Teenage Novel നാളെ കാണാം ❤️ അദ്ധ്യായം 11 — ആദ്യ ഫോട്ടോ "Tomorrow... Camera കൊണ്ടുവരുമോ? 📸" ആ മെസേജ് രാത്രി മുഴുവൻ റിയാന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പഴയ DSLR ബാഗിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്തു. ലെൻസ് തുടച്ചു. ബാറ്ററി ചാർജിലിട്ടു. അമ്മ അതുകണ്ട് ചിരിച്ചു. "നാളെ വലിയ ഫോട്ടോഷൂട്ടാണോ?" "ഏയ്... സ്കൂളിൽ ഒരു പ്രോഗ്രാമുണ്ട്." "ഓഹ്..." അമ്മ കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല. പക്ഷേ റിയാന്റെ മുഖത്തെ ചിരി അവർ ശ്രദ്ധിച്ചു. --- രാവിലെ... ക്യാമറ ബാഗ് തോളിലിട്ട് റിയാൻ ക്ലാസിൽ കയറി. "ഓഹോ..." കാർത്തിക് എഴുന്നേറ്റു. "ഇന്നാണ് ആ ദിവസം." "ഏത് ദിവസം?" "ചരിത്രം രചിക്കപ്പെടുന്ന ദിവസം." അരുൺ ചിരിച്ചു. "ഇവനെ രാവിലെ തന്നെ ഓഫ് ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ?" അപ്പോഴാണ് റിയ ക്ലാസിലേക്ക് വന്നത്. അവളുടെ കണ്ണ് നേരെ ക്യാമറ ബാഗിലേക്കുപോയി. "കൊണ്ടുവന്നോ?" റിയാൻ തലകുലുക്കി. "ഡീൽ മറക്കാറില്ല." "ഗുഡ്." --- ലഞ്ച് ബ്രേക്ക്. "വാ..." റിയ വരാന്തയിലേക്ക് നടന്നു. "എവിടേക്ക്?" "ഒരു സ്ഥലം കാണിക്കാം." സ്കൂളിന്റെ പിന്നിലൂടെ ചെറിയൊരു വഴിയുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ അധികം കുട്ടികൾ പോകാറില്ല. ഒരു വലിയ മഴമരം. താഴെ പഴയ കല്ല് ബെഞ്ച്. മുന്നിൽ ചെറിയൊരു കുളം. കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ തിരമാലകൾ. റിയ കൈവിരിച്ച് നിന്നു. "ഈ സ്ഥലം എനിക്ക് ആദ്യ ദിവസം തന്നെ ഇഷ്ടമായി." റിയാൻ ചുറ്റും നോക്കി. "സുന്ദരമാണ്." "അതുകൊണ്ടാണ്..." അവൾ ചിരിച്ചു. "...ആദ്യ ഫോട്ടോ ഇവിടെ." --- റിയാൻ ക്യാമറ എടുത്തു. "ഓക്കേ..." "എന്ത് പോസ്?" "നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത്." "എനിക്ക് പോസ് ചെയ്യാൻ അറിയില്ല." "അപ്പോൾ ചെയ്യണ്ട." റിയ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. "എന്താ?" "നീ നോർമലായി നിൽക്ക്." "ചിരിക്കണമെന്ന് തോന്നിയാൽ ചിരിക്ക്." "കാറ്റ് നോക്ക്..." "വെള്ളം നോക്ക്..." "എന്നെ നോക്കേണ്ട." റിയ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "ഇങ്ങനെയാണോ ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നത്?" "അതെ." "എനിക്ക് അഭിനയിക്കുന്ന മുഖങ്ങളല്ല ഇഷ്ടം." "യഥാർത്ഥ മുഖങ്ങളാണ്." --- ക്ലിക്ക്... ആദ്യ ഫോട്ടോ. "കാണട്ടെ..." റിയ ഓടിവന്നു. രണ്ടുപേരും ക്യാമറ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. ഫോട്ടോയിൽ... കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന മുടി. പാതി ചിരി. പിന്നിൽ മഴമരം. "വൗ..." റിയയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. "ഇത് ഞാൻ തന്നെയാണോ?" "അതെ." "ഞാൻ ഇത്ര ഭംഗിയാണോ?" റിയാൻ ചിരിച്ചു. "ഞാൻ എഡിറ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ല." "സത്യം." റിയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ ആ ഫോട്ടോ വീണ്ടും നോക്കി. വീണ്ടും. വീണ്ടും. --- "ഇനി നിന്റെ ടേൺ." അവൾ പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് വേണ്ട." "വേണം." "ഞാൻ ഫോട്ടോയിൽ വരാറില്ല." "ഇന്ന് വരും." റിയ ക്യാമറ വാങ്ങി. "എന്ത് ചെയ്യണം?" "ഒന്നുമില്ല." "അവിടെ നിൽക്ക്." റിയാൻ മഴമരത്തിനടിയിലേക്ക് നടന്നു. "ചിരിക്കൂ." "പറ്റില്ല." "അപ്പോൾ..." റിയ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. "ഡാ... നിന്റെ ഷർട്ടിൽ പല്ലിയുണ്ട്." "എവിടെ?" റിയാൻ ഞെട്ടി ഷർട്ട് തട്ടി. ക്ലിക്ക്! റിയ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "കിട്ടി." റിയാൻ ക്യാമറ നോക്കി. ഫോട്ടോയിൽ അവന്റെ മുഖം മുഴുവൻ ഞെട്ടൽ. കാർത്തിക് കണ്ടാൽ ഒരു മാസത്തേക്ക് കളിയാക്കും. "റിയ..." "ഇത് ചീറ്റിങ്ങാണ്." "യുദ്ധത്തിലും ഫോട്ടോഗ്രഫിയിലും എല്ലാം ഫെയറാണ്." "അങ്ങനെ ആരാ പറഞ്ഞത്?" "ഇപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു." രണ്ടുപേരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. --- "ഇവിടെയാണോ രണ്ടുപേരും?" ദൂരെ നിന്ന് കാർത്തിക്കിന്റെ ശബ്ദം. "ഡാ..." അവൻ ഓടിയെത്തി. "മുഴുവൻ സ്കൂളും നിങ്ങളെ അന്വേഷിക്കുകയാണ്." "എന്തിന്?" "അനൗൺസ്മെന്റ്." --- എല്ലാവരും ഓഡിറ്റോറിയത്തിലേക്ക് ഓടി. പ്രിൻസിപ്പൽ സ്റ്റേജിൽ. "വിദ്യാർത്ഥികളേ..." "ഫെസ്റ്റിന്റെ ആദ്യ റൗണ്ട് ഞായറാഴ്ചയാണ്." കൈയടി. "പക്ഷേ..." അദ്ദേഹം ചിരിച്ചു. "ഇത്തവണ ഒരു ചെറിയ മാറ്റമുണ്ട്." എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു. "ഓരോ ടീമും..." ഒന്ന് നിർത്തി. "...സ്കൂളിന് പുറത്തുള്ള ഒരു ടാസ്കും പൂർത്തിയാക്കണം." ഓഡിറ്റോറിയം മുഴുവൻ കൗതുകത്തിലായി. റിയ പതുക്കെ റിയാനെ നോക്കി. "സ്കൂളിന് പുറത്തോ?" റിയാനും അതേ ചോദ്യവുമായി സ്റ്റേജിലേക്ക് നോക്കി. ആദ്യമായി... അവരുടെ ക്യാമ്പസ് ജീവിതം സ്കൂൾ മതിലുകൾക്കപ്പുറം പോകാൻ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു. തുടരും... ❤️ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ