എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ചുരുക്കം ചിലർക്ക് അറിയുന്ന എന്റെ ഈ റിയാലിറ്റി , thats not easy ...... ഒഴിഞ്ഞു മാറിയത് പോലും ഇത് കൊണ്ടാണ്..... എന്നിട്ടും കാന്തത്തിലേക്ക് ഇരുമ്പ് ആകർഷിക്കും പോലെ നിന്നിലേക്ക് ഞാൻ ആകർഷിക്കപ്പെട്ട് പോവുകയായിരുന്നു. അർഹനല്ലെന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ ഞാൻ............ ഇപ്പോൾ ഒരു ക്ഷമ പറയാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം അർഹത ഇല്ലാതായില്ലേ എനിക്ക് .   ഞാൻ പറഞ്ഞു നീ അറിയേണ്ടതായിരുന്നു, പക്ഷെ വിധി എന്നെ ഒരു കോമാളിയാക്കി കളഞ്ഞു... ഈ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ എനിക്കൊരു വഞ്ചകന്റെ രൂപമായിരിക്കും. അങ്ങനെ തന്നെ നിൽക്കട്ടെ..... അതിനി തിരുത്തണ്ട...." ഏഥൻ വേദനിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. കൈതുടയിൽ കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചവൻ എണീറ്റു.  " സീമച്ചേച്ചിയോട് വരാൻ പറയാം.... നേരത്തെയും അവരാണ് ഡ്രസ്സ് മാറ്റി തന്നതെല്ലാം....." അതും പറഞ്ഞവൻ വേഗത്തിൽ പുറത്തേക്ക് പോയി.  അഞ്ചു തകർന്ന മനസോടെ അവിടെ കിടന്നു........ ***************** നിറകണ്ണുകളോടെ അഞ്ജുവിന്റെ റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി വരുന്ന അപ്പനെ കണ്ടു സിറിക്ക് സഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവനു ഓർമവച്ചിട്ടിന്നുവരെ അപ്പനെ അവൻ അങ്ങനെ കണ്ടിട്ടേയില്ല ... എന്തൊക്കെയാണീ മണിക്കൂറുകൾ കൊണ്ട് വന്ന തിരിച്ചറിവുകൾ. അപ്പനെ കണ്ടതും അഞ്ചു ബോധം മറഞ്ഞു വീണുപോയി. എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതിനെ മുന്നേ അഞ്ജുവിന്റെ പേരുവിളിച്ചലറി അപ്പൻ അവളെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പനെങ്ങനെ അഞ്ജുവിനെ അറിയാമെന്ന് ഓർത്തു ഞെട്ടി പോയി. തന്റെ അപ്പനെ കണ്ടതും അഞ്ജുവിന്റെ ബോധം മറയാൻ കാരണം എന്തായിരിക്കും എന്നോർത്തു തലപുകഞ്ഞു. അവളെ ഗസ്റ്റ് റൂമിലേക്ക് കിടത്തി BP നോക്കി . അഞ്ജുവിന്റെ ഡ്രസ്സ് ചേഞ്ച് ചെയ്തു കൊടുക്കാൻ സീമേച്ചിക്ക് നിർദേശവും കൊടുത്തു അപ്പൻ കാർ എടുത്തു പുറത്തു പോയി. തിരിച്ചു വന്നത് കയ്യിൽ കുറച്ചു മരുന്നുകളും കാനുലയും ഒക്കെ ആയിട്ടാണ്. ക്യാനുല ഇട്ട് അതിലേക്കൊരു മരുന്നും കയറ്റി അവളെ ഡ്രിപ് ഇട്ട് കിടത്തി. പുതച്ചു കൊടുത്തു AC കുറച്ചിട്ടിട്ടാണ് അപ്പൻ ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടത് പോലും.  എല്ലാം അവനൊരു ഷോക്ക് ആയിരുന്നു. അപ്പന് അവൾ ആരാണെന്ന് ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ അവനു മനസിലായി.ഒരു പെണ്ണിന് വേണ്ടി ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ , ആ പെണ്ണ് അപ്പനിൽ ഉണ്ടാക്കിയ impact ചെറുതായിരിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പാണ്. കാരണം ഇന്നുവരെ എവിടെയെന്നോ ആരെന്നോ അറിയാത്ത തനിക്ക് ജന്മം നൽകിയ സ്ത്രീയല്ലാതെ അപ്പന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു മറ്റൊരു പെണ്ണ് ഉണ്ടായിട്ടില്ല..... താനടക്കം ഒരു ജീവിതത്തിനു നിർബന്ധിച്ചിട്ടും അപ്പൻ അതിനു സമ്മതിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷെ ഇന്ന് എല്ലാം മാറി മറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു....  ആ മണിക്കൂറുകളിൽ അനുഭവിച്ച വികാരം എന്താണെന്ന് സിറിക്ക് പോലും തിരിച്ചറിയാൻ ആവുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അപ്പൻ ഒരിക്കലും മനഃപൂർവം ഒരു തെറ്റ് ചെയ്യില്ലെന്നവന് തീർച്ചയാണ്. പിന്നെ എന്താണിതെല്ലാം എന്ന് ചോദിച്ചാൽ അറിയില്ല. അപ്പനോ അഞ്ജനയോ പറയാതെ അവർക്കിടയിൽ ഇപ്പോൾ സംഭവിച്ചതെന്താണെന്ന് മനസിലാക്കാനും പറ്റില്ല.  പക്ഷെ ഒന്നവൻ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു, എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും അപ്പനെക്കാൾ  വലുതായി  അവനു ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ലെന്ന്. ഒന്നും........................ ആ തീരുമാനം എടുക്കുമ്പോൾ അനുഭവിച്ച ഹൃദയത്തിന്റെ നീറ്റൽ സിറി മനഃപൂർവം അവഗണിച്ചു.  കാര്യങ്ങൾ ഏഥനോടു ചോദിച്ചു വ്യക്തമാക്കാൻ ഉറപ്പിച്ചു സിറി ഏഥൻറെ റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.   തുടരും........................... അഭിപ്രായങ്ങൾ പോരട്ടെ..😉😉

നിഴലായി വന്നവൾ വിധി എഴുതിയ ഒരു അപൂർവ പ്രണയം... 🖤 Part 14 വൃന്ദയും ശരത്ചന്ദ്രനും മടങ്ങിയുള്ള യാത്രയിലായിരുന്നു. രാവിലെ പെയ്ത മഴയ്ക്ക് ശേഷം... റോഡരികിലെ മരങ്ങളിലെ ഇലകളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ ഇപ്പോഴും തങ്ങി നിന്നിരുന്നു. കാറിനുള്ളിൽ കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ശരത്ചന്ദ്രൻ പെട്ടെന്ന് കാർ റോഡരികിലെ ഒരു ഐസ്ക്രീം പാർലറിന് മുന്നിൽ നിർത്തിയത്. വൃന്ദ അത്ഭുതത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. "എന്താ..?" "ഒന്നുമില്ല." "മീനൂന് ബട്ടർസ്കോച്ച് ഐസ്ക്രീം ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണ്." "തിരിച്ചു വരുമ്പോ വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വരാം എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു." വൃന്ദ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി. രണ്ടുപേരും കടയിലേക്ക് നടന്നു. "ചേട്ടാ... ഒരു ബട്ടർസ്കോച്ച് ഫാമിലി പാക്ക്." ശരത്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു. ഐസ്ക്രീം വാങ്ങി കാറിൽ കയറിയ ശേഷം... വൃന്ദ മെല്ലെ ചോദിച്ചു. "മീനൂന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളൊക്കെ അറിയാല്ലേ..." ശരത്ചന്ദ്രൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "അവളുടെ കാര്യം വരുമ്പോൾ ഒന്നും മറക്കാറില്ല." "അല്ലെങ്കിൽ വീട്ടിൽ കയറാൻ സമ്മതിക്കില്ല അവള്." അത് കേട്ട് വൃന്ദ അറിയാതെ ചിരിച്ചു. കാറിനുള്ളിലെ നിശ്ശബ്ദതയും പതിയെ മാറി. കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ്... വൃന്ദ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു. "ഇന്നലെ വീട്ടിൽ എല്ലാർക്കും ഭയങ്കര സന്തോഷം ആയിരുന്നു." "മ്മ്..." "ഇടയ്ക്കൊക്കെ നമ്മുക്ക് പോകാം." ശരത്ചന്ദ്രൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. ആ മറുപടി കേട്ട് വൃന്ദയുടെ മനസ്സും നിറഞ്ഞു. വീട്ടിലെത്തിയതും... "അച്ഛാ..." എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് മീനാക്ഷി ഓടിവന്നു. ശരത്ചന്ദ്രൻ കൈയിലിരുന്ന കവർ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. "ഇതാ..." "ബട്ടർസ്കോച്ച്...!" മീനാക്ഷിയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് വിടർന്നു. "താങ്ക്യൂ അച്ഛാ..." അവൾ സന്തോഷത്തോടെ ശരത്ചന്ദ്രനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അത് കണ്ട വൃന്ദ അറിയാതെ ചിരിച്ചു. "വൃന്ദമ്മേ... വാ..." "നമുക്കും കഴിക്കാം." "വരാം..." സാവിത്രിയമ്മയും അവരോടൊപ്പം ചേർന്നു. ഐസ്ക്രീം കഴിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാവരും കുറച്ചുനേരം വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ശരത്ചന്ദ്രന്റെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്തത്. അദ്ദേഹം ഫോൺ എടുത്തു. "ഹലോ..." കുറച്ചുനേരം ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ട ശേഷം... "ശരി... ഞാൻ എത്താം." എന്ന് പറഞ്ഞ് ഫോൺ വച്ചു. "എന്താ മോനെ?" സാവിത്രിയമ്മ ചോദിച്ചു. "ഒരു മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട് അമ്മേ." "ഇപ്പോൾ തന്നെ പോകണം." "ഇപ്പോഴോ?" "അതെ... കുറച്ച് അത്യാവശ്യമാണ്." അദ്ദേഹം മുറിയിലേക്ക് പോയി വസ്ത്രം മാറി. ഇറങ്ങാൻ നേരം... "അമ്മേ... ഞാൻ വരാൻ കുറച്ച് വൈകും." "നിങ്ങളാരും കാത്തിരിക്കണ്ട." "ശരി മോനെ." വൃന്ദയെ നോക്കി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "ഉറക്കം വന്നാൽ താൻ കിടന്നോളൂ." "എന്നെ കാത്തിരിക്കണ്ട." വൃന്ദ മെല്ലെ തലയാട്ടി. "ശരി..." കാർ ഗേറ്റിന് പുറത്തേക്ക് മറഞ്ഞു. രാത്രി... സമയം പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മീനാക്ഷി ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. സാവിത്രിയമ്മയും മുറിയിലേക്ക് പോയി. "മോളേ..." "നീയും കിടന്നോളൂ." "ശരത്തേട്ടൻ വരട്ടെ അമ്മേ..." "വാതിൽ തുറന്നുകൊടുത്തിട്ട് ഞാൻ കിടന്നോളാം." സാവിത്രിയമ്മ പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി. "ശരി മോളേ..." ഹാളിൽ... ടിവി ഓണായിരുന്നെങ്കിലും... വൃന്ദയുടെ ശ്രദ്ധ അതിലായിരുന്നില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ ക്ലോക്കിലേക്കും... ഗേറ്റിലേക്കും അവൾ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 11:45 പിഎം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പുറത്ത് ഒരു കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും... വൃന്ദ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ തുറന്നു. കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ശരത്ചന്ദ്രൻ പതിയെ അകത്തേക്ക് നടന്നു. മുഖത്ത് നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നു. "ഉറങ്ങിയില്ലേ?" ഷൂ അഴിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. "ഇല്ല..." "കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു." ആ മറുപടി കേട്ട് ശരത്ചന്ദ്രൻ ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി. അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ... അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് നേരിയ മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധം വൃന്ദയ്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ അറിയാതെ നെറ്റി ചുളിച്ചു. അത് മനസ്സിലായതുപോലെ ശരത്ചന്ദ്രൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഓഫീസിൽ ആദ്യമായിട്ടല്ലേ പോയത്." "ഫ്രണ്ട്സ് ട്രീറ്റ് ചോദിച്ച് വിട്ടില്ല." "ഒഴിവാക്കാൻ പറ്റിയില്ല." "രണ്ട് പെഗ് മാത്രം." വൃന്ദ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. "ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?" ശരത്ചന്ദ്രൻ ചോദിച്ചു. അവൾ മെല്ലെ തലയാട്ടി. "ഇല്ല..." "ശരത്തേട്ടൻ വന്നിട്ട് ഒരുമിച്ച് കഴിക്കാമെന്ന് കരുതി." ആ മറുപടി കേട്ട് ശരത്ചന്ദ്രൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിന്നെ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഇനി ഇങ്ങനെ കാത്തിരിക്കണ്ട." "ഞാൻ വൈകിയാൽ സമയത്തിന് കഴിച്ചോളണം." വൃന്ദയും ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "ആദ്യം ഫ്രഷായി വാ..." "ഞാൻ ഭക്ഷണം എടുത്തുവെക്കാം." ശരത്ചന്ദ്രൻ അവളെ ഒരുനിമിഷം നോക്കി. "ശരി..." എന്ന് പറഞ്ഞ് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വൃന്ദ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ ഭക്ഷണം എടുത്തുവെക്കുന്നതിനിടയിൽ... തറയിൽ ശരത്ചന്ദ്രന്റെ പേഴ്സ് കിടക്കുന്നത് അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അവൾ പതിയെ പേഴ്സ് എടുത്ത് മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ തിരിഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ്... അതിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ഫോട്ടോ താഴേക്ക് വീണത്. വൃന്ദ കുനിഞ്ഞ് അത് എടുത്തു. ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് അവളുടെ കണ്ണുകൾ പതിഞ്ഞ നിമിഷം... അവളുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മെല്ലെ മാഞ്ഞു. (തുടരും...) 🖤 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

ആത്മഹത്യ ഭീരുത്വത്തിന്റെ ലക്ഷണമാണ്. കൊള്ളരുതായ്മയുടെയും ഭീരുത്വത്തിന്റെയും “ ”ഭീരുത്വം എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. ഓടുന്ന തീവണ്ടിയുടെ മുൻപിൽ തലവയ്ക്കുന്നത് ഭീരുത്വമാണത്രെ,ഭീരുത്വം“ രാജലക്ഷ്മിയുടെ ആത്മഹത്യ എന്ന കഥ ആരംഭിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്. എഴുതിപോകുമെന്ന ഭയം രാജലക്ഷ്മിയെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത് മരണത്തിലേക്കാണ്. അവരുടെ അവസാന നോവലാണ് ”ഞാനെന്ന ഭാവം “. ഇത്രെയേറെ ദുഖവും വിഷാദവും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെങ്ങനെ എന്ന തോന്നലാണ് ആ നോവൽ വായിച്ച് കഴിയുമ്പോൾ ബാക്കിയാവുക. ആഖ്യാനശൈലിയിലെ വ്യത്യാസവും കഥകളുടെ പ്രമേയവുമൊക്കെ വായനയോട് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം തോന്നിപ്പിക്കും. ദുഖമാണെങ്കിലും രാജലക്ഷ്മിയുടെ കൃതികളും, എഴുത്തുകാരിയും എന്നോട് ചേർന്നിരിക്കും എന്നും. വളരെ കുറച്ച് കൃതികൾ മാത്രമേ ഉള്ളൂ നമുക്ക് രാജലക്ഷ്മി എന്ന എഴുത്തുകാരിയെ അറിയാൻ. മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ ഈ അക്ഷര തേജസ്സിനെ മറന്നുപോകാതെ, വായനയിൽ കൂടെ കൂട്ടണം ❤️ #📙 നോവൽ #🕵️‍♂️ സാമൂഹിക വിഷയങ്ങൾ #💓 ജീവിത പാഠങ്ങള്‍ #🌃ശുഭരാത്രി സ്റ്റാറ്റസ് #🌃 ഗുഡ് നൈറ്റ്🥰 Krishnamritham❤️

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ MY DOCTOR❤️31 ഹോസ്പിറ്റലിലേക്കായിരുന്നില്ല നേരേയവർ പോയത്. ആദ്യം ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിൽ കയറി ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരുന്നു . ഉച്ചയായതു കൊണ്ടും നല്ലൊരു അടിപിടി നടന്നതിന്റെ ക്ഷീണവും കാരണം സിരിക്കും ആരോണിനും വൈശാഖിനും നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മുന്നിലിരിക്കുന്ന ഭക്ഷണം വെറുതെ നുള്ളിയിരുന്നതല്ലാതെ അഞ്ചു ഒരു ഉരുള പോലും കഴിച്ചിരുന്നില്ല. സിറി ഒരുപാട് നിർബന്ധിച്ചെങ്കിലും അഞ്ജുവിന്റെ മനസിന്റെ ഭാരം കൊണ്ടവൾക്ക് തൊണ്ടയിൽ നിന്നും വെള്ളം പോലും ഇറങ്ങാത്ത പോലെ തോന്നി. ചുറ്റും ഉള്ളവർക്കെല്ലാം സിറി കാരണം അവളോട് ഒരു ഭയം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്ന് അവൾക് മനസിലായി . പക്ഷെ അതിനപ്പുറം ഒരേസമയം ഒരുപാട് പേരെ പ്രണയിക്കുന്ന ഒരു മോശപ്പെട്ട പെണ്ണായി അവരുടെ മനസ്സിലെല്ലാം താൻ മാറിയിട്ടുണ്ടെന്ന ചിന്ത അവളെ അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് പോലെ ഐഷുവിന്റെ പെരുമാറ്റവും അവളിലെ അസ്വസ്ഥതയെ കൂട്ടി.... ഏഥനെ ഒന്ന് കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ , തന്റെ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ പറഞ്ഞു ആ നെഞ്ചിൽ ഒന്ന് അമർന്നു നിന്നെങ്കിൽ ഒരുപാട് ആശ്വാസം തോന്നുമായിരുന്നു എന്ന് ഉൾമനം പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇപ്പോൾ വിളിച്ചാൽ പോലും ആൾ ഓടി വരും എന്നവൾക് ഉറപ്പാണ്. പക്ഷെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല. ഒന്നിനും തോന്നുന്നില്ല. അഞ്ജുവിനെ ഒരുപാട് നിർബന്ധിച്ചിട്ടും കഴിക്കാത്തതുകൊണ്ട് അവളുടെ ഫുഡ് കൂടെ മറ്റു മൂന്നുപേർ എടുത്തു കഴിച്ചു. എന്നിട്ടവർ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയി. അഞ്ജുവിന് ഐഷുവിനെയും സിദ്ധുവിനെയും അഭിമുകീകരിക്കുന്നത് ഓർത്തു വല്ലായ്മ തോന്നി. എൻട്രസ് കഴിഞ്ഞു enquiryയിൽ ചെന്ന് സിറി അന്വേഷിച്ചു വന്നു. അവർ ഒബ്സെർവഷനിൽ ആണെന്നറിഞ്ഞു അങ്ങോട്ട് പോയി. ഒബ്സെർവഷനിൽ നാല് ബെഡിലായി നാലുപേർ ഇരിക്കുകയും കിടക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുന്നുണ്ട് . സിദ്ധു കിടക്കുന്ന കട്ടിലിൽ തലഭാഗത്തായി ഐഷു ഇരിക്കുന്നു. അത് കണ്ടതും അഞ്ചു വേഗം സിറിയുടെ പുറകിലേക്ക് മറഞ്ഞു നിന്നു. അക്ഷയുടേയും വിഷ്ണുവിന്റെയും കൈകൾ പ്ലാസ്റ്റർ ഇട്ടിരുന്നു. ശ്രാവണിനും അവിടിവിടായി കെട്ടുകൾ കാണാം. സിദ്ധുവിന്റെ അവസ്ഥയും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല . കയറി വരുന്നവരെ കണ്ടു നാലു പേരും മിഴിച്ചു നിന്നു. വേഗത്തിൽ കട്ടിലിൽ നിന്നെണീറ്റ ഐഷുവിന്റെ നോട്ടമത്രയും അഞ്ജുവിലായിരുന്നു. മറ്റുള്ള മൂവരെയും അർദ്ധം വച്ചൊന്ന് നോക്കി സിറി സിദ്ധുവിന്റെ ബെഡിനടുത്തുള്ള ചെയറിൽ പോയിരുന്നു. തനിക്കുണ്ടായ തെറ്റിദ്ധാരണയെ പറ്റി പറഞ്ഞു ആത്മാർഥമായി സിദ്ധുവിനോടവൻ മാപ്പ് പറഞ്ഞു. അവരുടെ സംസാരത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്ന വിഷ്ണു വൈശാഖിന്റെയും ആരോണിന്റെയും നോട്ടം കണ്ടതും വേഗം അവർക്ക് എതിർ വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു കിടന്നു. അത് കണ്ടതും ഇരുവരും പൊട്ടിവന്ന ചിരി അമർത്തി. സിറിയുടെയും സിദ്ധുവിന്റെയും സംസാരം നീണ്ടു പോയി. ഐഷു പതുക്കെ അഞ്ജുവിനടുത്തേക്ക് വന്നു... " അഞ്ചു..... ഡാ..... " ഐഷു ദയനീയമായി അവളെ വിളിച്ചു. അഞ്ചു കേൾക്കാത്ത പോലെ ദൂരെയെങ്ങോട്ടോ മിഴികളൂന്നി നിന്നു. ഐഷുവിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. തന്റെ ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്തിന്റെ അവഗണന അവൾക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. " സോറി.... ഞാൻ മറച്ചു വച്ചതല്ല... പറയാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അതിനു മുന്നേ....." " ഐഷു ജസ്റ്റ് സ്റ്റോപ്പ് " അവളെ പറയാൻ അനുവദിക്കാതെ അഞ്ചു പറഞ്ഞു. ഐഷു നിറകണ്ണുകളോടെയവളെ നോക്കി. " നിനക്ക് നിന്റേതായ റീസൺ പറയാൻ ഉണ്ടാവും ഐഷു. പക്ഷെ ഞാൻ അതൊന്നും കേൾക്കാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ ഉള്ള ഒരു മനസികാവസ്ഥയിലല്ല..... ചുറ്റും നടന്നോണ്ടിരിക്കുന്നതെല്ലാം കൂടെ എന്നെ ഭ്രാന്തു പിടിപ്പിച്ചോണ്ടിരിക്കാണ് ......നിന്നെ കേൾക്കാൻ ഞാൻ പാകപ്പെടും വരെ നീയൊന്നും എന്നോട് explain ചെയ്യരുത്.... ചിലപ്പോൾ ആ എസ്പ്ലനേഷൻ എനിക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ ആയിക്കോളണം എന്നില്ല...." അഞ്ചു നിറ കണ്ണുകളോടെ പറഞ്ഞു. ഐഷു അവളെ ഒന്ന് മുറുകെ പുണർന്ന് മാറി. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. സിദ്ധുവിനും വല്ലായ്മ തോന്നി. താൻ കാരണം ആണ് ആ സുഹൃത്ത് ബദ്ധത്തിൽ വിള്ളൽ വീണത്തെന്ന തോന്നൽ അവനെ വേദനിപ്പിച്ചു. സിദ്ധു അഞ്ജുവിനെ നോക്കി എന്തോ പറയാൻ ആഞ്ഞതും സിറി അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. " let her take her time ....." സിദ്ദുവിന് കേൾക്കാൻ പാകത്തിൽ സിറി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അത് തന്നെയാവും നന്നാവുക എന്ന് തോന്നി സിദ്ധു തലയാട്ടി. ബാക്കി ഉള്ള മൂന്നു പേരെയും കത്തുന്ന ഒരു നോട്ടം നോക്കി സിറി എണീറ്റു. അഞ്ജുവും ഇനി അവിടെ നില്ക്കാൻ ആവില്ലെന്ന പോലെ വേഗത്തിൽ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അവൾക്കു പുറകിലായി അവരും ചെന്നു. പുറത്തിറങ്ങിയതും അഞ്ജുവിന്റെ മൂഡോഫ് മാറ്റാൻ സിറിക്കൊരാശയം തോന്നി. ആരോണിനോടും വൈശാഖിനോടും പൊയ്ക്കോളാൻ പറഞ്ഞു അഞ്ജുവിനോട് ബൈക്കിൽ കയറാൻ പറഞ്ഞവൻ. രണ്ടു പേരും നേരെ പോയത് ഒരു ബീച്ചിലേക്കായിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും ഏകദേശം വെയിൽ ആറി തുടങ്ങിയിരുന്നു. " ഇതെന്താ ഇവിടെ? " അഞ്ചു ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങി ചോദിച്ചു. " ഒന്നുല്ല..... ന്റെ അഞ്ചു ചേച്ചിടെ മൂഡ് ഒട്ടും ഓക്കേ അല്ല. അതൊന്ന് സെറ്റ് ആകാൻ കൊണ്ട് വന്നതാണ്..............." ചിരിയോടവൻ പറഞ്ഞു ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങി അവൾക്കൊപ്പം നടന്നു. " ഇവിടെ വന്നാൽ ഓക്കേ ആവുമെന്നാണോ ." അഞ്ചു നിസ്സഹായതയോടെ ചോദിച്ചു. സിരി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.ഒന്നും മിണ്ടാതവർ കടൽ തീരത്തിലൂടെ നടന്നു. അഞ്ജുവിന്റെ കോലം കണ്ടവന് സഹതാപം തോന്നി പോയി. രാവിലെ ആ ഫ്രോക്കിൽ ഒരു രാജകുമാരിയെ പോലിരുന്നവൾ ഇപ്പോൾ ആകെ അലങ്കോലപ്പെട്ടു പോയിരുന്നു. വിഷ്ണു പിടിച്ചു നാശമായ മുടി കെട്ട് പോലും അവൾ ശരിയാക്കിയിട്ടില്ല. " സിറി.........." നടക്കുന്നതിനിടയിൽ അഞ്ചു വിളിച്ചു . "ഹമ്...." സിരി മൂളി . " വല്ലാത്ത ഒറ്റപ്പെടൽ തോന്നുന്നു ....... " " ഞാൻ ഇല്ലേ...." സിറി പെട്ടന്ന് പറഞ്ഞു. അഞ്ജുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു കുഞ്ഞു പുഞ്ചിരി. അത്രയും ചെറുത്. " നീയുണ്ട്..... പക്ഷെ ഐഷുവില്ല വീട്ടുകാരില്ല അങ്ങനെ അങ്ങനെ ആരും ഇല്ല..." അവൾ പക്വത വരാത്ത കുട്ടികളെ പോലെ സംസാരിച്ചു. സിറി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, അവൻ നല്ലൊരു കേൾവിക്കാരനായി. കുറച്ചു നടന്നവർ ഒരു തെങ്ങു മറിഞ്ഞു വീണ് കിടക്കുന്നതിൽ പോയിരുന്നു. പിന്നീട് അവർ തമ്മിൽ ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടിയില്ല. അവർക്കിടയിൽ പൂർണ നിശബ്ദത. കടലിരമ്പുന്നത് ആകാംഷയോടവൾ നോക്കിയിരുന്നു. നല്ല കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാറ്റ് കൂടായതും അഞ്ചു ആകെ അലങ്കോലപ്പെട്ടു............ കെട്ടിവച്ചതിൽ നിന്നും പുറത്തു വന്ന മുടി അനുസരണയില്ലാത്ത പാറി കളിച്ചു. വെളിച്ചം പാടെ നീങ്ങി ഇരുട്ട് പടർന്നു. അവർക്കടുത്തുള്ളതുൾപ്പടെ എല്ലാ കടകളിലും വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു. " ഐസ്ക്രീം വേണോ? " സിരി പുറകിലുള്ള കടയിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. വേണ്ടെന്നവൾ തലയാട്ടി. വീണ്ടും നിശബ്ദദ .... " പോവാം....." നിശബ്ദതയെ ബേധിച്ചു സിറി ചോദിച്ചു. " എനിക്ക് ഹോസ്റ്റലിൽ പോവുന്നത് ഓർക്കാൻ വയ്യ സിറി......" അഞ്ചു കടലിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " വേറെ എവിടെ പോവാനാ ...? " സിറി ആശയകുഴപ്പത്തോടെ ചോദിച്ചു. " അറിയില്ല..." അഞ്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ടെണീറ്റു. രണ്ടു പേരും വന്നവഴി തിരിച്ചു നടന്നു. കുറച്ചു നടന്നതും സിറി പെട്ടന്ന് നിന്നു. അഞ്ചു സംശയത്തോടവനെ നോക്കി. " എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നോ? " സിറി ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു. അഞ്ചു ഞെട്ടി പോയി. ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് പോവാൻ ഇഷ്ടമില്ലെന്നു പറഞ്ഞത് സത്യമാണ് . കാരണം ഐഷുവിനെ ഫേസ് ചെയ്യാൻ വയ്യ ,അവിടെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കുന്നവരെയും ഫേസ് ചെയ്യാൻ വയ്യ. ആകെ തകർന്നു പോയൊരു അവസ്ഥ.പക്ഷെ സിറിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് അവൻ വിളിക്കുമെന്ന് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. " വാടോ...... " വളരെ നിഷ്കളങ്കമായവൻ പറഞ്ഞു. അവൻ വീണ്ടും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അഞ്ചു ആശയകുഴപ്പത്തോടെ നിന്നു. " വാ...." അഞ്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് നടത്തം തുടർന്നു. " വരുമോ ഇല്ലയോ എന്ന് പറ." വേഗത്തിൽ നടക്കുന്നവൾക്കു പിന്നാലെ ഓടി സിറി പറഞ്ഞു. അഞ്ചു ആലോചിച്ചു. സിറി അവൾക്ക് അത്രയും കംഫോര്ട്ടബിള് ആയൊരു ആളാണ്. അവളുടെ ലൈഫിൽ അവൾക്ക് ഇത്രത്തോളം അടുപ്പമുള്ളൊരു ആണ്സുഹൃത്ത് ഉണ്ടായിട്ടില്ല. അങ്ങനൊരു റൊമാന്റിക് ഡാൻസ് പോലും ചെയ്തത് അവനോടുള്ള ട്രസ്റ്റ് ഒന്ന് കൊണ്ട് മാത്രമാണ്. ആ ട്രസ്റ്റ് അവൻ തെറ്റിച്ചിട്ടും ഇല്ല. അവന്റെ ഒരു ടച്ച് പോലും അവൾക്കു uncomfortable ആയി തോന്നിയിട്ടില്ല. പരിചയപെട്ടു രണ്ടാഴ്ച ആയിട്ടുള്ളു എങ്കിലും അവനോട് ഒരു പ്രേത്യേക അടുപ്പം തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശരിക്കും ഒരു അനിയനോ സുഹൃത്തോ ഒക്കെ ആയി അവൻ മാറി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എല്ലാ പ്രശ്ങ്ങളിലും ഒറ്റപെടുത്താതെ അവൻ കൂടെ ഉണ്ടാകും. തനിക്ക് വേണ്ടി ആരോടും അടി കൂടും . അവനുള്ളത്‌ ഒരു ധൈര്യം ആയി മാറിയത് പോലെ...... അങ്ങനെ ഓർക്കേ അവന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള ക്ഷണം അവൾക്ക് നിരസിക്കാൻ തോന്നിയില്ല. " വരാം.........." സിറിയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. അവളെ ഈ അവസ്ഥയിൽ ഒറ്റപ്പെടുത്താൻ ശരിക്കും അവനു തോന്നിയിരുന്നില്ല. അപ്പോഴാണവൾ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് പോകുന്നത് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത പോലെ സംസാരിക്കുന്നത്. അപ്പൊ ഓർത്തു വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കാമെന്ന്. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഈ ദിവസം തന്റെ വീട്ടിൽ അവളുണ്ടെങ്കിൽ ഒരു മനസമാധാനം കിട്ടും. അത്രത്തോളം അവൾ തകർന്നു പോയിട്ടുണ്ട്. ബൈക്കിൽ കയറുമ്പോഴും ഓടിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളി ചാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അഞ്ജുവിന്റെ മനസ്സിൽ നല്ല ടെൻഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് പോകുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലതിതാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അവളുടെ റെസ്റ്റോറന്റിന് മുന്നിലൂടെയാണ് സിറി വണ്ടിയോടിച്ചത്. മെയിൻ റോഡ് കഴിഞ്ഞു ഒരു residential ഏരിയയിലേക്ക് വണ്ടി കയറി. കുറച്ചു വീടുകൾക്കപ്പുറം വലിയൊരു മോഡേൺ രീതിയിൽ പണി കഴിപ്പിച്ച വീടിന്റെ തുറന്നു കിടക്കുന്ന ഗേറ്റിനകത്തേക്ക് ആ ബുള്ളറ് കയറി. പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് വണ്ടി കയറ്റിയിട്ടു.  അഞ്ചു വാ പൊളിച്ചു കൊണ്ട് ആണ് ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങിയത്.   " ഇതാണോ നിന്റെ വീട്? " ചുറ്റും നോക്കി മിഴിച്ചു കൊണ്ടവൾ ചോദിച്ചു.  " അതെ." " so , are you rich ? " വീടിനു മുകളിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ അഞ്ചു ചോദിച്ചു. " no, my father is rich. " സിറി നിസ്സാരമായി പറഞ്ഞു.  കാർ പോർച്ചിൽ കിടക്കുന്ന കാറിലേക്കവൻ നോക്കി. " അപ്പൻ വന്നിട്ടുണ്ട്..."  അഞ്ചു പക്ഷെ അവൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാതെ ചുറ്റും നോക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ രണ്ടുമുറി വീടുമായി ഒരിക്കലും താരതമ്യ പെടുത്താൻ പോലും കഴിയാത്ത അത്രയും വലിയതും പുതുമയുള്ളതുമായ വീട് കണ്ടവളുടെ കിളി പാറിയിരുന്നു. മുൻവശം ഇങ്ങനെയാണെങ്കിൽ അകം എങ്ങനയെയായിരിക്കും എന്നറിയാൻ അവളുടെ ഉള്ളം തുടിച്ചു. കീ കയ്യിൽ കറക്കി അവൻ അവൾക്കടുത്തേക്കു വന്നു.   സിറി കാളിങ് ബെല്ലടിച്ചു.  അഞ്ചു ആകാംഷയോടെ കാത്തു നിന്നു. വാതിൽ തുറന്നു സാരി ഉടുത്തൊരു സ്ത്രീ ഇറങ്ങി വന്നു.  " ആ, സീമേച്ചി പോയില്ലേ? ...." സിറി ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു അകത്തേക്ക് കയറി. അവനു പിന്നാലെ അഞ്ജുവും.  സീമേച്ചി അവളെ കണ്ണ് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി. " ഇതാരാ മോനെ? "  അവൻ ചോദിച്ചതിനുള്ള ഉത്തരത്തിനു പകരം തിരിച്ചീ ചോദ്യമാണ് അവർ ചോദിച്ചത്. സിറി ഒന്ന് ചിരിച്ചു സോഫയിലേക്കിരുന്നു കാലിലുള്ള ഷൂ അഴിച്ചു തുടങ്ങി. " എന്റെ ഫ്രണ്ട് ആണ്. "  അവർ സംശയത്തോടെ ഇരുവരെയും മാറി മാറി നോക്കി. അഞ്ജുവിനു അവരുടെ നോട്ടത്തിൽ അവസ്ഥത തോന്നി. അവരാണെങ്കിൽ അപ്പനോ മോണോ ഇന്ന് വരെ ചെയ്യാത്ത ഒരു കാര്യം കണ്ടതിന്റെ സംശയത്തിൽ ആണ്. സിറിക്കത് മനസിലായി. "ചേച്ചി അഞ്ജുവിനു ആ ഗസ്റ്റ് റൂം ഒന്ന് റെഡി ആക്കിയിട് . " അവൻ പറഞ്ഞതും അനുസരണയോടെ അവർ അകത്തേക്ക് പോയി.  മിഴിച്ചു നിക്കുന്ന അഞ്ജുവിനെ കണ്ടതും സിറിക്ക് ചിരി വന്നു.ഷൂ അഴിച്ചു സൈഡിലേക്ക് വച്ച് അവൻ അഞ്ജുവിനടുത്തേക്ക് വന്നു.  " ഇവിടെ ജോലിക്ക് നിൽക്കുന്ന ചേച്ചിയാണ്. അടുത്താണ് വീട്. 9 മണി ആയാൽ ആൾ പോകും. രാവിലെ 6 മണിക്ക് വരും...."  അവൻ വേഗത്തിൽ പറയുന്നത് കേട്ട് അഞ്ചു അവനെ ഉറ്റു നോക്കി.  " ആദ്യം അഞ്ചു ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആവ് , എന്നിട്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് വീട് മൊത്തം ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം..... അപ്പൻ വന്നിട്ടുണ്ട് ആളെയും കാണിച്ചു തരാം."  അഞ്ചു തലയാട്ടി. " ഇവിടെ എത്തിയപ്പോഴേക്കും നാവ് ഓടി പോയോ? " തല ചെരിച്ചു അവളുടെ വാ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി അവൻ ചോദിച്ചു. " ഇല്ല. " ചുണ്ടു കോട്ടിയവൾ പറഞ്ഞതും സിറി ചിരിച്ചു. " ദേ , അപ്പനോട് monday കോളേജിലേക്ക് വരാൻ പറയാൻ ഉള്ളതാ... റീസൺ ചോദിക്കുമ്പോൾ നടന്നതൊക്കെ പറയേണ്ടി വരും കട്ടക്ക് കൂടെ നിന്നോണം. ഇതുപോലെ അടിയേറ്റ കണക്ക് നിൽക്കരുത്." ചിരി നിർത്തി അവൻ കാര്യത്തിൽ പറഞ്ഞതും അഞ്ചു രണ്ടു കയ്യിലേയും തള്ളവിരൽ ഉയർത്തി കാട്ടി. പെട്ടന്നാണ് മുകളിൽ നിന്നും ആരോ സ്റ്റെപ് ഇറങ്ങി വരുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത്. രണ്ടുപേരും മുകളിലേക്ക് നോക്കി.  സിറി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "അപ്പൻ ആണ്.... അങ്ങോട്ട് പോയി കാണാമെന്നാ വിചാരിച്ചേ, ഇതിപ്പോ ആളിങ്ങോട്ടു വരുന്നുണ്ടല്ലോ..."  മുകളിലെ ഡിം ലൈറ്റിൽ നിന്നും താഴത്തെ പ്രകാശം പതിക്കുന്നിടത്തേക്ക് പതുക്കെ ഓരോ സ്റ്റെപ് ആയി ഇറങ്ങി വരുന്ന ആ ബലിഷ്ടമായ രൂപത്തെ അഞ്ചു മിഴി ചിമ്മാതെ നോക്കി.  സിറിയുടെ സംസാരത്തിലൂടെ പറഞ്ഞു കേട്ട അവന്റെ ഹിറ്റ്ലർ ഡാഡിയെ കാണാൻ അവൾ ആകാംഷയോടെ കാത്തു നിന്നു.  " അഞ്ചു മീറ്റ് മൈ അപ്പൻ.... എന്റെ ജീവൻ എന്റെ ലോകം എന്റെ ഹിറ്റ്ലർ എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അങ്ങനെ എല്ലാം എല്ലാമായ എന്റെ അപ്പൻ..... the great DR. EDHAN MILLER " സിറി നാടകീയമായി പറഞ്ഞു അവിടെക്കു വിരൽ ചൂണ്ടിയതും വെളിച്ചത്തിലേക്കിറങ്ങി വന്ന ഏഥനെ കണ്ടു അഞ്ജുവിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.  ഏഥൻറെ മുഖഭാവം എന്താണെന്ന് മനസിലാക്കും മുന്നേ കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കയറി അവൾ നിലത്തേക്ക് ഊർന്നു വീണു..... തുടരും.............. അപ്പൊ എല്ലാരും ഹാപ്പി അല്ലെ.... ഇനി സിറിയുടെ അപ്പനെ കണ്ടിലെന്ന് പറയരുത്. തൽക്കാലത്തേക്ക് ഞാൻ മുങ്ങി. റ്റാറ്റാ ബൈ ബൈ ഗയ്‌സ്🏃‍➡️🏃‍➡️🏃‍➡️🏃‍➡️🏃‍➡️🏃‍➡️🏃‍➡️.

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ നീയെൻ നീലാംബരി 🦋4  നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ ശരീരം. പഴയ തേജസ്സില്ലെങ്കിലും ഒട്ടും കുറഞ്ഞു പോവാത്ത മുഖ സൗന്ദര്യം. നല്ല നീണ്ടതെന്ന് പറയാൻ കഴിയാത്ത മുടി. ചെറുതായി വളർന്ന താടിയും മീശയും. എപ്പോഴും ചുണ്ടിൽ കാണുന്ന മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി. നേവി ബ്ലൂ ഷർട്ടും വെള്ളമുണ്ടും ആണ് വേഷം.  "അഭി.............."  ആരെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്ന അഭി മാധവന്റെ വിളി കേട്ട് നിന്നു.  " എന്താ വല്യമാമേ........." അഭി ചോദിച്ചു. അപ്പോഴും ചുണ്ടിൽ ഒരു കുഞ്ഞു പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. " നാളെ രാവിലെ അവരെത്തും..... ബുധനാഴ്ച കുടുംക്ഷേത്രത്തിൽ വച്ച് കല്യാണം നടത്താം... ഇന്നല്ലേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകേണ്ടത്. വരും വഴി നമ്മുടെ കടയിൽ കയറി താലി വാങ്ങിച്ചിട്ട് പോര്. ഞാൻ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്...."  മാധവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും അഭി പതിഞ്ഞൊന്നു മൂളി.  അവന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണെന്ന് ആർക്കും മനസിലാകുന്നുണ്ടയിരുന്നില്ല. അഭിയുടെ സ്വഭാവത്തിന് ആരെന്തു പറഞ്ഞാലും ഒരു എതിർപ്പ് ഉണ്ടാകില്ല. പണ്ട് മുതലേ അനുസരിച്ചു മാത്രം ശീലിച്ചവനാണ് . അസുഖം വന്നതിൽ പിന്നെ ആരോടും മിണ്ടണോ പറയാനോ പോലും വരാതായി. എപ്പോഴും ചുണ്ടിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ചിരി ഒഴിച്ചാൽ മറ്റൊരു വികാരവും ആ മുഖത്ത് കാണാറില്ല. ജീവിതത്തിലെ എല്ലാം അവസാനിച്ച പോലൊരു നിസ്സംഗത ആണെപ്പോഴും. പക്ഷെ കല്യാണത്തിന് അഭി സമ്മതിക്കുമെന്ന് ആരും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല. പ്രതീക്ഷകൾ തെറ്റിച്ചു അവന്റ ഭാഗത്തു നിന്നും ഒരു എതിർപ്പും ഉണ്ടായില്ല. " നിനക്കുള്ള ഡ്രെസ്സും എടുത്തേക്ക്. അവൾക്കുള്ളത് വരുന്നവഴി സജീവൻ വാങ്ങിച്ചോളും...."  "മ്മ് ............." വീണ്ടും മൂളൽ.  അവനെ ഒന്ന് ഇരുത്തി നോക്കി മാധവൻ  എണീറ്റ് കൈകഴുകി.  താര അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ മിഴിച്ചു നോക്കി. " ഓരോരുത്തർ മാറുന്നൊരു മാറ്റം നോക്കെടി..... 5 വർഷത്തെ ദിവ്യപ്രേമം തേച്ചു പോയപ്പോൾ പിന്നെ ചാവും വരെ സന്യാസി ആയിരിക്കുമെന്നാ ഞാൻ ഓർത്തെ... പക്ഷെ കണ്ടോ കല്യാണം എന്ന് കേട്ടതും തനി സ്വഭാവം പുറത്തു വന്നത്....." താര അടുത്തിരിക്കുന്ന വർഷയുടെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞതും വർഷ വാ പൊത്തി ചിരിച്ചു. അഭി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അടുക്കള തിണ്ണയിൽ അടച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന സ്റ്റീൽ പ്ലേറ്റ് തുറന്നു. അതിനടിയിലുള്ള അൽപ്പം വളഞ്ഞ സ്റ്റീൽ പാത്രത്തിൽ കാണുന്ന ഒരു അപ്പത്തിലേക്കും അതിനു മുകളിൽ ഒഴിച്ച് വച്ചിരിക്കുന്ന കറിയിലേക്കും നോക്കി വേദനയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ നേരം അവനെ വിശക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ വാരി ഊട്ടിയിരുന്ന അവന്റെ അമ്മയുടെ മുഖം മനസിലൂടെ മിന്നി മാഞ്ഞു. അവിടെ നിന്ന് തന്നെ ആ അപ്പം ചുരുട്ടി വായിൽ വച്ച്  ആ പത്രം കഴുകി സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് കമഴ്ത്തി. അടുത്തുള്ള കലത്തിലെ തിളപ്പിച്ചാറിയ വെള്ളത്തിൽ നിന്നും ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം മുക്കി വായിൽ ഒഴിച്ചു.  എന്നിട്ടവൻ നേരെ ഡൈനിങ്ങ് ഹാളിലേക്ക് ചെന്നു. വല്യമാമനും സഞ്ജുവും വരുണും എണീറ്റ് പോയിരുന്നു. ചെറിയമാമൻ വന്നു നിൽക്കുന്നവനെ ഒന്ന് നോക്കി.  " അഭി.... എപ്പോഴാ അപ്പോയിന്മെന്റ്. "  ചെറിയമാമൻ ചോദിച്ചു. " പത്തുമണിക്ക്....." അഭി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. " ഒറ്റക്ക് പോകണ്ട... ഞാനും വരാം. കാർ എടുക്കാം. "  അതും പറഞ്ഞയാൾ എണീറ്റ് കൈ കഴുകി. അതിഷ്ട്ടപെടാത്ത പോലെ മീനാക്ഷി അയാളെ നോക്കി ദഹിപ്പിച്ചെങ്കിലും അത് മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ മഹാദേവൻ പോയി. താരയും വർഷയും കിങ്ങിണിയും എണീറ്റ് കൈകഴുകി.  അഭി ടേബിളിലേക്കും അവന്റെ ഡ്രെസ്സിലേക്കും ഒന്ന് നോക്കി....  " ടേബിളിൽ ഉള്ള പാത്രങ്ങൾ എടുക്കാൻ ദിവസവും പറയണം എന്നുണ്ടോ? " അഭിയെ ദഹിപ്പിക്കും വിധം നോക്കി രേവതി പറഞ്ഞതും അഭി മുണ്ട് മടക്കി കുത്തി  ടേബിളിനടുത്തേക്ക് ചെന്ന് എല്ലാവരും കഴിച്ചു വച്ച പാത്രങ്ങൾ എല്ലാം ഓരോന്നായി അടുക്കി വച്ച് തുടങ്ങി. " വേറെ പണിക്കൊന്നും പോകുന്നില്ലല്ലോ , വെറുതെ തിന്ന് മുടിപ്പിച്ചു ഇരിക്കലല്ലേ.... ചാവുന്നെന് മുൻപ് ഇങ്ങനേലും ഒരു ഉപകാരം ഉണ്ടാവട്ടെ അല്ലെ മീനാക്ഷി..."  രേവതി എണീറ്റ് വാഷ്‌ബേസിനടുത്തേക്ക് നടന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞത് കേട്ടതും താരയും വർഷയും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. കിങ്ങിണിക്കത് കേട്ടതും കണ്ണ് നിറഞ്ഞു വന്നു.  എന്തോക്കെ ആരൊക്കെ പറഞ്ഞാലും എല്ലാം കേട്ട് നിൽക്കുന്ന ഏട്ടനെ കണ്ടവൾക്ക് നെഞ്ചു പൊട്ടി. രേവതി നോക്കി ദഹിപ്പിക്കുന്നത് കണ്ടതും കൈകഴുകി ഒന്നും മിണ്ടാതവൾ അകത്തേക്ക് പോയി. " ആ പ്ലേറ്റ് ഒന്നുപോലും പൊട്ടാതെ നോക്കിക്കോ...." മീനാക്ഷി പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു. അഭി പുഞ്ചിരിയോടെ എല്ലാ പ്ലേറ്റും ഗ്ലാസും അടുക്കളയിലുള്ള വാഷ്‌ബേസിലിട്ട് കഴുകിയെടുത്തു. എല്ലാം സ്റ്റാൻഡിൽ അടുക്കിയതിനു ശേഷം ഒരു തുണി നനച്ചെടുത്തു മുറവും കൊണ്ട് പോയി ടേബിളിലെ എച്ചിൽ വാരി. അവൻ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം നോക്കി രേവതിയും മീനാക്ഷിയും അഹങ്കാരത്തോടെ നിന്നു.എല്ലാവരും മൂന്നു നേരവും കഴിക്കുന്ന എച്ചിൽ പത്രങ്ങൾ എന്നും അവർ അഭിയെ കൊണ്ടായിരുന്നു കഴുകിച്ചിരുന്നത് . അവനൊന്ന് എതിർക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ എല്ലാം ചെയ്യും. വീട്ടു ജോലിക്കാരി ജാനിച്ചേച്ചി സഹതാപത്തോടെ എല്ലാം കണ്ടു അവിടിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സഹായിക്കാൻ ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിലും പറ്റില്ല. ഈ രണ്ടു ഭൂധനകളും കൂടെ ആളെ നരകം കാണിക്കും. പണി തീർത്തു കയ്യ് വൃത്തിയിൽ കഴുകി അഭി അകത്തേക്ക് നടന്നു. കൊട്ടാരതുല്യമായ ആ വീടിന്റെ താഴെയുള്ള അനേകം മുറികളിലൊന്നിലേക്ക് അവൻ കയറി. അത്യാവശ്യം വലിയൊരു റൂം ആയിരുന്നത്.  യാതൊരു അടുക്കും ചിട്ടയും ഇല്ലാതെ കിടക്കുന്ന റൂം കണ്ടവന് മടുപ്പ് തോന്നി. പക്ഷെ വൃത്തിയാക്കി എടുക്കാൻ വയ്യ.... ശരീരം പഴയ പോലെ ഒരുപാടു നേരം ജോലി ചെയ്യാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ല... അമ്മയുടെ മരണശേഷം ഈ കഴിഞ്ഞ ആറു മാസം വരെ ഈ റൂമിനെ പൊന്നു പോലെയായിരുന്നു അഭി സൂക്ഷിച്ചു പോന്നിരുന്നത്. ഇപ്പോഴാണെങ്കിൽ ഒന്നിനും വയ്യ. ശരീരത്തെക്കാൾ തളർന്ന മനസോടെ ജീവിക്കുന്നൊരുവന് ഒന്നിനും വയ്യ. എണ്ണപ്പെട്ട ദിവസങ്ങൾ ഒടുങ്ങുമ്പോൾ ഈ റൂം അനാഥമാവും. അന്നിവിടെ  ഈ പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിൽ തന്റെ ഓർമകളും അലഞ്ഞു തിരിയുന്നുണ്ടാകും.. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അഭി വലിയ കട്ടിലിനടുത്തുള്ള ചെറിയ ടേബിളിന്റെ വലിപ്പു തുറന്നു . അതിൽ കാണുന്ന പലവിധം ഗുളിക പാക്കറ്റുകൾ അവനെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തും പോലെയവനു തോന്നി. അതിൽ നിന്നൊരു പാക്കറ്റ് എടുത്ത് ഒരു ഗുളികയെടുത്തു പൊട്ടിച്ചു വായിലിട്ടു വെള്ളം കുടിച്ചു.  റൂം പൂട്ടി പുറത്തിറങ്ങി സിറ്റ്ഔട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അവിടൊരു ചാരുകസേരയിൽ പത്രം നോക്കി മഹാദേവൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുറ്റത്തുള്ള കാറുകളൊന്നും കാണാത്തതിൽ നിന്നും മനസിലാക്കാം എല്ലാവരും ഓരോ ഓഫീസിലേക്കായി പോയിട്ടുണ്ടെന്ന്. മുന്നേ ഒക്കെ ഇത് പോലെ താനും പോകാറുണ്ടായിരുന്നല്ലോ എന്നവൻ വേദനയോടെ ഓർത്തു.  " ചെറിയമാമേ ..... ഇറങ്ങിയാലോ? " അഭിയുടെ പതുക്കെയുള്ള ചോദ്യം കേട്ടതും മഹാദേവൻ എണീറ്റു. പുറത്തിറങ്ങി പോർച്ചിലേക്ക് ചെന്ന് കാറെടുത്തു വന്നു. അഭി കോഡ്രൈവിങ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി. പരസ്പരം അവരൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല. മഹാദേവന്റെ മനസ് നീറുകയായിരുന്നു.  തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞു പെങ്ങളുടെ ഒറ്റമകൻ..... എല്ലായിടത്തും ആവേശത്തോടെ ഓടി നടന്നിരുന്ന, എല്ലാ ഷോപ്പിന്റെയും മുഴുവൻ കണക്കുകളും നോക്കാൻ അച്ഛൻ ഏൽപ്പിച്ചിരുന്ന മിടുമിടുക്കനായ അഭിയും ഈ അഭിയും തമ്മിൽ ഒരു തരി സാമ്യമില്ലെന്നയാൾ ഓർത്തു . ഒറ്റ തലകറക്കം മാറ്റി മറിച്ചത് ചുറുചുറുക്കുള്ള ഒരു 26 വയസുകാരന്റെ ജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു.  അഭി പുറം കാഴ്ചകളിലേക്കുറ്റു നോക്കിയിരുന്നു. അവന്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ ആ നേരം തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വരും കാര്യങ്ങളായിരുന്നു. ആലോചിക്കുമ്പോൾ തലവേദന വരുന്നുണ്ടായിരുന്നവന്. ബുധനാഴ്ച ഇന്നുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഏതോ പെൺകുട്ടിയെ ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് തനിക്ക് കല്യാണം കഴിച്ചു തരുന്നു. ഈ ദുരന്ത ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരാൻ പോകുന്നവളോടവന് സഹതാപം തോന്നി. മുൻപ് മര്യാദക്ക് ഭക്ഷണം എങ്കിലും കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ അവരുടെ എച്ചിൽ തന്നെ തന്നാൽ വല്യ ഭാഗ്യം എന്ന പോലെ ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു. അതിനിടക്ക് ആ എച്ചിൽ കഴിക്കാൻ മറ്റൊരാൾ കൂടെ . എന്നാലും ആരായിരിക്കും ഈ രോഗിയെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ പോകുന്ന ആ നിർഭാഗ്യവതി ................ ഹോസ്പിറ്റൽ ഗേറ്റ് കടന്നു കാർ പാർക്കിങ്ങിൽ ഇട്ടവർ അകത്തേക്ക് കയറി. ലിഫ്റ്റ് കയറി സെക്കന്റ് ഫ്ലോറിൽ എത്തി. അവിടെ കയറുന്നിടത്തായി തന്നെ വലിയ അക്ഷരത്തിൽ ONCOLOGY എന്നെഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. DR.Neeraj.s MD, DM clinical hematology എന്നെഴുതിയ റൂമിനു മുന്നിലുള്ള ചെയറിലേക്കവർ ഇരുന്നു. അവരുടെ ടോക്കൺ ആയതും കയ്യിലുള്ള ഫൈലുമായി അഭിയും പുറകിലായി മഹാദേവനും അകത്തേക്ക് കയറി. " ഹാ.... അഭിമന്യു.. ഇന്നെങ്കിലും താൻ ആരെയെങ്കിലും കൂട്ടി വന്നല്ലോ. കഴിഞ്ഞ തവണ വഴക്കു പറഞ്ഞതിനു ഉപകാരമുണ്ടായി....." പുഞ്ചിരിയോടെ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതും മഹാദേവൻ വിളറി പോയി. സര്ജറിക്ക് ശേഷം കാണിക്കാൻ എല്ലാം അവനൊറ്റക്കായിരുന്നു വന്നിരുന്നതെന്ന് നിരാശ്ശയോടെ അയാൾ ഓർത്തു.  ഇരുവരും കസേരയിലേക്കിരുന്നു , അഭി കയ്യിലുള്ള ഫയൽ ഡോക്ടർക്ക് നീട്ടി. അവസാനം എഴുതി കൊടുത്ത ടെസ്റ്റ് റിസൾട്ടുകൾ ഡോക്ടർ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ നോക്കി. " നല്ല ഇമ്പ്രൂവ്മെന്റ് ഉണ്ടല്ലോ ഡോ...." അഭിയോടായി ഉത്സാഹത്തോടെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അഭി മായാത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ ഇരുന്നു. പിന്നീട് ഡോക്ടർ അവനെ മുൻപ് സർജറി ചെയ്ത കഴുത്തിലൊക്കെ പരിശോധിച്ചു.  " സാർ അഭിമന്യുവിന്റെ? " മഹാദേവനെ നോക്കി ഡോക്ടർ ചോദിച്ചു .  " അമ്മാവനാണ്...."  " ആ...... ഇതുവരെ കാണാത്തത് കൊണ്ട് എനിക്ക് അറിയില്ലല്ലോ. മുന്നേ വന്നിരുന്നത് സാറിന്റെ അച്ഛൻ ആയിരുന്നല്ലേ.... "  " അതെ, ഇവന്റെ സർജറി കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞതും... അച്ഛൻ....." മഹാദേവൻ പതർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു. " അറിയാം ... അഭി പറഞ്ഞിരുന്നു..... സോറി ഫോർ യുവർ ലോസ്സ് ...."  "its ok....." മഹാദേവൻ വേദന നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.  " അപ്പൊ സർ എത്രയും പെട്ടന്ന് സർജറി നടത്തണം. ഇപ്പോൾ കൌണ്ട് എല്ലാം നോർമൽ ആണ്. ഈ സർജറി കൂടെ കഴിഞ്ഞാൽ നമുക്ക് ഒരു സൈക്കിൾ കീമോ കൂടെ എടുക്കാം.... അത് കഴിഞ്ഞു ct സ്കാൻ എടുത്തു നോക്കാം. അതിൽ കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ കറക്ട് followup ചെയ്താൽ മതി......"  ഡോക്ടർ അഭിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു.  '' എല്ലാം തന്റെ കയ്യിലാണ്..... തന്റെ കോണ്ഫിടെൻസിന് അനുസരിച്ചായിരിക്കും ഇനിയങ്ങോട്ടുള്ള റിക്കവറി ."  അഭി ചെറുതായൊന്ന് ചിരിച്ചു. ഡോക്ടർ വല്ലാത്ത നിരാശയോടെ അവനെ നോക്കി. മഹാദേവനും നിരാശ തോന്നി. ഇത് കൊണ്ടൊന്നും കാര്യമില്ലെന്ന അഭിയുടെ ഭാവം അയാളെ ദുഃഖത്തിലാഴ്ത്തി. " ഡോക്ടർ ബുധനാഴ്ച അഭിയുടെ മാര്യേജ് ആണ്. അത് കഴിഞ്ഞൊരു തീയതി തന്നോളൂ..... അന്ന് സർജറി നടത്താം....." മഹാദേവൻ വേഗത്തിൽ പറഞ്ഞു. " മാര്യേജ് ആണോ. എന്നിട്ട് അഭിമന്യു പറഞ്ഞില്ലല്ലോ..." ഡോക്ടർ അതിശയിച്ചു, " പെട്ടന്ന് തീരുമാനിച്ചതാണ് ...." അഭി പറഞ്ഞു. ഡോക്ടർ അപ്പോഴും അവിശ്വാസത്തോടെ ഇരുവരെയും മാറി മാറി നോക്കി. എന്നിട്ട് പ്രീസ്ക്രിപ്ഷൻ എഴുതി ഫയൽ അഭിക്ക് നേരെ നീട്ടി.  "അഭിമന്യു പോയി മരുന്ന് വാങ്ങിച്ചു പുറത്തു വെയിറ്റ് ചെയ്തോളു. ഞാൻ സാറിനോട് കുറച്ചു സംസാരിക്കട്ടെ...."  ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതും അഭി ഫയൽ വാങ്ങി പുറത്തേക്കു നടന്നു.  " എനിക്ക് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്..... അതിനായിട്ടാണ് അഭിമന്യുവിനോട് ആരെയെങ്കിലും കൂട്ടി വരാൻ ഞാൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നത്." അത്രയും നേരം ഇല്ലാത്തതു പോലെ ഗൗരവത്തിൽ നീരജ് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയതും മഹാദേവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പേറി...... തുടരും............................ അഭിപ്രായങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ട് പോകു.... അതെനിക്ക് വല്ല്യ മോട്ടിവേഷൻ ആണ് 🙂